Złodziejka

„Złodziejka” to książka o intrygach, czarnych charakterach i o obłędzie.

Susan Trinder jest sierotą, którą przygarnęła pani Sucksby i jej mąż. Matka dziewczynki była złodziejką i pewniej nocy przyniosła ją pod drzwi pani Sucksby, mówiąc, że kiedyś po nią wróci. Nie wróciła. Została złapana przez policję i powieszona. Ale czy tylko kradzież miała na swoim sumieniu?

Do ich domu przybył Dżentelmen z propozycją dla Sue. Ma zostać pokojówką i pomóc mu w uwiedzeniu również sieroty Maud Lilly, a później utwierdzić ją w przekonaniu, że jest obłąkana i umieścić w wariatkowie. Jeśli to zrobi, otrzyma połowę jej pieniędzy. Po chwili wahania dziewczynka zgadza się i trafia do wuja Moud, który posiada wiele, dziwnych ksiąg i druków.

I tak Sue udaje się z Londynu do Briar. Na miejscu czeka na nią wiele niespodzianek, zakazane uczucie i niebezpieczne przygody. Szybko orientuje się, że panują tam inne zwyczaje niż w Londynie. Do jej obowiązków należy dotrzymywanie towarzystwa Maud i dbanie o jej garderobę. Sue zauważa, że Lilly nie jest głupia i szalona, a raczej samotna. I nagle następuje zwrot akcji, który bardzo mnie zaskoczył i sprawił, że od książki nie mogłam oderwać się.

Książka nie należy do cienkich powieści. Nie posiada też za wiele bohaterów, ale ci, którzy występują w tej opowieści zostali bardzo dobrze wykreowani. Zarówno ich portret psychologiczny jak i wygląd oddający ducha wiktoriańskiej Anglii. Książka również nie należy do łatwych. Nie płynie się przez zawartą w niej historię. Wymaga ona skupienia się nie na 100%, ale na 200%. Łatwo bowiem pogubić się w obłąkaniu osób w niej występujących. Do końcu zadawałam sobie pytanie o co tak naprawdę chodzi panu Riverowi i kto tutaj jest szalony? W książce nie ma mowy o nudzie. Posiada zaskakujące zwroty akcji, a obcowanie na każdej prawie stronie z obłąkanymi, sprawia, że ma się ciary. Autorka świetnie oddała klimat mrocznej strony ludzkiego umysłu. Posiada wspaniały język i styl pisania, który bardzo mnie oczarował. Dostarcza wiele emocji, a o to właśnie chodzi w powieściach. Zakończenie książki wbiło mnie w fotel i sprawiło, że długo o przeczytanej historii nie zapomnę.

Książkę polecam każdemu, kto szuka czegoś niebanalnego lub myśli o przeczytaniu czegoś innego niż zwykle.

[współpraca reklamowa] Wydawnictwo Prószyński

Autorka przez duże „A" i Powieść przez duże „P". Oto z czym czytelnik się spotka, gdy sięgnie po „Złodziejkę" Sarah Waters. Znajdzie tutaj bowiem bardzo dobrze kreowanych bohaterów, którzy na kartach książki przechodzą wiele przemian, a każde wydarzenie w ich życiu odciska się na ich duszy. Fabułę powolną, ale angażującą. Na ponad siedmiuset stronach można bowiem odnieść wrażenie, że jednocześnie dzieje się wiele oraz że nie dzieje się niemalże nic. Wszystko ma swoje tempo i swoje miejsce, co dla niejednego będzie rozwleczeniem, ale w moich oczach udowadnia jedynie z jak dobrą Autorką mamy kontakt. Tym bardziej, że zaskakujących zwrotów akcji nie brakuje. Przede wszystkim jednak czytelnik znajdzie tutaj narrację na bardzo wysokim poziomie. Piękne zdania, piękne myśli. I ogrom uczuć. Tych które duszą, uwierają i przeszkadzają, a jednak wszyscy w literaturze ich szukamy.

