Żona Lobotomisty (pocket)

„Żona lobotomisty” to intrygująca, poruszająca, wzbudzająca silne emocje, miejscami szokująca, ale jednocześnie piękna powieść, która została zainspirowana prawdziwym i niestety niezbyt chlubnym rozdziałem w historii medycyny.

Książka opisuje historię Ruth Emeraldine, dziedziczki fortuny, która z pasją poświęca się pomocą chorym w szpitalu psychiatrycznym.

Akcja powieści toczy się w latach 1930-1950 we Nowym Jorku, kiedy to społeczność medyczna uważała lobotomię za „cudowny lek”. Stosowano ją często w leczeniu chorób psychicznych.

Powieść ukazuje, w jaki sposób ego oraz chore ambicje mogą wypaczyć nawet najlepsze intencje, co może grozić przerażającymi i nieodwracalnymi konsekwencjami. Pokazuje również sytuację kobiet w tamtych czasach. Mamy tu dwie silne postacie żeńskie Ruth i Margaret, które musiały dostosować się do niełatwych standardów, wymogów i norm jakie stawiano w czasach jakich przeszło im żyć. Książka porusza też problem depresji poporodowej. Margaret, młoda gospodyni, upokorzona swoją niezdolnością funkcjonowania jako doskonała żona i matka, rozpaczliwie poszukuje leku, który zaradziłby jej „smutkowi poporodowemu”. Kobieta wierzy, iż lobotomia może ją „naprawić”…

Bardzo ciekawa, poruszająca, wciągająca, owiana pewną mgiełką tajemnicy historia.

Polecam zdecydowanie.

Niewątpliwie rozwój medycyny ma ogromne znaczenie dla ludzkości. Dla życia. Niestety historia medycyny nie zawsze może poszczycić się pozytywnymi zapisami na swych kartach. Te zawierają również czarne historie. Jedną z nich jest radykalna terapia stosowana w psychiatrii. Lobotomia budzi wiele kontrowersji, rodzi wiele pytań. Jednym z podstawowych jest to, czy jest ona lekiem, czy przeklęciem? Czy jest etyczna? Czy prowadzi do wyzdrowienia? A może pogłębia stany chorobowe, które miała zwalczać?

Samantha Greene Woodruff w książce „Żona lobotomisty” pochyla się nad ważnym tematem z historii medycyny. Nie tylko poznajemy wstrząsającą historię inspirowaną niewiarygodnymi wręcz wydarzeniami z dziejów medycyny, lecz również zostajemy zaproszeni do wewnętrznej dyskusji o zasadność lobotomii – jej skuteczności, etyczności.

Nie ukrywam, że historia ta mocno mną wstrząsnęła, „zmusiła” do refleksji na temat metod stosowanych w psychiatrii. Owszem nie jestem specjalista w tej dziedzinie, lecz jako istota ludzka nie mam w sobie wewnętrznej zgody na praktyki, które daleko odbiegają od moralnych standardów.

Na kartach „Żony lobotomisty” poznajemy historię Ruth Emeraldine, która skupia się na pomocy ludziom z problemami psychicznymi. Kobieta podczas swej pracy poznaje charyzmatycznego lekarza Roberta Aptera. Po czasie zakochuje się w nim. Czy jednak miłość do mężczyzny zaślepi kobietę, tak bardzo, że nie dostrzeże ona kontrowersyjnej metody leczenia stosowanej przez lekarza?

Ruth początkowo zafascynowana jest lobotomią. Uważa, że właściwości tej metody są wręcz wyjątkowe. Jednak z czasem, gdy jej mąż traci kontrolę, kobieta nabiera podejrzeń, co do tej metody i sceptycznie patrzy na lobotomię. Co zrobi Ruth? Czy stanie naprzeciw okropnym ambicjom Roberta? Czy może jednak stanie po właściwej stronie medycyny? Te pytania ciągle krążyły w mej głowie podczas lektury. A po jej zakończeniu długo zastanawiałem się nad zasadnością lobotomii.

Jednak nie zastanawiajcie się nad tym, czy sięgnąć po tę książkę. „Żona lobotomisty” to „must read” dla każdego z nas! Zdecydowanie polecam, wpisując ten tytuł na listę NIK – Najlepszych Interesujących Książek.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

Lobotomia to temat nie występujący w literaturze czy w filmie zbyt często. Zdarzają się czasem jakieś nawiązania, ale niewiele tego. Najwięcej chyba było w „Locie nad kukułczym gniazdem” Kena Keseya i odniesienia do zabiegu w „Wyspie skazańców” Denissa Lehane. Aż tu nagle pojawia się książka „Żona lobotomisty”. Nie mogłam sobie jej odmówić.

