Złodzieje snów. Król Kruków. Tom 2

,,Złodzieje snów" to druga z kolei część serii "The Raven Cycle" od Maggie Stiefvater. Opowiada o dalszych losach głównych bohaterów - Blue, Ganseya, