Żołnierskie serce

Głównym bohaterem jest Piotr, były żołnierz, który po powrocie z Afganistanu, poraniony na ciele i duszy, musi ukrywać się przed mediami - został oskarżony o zbrodnie wojenne, a w mediach temat ten jest bardzo gorący. Schronienie znajduje na prowincji, w domu po dziadku. Okazuje się, że nie jest jedynym mieszkańcem zrujnowanej kamienicy. Czy znajomość z Emilią i jej rodzeństwem pomoże Piotrowi?

Pan Tomek jak zawsze zafundował nam pełną emocji opowieść. Poznajemy bohaterów doświadczonych przez życie, zmagających się z własnymi problemami. Jest jeszcze małe miasteczko, niekoniecznie takie sielskie jakby się mogło wydawać. Autor doskonale oddał klimat polskiej prowincji. Książkę czyta się szybko I przyjemnie. Bardzo polubiłam bohaterów I kibicowałam im w zmaganiach z trudnym losem. Polecam!

Chyba moje oczekiwania przerosły rzeczywistość. To nie pierwsza książka, która dotyczyła zespołu stresu pourazowego, którą czytałam, a jednocześnie pierwsza, która przedstawiała tę chorobę w taki sposób. Delikatnie i trochę nieznacznie.

Ale to nie tak, że mi się nie podobało, bo podobało. Autor zaciekawił mnie tą opowieścią, wciągnął i chociaż trochę przeszkadzały mi niedokończone wątki i ta subtelność wobec głównego bohatera, to całość jest fajnie napisana, a fabuła jest spójna i dobrze przemyślana. Na plus muszę zaliczyć to, że wątki teraźniejsze mieszają się z przeszłością, dzięki temu mamy pełniejszy obraz psychiki Piotra. Ale mimo tego, że ON jest główną postacią, inni bohaterowie i ich problemy, też są pełne i znaczące dla fabuły.

To bardzo angażująca obyczajówka i nie tylko dla kobiet. Samego romansu nie ma za wiele, jest ON raczej dodatkiem niż główną osią akcji. A to dla mnie jest zaletą. Polecam przeczytać.

Cześć książkoholicy 🎶❣️

"Żołnierskie serce to już czwarta powieść Tomasza Betchera i czwarta, która zdecydowanie mi się podobała. Autor zdecydowanie potrafi w emocje. Czytając tę historię zdecydowanie się w nią wyczułam. Tomek zaserwował nam kompletny rollercoaster wrażeń. W książce przeplatają się zarówno emocje te smutne, przygnębiające jak i radosne. Warsztat pisarski Tomka zdecydowanie jest dopracowany w każdym calu. Świetnie przeprowadzony research, jeszcze lepszy pomysł na fabułę i sam styl pisarski!!! Ja uwielbiam i chcę więcej powieści autora 😊

Zakończenie tej powieści sprawiło, że wylałam morze łez..... Przepiękna powieść. Gratuluję Tomkowi kolejnej pięknej historii 😍

Zacznę recenzję od tego, że czekałem na tę książkę od dawna, ale kiedy ją otrzymałem, musiałem „dojrzeć” do jej przeczytania. Powodów było kilka. Pierwszy to taki, że znam autora osobiście, ale nie uznaję dawania „laurek” osobom, które znam i cenię. Zawsze staram się oceniać utwór, nie człowieka. Obaj wykonujemy podobną pracę i obaj wiemy, jak ważne jest tutaj pozostawienie odczuć „poza gabinetem”. Moja ocena książki pozostaje wyłącznie w chłodnym procesie analizy. Nie ukrywam, że mocno obawiałem się, gdyż tematyka jest jednocześnie trudna, zawiła i emocjonalna. Jak przekazać problem stresu pourazowego, aby nie urosło to w schematyzm i nie poszło w to, co znamy z innych książek, a co często jest kopiowaniem czegoś co z czasem staje się mdłe i nudne? Przednia okładka przykuwa uwagę. Splecione dłonie mężczyzny i kobiety. Dwa nieśmiertelniki. Jedna wielka niewiadoma, obiecująca wiele.

Napiszę wprost. Wiedziałem, że Tomek sprosta zadaniu. Skąd takie przekonanie? Kiedy autor wierzy w swój utwór, to ten w jakiś sposób sam się broni. I obronił się doskonale. PTSD (Zespół stresu pourazowego) to zmiany w ciele i duszy, które nieumiejętnie leczone mogą przyczynić się do pogłębienia stanów chorobowych. Dlatego tutaj niezbędne jest wdrożenia leczenia zespołu specjalistów, ale także pomoc i wyrozumiałość osób z otoczenia.

Pisarz doskonale porusza się po meandrach choroby, ale również doskonale opisuje interakcje poszczególnych postaci w kraju i miejscu do którego wraca po wykonanej misji. Tutaj należy pamiętać, że każda walka, wojna, potyczka i ciągły stres zmieniają jednostkę na wielu płaszczyznach, a „misja pokojowa” jest okupiona przemocą i ciągłym stresem i strachem o własne życie i zdrowie. Często kolejne terapie nie zdają się na wiele, często osoba nie kwalifikuje się na terapię ze względu na nikłe oddziaływania które podejmuje w relacji z terapeutą.

