Zniknięcie

"Pewnego wieczoru Greta, Alex i ich czteroletnia córeczka Smilla wypływają na cieszące się złą sławą jezioro. Docierają do maleńkiej wysepki, a tam ojciec z córką schodzą na ląd. Greta zasypia w łódce, ukołysana mgłą i leciutkim bujaniem. Kiedy się budzi, Alexa i Smilli nie ma. Zniknęli.

Greta chce zadzwonić do Alexa, ale komórka też zniknęła. W domku znajduje swój telefon ukryty pod prześcieradłami. To ona go schowała? W końcu uspokaja się na tyle, żeby pójść na policję i poinformować o zniknięciu. Tam jednak słyszy, że przecież nie ma męża i nigdy nie miała córki... O co tu chodzi? Greta nie wie, czy to przeszłość powróciła, aby ją dręczyć, czy w końcu straciła kontakt z rzeczywistością...

W tej mrocznej psychologicznej gonitwie, jeśli Greta chce odkryć prawdę, musi zmierzyć się z tym, co zawsze starała się ukryć. "

- Tak brzmi opis. A jak brzmi moja ocena? No cóż. Przyznam szczerze, że skusiłam się na tę książkę z uwagi na dobre słowo o niej od osoby, której w tej kwestii raczej ufam.

Opis mnie zachęcił, brzmiał mrocznie i intrygująco tymczasem po zamknięciu ZAGINIĘCIA.. zupełnie nie wiem co przeczytałam. Nic się dla mnie w tej książce nie trzyma się kupy, tu niby opowiada Greta tu zaraz się okazuje, że to nie była ona tylko ktoś tam inny... - Okej, taki zabieg byłby spoko ale to naprawdę nie miało sensu, żadnego. Choć jej treść zajmuje ledwie 250 stron naprawdę bardzo ją zmęczyłam i.. nie polecam.

Greta, Alex i Smilla udają się na rodzinną wycieczkę. To ma być przyjemny rejs łódką na małą wyspę. Alex z córeczką schodzą na ląd, żeby pobawić się w piratów a Greta zasypia na łódce. Kiedy się budzi Smilli i Alexa jeszcze nie ma... Greta przeszukuje wysepkę, ale bez żadnych efektów. Wraca do domu po telefon i próbuje skontaktować się z Alexem, ale włącza się poczta głosowa. W końcu udaje się na komisariat i zgłasza zaginięcie. Jednak tam czeka ją rozczarowanie... Według danych kobieta nie ma męża ani córki.

Po przeczytaniu tej książki mam taki chaos w głowie, że ciężko to opisać. Przez pół książki towarzyszyło mi pytanie "dlaczego ta kobieta tak długo zwleka ze zgłoszeniem na policję całego zajścia?". Później miałam na prawdę różne wyobrażenia na temat Grety, ale żadne nie okazało się zbliżone do prawdy.

Autorce udało się zbudować świetny portret psychologiczny głównej bohaterki i postaci drugoplanowych. Całość wygląda tak jakby Greta z jednej strony śniła na jawie a z drugiej wszystko dzieje się w czasie rzeczywistym. Perspektywa Grety przeplata się z wyznaniami innej kobiety.

Tutaj nic nie jest oczywiste od początku. Czytelnik brnie w falbułe, ale ciągle jakby we mgle i po omacku. Dopiero sama końcówka wszystko wyjaśnia i nie tylko zakończenie, ale także tajemnice mrocznej przeszłości Grety. Okazuje się, że przeszłość ma ogromy wpływ nie tylko na to co się dzieje w naszych głowach i na to jak postrzegamy rzeczywistości, ale częste też oddziałuje na życiowe wybory...

Ta książka traktuje o zgniliźnie ludzkich emocji, tych piertotnych, o których na codzień nie myślimy i nie chcemy mieć z nimi doczynienia. To historia o tym co człowiek jest gotowy zrobić w akcie desperacji i jakie musi ponieść konsekwencje, które często ciągną się przez całe życie.