Żołnierka gorejąca

Wątek "czyszczenia kobiet" zawarty w książce jest najbardziej szokujący. Ale jak się okazuje, "czyszczą" się sportmenki na całym świecie. bo ten zabieg radykalnie poprawia kondycję. Zrobiła to ponoć Iga Świątek i Anastazja Kuś. To jest wielkie poświęcenie dla sportu.

W ostatnim czasie miałam przyjemność czytać dosyć kontrowersyjną książkę. Książkę, którą tak naprawdę ciężko mi jednoznacznie ocenić, gdyż nie wszystko to, o czym czytałam popierałam. Momentami byłam nawet przerażona. Ale teraz, kiedy siedzę i piszę tę recenzję dochodzę do wniosku, że w niektórych aspektach autorka miała rację. I choć osobiście nie byłabym zdolna do tego co ona, to rozumiem jej decyzje i działania.

„Moje wspomnienia z tamtego czasu przesycone są bólem i cierpieniem, ale taka jest Afryka, ból, cierpienie i krwawe rytuały są powszechne. Gwałty, okaleczanie mężczyzn i kobiet w trakcie konfliktów jest na porządku dziennym, a geneza pozbawienia dziewcząt piersi jest tak stara, jak starożytne afrykańskie cywilizacje.”

Temat obrzezania nie jest dla mnie tematem tabu, bo słyszałam o tym niejednokrotnie, jednak zawsze z tej gorszej strony, kiedy ofiary tych czynów zawsze przeżywały ogromne katusze i cierpienie, niejednokrotnie wcale tego „zabiegu” nie przeżywając.

Muszę przyznać, że Mirosława Kostecka to mocno kontrowersyjna osoba i tyle ile czytelników, tyle różnych opinii będzie o tej książce. Autorka szkoliła się na doskonałego żołnierza, bo taki przyświecał jej cel. Ale jako, że niektórzy twierdzili, że nigdy nie będzie „prawdziwym wojakiem”, postanowiła coś z tym zrobić. W tym celu poddała się „czyszczeniu”, czyli zabiegowi mastektomi oraz histerektomi. Zabiegi te miały na celu usprawnić ją sportowo i pozbyć się kobiecych problemów. Jej przygoda z żołnierstwem nie trwała jednak zbyt długo, dlatego później szukała dla siebie innego zajęcia. W końcu po długim czasie założyła Zakon Sióstr Błękitnych, który miał na celu uświadamiać, a także chronić kobiety i dziewczynki przed okrucieństwem jakie może je spotkać.. I choć sama nie poddałabym się „obrzezaniu” to jestem pod ogromnym wrażeniem działań autorki, zwłaszcza w krajach, w których praktyki obrzezania stają się powszechne i często dokonuje się je z niezwykłym okrucieństwem. Uważam, że w takim przypadku Mirosława Kostecka robi coś dobrego, gdyż niejednokrotnie ratuje życie dziewczynkom i chroni je przed wszelkimi atakami mężczyzn, w tym przed gwałtem.

Może to i dziwne, ale są kraje, w których żeńska część społeczeństwa nie może czuć się bezpieczne, a zwłaszcza samotne poruszanie się po swoim społeczeństwie, nie raz może doprowadzić je do tragedii.

„Jej krzyk był tak przeraźliwy, tak przejmujący, że wybiegłam z namiotu, nie mogąc tego słuchać. Krzyki krzywdzonego, torturowanego dziecka były nie do wytrzymania, goniły mnie aż do naszego biwaku, usiadłam wreszcie w kącie, zatkałam uszy dłońmi i rozryczałam się na głos.”

Autorka walczy również z aborcją, co w pełni popieram. Przecież nienarodzone jeszcze dziecko, nie jest niczemu winne, nie miało wpływu na to w jaki sposób zostało powite, dlaczego więc miałoby za to płacić najwyższą cenę, jaką jest śmierć? Każdy zasługuje na szansę, by móc żyć, nawet takie małe niewiniątko. Jeśli akurat matką ma być kobieta, która tego dziecka nie chce, niech je urodzi i odda do adopcji, ale niech nie pozbawia go życia.