Piotr Walczak wraca do Polski i osiada w domu, który otrzymuje w spadku po zmarłym dziadku. Wierzy, że w tym miejscu odnajdzie ukojenie i zdystansuje się do tego, co spotykało go w Afganistanie, ale niestety, proza życia zaskakuje częściej niż byśmy sobie tego życzyli. Na uwagę zasługują poszczególne sceny, które są jakby wytłumaczeniem działań Piotra. Zastanawiam się czy autor świadomie stosuje sceny wywołujące w czytelniku skrajne odczucia które angażują zmysły czytelnika, nie pozostawiając go obojętnym na to, co się dzieje na łamach kolejnych stron. Spotkanie z kobietą, która jest również poturbowana przez los pozornie pomaga mu odnaleźć się w miejscu, w którym zdecydował się żyć. Jednak nie zawsze jest tak jak oczekujemy, co Tomasz Betcher znowu pokazuje. Kiedy spotykają się dwa żywioły, nie może być sielanki. Autor świetnie pokazuje ciemną stronę przemocy, zranienia, traumy i przeszłości. W utworze widać niezwykłą pracę nad książką, szczególnie w sferze psychologicznej. Emilia , Natalia i Janek kontra osoba „z innego świata”. Czy rodzące się uczucia mogą zmienić człowieka? Wszakże panuje przekonanie, że najtrwalsze są uczucia rodzące się w męczarniach.

„Żołnierskie serce” to opowieść niezwykle emocjonalna, dobrze napisana, dopracowana i pełna emocji. Tomasz Betcher jest nie tylko doskonałym terapeutą, ale również doskonale włada piórem, o czym mogłem się przekonać po raz kolejny. Pokazanie życia w cieniu koszmaru, niosąc na sobie ciężar winy nie jest łatwe dla pisarza. Autor ma odpowiednią wiedzę psychologiczną i z tego co wiem, inspirację do książek czerpie z pracy w swoim gabinecie, co jest dodatkowym atutem aby sięgać po jego książki, a każda jest napisana na wysokim poziomie.

Dlaczego warto przeczytać „Żołnierskie serce”? Nie jest to książka jedna z wielu, ale jest to opowieść charakteryzująca się czymś, co prywatnie nazywam „prawdą w literaturze”. Nie lukrowana literatura, ale kiedy autor pisze wprost, nie patrząc na oczekiwania czytelnika, nie chce mu się przypodobać, ale pisze to co mu „w sercu gra”, wtedy jest szansa na sukces. Czytelnik potrzebuje „prawdy w literaturze”. Tomasz Betcher jest prawdziwy i dlatego zdobywa szturmem kolejnych czytelników, których bez wątpienia będzie przybywało.

„… zobaczyła w pełni ogrom jego kalectwa. Był jak ptak z przetrąconym skrzydłem. Jak popsuta maszyna.”

Piotr Walczak niedawno wrócił z misji w Afganistanie, ranny na ciele i duszy zmaga się z zespołem stresu pourazowego i oskarżeniem o spowodowanie śmierci kolegów. Jakby tego było mało porzuciła go dziewczyna, a media rozpoczęły na niego prawdziwą nagonkę. Zniechęcony, bezsilny pozostawia wszystko za sobą ucieka na prowincję. Zaszywa się w domu po dziadku, gdzie stopniowo odkrywa rodzinne tajemnice. Emilka z niepełnoletnim rodzeństwem mieszkają po sąsiedzku, zmagają się z biedą i niepewnością o jutro. Tych dwoje początkowo ze sporą rezerwą, zaczynają spędzać ze sobą coraz więcej czasu.

Z przyjemnością przeniosłam się do trudnego, niepokojącego świata naszych bohaterów. Nie jest to łatwa lektura, jej wielowątkowa akcja toczy się niespiesznie. Mamy dwie ramy czasowe, teraźniejszość Piotra i Emilki, a obok czasy ich dzieciństwa. Pan Tomasz z wnikliwością i empatią ukazuje wewnętrzne zmagania, rozterki, porywy serca naszych bohaterów. Mamy autentyczne psychologiczne, ludzkie portrety. Piotr i Emilka, do obojga poczułam ogromną sympatię, samotni, pozbawieni złudzeń, unikają relacji z drugim człowiekiem. Zbyt wiele zła doświadczyli. Czy będą w stanie dać sobie szansę? Adam – ksiądz jakich mało, bardzo pozytywnie zaskakująca postać.

Żołnierskie serce – to zespół stresu pourazowego, najczęściej dotyka żołnierzy, którzy przeszli przez wojenne piekło. Piotr był świadkiem strasznych rzeczy, które wniknęły w niego, w jego umysł. Potłukły, poraniły mu serce. Jak po czymś takim odzyskać chęć i sens życia? Liczne retrospekcje ukazują przykrą i bolesną prawdę z dzieciństwa naszych bohaterów. Brak pomocy i wsparcia, obojętność, ciągła krytyka. Wyrządzone krzywdy naznaczają i mają swoje konsekwencje w dorosłym życiu. Niepełnosprawność, nieśmiałość, ciężar samotności, poczucie odrzucenia. Miłość, która staje się lekarstwem na poharatane, chore serce.

Urokliwe, niewielkie miasteczko, małomiasteczkowa społeczność, gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą. Ludzie karmiący się plotkami, nie wszyscy są źli, chociaż nie każdy potrafi podać pomocną dłoń. Rządzą układy i układziki.

Bardzo wciągająca, niepokojąca, chwilami bolesna, przejmująca słodko – gorzka opowieść. Trudno ją choć na chwile odłożyć, niesie ogromne emocje, zapada w pamięć. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Tomasz Betcher jest autorem, po którego książki można sięgać w ciemno. W jego powieściach zawsze znajduje się coś szczerego, głębokiego, realnego, coś, co gra w duszy wielu ludzi. Mogę śmiało powiedzieć, że przeczytałam kolejną książkę Tomasza Betchera i kolejna okazała się strzałem w dziesiątkę. Ludzie dźwigają na barkach ogromny ciężar, czasami inni, postronni nie są w stanie nawet sobie tego wyobrazić. Autor postanowił wskazać nam, że czasem jesteśmy zbyt krótkowzroczni, nie dostrzegamy cierpienia człowieka, który wydaje się taki silny i waleczny. Czym więc jest ta prawdziwa siła? Czy to tylko tężyzna fizyczna niezłomność w działaniach, czy znacznie więcej?