„Złodziejka" nie jest jedynie opowieścią o miłości dwóch kobiet (damy z dobrego domu oraz złodziejki) ani o wielkim oszustwie, które za nic ma uczucia naiwnych serc, choć te dwa tematy zdecydowanie w powieści wiodą prym. Znajdziemy tutaj również przemoc psychiczną oraz fizyczną, złamane obietnice i zdeptane zaufanie. Będziemy obserwować jakie piętno pewne wydarzenia odbijają na duszach i jak ludzie odwracają oczy, gdy w grę wchodzą konwenanse czy zysk. Waters kolejny raz skupiając się na jednostkach próbuje przeprowadzić analizę społeczeństwa w czasach, do których wrzuca swoich bohaterów i kolejny raz robi to w sposób, który zostawia mnie z zachwytem. Z szeroko otwartymi oczami i szybko bijącym sercem.

Jestem oczarowana emocjami i pełna uznania dla kunsztu w kreowaniu rzeczywistości na papierze. Nie mam w sobie zdań, które w pełni potrafiłyby oddać to, jak ważna stała się dla mnie „Złodziejka", nie potrafię odpowiednio zgrabnie zebrać myśli... Ale na pewno mogę polecić ten tytuł i głośno zachęcać do lektury. Nawet jeśli mojej miłości nie podzielicie — wciąż spędzicie czas z literaturą przez duże „L".

przekł. Magdalena Moltzan-Małkowska

Ta powieść, licząca ponad 700 stron, nie pozwoliła się od siebie oderwać. I musiałam ją po prostu skończyć. Znajdziecie w niej niesamowicie wciągającą i lekko zagmatwaną fabułę, ciekawych , nietuzinkowych bohaterów, zakazaną miłość w tle, a to wszystko na tle Wiktoriańskiej Anglii, epoce niesamowicie purytańskiej, ale skrywającej wiele tajemnic i pełnej niebezpiecznych zakamarków.

Mamy rok 1862. Sue Tinder zamieszkuje dom oszusta i złodzieja- pana Ibbsa. Codziennie więc jest świadkiem brudnych interesów prowadzonych przez niego, sama też para się odpruwaniem inicjałów z kradzionych akcesoriów. Jako córka złodziejki i morderczyni, która zginęła poprzez powieszenie, Sue nie zna innego życia. Jest wdzięczna panu Ibbsowi i jego gospodyni Pani Sucksby, czuje się dobrze w tym zamkniętym małym światku i chętnie pomaga Pani Sucksby w wychowywaniu kolejnych małych dzieci, które pojawiają się i znikają. Kiedy Dżentelmen, o którym nikt za wiele nie wie, proponuje jej udział w dobrze płatnym oszustwie, Sue nie waha się zbyt długo i zgadza się mu pomóc za odpowiednie pieniądze. Trafia do domu bogatego kolekcjonera książek, gdzie zostaje pokojówką jego siostrzenicy- bogatej sieroty Maud Lilly. Ma pomóc w jej uwiedzeniu, a jej kompromitacja pozwoli mężczyźnie na poślubienie bogatej sieroty i przejęcie jej majątku. Czy Sue podoła roli pokojówki i nie zostanie zdemaskowana przez służbę? Co tak naprawdę kolekcjonuje wujek Maud i jaki wpływ jego praca ma na psychikę dziewczyny? Czy w tym ponurym domostwie jest szansa na znalezienie prawdziwego uczucia? I kto tak naprawdę jest prawdziwą ofiarą tej całej mistyfikacji?

Ta rewelacyjna historia porwie was bez dwóch zdań. Sarah Waters snuje opowieść o Anglii, ale tej mniej znanej. Pokazuje brudne londyńskie zakamarki, do których porządni obywatele nie powinni się zapuszczać, daje nam okazję zaglądnięcia do mrocznego domostwa, skrywającego swoje grzeszne tajemnice, odkrywa przed nami myśli zwykłych obywateli, jak i tych z wyższych sfer. Całość jest opowiadana z perspektywy Sue i Maud, mamy więc szansę na poznanie zdania dziewczyny z nizin i panienki z wyższych sfer na temat tych samych sytuacji, bardzo ciekawy zabieg. Autorka wodzi nas za nos, nie pozwala tak szybko odgadnąć swoich planów co do losów bohaterów, dlatego tak łapczywie chłoniemy każą stronę, no a zakończenie….to prawdziwe mistrzostwo. To co mnie się najbardziej podoba w twórczości Sarah Waters, to wcale nie wątki homoerotyczne, z których jest mocno znana, ale sposób pokazywania angielskiego społeczeństwa. Jej bohaterowie są wieloznaczni, ciężko ich zaklasyfikować. Bo dla autorki dobro i zło to są pojęcia względne, a środowisko w którym człowiek się rodzi, wcale nie determinuje jego dalszego losu. I nie da się nie pomyśleć o Olivierze Twiście w kontekście „Złodziejki”. Wcale jednak nie mam zamiaru nic porównywać. Zarówno Waters, jak i Dickens stworzyli piękne historie, pozwólcie sobie po prostu na ich odkrycie.