„Naszym przesłaniem jest promowanie czystości i taka jest formuła naszego zakonu. Mamy być odtrutką na seksualne rozpasanie i powstrzymywać zbrodnie na tym tle, mamy cywilizować okrutne tradycyjne praktyki, takie jak prasowanie piersi czy obrzezanie dziewcząt, bez znieczulenia i niejednokrotnie w strasznych warunkach, chcemy wpłynąć na ograniczenie niepohamowanej rozrodczości, a przede wszystkim walczymy z aborcją.”

Mirosława Kostecka działała w słusznej w jej mniemaniu sprawie, której oddawała całe swoje serce. Dbała o swoich podopiecznych, niejednokrotnie stając do walki ze zbrodniarzami. Nie wszystkim podobało się to, co robiła, dlatego musiała być zawsze czujna i zabezpieczona. Ale kiedy jej Zakon był zagrożony, ona nie uciekała, tylko stawała do walki z oprawcą próbując ratować to, czemu poświęciła tyle swojego życia.

Śmiało mogę stwierdzić, że autorka to kobieta odważna, pełna świadomości swoich czynów. Nie mogę jednak zaprzeczyć, że z niektórymi jej działaniami się nie zgadzałam, zwłaszcza tymi wykonywanymi na chłopcach, którzy nie byli świadomi tego co ich czeka.

Książka ta jest autobiografią, wspomnieniami autorki z jej życia i z jej przemiany. Jako młodziutka Mirka często musiała znosić szykany ze strony żołnierzy, bo przecież płeć żeńska uznawana jest za tę słabszą. Jak się później sami przekonacie, autorka udowodniła, że wcale nie jest to prawdą i że w kobietach również może płynąć ogromna siła. Historia przedstawiona na łamach tej książki pokazuje nam szukanie swojego miejsca na ziemi przez naszą bohaterkę. Pozycja ta z całą pewnością nie należy do lekkich i przyjemnych, wręcz przeciwnie, jest szokująca, a momentami nie dowierzamy temu o czym akurat czytamy. Czasami musiałam zrobić sobie chwilę przerwy, aby odetchnąć, przemyśleć wszystko na spokojnie. Czytelnik tak naprawdę dopiero po przeczytaniu całej pozycji uświadamia sobie, że Mirka tak naprawdę choć w nieco niekonwencjonalny sposób, to tak naprawdę działała, aby poprawić byt wielu ludzi. Trzeba zaznaczyć, że choć promowała czystość, to nigdy nikogo nie zmusiła do zabiegu, zawsze pozwalała podjąć ostateczną decyzję danej osobie.

Podobno zabieg histerektomi oraz mastektomi poprawia kondycję kobiety, odmładza ją. Zresztą sama autorka opisuje to na przykładzie dwóch bliźniaczek, które poddały się tym zabiegom, z tym, że różnica w zabiegach wynosiła rok przerwy pomiędzy jedną, a drugą dziewczyną. Widać widoczne zmiany pomiędzy dziewczyną po zabiegu, a tą przed zabiegiem.

"Żołnierka gorejąca" to bezsprzecznie kontrowersyjna książka, która zawiera w sobie drastyczne opisy powszechnych praktyk obrzezania, którego do dzisiaj dopuszczają się przedstawiciele innych krajów. To książka o której z całą pewnością nie sposób będzie zapomnieć. Historia przedstawiająca nam całkiem inny świat. Zachęcam do przeczytania.

"Człowiekiem stajemy się przez całe życie i to jaki poziom > osiągamy zależy od tego, z jakiego poziomu startujemy."