Głównym bohaterem książki Tomasza Betchera pod tytułem „Żołnierskie serce” jest Piotr Walczak. W życiu mężczyzny wydarzyło się wiele, może i zbyt wiele, a ON sam stał się zainteresowaniem zbyt wielu osób. Mężczyzna jest żołnierzem i powraca z misji, która odcisnęła na nim piętno. Stacjonował w Afganistanie wspólnie z kolegami, jednak teraz został oskarżony o spowodowanie ich śmierci, postanowił się zasyć w małym miasteczku w poszukiwaniu spokoju. Sielna wydaje się dobrym miejscem, aby zacząć uzdrawiać duszę i skoncentrować się na sobie. Nie spodziewał się bowiem sąsiadów, zwłaszcza takich, którzy także wpadają w kłopoty i próbują sobie z nimi radzić. Emilia stara się żyć i akceptować to, co na nią zsyła los, nawet, jeśli jest to nowy sąsiad. Emilia jest kobietą silną, która mieszka ze swoim rodzeństwem. Nie chciała, aby spędzali czas w domu dziecka, robiła wszystko, aby się usamodzielnić i zapewnić im dobre warunki. Co przyniesie spotkanie tych dwojga? Czy uda im się znaleźć wspólny język? Czy Emilia stanie się lekiem dla strapionego mężczyzny? Czy poznamy prawdę na temat wydarzeń w Afganistanie? Kto zawinił?

Wiem, że zadałam Wam wiele pytań, jednak uwierzcie mi było warto to zrobić, jak i otrzymać odpowiedzi. Możecie uzupełnić wiedzę za sprawą lektury książki „Żołnierskie serce”, która nie jest łatwą lekturą. Znajdziecie w niej wiele bólu, cierpienia, ale i siły walki, determinacji. Autor zgłębił skrupulatnie syndrom stresu pourazowego, co nie jest łatwym zadaniem. Podczas lektury nie raz zakręciła mi się łezka w oku, dlatego jeśli macie w planie książkę to zaopatrzcie się w paczkę chusteczek. „Żołnierskie serce” to opowieść o odbudowaniu siebie na nowo, podniesieniu się pomimo ciężkich doświadczeń, które pozostaną człowiekiem na stałe. Trudne doświadczenia hartują, ale mają ogromny wpływ na budowanie przyszłości. To powieść o tym, że nie można się poddawać, warto, a nawet trzeba mieć nadzieję do samego końca. Tomasz Betcher stworzył wspaniałą powieść, która sprawiła, że zaczynamy zdawać sobie sprawę z ogromnej roli, jaką jest przebaczenie.

"Żołnierskie serce" to moja pierwsza powieść autora i na plus zapisuję mu kreację głównego bohatera Piotra, którego poznajemy w momencie, gdy wydaje się być, na przegranej pozycji. Żołnierza, borykającego się nie tylko z fizycznym kalectwem, ale i zespołem stresu pourazowego oraz społecznym napiętnowaniem, jako tego, który jest winny śmierci innych. Żołnierza, który zawiódł. Jego postać jest niezwykle dopracowana, autor pokazał jak z otyłego, zakompleksionego nastolatka-popychadła, staje się znającym swoją wartość młodym żołnierzem, jak dzięki swoim umiejętnością, ale i chłodnej ocenie wspina po szczeblach kariery, aż do jednej decyzji, która wydaje się pozbawić go wszystkiego, na co ciężko pracował i zmusza do ucieczki. Piotr jest zdecydowanie bardzo mocnym punktem tej powieści. Poza Piotrem mamy również Emilię, dziewczynę, która nie mając innego wyjścia, stała się dla własnego rodzeństwa siostrą, matką i ojcem w jednym. Piotra i Emilię połączy dom na górce, czy tylko dom?

Jednak mimo trudnych tematów, bo oprócz PTSD mamy również chłopca z niepełnosprawnością intelektualną, znęcanie się nad rodziną, prześladowanie w szkole, to powieść nie przytłacza, sposób, w jaki jest napisana, wzbudza czytelniku nadzieję, jakąś iskrę optymizmu, więc autor idealnie wy balansował to co złe i to, co dobre, to co doprowadza do rozpaczy i to, dzięki czemu się uśmiechamy. Do tego mistrzowsko nakreślony klimat małego miasteczka, kryjącego w sobie patologię nie tylko społeczną, ale i na szczeblach lokalnej władzy, a także ludzi, którzy o po prostu mogą więcej, czy to dla jasnej, czy ciemnej strony. Godna polecenia!

"Żołnierskie serce" jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością Tomasza Betchera. Byłam niezmiernie ciekawa tego jak wypadną wątki uczuciowe napisane przez mężczyznę. Ubolewam nad tym, że tak niewielu polskich pisarzy tworzy w stylu pana Tomasza. Jego książki porównywalne są do niej Nicolasa Sparksa, które kochają miliony czytelników na całym świecie. I wiecie co? Trudno się z tym nie zgodzić.