Po raz kolejny trafiłam na książkę, która pokazała mi, jak cudownie jest wnikać w klasyczną i długą powieść. Mowa tu o 700-stronicowej Złodziejce, pióra Sarah Waters.

To opowieść o dwóch osieroconych dziewczynach, których losy splątał jeden misterny wątek. W życiu Maud Lilly, zamożnej damy z Briar, pojawia się złodziejka z Londynu – Susan Trinder. Sue zawarła układ z łowcą posagów i przybyła do Briar w celu zagarnięcia majątku Maud. To historia o chciwości, namiętności i miłości między młodymi kobietami, odkrywającymi swoją seksualność i prawdziwą tożsamość w XIX-wiecznej Anglii. Obie bohaterki są tu równowartościowe – snują swoją zawiłą historię – wprowadzając czytelnika w labirynt sekretów, w którym są uwięzione.

Książkę można czytać dla samej przyjemności i dla fenomenalnych obrazków mrocznego Londynu i wielkomiejskich mętów rodem z twórczości Charlesa Dickensa. Czytelnicy, którzy gustują w klasycznych i pełnych plot twistu lekturach, zdecydowanie powinni zakupić i przeczytać najnowsze wydanie tej powieści.

“Czekacie, aż zacznę swoją opowieść. Być może ja też jeszcze wtedy czekałam. Lecz moja historia już się rozpoczęła - po prostu nie miałam o tym pojęcia, tak jak wy teraz.”

Ta powieść to jedna wielka tajemnica, mnóstwo niedopowiedzeń przeplatanych z silnymi uczuciami. Wiktoriański klimat sączy się z tej książki, a losy bohaterów ze strony na stronę szokują coraz bardziej.

Z jednej strony mamy Londyn w złodziejaszkowym wydaniu, szemrane interesy i dziewczynę, przed którą stoi szansa na zdobycie ogromnej sumy pieniędzy. Z drugiej strony - trafiamy do wiejskiej posiadłości, poznając przy tym młodą kobietę, przyszłą dziedziczkę wielkiej fortuny.

„Złodziejka” to taka powieść, której sekrety warto odkrywać krok po kroku, nie zrażając się przy tym stosunkowo sporą liczbą stron. Przez tę książkę się płynie, przywiązuje się do bohaterów, jednocześnie widząc jak na dłoni, że ich zachowanie nie zawsze zasługuje na podziw.

Nigdy wcześniej nie zdarzyło się tak, bym jakąś książkę przeczytała w dwukrotnie w ciągu kilku miesięcy. “Złodziejka” jest pierwszym i do tej pory jednym jedynym wyjątkiem. Cieszę się, że sięgnęłam po nią ponownie, bo ta historia nie mogła wyjść z mojej głowy. Moje myśli tańczyły wokół szemranych zakamarków Londynu i cichej wiejskiej posiadłości Briar, wokół Sue i Maud, wokół ich relacji.

Dlatego właśnie wróciłam do tej powieści - chciałam przeżyć to wszystko jeszcze raz, chciałam, by Waters ponownie mnie zaskoczyła, bym jeszcze raz mogła poczuć te wszystkie emocje towarzyszące lekturze. Okazuje się, że przepadłam - pokochałam tę historię całym sercem i z pewnością będę do niej wracać - choć może teraz minie trochę więcej czasu.

Książki Waters po prostu mają w sobie to “coś” - coś hipnotyzującego, co nie pozwala oderwać się od lektury, co sprawia, że twoje serce bije szybciej na myśl o tych kilkuset stronach papieru. I to właśnie w nich uwielbiam.