Powyższy cytat idealnie oddaje treść książki "Żołnierka gorejąca" Mirosławy Kosteckiej oraz charakter i przemianę samej autorki, gdyż powieść ta powstała w oparciu o jej wspomnienia.

Szokujące wspomnienia.

Tak, momentami rewelacje, które znalazłam na kartach tej książki, nie mieściły mi się w głowie. Wywoływały niedowierzanie i oburzenie, a czasami nawet niesmak. Nie, nie jest to łatwa lektura, wręcz przeciwnie, trudna i wymagająca. Sprawiająca, że czytelnik zaczyna się zastanawiać nad fundamentalnymi kwestiami, nad tym gdzie kończy się wiara, a zaczyna fanatyzm.

Zacznijmy jednak od początku.

Książka podzielona jest na dwie części zatytułowane: "Żołnierka" i "Gorejąca". W "Żołnierce" czytamy o pierwszych latach młodziutkiej Mirki w wojsku, dziewczyny, która od początku jawi się nam jako dosyć kontrowersyjna postać. Jej dotychczasowe doświadczenia oraz nawiązane znajomości popchnęły ją do radykalnego kroku - wyczyszczenia się z żeńskich narządów płciowych. Wychowana w kulcie żołnierskiego drylu Mirosława uważała, że wszelkie kobiece przypadłości osłabiają ją i uniemożliwiają pełne poświęcenie się misji.

O dzieciństwie Mirki wiemy niewiele ponad to, że jej ojciec służył w wojsku i stanowił dla niej prawdziwy autorytet. Osoba matki pojawia się sporadycznie, raczej jako słaba kobieta, zanadto emocjonalna, która nie potrafiła udźwignąć śmierci małżonka. Przebywanie przez większość czasu w męskim, mało subtelnym towarzystwie, zdeterminowało światopogląd Mirosławy, która widziała w sobie jedynie obiekt zaspakajania męskich potrzeb i element niezbędny w procesie prokreacji. Chcąc zaimponować zmarłemu ojcu oraz jednemu z wojskowych, postanowiła poświęcić się służbie narodowi. W momencie, gdy jej starania zostają skrytykowane, a za główny powód braku predyspozycji do służby podano płeć, Mirka zdecydowała się na powzięcie decydującego kroku.

W kolejnych latach kobieta miota się między tym, co należy, a tym co powinna robić. Szuka miejsca w swoim życiu, czegoś, co stanowiłoby sens jej egzystencji. Mimo "wyczyszczenia" w jej życiu nie brakuje dewiacji seksualnych, a postępowanie względem innych nie zawsze okazuje się etyczne. Nawet założenie formacji religijnej o dosyć rygorystycznej formule może stanowić pewien rodzaj wynaturzenia. Jednak warto na to wszystko spojrzeć z innej perspektywy, z tej, z której patrzyła Mirosława Kostecka. Kobieta uważała, że chcąc innych czegoś nauczyć należy dać im płynący z góry przykład. Nadrzędnym celem jej zgromadzenia była walka z przymusem obrzezania w krajach Afryki. Odbywało się to w dosyć dziwny sposób, ale wbrew pozorom Mirosława kierowała się logiką, choć trochę naciąganą i pokrętną. Jednak w ostatecznym rozrachunku jej pobudki należy uznać za szlachetne, bo dążące do poprawy bytu kobietom narażonym na te okrutne praktyki.

Czytając wspomnienia zakonnicy da się zauważyć jej wewnętrzną przemianę. Z nastawionej na pełnienie służby żołnierki kobieta zmieniła się w zdeterminowaną działaczkę na rzecz biedniejszych. I choć jej kroki niejednokrotnie mogą uchodzić za kontrowersyjne i wzbudzać sprzeciw, rodzi się w nas podziw za trud i poświęcenie na rzecz prowadzonej misji. W końcowych partiach tekstu Mirosława daje się nam poznać jako elokwentna kobieta, która ma szerokie pojęcie o życiu i prawach, które nim rządzą. Uważa, że jej postępowanie, choć przez niektórych uważane za skrajne, stanowi przeciwwagę dla świata pełnego zgnilizny i rozpusty. W jej odczuciu postęp w dzisiejszym świecie następuje zbyt szybko i prowadzi do nadmiernego rozluźnienia obyczajów oraz bylejakości w postępowaniu.