Autor podjął się ważnego i niełatwego tematu, jakim jest PTSD - zespół stresu pourazowego. Rzadko spotykam się z tą problematyką w książkach, a jeśli już, to jest ona poprowadzona zwykle powierzchownie. Pan Tomasz sprostał temu zadaniu. Nie znalazłam tu niczego, co byłoby naciągane, przekombinowane, po prostu dostałam poruszający do głębi realizm.

Powieść jest bardzo dojrzała, miejscami mocna, z prawdziwymi emocjami i uczuciami. Autor nadrzędną uwagę poświęcił warstwie psychologicznej bohaterów. Obserwujemy wszystko to, z czym muszą się mierzyć oraz jak się zmieniają. Szczególnie widać to u Piotra. Szczerze mówiąc, wspóczułam mu. Aby zrozumieć jego zachowanie i to, co przeżył, pomocne okazały się w tym liczne retrospekcje.

Autor ukazuje również drugą stronę służby wojskowej. Tę ciemniejszą, gdzie nie sięgają reporterskie obiektywy relacjonujące wydarzenia misji wojskowych.

Przez karty powieści przewija się mnóstwo emocji. Bohaterowie staną w obliczu bólu, cierpienia, samotności, społecznego osądu i odrzucenia. Ale jest tu także miejsce na pewien rodzaj delikatności, miłości i takiej zwykłej, ludzkiej życzliwości.

Historia pokazuje, że poczucie bezpieczeństwa bardzo łatwo stracić. Z kolei stabilne, poukładane,  wydawałoby się życie, może równie szybko runąć. Autor nie omija także innych istotnych problemów, jak chociażby alkoholizm, przemoc, brak wsparcia ze strony najbliższych. I to wszystko w stosunku do dziecka. Widzimy jak wpływa to na człowieka, gdy dzieciństwo nie będzie należało do szczęśliwych. Jako dorosły może nie potrafić nawiązywać zdrowych relacji z ludźmi.

Autor posiada niesamowity dar obserwacji rzeczywistości (przynajmniej tu to zauważyłam, będę kiedyś musiała sprawdzić tę kwestię w innych jego książkach).

"Żołnierskie serce" to żywy, mocny i poruszający w przekazie obraz tego, jak poradzić sobie z demonami przeszłości oraz widmem dysfunkcyjnej rodziny. To również powieść o nadziei na lepsze jutro. Czy z piekła misji w Afganistanie można powrócić do normalności? Czy żołnierskie serce można uleczyć? Sprawdźcie, warto!

Piotr Walczak od lat boryka się z zespołem stresu pourazowego. Rujnuje to jego wieloletni związek, wymusza leczenie psychiatryczne, odbiera sen, a w końcu popycha do decyzji o zmianie otoczenia. Jednak to, że przenosi się z trójmiasta do małego miasteczka, nie jest tylko wynikiem jego traumy. Tu chodzi o coś więcej. Szczuty przez dziennikarzy, nękany oskarżeniami o spowodowanie śmierci kolegów, chce zaszyć się w zrujnowanym domu po dziadku i zniknąć dla świata.

Co ciekawe, dom ma lokatorów, którzy w znaczący sposób wpłyną na jego dalsze życie.

To już kolejna książka autora, którą miałam ogromną przyjemność przeczytać. Przyznaję, sięgałam po nią z odrobiną niepewności, czy i tym razem się nie zawiodę, i zostanę zaskoczona akcją, bohaterami, którzy zapadną mi w pamięć na dłużej.

Każda z kolejnych przeczytanych kartek, upewniała mnie, że Tomasz Betcher już tak ma. Pisze cudowne, niebłahe powieści obyczajowe, w których przemyca o wiele więcej niż tylko romantyczne historie.

"Żołnierskie serce" to opowieść o młodym, swego czasu otyłym, pełnym marzeń chłopaku, któremu ciągle dokuczano. Bardzo inteligentny udaje głupszego, by tylko nie musieć spełniać aspiracji ojca. Kiedy dorasta, lokuje uczucia w szkolnej stażystce- pielęgniarce, a trafiając na komisję wojskową, mimo braku predyspozycji, dostaje skierowanie do czynnej służby wojskowej. To, co przechodzi tam ten młody mężczyzna, sprawia, że czytając, zaciskasz pięści. Przemoc, wyzwiska, ciężka praca nad sobą, potem pierwsze wyjazdy na misje Irak, Afganistan, to wszystko zostało tak obrazowo przedstawione, że czułam się jak niemy obserwator. Widać, ze autor doskonale przygotował się do napisania tej historii, bo odnajduje się, przedstawiając nam postać głównego bohatera, na każdym etapie jego życia.

Nie inaczej jest, kiedy w życiu Piotra pojawia się Emilia i jej rodzeństwo. To kolejne osoby, których los nie oszczędza od najmłodszych lat. Ich relacje są nieco burzliwe, a jednak chwytają za serce od pierwszej chwili.

Ta książka, jest tak przepełniona ludzkimi rozbitkami, emocjami, mocnymi, brutalnymi wątkami. Tyle w niej krzywd, niesłusznych oskarżeń, ludzi, którzy myślą tylko o sobie, niszcząc wszystko i wszystkich na swojej drodze, a jednak jednocześnie, jest tak przepełniona miłością, nadzieją, przyjaźnią, jak tylko to możliwe. Jak jestem ogromną fanką literatury obyczajowej, właściwie w każdym wydaniu, tak u pana Betchera uwielbiam ten brak lukru, przesłodzonych happy endów, to doskonałe wyważenie w okazywaniu uczuć. Już teraz zazdroszczę Wam tej lektury, że będziecie świadkami wydarzeń w wojsku, poznacie przyjaciół Piotra w Afganistanie, jego wrogów w małym miasteczku, relacje z ojcem, kolegami. To było fantastyczne! Polecam!

