Złoty sen

Pokolenia splatają się ze sobą w jeden krąg ludzi zamieszkujących starą posiadłość. Problemy, rozterki, marzenia i pragnienia przewijały się przez willę aż do dziś. Jak wygląda los współczesnych bohaterek, których losy łączą się w starej posiadłości?

"Ja już chyba, Arleto, nie oczekuję takich atrakcji. Nie spodziewam się odmiany, bo do wszystkiego przywykłam. Budziłam się rano i wiedziałam, że nic do ciemnej nocy się nie zdarzy. Co miało się zdarzyć, to się zdarzyło. Dawno temu."

Stara, zniszczona willa w opuszczonym kurorcie jest własnością Lili, która doskonale zdaje sobie sprawę, że posiadłość lata świetności ma już za sobą. Lili prowadzi spokojne życie w zapomnianym miejscu i nie czuje, żeby czegoś jej brakowało. W pamięci wciąż pozostaje jej obietnica złożona sześćdziesiąt pięć lat temu swojej przyjaciółce - nigdy się już do niej nie odezwie. Kiedy pojawia się Ada, która w dzieciństwie spędzała tutaj wszystkie wakacje wspomnienia wracają. Po niej pojawia się Kalina a tuż za nią Józefa. Czy losy różnych kobiet mogą połączyć się w jedną historię?

Fabuła na samym początku wprowadza w chaotyczne wydarzenia, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Życie różnych kobiet nie potoczyło się tak jak powinno i w rezultacie wszystkie znalazły swoje miejsce w starej posiadłości. Ada była jedynym dzieckiem, które nie dawało się we znaki pani Lili, a Kalina przyjaciółką Ady o wielkiej artystycznej duszy. Z kolei Józefa to dawna pomoc domowa starszej pani. Wszystkie kobiety spotykają się w jednym miejscu i przedstawiają swoją historię o tym co było, co jest i co będzie. Pod tym względem fabuła wydała się ciekaw, ale goszczący w niej chaos skutecznie plątał przebieg wydarzeń. Wielka szkoda, bo w momentach kiedy pojawiało się nawiązanie do historii i powstania warszawskiego miejscami wkradał się wielki nieład.

Autorka osadziła swoją opowieść w bardzo klimatycznym miejscu, które zapomniane od świata, gdzieś na uboczu cieszy się prywatną historią. Przedstawiła historię o kobietach dla kobiet - losy różnych pań krzyżują się w starej posiadłości i powoli odkrywają wszystkie rozterki. Chociaż historia opowiedziana jest lekkim stylem, bez większego wdawania się w przebieg wydarzeń można zauważyć, że historia jest przemyślana i w całości dopracowana. Niestety, mając w pamięci inne książki autorki wiem, że nie wykorzystała swojego potencjału do końca. Całość w rezultacie okazała się dość przewidywalna i miejscami wręcz banalna.

"Ada oparła plecy o pręty ogrodzenia i zamknęła oczy, chłonąc zmysłami zapachy i melodię, a kiedy je otworzyła, ujrzała na scenie piętnastoletnią artystkę w nieskazitelnie białych tenisówkach i z kwiatami lipy we włosach. Ukłoniła się z wdziękiem nieistniejącej publiczności, a potem zatańczyła z wiatrem do tej samej co ON melodii."

"Złoty sen" to uniwersalna książka - sprawdzi się w gorący poranek i deszczowe popołudnie. Jednak pod względem fabularnym lekturę polecam wielbicielom melancholijnych obyczajówek, bez elementu zaskoczenia a za to z kilkoma życiowymi prawdami. To taka historia o wszystkim i o niczym - czyta się przyjemnie i szybko, ale nie do końca tego oczekiwałam. Chociaż przez lekturę przewija się wiele ponadczasowych prawd o miłości i przyjaźni pozostał jakiś niedosyt o bliżej niesprecyzowanym pochodzeniu.

"Złoty sen" Grażyny Jeromin - Gałuszki to historia o sile kobiet. Tak mogłabym ją w jednym zdaniu opisać. Nie dajcie się zwieść dosyć melancholijnej okładce i krótkiemu streszczeniu książki z tyłu okładki, które moim zdaniem nie do końca oddaje jej treść i przekaz. Ja nastawiłam się na łzawą i sentymentalną historię, a zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona, To pełna ciepła, emanująca siłą i niebanalna książka z gatunku literatury kobiecej. (...)