"Żołnierka gorejąca" to lektura, która może szokować. Myślę, że postulaty głoszone przez autorkę nie każdemu przypadną do gustu. Nie nam jednak oceniać moralność zachowania kobiety oraz drogi, którą obrała.

Moja ocena 8/10.

Ta ksiazka to wspomnienia spisane przez siostrę zakonną. Historia ma swój początek, kiedy dziewczyna zaczyna karierę w wojsku. Nie będę wnikać w szczegóły, ale napisze tylko tyle, że jej tzw. parasol ochronny kończy się wraz ze śmiercią jej ojca. I nie, wcale nie była ,,złą" żołnierką, ale była kobietą. A kobieta w służbach zazwyczaj ma pod górkę, delikatnie rzecz ujmując, ale będąc jeszcze w stanie czynnje służby, chciała stać się prawdziwym żołnierzem (cokolwiek to dla was znaczy) i w tym celu zdecydowała się na usunięcie piersi, macicy oraz pochwy. Po wydaleniu z wojska łapała się za różne zajęcia, miała między innymi dość długą przygodę w modelingu. Jednak jej ścieżka życiowa zaprowadziła ją ostatecznie pod bramy zakonu. Z czasem sama otworzyła zakon ( dość specyficzny biorąc pod uwagę wymagania stawiane kandydatkom na siostry) i wyruszyła między innymi na misję do Afryki. Tyle tytułem wstępu, żeby zbyt wiele nie zdradzić.

W tej lekturze (która zaznaczę już na początku, jest dość ciężka w odbiorze trochę że względu na poglądy autorki a trochę z racji drastycznych scen)

czystośc duchowa stawiana jest na równi z czytstością cielesną tj. histerektomia, masektomia. Dostrzegam tu jakąś dwulicowość, gdyż autorka niejednokrotnie atakuje lewicowe poglądy i naskakuje na idee LGBTQR+ jednocześnie niejednokrotnie będąc w związku z klinnymi kobietami. W moim odczuciu relacje łączce autorkę także z innymi siostrami, tymi najbliższymi wykraczają daleko poza sferę duchową i zdecydowanie sięgają tej cielesnej.

Kilka razy w tekście była wzmianka o tym, że członkinie owego Zakonu posuwały się  czasami do manipulacji i gróźb, żeby przyszła siostra wyraziła zgodę na ,,wyczyszczenie" jak jest to nazywane. Bardzo często zdarzało się, że zabieg wykonywany  był w większości u nastolatek, nie zawsze chyba świadomych konsekwencji takiej decyzji. W ostateczności decydowała matka, jeśli dziewczyna nie była pełnoletnia. Chyba, że stawiała wyraźny opór, ale co się kryje pod tym pojęciem, też nie zostało usystematyzowane. Książka sama w sobie jest dość ciężka w odbiorze. Z jednej strony mamy doczynia z rozpowszechnionym obrzezaniem, okaleczniem, z którym część zakonnic próbuje walczyć. A z drugiej jest to promowane. Ba, jest to warunkiem przyjęcia do tegoż zakonu.  Sama nie wiem jak to do końca ująć.  To jest jakiś dualizm, który nie pozwala jednoznacznie określić czy ta książka jest dobra czy zła. Bo skoro wazektomia jest dostępna ,,na zyczenie" dlaczego histerektomia nie jest... Mam natomiast zastrzeżenia, że zabiegi te nie zawsze były wykonywane za zgodą i przez wykwalifikowany personel medyczy. I znowu z drugiej strony, warunki na misjach nie zawsze na to pozwalały. To był wybór mniejszego zła. Bo skoro nie da się z tą praktyką walczyć, to można chociaz sprawić, żeby była znośna, dla tych dzieci.   Aczkolwiek tutaj sama autorka zaznacza wielokrotnie,że kobietom  hierarchii społecznej stoją niżej, bo mają macicę. Zaraz potem zaznacza, że to mężczyźni niewieścieją, a macicy nie mają. Choć nie konkretyzuje co ma przez to na myśli.