To nie wojna najbardziej go okaleczyła, tylko rodzina".

Kiedy okładka lub tytuł sugerują tematy wojskowe, nie ma opcji, bym nie sięgnęła po taką książkę. Po pierwsze dlatego, że mam męża żołnierza (weterana), po drugie: sama pracuję w jednostce wojskowej. Można powiedzieć, że wojsko to mój drugi dom.

Już na samym początku spotykamy się z tajemnicą. Piotr Walczak, weteran wojenny, poszkodowany i okaleczony fizycznie, jak i psychicznie, zostaje oskarżony o spowodowanie śmierci kilku żołnierzy podczas pełnienia misji. Dosyć, że musi borykać się z zespołem stresu pourazowego, powracającymi koszmarami, to jeszcze jest prześladowany przez dziennikarzy w związku z sytuacją, jaką miała miejsce w Afganistanie. Uciekając przed nimi, zaszywa się w Sielnie, w starej willi po dziadku Stefanie. I tutaj zaczyna się ta bardziej obyczajowa część powieści.

W willi w Sielnie mieszka wraz z młodszym rodzeństwem Emilia Sadowska. Po wyjściu z domu dziecka, wzięła pod opiekę siostrę Natalię oraz niepełnosprawnego brata Janka. Dom pana Stefana, stał się ich azylem. Kiedy pojawia się w nim Piotr, ich życie się zmienia. Oboje walczą z przeszłością i teraźniejszymi kłopotami. Oboje też dobrze czują się w swoim towarzystwie. Czy małe miasteczko przyjmie i zaakceptuje wojennego weterana? Jaka tajemnicę kryje ojciec Piotra oraz sam Piotr? Czy uda mu się, po ciężkich przeżyciach, wrócić do normalności?

"To była najtrudniejsza walka, w jakiej brał udział, jego własna".

"Żołnierskie serce" to piękna i przejmująca historia dwóch pokiereszowanych przez los młodych osób. Dzięki przeplatanej opowieści możemy cofnąć się do wcześniejszych lat i pomału odkrywać kolejne karty z życia postaci, tworząc ich portret psychologiczny. Obserwujemy w ten sposób przemianę bohaterów i ich walkę z demonami przeszłości.

Jeden ranny weteran.

Jeden zniszczony psychicznie człowiek.

Mężczyzna oskarżony o spowodowanie śmierci kilku kolegów.

Człowiek zmagający się z zespołem stresu pourazowego.

Jeden człowiek przeciwko całemu światu.

Człowiek, którego serce zostało pokruszone na drobne kawałki.

On i jego żołnierskie serce.

Zagubiony. Przytłoczony. Zamknięty w sobie. Zmęczony psychicznie. Tak po prostu... złamany.

On i Sielno.

Jedno małe miasteczko, które miało być dla niego ucieczką. Miejsce, w którym miał odpocząć od ludzi, od plotek, od mediów. Od całego świata.

On i Sielno.

Połączenie, które złamało mi serce. A zaraz po tym skleiło je w piękna całość. I znowu złamało, tylko po to, by zaraz na nowo je skleić. Ból, ale i szczęście. Nieskończona ilość zupełnie skrajnych emocji. Historia, która niczym rwąca rzeka gwałtowanie wciąga nas w swój nurt i nie pozwala wypłynąć na brzeg.

On i Sielno.

Polaczenie, które złamało mi serce, gdy widziałam jak wielkim problemom musi stawić czoło Piotr. Gdy razem z nim odczuwałam ból, cierpienie, niesprawiedliwość, gniew. Gdy oczami wyobraźni przyszło mi stawić się w Afganistanie. W środku tragicznych wydarzeń, jakie spotkały Piotra i jego przyjaciół. W samym środku piekła.

Złamało je także w jednym, zupełnie niespodziewanym momencie, który zmroził mi krew w żyłach. I choć ostatecznie historia posklejała moje serce w całość, to po niektórych ranach zostały głębokie ślady. Ślady, które już nie znikną.

I tak właśnie jest z tą powieścią. Przeczytałam ją już sporo czasu temu, ale wciąż we mnie żyje. Wciąż porusza. I wciąż dostarcza emocji.

Historia, która udowadnia, że przy pomocy bliskich ludzi, jesteśmy w stanie wyjść z najciemniejszej doliny, w jakiej się znajdziemy.

I pokazuje, jak wielką rolę gra w tym wszystkim miłość. Miłość, która potrafi uleczyć serca.

Żołnierskie serce również.

Jemu po prostu trzeba było przypomnieć, jak dobrze jest kochać...

Kolejna książka Tomasza Betchera, która trafiła głęboko do mojego serca. I zostanie tam na długo.

Po pierwszym niezwykle udanym spotkaniu z twórczością @[Adres usunięty] w "Szeptunie" kiedy tylko pojawiła się kolejna książka tym razem o losach żołnierza, nie mogłam jej sobie odmówić. Czy i to spotkanie okaże się owocne? Przekonacie się w mojej recenzji.

"Żołnierskie serce" to historia mocno naszpikowana przeróżnymi emocjami. Przedstawia losy rannego żołnierza imieniem Piotr. Mężczyzna zmaga się jak wielu żołnierzy z zespołem stresu pourazowego. Takie piętno odcisnęła na nim afgańska misja. Nie dosyć że sam został ranny fizycznie, niewspółmierne są rany na jego psychice. Oskarżenia jakie na nim ciążą nie dają zapomnieć o tym co się stało na misji. Jedynym wyjściem jakie widzi Piotr jest odcięcie się od świata i ucieczka gdzieś gdzie nikt go nie zna, gdzie być może odzyska spokój.