Miłość i przyjaźń, gniew i przebaczenie, bezsilność i walka - wszystko to przeplata się w tej opowieści tworząc barwną i ciepłą opowieść. Ze wszystkich portretów kobiet, jakie maluje słowem autorka książki wyłania się według mnie jeden, najważniejszy przekaz: kobiety mają w sobie niezwykłą siłę - muszą ją tylko umieć w sobie odkryć i obudzić. To idealna książka na letnie popołudnia spędzane w cieniu jabłoni albo chłodne wieczory w domowym zaciszu.

[Recenzja pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Pokolenia splatają się ze sobą w jeden krąg ludzi zamieszkujących starą posiadłość. Problemy, rozterki, marzenia i pragnienia przewijały się przez willę aż do dziś. Jak wygląda los współczesnych bohaterek, których losy łączą się w starej posiadłości?

"Ja już chyba, Arleto, nie oczekuję takich atrakcji. Nie spodziewam się odmiany, bo do wszystkiego przywykłam. Budziłam się rano i wiedziałam, że nic do ciemnej nocy się nie zdarzy. Co miało się zdarzyć, to się zdarzyło. Dawno temu."

Stara, zniszczona willa w opuszczonym kurorcie jest własnością Lili, która doskonale zdaje sobie sprawę, że posiadłość lata świetności ma już za sobą. Lili prowadzi spokojne życie w zapomnianym miejscu i nie czuje, żeby czegoś jej brakowało. W pamięci wciąż pozostaje jej obietnica złożona sześćdziesiąt pięć lat temu swojej przyjaciółce - nigdy się już do niej nie odezwie. Kiedy pojawia się Ada, która w dzieciństwie spędzała tutaj wszystkie wakacje wspomnienia wracają. Po niej pojawia się Kalina i jest też przecież Józefa. Czy losy różnych kobiet mogą połączyć się w jedną historię?

Fabuła na samym początku wprowadza w chaotyczne wydarzenia, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Życie różnych kobiet nie potoczyło się tak jak powinno i w rezultacie wszystkie znalazły swoje miejsce w starej posiadłości. Ada była jedynym dzieckiem, które nie dawało się we znaki pani Lili, a Kalina przyjaciółką Ady o wielkiej artystycznej duszy. Z kolei Józefa to dawna pomoc domowa starszej pani. Wszystkie kobiety spotykają się w jednym miejscu i przedstawiają swoją historię o tym co było, co jest i co będzie. Pod tym względem fabuła wydała się ciekaw, ale goszczący w niej chaos skutecznie plątał przebieg wydarzeń. Wielka szkoda, bo w momentach kiedy pojawiało się nawiązanie do historii i powstania warszawskiego miejscami wkradał się nieład.

Autorka osadziła swoją opowieść w bardzo klimatycznym miejscu, które zapomniane od świata, gdzieś na uboczu cieszy się prywatną historią. Przedstawiła historię o kobietach i dla kobiet - losy różnych pań krzyżują się w starej posiadłości i powoli odkrywają wszystkie rozterki. Chociaż historia opowiedziana jest lekkim stylem, bez większego wdawania się w przebieg wydarzeń można zauważyć, że historia jest przemyślana i w całości dopracowana. Niestety, mając w pamięci inne książki autorki wiem, że nie wykorzystała swojego potencjału do końca. Całość w rezultacie okazała się dość przewidywalna i miejscami wręcz banalna.

"Ada oparła plecy o pręty ogrodzenia i zamknęła oczy, chłonąc zmysłami zapachy i melodię, a kiedy je otworzyła, ujrzała na scenie piętnastoletnią artystkę w nieskazitelnie białych tenisówkach i z kwiatami lipy we włosach. Ukłoniła się z wdziękiem nieistniejącej publiczności, a potem zatańczyła z wiatrem do tej samej co ON melodii."

"Złoty sen" to uniwersalna książka - sprawdzi się w gorący poranek i deszczowe popołudnie. Jednak pod względem fabularnym lekturę polecam wielbicielom melancholijnych obyczajówek, bez elementu zaskoczenia a za to z kilkoma życiowymi prawdami. To taka historia o wszystkim i o niczym - czyta się przyjemnie i szybko, ale nie do końca tego oczekiwałam. Chociaż przez lekturę przewija się wiele ponadczasowych prawd o miłości i przyjaźni pozostał jakiś niedosyt o bliżej niesprecyzowanym pochodzeniu.