Na pewno jest to lektura kontrowersyjna. Stawia przez czytelnikiem wiele pytań i sama moralności wydaje się być wątpliwa. Sama struktura Zakonu też wydaje się być mocno dyskusyjna. Ale juz zasady tam panujące mnie nie zszokowały. Bicie młodszych zakonnic za niesubordynację? Nic nowego. Ale już orchidektomia kilkunastoletniego chłopca za bycie niegrzecznym to dla mnie za wiele. I tu  jednak mam nieodparte wrażenie, że zakonowi temu bliżej do sekty niż do organizacji chrześcijańskiej.

Niemniej pomijając poglądy autorki, książka sama w sobie budzi całą gamę emocji. Od niedowierzania, po strach, zażenowanie, smutek i nie powiem, że końcówka nie wyciska łez. Bo w lekturze poruszone jest całe spektrum problemów, z którymi normalny człowiek nie ma styczności. Ba, ciężko jest nawet czytelnikowi uwierzyć, że kanibalizm czy handel żywym towarem, dziećmi, jest tak rozwinięty. A eksperymenty medyczne rodem z Aushwitz mają sie całkiem dobrze, pod warunkiem, że pieniądze płyną szerokim strumieniem. To jedna z takich książek, które szokują, wprowadzają w stan zadumy i długo nie chcą wyjść z pamięci.

Jestem trochę zawieziona, że nie znalazłam więcej informacji na temat rzekomego Zakonu w czeluściach internetu.

Nie że wszytkim się zgadzam, można wręcz powiedzieć, że z mniejszością, ale jeśli nie mamy na coś wpływu, a na pewne elementy kultury innych nie mamy,  to może faktycznie lepiej upowszechniać świadome obrzezanie w sterylnych warunkach? Książka pełna pytań, trochę pachnącą hipokryzją, poruszająca tematy o których wielu milczy, przepełniona emocjami, strachem, bólem, wstydem, zażenowanie. W zasadzie zasadzie skala tych emocji jest niewyobrażalna. Okładka zdecydowanie nie sugeruje tak mocnej lektury. Jednak nie wierzcie mi na słowo i sięgnijcie po tę książkę. Gwarantuje, że będziecie mieli po niej niewyobrażalny bałagan we własnych myślach.

"Żołnierka Gorejąca"

Autor: Mirosława Kostecka

Wydawnictwo Debiutant

🖤

Poruszająca. Kontrowersyjna. Wzruszająca.

"Oto my, dwie żołnierki, wychowane na "twardzielki", gotowe walczyć i ginąć za każdą słuszną sprawę, ryczymy jak przedszkolaki na widok śmierci i bardzo nam się tej walki w tym momencie odechciało."

💔

Pamiętacie film "Kwiat pustyni" poruszająca historia o somalijskiej modelce, która w wieku 5 lat została brutalnie obrzezana, cudem udało jej się przeżyć. Ona jest jedną z milionów dziewczynek, której się udało, niestety nie wszystkie mają taką możliwość.

Obecnie w XXI wieku cały świat idzie do przodu, my się zmieniamy, wszystko idzie z postępem. Nawet nie myślimy, albo nie chcemy, dopuszczać niektórych tematów do siebie, jeżeli nas to nie dotyczy to, po co zawracać sobie głowę.