Maleńkie sielskie i ciche miasteczko, stary dom po dziadku Stefanie (mój dziadek miał tak na imię) i trójka sąsiadów czy to wszystko okaże się dla Piotra lekiem na całe zło? Muszę przyznać,że historia Piotra, Emilii,Natki i Jaśka poruszyła we mnie wrażliwą strunę.Trzeba powiedzieć że rozdziały z perspektywy Piotra i jego przeszłości wojskowej które autor wplątał w fabułę działają na wyobraźnię czytelnika. Dodać trzeba że jest to bolesna i trudna przeszłość połączona ze zmaganiem się z PTSD.

PTSD czyli zaburzenie natury psychiatrycznej o którym mowa jest w Żołnierskim sercu to jak pokazuje pan Tomasz nie musi być tylko zmora żołnierzy po misjach wojskowych, ale też ofiar przemocy czy dzieci alkoholików. Każdy zmaga się ze swoimi demonami najlepiej jak potrafi. Jednak w większości przypadków konieczna jest pomoc specjalisty. Niezwykle podobało mi się jak autor stopniowo budował relacje między bohaterami. Pierwszych skrzypiec nie grała tutaj jakaś wielka miłość, czy fascynacja. W moim odczuciu stała się ona tutaj wyjątkowym tłem dla ważniejszych kwestii.

Żołnierskie serce to niezwykle emocjonalna opowieść, zupełnie inna niż "Szeptun"a jednocześnie tak bardzo podobna. Być może lektura okaże się swego rodzaju światełkiem w tunelu i iskierką nadziei dla wielu czytelników którzy borykają się z podobnymi problemami i zwyczajnie sobie z nimi sami nie radzą.

Tak już na zakończenie oprócz tego że polecam serdecznie każdemu czytelnikowi lekturę Żołnierskiego serca to dziękuję @wydawnictwo_wab za zaufanie i egzemplarz recenzencki a @[Adres usunięty] za kolejne piękne emocje i wzruszenia.

"Coś wewnątrz, co ściskało żołądek do bólu, zatrzymało go na miejscu. To był strach. W momencie, w którym otrzymał moc decydowania o ludzkim życiu lub śmierci, sierżant Walczak okazał się tchórzem."

Zdecydowanie najlepsza książka Tomasza Betchera, niby niespieszna, niby niepozorna, ale uderzając z siłą tarana. To subtelna i przepełniona niezwykłą wrażliwością opowieść o tym jak brak poczucia bezpieczeństwa oraz poczucia własnej wartości w dzieciństwie, wpływa na nasze całe życie. Oprócz tego "Żołnierskie serce" to w dużej mierze przejmujące studium człowieka cierpiącego na zespół stresu pourazowego, dla którego każdy dzień to nieustająca walka z samym sobą. Piotr, Emilia, Janek i Natalia to nie są jacyś przebojowi, charyzmatyczni bohaterowie, nie, to ludzie jakich codziennie mijamy na ulicy, zwyczajnie niezwyczajni, dzień po dniu biorący się z życiem za bary. Autor ma wprost niezwykłą umiejętność w portretowaniu swoich postaci, jego empatia i wnikliwość w ich opisywaniu sprawia, że stają się one nam bardzo bliskie.

W tej historii zgadza się absolutnie wszystko, od bohaterów, i mam tutaj na myśli rownież barwną galerię mieszkańców Sielna, po niesamowicie klimatyczne i plastyczne opisy miejsc, w których rozgrywa się akcja, chociaż po "Szeptunie", akurat to nie powinno mnie już dziwić.

Tomasz Betcher w swoich książkach uczy czytelnika widzieć drugiego człowieka, a nie tylko na niego patrzeć, i nieważne czy jest to osoba niepełnosprawna, bezdomny, były więzień czy miejscowy szeptun, gdyż za każdym z nich kryje się niepowtarzalna historia.

"Żołnierskie serce" to jedna z najlepszych i najbardziej wartościowych książek, jakie przeczytacie w tym roku.

Nieczęsto sięgam po literaturę obyczajową, chyba że jak w przypadku twórczości Tomasza Betchera niesie ze sobą coś więcej, niż dobrą rozrywkę. Autor w każdej ze swoich książek z olbrzymią wnikliwością, ale jednocześnie empatią i wyczuciem w piękną historię dwojga ludzi wplata trudne tematy społeczne. Tematy, które na co dzień pozornie nas nie dotyczą, albo po prostu nie chcemy ich dostrzegać.

Tytuł powieści „Żołnierskie serce” możemy potraktować dosłownie, jako zespół chorobowy będący następstwem wojennego piekła, ale i metaforycznie towarzysząc głównemu bohaterowi, Piotrowi, w próbie posklejania jego rozbitego na tysiąc kawałków serca i odnalezienia nowego sensu w życiu.

Uciekając przed medialną nagonką i oskarżeniami związanymi z zakończoną tragedią misją w Afganistanie, mężczyzna przyjeżdża do niewielkiej miejscowości, w której odziedziczył stary dom. Mieszka w nim również Emilia opiekująca się niepełnoletnim rodzeństwem. Każde z nich wzięło na swe barki ciężar, z którym musi nauczyć się żyć. Mimo ogromnej samotności oboje unikają nawiązywania relacji, bo życie nauczyło ich nieufności.

Czy tych dwoje pokiereszowanych przez los i ludzkie okrucieństwo będzie w stanie zaufać zarówno sobie, jak i drugiemu człowiekowi? Otworzyć się i dać sobie szansę na szczęście?