Poznajemy Ruth Emeraldine, której brat po I wojnie światowej odebrał sobie życie. Misją Ruth staje się pomoc osobom cierpiącym na choroby psychiczne. Właśnie zaczyna się „złoty okres” dla medycyny. Nowatorską techniką leczenia chorób psychicznych, z którymi nie potrafiono sobie poradzić wcześniej, ma być lobotomia. Jednym z wyznawców tej terapii jest Robert Apter. Ruth wierzy w Roberta, a mało tego, zakochuje się w nim.

Robert jednak zaczyna popadać w samozachwyt. Operuje swoich pacjentów zbyt lekką ręką, bezmyślnie. Niestety zaczyna to skutkować nie takimi rezultatami, o jakie chodziło. Jego następną pacjentką, a może ofiarą, ma być młoda matka, Margaret. Czy Ruth przestanie ignorować jawne nieprzestrzeganie zasad przez swojego męża?

„Żona lobotomisty” to szokująca powieść, która została zainspirowana prawdziwym i niezbyt chlubnym rozdziałem w historii medycyny.

To historia kobiety walczącej z przeciwnościami losu i przeolbrzymim ego swojego męża. Jak widać nie wszystkie nowinki – medyczne i nie tylko – są najlepszą drogą do sukcesu. Będą się mogli przekonać o tym ci z was, którzy sięgną po książkę Samanthy Greene Woodruff.

Postać Ruth wykreowana została bardzo dobrze. Podoba mi się, że kobieta ma swoje zdanie. Niesamowite jest to jak głębokie więzi potrafi zbudować z osobami, które według niektórych zasługują na wykluczenie – chorymi psychicznie. Przez to odbiera się Ruth jako prawdziwą, a nie tylko stworzoną na kartach książki.

To dobra książka, wciągająca na tyle, że nie ma się ochoty jej odkładać w trakcie lektury. Temat ogromnie interesujący, bo owiany mgiełką tajemnicy. Niby się o tym mówi, ale nigdy nie za wiele. „Żonę lobotomisty” polecam nie tylko jako ciekawostkę medyczną, choć uważam, że osoby które interesują się historią medycyny powinny ją przeczytać.

Zdecydowanie jest to jedna z najpiękniejszych książek, jakie ostatnio czytałam! Wspaniała historia, która przeniesie Was do Stanów Zjednoczonych z XX wieku. To właśnie tutaj zastępcą kierownika szpitala jest Ruth. Kobieta, mimo tego, że jest już po 30, to nie myśli o zamążpójściu. Całe swoje życie przeniosła na opiekę nad pacjentami. Miłość do szpitala i do ludzi, którzy w nim przebywają, jest tak wielka, że pochłania jej cały wolny czas. Co ważne placówka, w której pracuje, zajmuje się chorobami psychicznymi, a jak wiemy, w tych latach, psychiatria i psychologia dopiero co kiełkowały. To właśnie tutaj trafia Robert. Mężczyzna, dla którego życie pacjentów również jest priorytetem i który pragnie wprowadzić nowoczesną terapię, jaką jest tytułowa LOBOTOMIA! Dzięki temu osoby chore psychicznie znowu będą mogły prowadzić normalne życie.

Autorka podarowała nam przepiękną i ciepłą historię. Poruszyła ważny temat, który dla mnie jest bardzo ciekawy i są to oczywiście początki medycyny. Jak wiemy psychologia, jako nauka powstała dość późno! Co ważne lobotomia, jako zabieg również istniała i w XX wieku była to popularna metoda, którą leczono choroby psychiczne takie jak np. schizofrenia. Na całe szczęście szybko została ona zakazana! Lekarz, którego tu poznamy, istniał naprawdę, chociaż jak autorka sama na końcu nam mówi - mocno ulepszyła nam jego życiorys!

Ja książkę pochłonęłam w dwa dni i zdecydowanie jest WSPANIAŁA! Nie dość, że pokazuje nam bardzo ważny element historii, to jeszcze daje dużo rozrywki!

Dawno nie czytałam tak wyjątkowej książki, która tak mocno porwałaby mnie od pierwszych stron! Ta książka przeniesie nas do zupełnie innej epoki i... na inny kontynent! Jest to wspaniała historia o początkach psychiatrii i lobotomii. Poza tym jest to również powieść o sile kobiet! Książka napisana jest w bardzo klimatyczny sposób, pełna jest rodzinnego ciepła i medycyny, którą ja w książkach po prostu uwielbiam! Zdecydowanie jest to wyjątkowa powieść, po którą warto jest sięgnąć. Zrobi na Was wrażenie!