Zombie (podobno) są martwe

Magia. Jak cudowna potrafi być i niszczycielska jednocześnie, prawda? Dlatego w pewnym miasteczku zamknięto do niej wrota i ustanowiono strażników. Jednak nikt ich nie widział i niektórzy zaczynają wątpić w ich istnienie. Sid i jej bliscy stają jednak przed wielkim wyzwaniem, bo jeden z jej braci pewnego dnia zaczyna zachowywać się dziwnie. Wymyka się po kryjomu, odbiera telefony tak, by nikt nie słyszał o czym i z kim rozmawia. Okazuje się, że został wybrany na strażnika magii.

Wszystko zostałoby w normie gdyby nie to, że ktoś otwiera wrota do magii i zaczyna się to dziać niekontrolowanie. Zagrożenie rośnie i mieszkańcy miasteczka zaczynają się bać tego, co może ich czekać.

Wszelkiego rodzaju młodzieżówki są opowieściami, które dorośli lubią pomijać, bo są w nich nastolatki, bo to książki dla młodzieży, ale to nieprawda. Wydano mnóstwo powieści, które zdecydowanie wpasują się w gusta także dorosłych i jedną z nich jest "Zombie (podobno) są martwe".

Jeśli martwicie się o niedojrzałych bohaterów czy o kolejną opowieść o uczeniu się władania magią, to jesteście w ogromnym błędzie. Tutaj mamy siedemnastolatkę bardzo inteligentną, a świat, w którym przyszło jej żyć musi wraz z innymi przed magią ochronić.

Natomiast, jeśli chcieliście tytułowych zombie, to jest ich tutaj bardzo mało i szczerze mówiąc spodziewałam się jednak, że będą jednym z głównych elementów, ale niestety nie.

Jeśli chodzi o samą akcję, to mknie ona bardzo szybko. Mamy długie rozdziały, całkiem konkretną ilość stron, bo ponad pięćset. A jednak skupione wszystko jest na zapobieganiu złu, na obronie. Gdzie wątki na temat bohaterów, te poboczne, może zahaczające o jakieś ciekawostki?

Zdecydowanie największą zaletą jest główna bohaterka i to, że z jej perspektywy opowiedziana jest historia, ale to książka, o której zapomina się w momencie zamknięcia jej tuż po skończeniu lektury.

Jako oderwanie od ciężkich klimatów i typowa rozrywka sprawdzi się z pewnością, ale nie miejcie wobec niej wielkich oczekiwań, bo ich zwyczajnie nie spełni.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Endorfina.

Jestem oczarowana tą książką. Nie spodziewałam się, że w historii, w której występują zombie, może być tyle empatii, miłości, przyjaźni i poświęcenia dla drugiego człowieka. To powieść, która mnie kupiła i od której nie mogłam się oderwać. "Zombie (podobno) są martwe" to książka, w której nie ma ani grama nudy. Oprócz ciągłej akcji i szalonego tempa, na wierzch wybijają się relacje międzyludzkie, które poddawane są ciężkim próbom.

Siedemnastoletnia Sid Spencer, to Koreanka, którą adoptowało amerykańskie małżeństwo. Mieszka wraz z rodzeństwem w Wellsie, miasteczku, w którym niegdyś obecna była dobra magia. Dziś niestety budzi ona tylko lęk i nieufność, wywołując w ludziach wszystko, co złe. Mieszkańcy wierzą, że nad ich bezpieczeństwem czuwają strażnicy posiadający mityczne klucze do wrót magii, lecz nikt nigdy ich nie widział. Pewnego dnia Sid zauważa, że jej brat Matty zaczyna zachowywać się dziwnie – wymyka się z domu i odbiera tajemnicze telefony. Wkrótce odkrywa, że chłopak został wybrany na jednego ze strażników. Gdy ktoś niespodziewanie otwiera przejście, a magia wymyka się spod kontroli, na mieszkańców miasteczka padła cień grozy. Nadchodzą potężne siły, nikt nie może już czuć się bezpiecznie. Sid poznaje nowych przyjaciół, z którymi połączyła ją wspólna tragedia. Wśród nich jest Brian, chłopak, który jeszcze do niedawna sprzedawał kleiste bułeczki w cukierni swojego ojca...

Nie jest to typowe romantasy. Wątek miłosny jest tu bardzo subtelny i totalnie soft. Nie zmienia to faktu, że w kontekście całej fabuły stanowi bardzo ważny element. Jednak jeśli zaczniesz czytać tę książkę, licząc na hot sceny i szaloną miłość, w której od czasu do czasu przewinie się jakiś zombie, to możesz się rozczarować. Dla bohaterów to właśnie zombie są na pierwszym planie, to one stanowią najpoważniejszą przeszkodę do pokonania i dopóki po Wellsie będą chodziły (podobno) martwe zombiaki, nikt nie będzie miał czasu na romansowanie. Jednak jeśli skupić się na tych fragmentach, w których pojawiają się Sid i Brian to ojejciuniu, no jest słodko i uroczo i fruwają motylki. Ich uczucie w przeciwieństwie do sytuacji, w jakiej się znaleźli, jest takim delikatnym powiewem świeżości.

Autorka nie udaje, że napisała książkę o zombie. To nie tak, że występują one w tytule, a po reszcie jakoś się prześlizgnęła. Tu naprawdę jest mnóstwo akcji, tempo jest zawrotne, bywa niebezpiecznie, k*ew leje się strumieniami, sceny walk oraz ich efekty są szczegółowo opisane. Robin Wasley nie przebiera w środkach. Łączy klimat postapokalipsy, fantasy i realizmu magicznego dodając do tego dużą garść czarnego humoru i jeszcze większą wzruszeń.

To, co pokochałam w tej książce to połączenie prawdziwych ludzkich emocji z kompletnie oderwanym od rzeczywistości światem magii. Bohaterowie tej książki kochają, chcą być akceptowani, czują odrzucenie, potrafią się przyjaźnić, a rodzina jest dla nich największą wartością — za nią skoczą w ogień. ba! pozwolą się dorwać zombie, aby tylko ratować najbliższych. Nie spodziewałam się, że książka o na wpół żywych umarlakach może wzruszać. Słuchajcie, może! I to jak! Kilkukrotnie czytając tę historię, miałam w oczach łezki.

Nie żałuję ani chwili spędzonej z tą książką. Śmiałam się, wzruszałam i bałam jednocześnie. Nie jestem wielką fanką zombiakowych klimatów, ale ta historia od chwili, kiedy weszłam do jej świata, stała się wyjątkiem. Polecam bardzo, bardzo, bardzo!