Autor po raz kolejny zwraca uwagę na to, że poczucie bezpieczeństwa to niezwykle ulotne pojęcie, a poukładane życie w mgnieniu oka może zmienić się w zgliszcza. Cofając się w przeszłość bohaterów pokazuje jak wiele krzywdy może wyrządzić dziecku zarówno napędzana alkoholem agresja, jak i brak wsparcia ze strony najbliższych. Jakie konsekwencje niosą traumy dzieciństwa i jak niewiele trzeba by zniszczyć samoocenę młodego człowieka. Bagaż doświadczeń rzutuje na całym życiu utrudniając nawiązywanie zdrowych relacji i pustosząc emocjonalnie.

Możemy poznać również specyfikę niewielkich miejscowości, w których wszyscy się znają, gdzie rządzą układy i pieniądze, które potrafią otworzyć wszelkie drzwi i zamknąć oczy kiedy jest to wygodne. Gdzie nowe i nieznane jest zawsze w centrum zainteresowania i niełatwo odróżnić wścibstwo od prawdziwej troski.

To piękna, ciepła i niosąca nadzieję wielowątkowa opowieść, która nie stroni od ludzkich tragedii, niepełnosprawności, odrzucenia i piekła dysfunkcyjnej rodziny dając tym samym wiele do myślenia. Są momenty, które wywołują uśmiech i takie gdzie łza sama kręci się w oku. Automatycznie życzymy bohaterom jak najlepiej, bo choć nie są postaciami idealnymi, to zasługują by po piekle, którego doświadczyli w życiu, uśmiechnął się do nich los.

Kolejna książka Tomasza Betchera i kolejna, która złapała mnie za serce i zmusiła do przemyśleń. Podziwiam autora za wrażliwość i wnikliwość, za to jak tworzy portrety psychologiczne swoich bohaterów odkrywając ich osobowość fragment po fragmencie, powoli i bez niepotrzebnych słów.

Piotr Walczak wrócił z misji w Afganistanie okaleczony fizycznie i psychicznie. W kraju oskarżony o zdradę i osądzony, osaczony przez żądnych sensacji dziennikarzy ucieka z rodzinnego Trójmiasta do niewielkiego miasteczka, gdzie czeka na niego dom po dziadku. Jedno z mieszkań w tym domu zajmuje Emilia z rodzeństwem, które zabrała z domu dziecka, gdy sama dorosła i znalazła pracę. Jak Piotr odnajdzie się w małomiasteczkowej rzeczywistości, jakie tajemnice rodzinne odkryje? Czy jego okaleczona psychika pozwoli żyć spokojnie jemu i jego sąsiadom? Co naprawdę wydarzyło się w Afganistanie? Czy tak poraniony człowiek może kochać i być kochany? To wszystko, i wiele więcej w książce. Emocje gwarantowane, jakaś chusteczka w zasięgu ręki może się przydać. Serdecznie polecam tę książkę autora i poprzednie również polecam uwadze. Warto!

Podobno przeciwieństwa przyciągają się, ale spotkanie bratniej duszy również tak działa. Co jest lepszym fundamentem dla uczuć? Tego tak naprawdę nie wie nikt dopóki sam nie znajdzie się w sytuacji gdy los daje mu szansę, a nawet kilka, na zdobycie tego, co wydawało się nieosiągalne lub stracone. Czy łatwo zaufać sobie oraz komuś, jeśli już zostało się zranionym i pamięta się smak rozczarowania?

Małe miasteczko oddalone od metropolii, wydaje się miejscem niezbyt wiele oferującym, ale niektórzy nie są wybredni, chcą mało lub tylko jednego – spokoju, nie świętego tylko takiego zwykłego ludzkiego. Piotr zbyt dużo już widział i przede wszystkim pamięta, stary dom po dziadku na prowincji wydaje się dobrym punktem by po prostu zostawić za sobą przeszłość, chociaż nie do końca, bo blizny po niej nie dadzą o sobie zapomnieć nigdy. W Sielnie czeka go niejedna niespodzianka, pierwsza to sąsiedzi, jacy mają też swoje problemy, a których częścią staje się. Emilia dawno temu nauczyła się, że życie nie jest ani proste, ani tym bardziej zbyt szczęśliwe, ale jakoś próbuje ogarnąć je. Nowy sąsiad za ścianą jest dla niej kolejną komplikacją. Tych dwoje ma swoje tajemnice, bolesne, wciąż raniące, codzienność dostarcza im kolejnych zmartwień. Piotr nie do końca znajduje w Sielnie to, czego szukał, lecz wbrew pozorom nie chce uciec z niego. Znalazł w nim coś innego niż oczekiwał, Emilia również otrzymała od losu niespodziankę, ale oboje wielokrotnie przekonali się jak kapryśny bywa. Czy tym razem będzie łaskawy? Może główną rolę w kreowaniu swojej przyszłości odegrają najbardziej zainteresowani? Poznali smak cierpienia, ulotnego szczęścia i olbrzymiej straty. Czy nadszedł czas na zupełnie coś odmiennego, co sami wyrwą przeznaczeniu?

