Znamię rzeźnika. Dom Slaughterów. Tom 1

“Znamię rzeźnika” to pierwszy tom serii “Dom Slaughterów”, która z kolei jest spin-offem serii "Coś zabija dzieciaki". Tę drugą uwielbiam i z pełnym przekonaniem stawiam ją w mojej komiksowej topce, więc z chęcią zapoznałam się także z historią Aarona, mentora (i rywala) Eriki.

To zupełnie nowa historia, ale pojawia się w niej kilkoro bohaterów, których już dobrze znamy. W związku z tym zdecydowanie polecam sięgnąć po “Dom Slaughterów” dopiero po przeczytaniu chociaż dwóch tomów "Coś zabija dzieciaki" - będzie Wam wtedy łatwiej ogarnąć ten świat.

“Znamię rzeźnika” wnosi do tego uniwersum coś, czego w “Dzieciakach” nie było - wątek romantyczny. Nie oznacza to na szczęście, że historia o potworach rozrywających ludzi na strzępy nagle stała się uroczym romansidłem, ale nie da się ukryć, że to właśnie zakazane uczucie pomiędzy dwoma chłopakami jest główną osią całej fabuły. W pierwszym tomie dowiadujemy się, jak zaczęła się ich znajomość i jakie były jej konsekwencje...

Prequel rozwija też wątki, których w głównej serii było dość niewiele - bo zwyczajnie nie było w niej na nie miejsca. Dowiadujemy się dzięki niemu nieco więcej o działaniu Zakonu, metodach szkolenia Masek oraz o przeszłości tej organizacji. Jako fanka tego uniwersum byłam zachwycona, mogąc poznać je nieco lepiej!

Jeśli nie znacie jeszcze Dzieciaków, bardzo mocno polecam Wam nadrobić tę serię. Natomiast jeśli już ją znacie i lubicie, “Dom Slaughterów” to pozycja absolutnie obowiązkowa! I chociaż nie przebija fenomenalnych Dzieciaków, bo o to byłoby trudno, to jest naprawdę, naprawdę dobra!

Wielbiciele komiksów i nieco mroczniejszych historii znają zapewne cykl "Coś zabija dzieciaki". 📚 Fani tej serii powinni być zadowoleni, ponieważ całkiem niedawno na rynku pojawił się jej spin-off. 🖤 "Dom Slaughterów. Znamię Rzeźnika", o którym dziś Wam opowiem, jest pierwszym tomem odkrywającym tajniki uniwersum. 😍

Historia opowiada o losach Aarona Slaughtera, mentora i rywala Ericy znanej z serii "Coś zabija dzieciaki". 🙂 Dowiadujemy się również sporo o tajnej historii zakonu, który szkoli łowców potworów. 😯 Poznajemy też dzieje oraz działalność rodu Slaughterów. 👍 Autorzy mocno skupiają się tu na postaci Aarona-nastolatka, który dopiero stara się o przyjęcie w szeregi pełnoprawnych łowców. Poznajemy problemy, z jakimi się zmaga, 😖 jesteśmy świadkami jego relacji, widzimy, jakie emocje nim targają.

Ten komiks mocno zgłębia wydarzenia, jakie miały miejsce w cyklu "Coś zabija dzieciaki", dość szeroko rozbudowując jego fabułę. 🤩 Historia jest interesująca i wciągająca, a bohaterowie dobrze wykreowani. 👌 Kreska jest przyjemna, trochę mroczna, idealnie wpasowująca się w tematykę komiksu i nadająca mu świetnego klimatu. 🖤

Czy po nowy cykl "Dom Slaughterów" należy sięgnąć dopiero po zapoznaniu się z serią "Coś zabija dzieciaki"❓️🤔 Niekoniecznie, ale osobiście radziłabym tak zrobić. Osoby, które nie znają głównego cyklu w niektórych momentach mogą nie do końca wiedzieć, o co chodzi. 🤷‍♀️ Ja na szczęście znam "Coś zabija dzieciaki" i czytając spin-off tej serii bawiłam się znakomicie. ☺️ Polecam gorąco❗️😊

PopKulturowy Kociołek:

Komiks rozpoczyna się od krótkiego wstępu, w którym widzimy dorosłego Aarona, który podczas wykonywania jednego z zadań pomaga uwięzionemu jeleniowi. Kilka kadrów później widzimy go jako nastolatka zmagającego się zarówno z wewnętrznymi problemami, jak i wymagającym szkoleniem przygotowującym go do bycia łowcą. Twórcy dość dużą uwagę poświęcają nie tylko na ciekawe zaprezentowanie towarzyszących nastolatkowi emocji, ale również ukazanie przeróżnych relacji pomiędzy nim i innymi pojawiającymi się tutaj postaciami. Obok tego wszystkiego w przemyślany sposób jeszcze bardziej rozbudowują oni świat wykreowanego uniwersum, odsłaniając pewne sekrety tytułowego „domu” i tworząc bogate tło dla wydarzeń znanych z serii Coś zabija dzieciaki. Mamy tutaj do czynienia z historią nie tylko o przerażających potworach, ale przede wszystkim o łowcach, którzy nie zawsze są bezdusznymi machinami wykonującymi powierzone im zadanie.

Biorąc pod uwagę całą treść recenzowanego komiksu, można go traktować w sposób dwojaki. Teoretycznie jest to oddzielny byt, po który można sięgnąć nie znając głównego cyklu i całkiem dobrze się przy tym bawić. Z drugiej jednak strony historia tak mocno rozwija całe uniwersum i w wielu momentach nie sili się na pewne scenariuszowe wyjaśnienia, że największą przyjemność z lektury tego dzieła będą mieć czytelnicy znający przygody Eriki....

RÓD SLAUGHTERÓW

If there's some living to be done

Before your life becomes your tomb

You'd better know that I'm the one

So unchain your back door invite me around

Bring your daughter, bring your daughter to the slaughter

Let her go, let her go, let her go

- Iron Maiden

Niezła, acz trochę przereklamowana seria „Coś zabija dzieciaki” doczekała się spin-offu w postaci „Domu Slaughterów”. Choć właściwie chyba należałoby powiedzieć, że doczekała się prequela, bo tym właściwie jest ta nowa seria. A jak ro wypada od strony jakościowej? Na poziomie. To podobna jakość, jak w głównym cyklu, wszystko zresztą jest tu podobne, więc jeśli się Wam dotąd podobało, bierzcie w ciemno.

Widzieliśmy już, jak działa ród Slaughterów, teraz pora poznać jego historię. I czego jeszcze dokonał. Szykujcie się na… rzeź!

„Dom Slaughterów” to spin-off, prequel… No jakby to nie określić, dzieje się gdzieś obok, wcześniej, więc śmiało sięgnąć można bez znajomości „Coś zabija dzieciaki”. Ale przede wszystkim to produkt dla fanów, dopowiadający, wyjaśniający, rozbudowujący. Bo coś tam o tytułowych Slaughterach wiemy, wiemy całkiem sporo zresztą po tych tomach wydanych w Polsce, ale nie wszystko. Więc pora to dopowiadać.

I dopowiadają to autorzy oryginału, więc wiadomo, że rzecz spójna jest. I podobnie wypada. Owszem, wspierają ich inni artyści, ale tylko wspierają. Wszystko więc jest takie, jak w „Dzieciakach”, także graficznie, choć tu akurat rzecz wypada bardziej klarownie, mniej tu takiej ekstrawagancji w operowaniu brudną kreską, bez jednoczesnego zatracenia klimatu. A klimat jest całkiem fajny, poza tym niezła jest akcja, choć grozy jako takiej tu nie czuć – ale w serii nigdy jej jakoś nie było. Postacie? Tak, jak w pierwowzorze i jak zawsze o Tyniona – ot są, bez pogłębionego rysu psychologicznego, bez wnikania. Bardziej różnią wyglądem, niż charakterem.

Ot i tyle. Przyzwoita fantastyka z elementami grozy. Bardziej dark fantasy to niż horror, nie tak udane ani pomysłowe, jak inna seria scenarzysty, „Departament tajemnic”, ale daje radę. Niezobowiązująca, lekka i prosta rozrywka, ale daje radę.