Pomimo współczesnych czasów niektórzy zatrzymali się, mają swoje zwyczaje, rytuały, żyją zgodnie ze swoją wiarą, pomimo prób podjęcia ich cywilizowaniu podchodząc do nich z cierpliwością, niestety nie wszyscy podejmują się tej zmiany.

Najczęściej nastolatki słyszą: masz być czysta, masz nie zwracać uwagi na siebie, masz nie podniecać, zostałaś zgwałcona - to twoja wina.

Rytuały afrykańskie, muzułmańskie, obecnie w wielu krajach europejskich dalej praktykuje się obrzezanie, usuwanie macicy, prasowanie lub amputacja piersi, żeby nie zwracały na siebie uwagi, żeby były czyste.

Najgorsze jest to, że w większości krajach jest to zabronione, że pomimo zwalczania tego, to dalej się praktykuje. Zgodnie z tradycją zabiegi najczęściej dokonuje się bez znieczulenia, w warunkach dalekich od sterylnych. Wprowadzone zakazy, nie zmniejszyło ich, tylko wzrosła liczebność nielegalnych zabiegów.

😔

Książka "Żołnierka gorejąca" jest obecnie jedną z książek, którą czytałam z przerwami. Niejednokrotnie musiałam odetchnąć, przymknąć powieki lub odłożyć książkę. Bohaterka książki napisała ją w formie pamiętnika, począwszy od służby wojskowej po założenie zakonu. Pomimo trudnych początków przeprawy przez książkę, a za tym idzie kontrowersyjnego tematu, przyzwyczajeniem się do stylu pisania autorki, z każda następną stroną było coraz lepiej.

Poznajemy pracę jak wykonywały, a przede wszystkim z czymś się musiały zmierzyć. Bardzo trudna ich droga czekała. Rozmowa i nauka ludzi pomaga przezwyciężyć oraz zaniechać tych okrucieństw, ale jest to powolny proces.

Każda z tych dziewczyn, nastolatek, kobiet powinna sama decydować o sobie, a każda matka najbardziej powinna chronić swoje dziecko, bo jest niewinne i samo się nie obroni.

Nie zgadzam się z tymi praktykami, nie rozumiem i chyba nigdy nie zrozumiem, dlaczego kobiety, matki zgadzają się na krzywdę swoich dzieci w imię czego ? Wiary?

Czy jest warta przeczytania: oczywiście, że tak. Czy jest porażająca - tak, bo czytając czujesz ich ból, ich płacz oraz niesprawiedliwość. Pokazuje nam, jaka jest potrzeba mówienia o tym, głośnego mówienia, a przede wszystkim uświadamiania ich.

Dalej to temat tabu, a nie powinien być.

Wiele kobiet, dziewcząt wyjeżdżając za granicę, nie ma o tym pojęcia, w wielu przypadkach dowiadują się, najczęściej kiedy już są po ślubie, a wtedy jest za późno.

Bardzo poruszająca książka, nie tylko nasze serca, ale również wiele tematów zostało tutaj poruszonych, o których nie mówimy.

Kontrowersyjna w wielu przypadkach, niejednokrotnie wzbudzająca w nas gniew, a zarazem łzy. Niesprawiedliwość dlaczego cierpią. Bardzo emocjonalna.

Książka warta przeczytania, zmusza nas do głębokiego zastanowienia się i zrozumienia jak wielka jest potrzeba rozwiązania tego problemu.

Co do okładki nie przemawia do mnie, co innego ze środkiem książki, który jest tego wart.

Zapraszam !!!

Dziękuję Wydawnictwu Debiutant za możliwość współpracy przy e-book "Żołnierka gorejąca".

#książkadlaciebie #książkadlakobiet #książki #książka #instablog #instabook #instaworld #czytam #czytamksiążki #czytamlegalnie #czytamy #recenzja #reportaż #fakty #życie

#biografía

#dziennik #wspomnienia #biografie