Nietuzinkowa, wzruszająca, ale również przedstawiona z detalami, czasem bolesnymi, historia ludzi, którzy doświadczyli wiele i odnaleźli się w momencie gdy chcieli jedynie przetrwać. „Żołnierskie serce” nie ma w sobie ckliwości, przesadzonych emocji czy też nierealnych postaci, autor postawił na pokazanie bohaterów, nieidealnych, może też trochę zagubionych, ale próbujących żyć zgodnie ze swoimi zasadami, różniących się od siebie, ale równocześnie wbrew pozorom podobnych. Jeśli do tego dodamy małomiasteczkową atmosferę miejsca, jakiemu daleko do sielskości rodem z pocztówki, ale niekiedy stającego się domem, nie z nazwy, ale za sprawą osób go tworzących, dostajemy opowieść, którą pochłoniemy w rekordowo krótkim czasie, bo nie da się jej przerwać ot tak sobie. Zamiast zawrotnego tempa jest splot wydarzeń, które odzwierciedlają rzeczywistość w jakiej są lepsze i gorsze momenty oraz gdzie bohaterowie próbują napisać nowy rozdział. Nie jest ON do końca taki jak planowali, ma w sobie niespodzianki, dobre i złe, lecz należy do nich. Nie można także nie zauważyć jednego z wątków, przedstawiający jak trudno egzystować gdy przeszłość i pamięć o niej nie są oparciem, lecz ciężkim, życiowym, bagażem. Tomasz Betcher w jednej historii połączył dwa różnorodne światy, spotykające się kiedy dawno utracono złudzenia, lecz jeszcze są marzenia, jakimi niektórzy chcą się dzielić. To one pozwalają spojrzeć przed siebie, nawet gdy okazuje się, że po raz kolejny trzeba stawić czoła demonom, wciąż aktualnym i odbierającym znowu zbyt dużo.

Temat traumy żołnierza, który stacjonował w Afganistanie, to dość rzadki motyw przewodni w książkach z gatunku literatury obyczajowej. Wydawać by się mogło, że jest ON na tyle trudny, bolesny i brutalny, że przeciętna obyczajówka nie będzie w stanie go udźwignąć. Dlatego też z dużą ciekawością podeszłam do lektury nowej powieści Tomasza Betchera, bo zadanie, jakiego się podjął, moim zdaniem nie było łatwe. Jak się jednak okazało w przypadku tego autora, nie ma mowy o przeciętności, a ON sam sprostał mu w całej rozciągłości.

Na szczególną uwagę i uznanie zasługuje kreacja głównego bohatera, a przede wszystkim świetnie skonstruowany portret psychologiczny. Dzięki wykorzystaniu narzędzia, jakim jest retrospekcja, czytelnik ma okazję krok po kroku obserwować jego przemianę. Dowiaduje się z niej, co sprawiło, że znalazł się w tym miejscu, w którym go poznajemy, rozpoczynając lekturę „Żołnierskiego serca”. Co takiego się wydarzyło, że z wojskowego, szanowanego za umiejętności związane z mechaniką, stał się stroniącym od ludzi wrakiem człowieka. Niezwykle samotnym, a w zasadzie o tę samotność zabiegającym... Tomasz Betcher zestawił ze sobą dwie poranione przez życie postaci. Można śmiało porównać ich historie i określić ich mianem – mężczyzny po przejściach i kobiety z przeszłością. Oboje mają za sobą trudne wydarzenia i choć pochodzą z dwóch różnych światów, łączy ich poczucie niezrozumienia i samotność. Ona – pozornie krucha, wzięła na siebie ciężar wychowania młodszego rodzeństwa. On – niesie na swych barkach tajemnicę, tym samym zgadza się na osąd i społeczne odrzucenie. Może wydawać się zatem, że powieść autora pełna jest bólu i demonów, z którymi każdego dnia walczą bohaterowie. I tak jest. Autor nie stroni od pokazania życia rodzin patologicznych, a także ciemnej strony służby wojskowej, i tego, co często dzieje się z dala od oczu reporterów relacjonujących wydarzenia z misji wojskowych. Jak sam zaznaczył w posłowiu — wielu żołnierzy to profesjonaliści, ale nawet w obliczu służby ojczyźnie zdarzają się incydenty, na które spuszcza się kurtynę milczenia.

Bardzo podobało mi się to, jak autor połączył ważne społecznie tematy z delikatnością, jaka jest tożsama z ludzką życzliwością i miłością. Te dwie zgoła odmienne części powieści wzajemnie się przeplatają, uświadamiając czytelnikowi, że nawet największe piekło, jakie musi znieść człowiek tu – na ziemi, nie musi oznaczać, że nie czeka go już nic dobrego. Bo dobro często skrywa się tuż za przysłowiowym zakrętem. Możemy na nie trafić zupełnie nieoczekiwanie w czasie i w miejscu, w którym nigdy nie spodziewalibyśmy się go odnaleźć. Zwłaszcza wtedy, kiedy na nie nie czekaliśmy.

Podsumowując:

„Żołnierskie serce” to przejmująca powieść o dwojgu „rozbitków”, którzy próbują na nowo poskładać swoje życie w jedną całość. Ogromne brawa należą się autorowi za świetnie skonstruowane portrety psychologiczne bohaterów. Tomasz Betcher ponownie udowodnił, że jest wnikliwym obserwatorem otaczającego świata, że potrafi słuchać i czerpać ze swojej wiedzy, którą przelewa na papier, tworząc kolejne ciekawe historie. Nowa książka autora to w moim odczuciu jego inne, ale jednocześnie najlepsze oblicze. To mocna w swym przekazie powieść obyczajowa, która bez upiększania pokazuje to, co często jest głęboko skrywane lub zamiatane pod dywan. Opowieść o nadziei na lepsze jutro, o próbie wyrwania się z piekła, które, mimo że dobiegło końca, wciąż potrafi stanowić bolesny element życia, infekując wspomnienia i sabotując szansę na szczęście. Czy Piotrowi uda się uporać z demonami przeszłości? Koniecznie musicie poznać odpowiedź na to pytanie! Polecam.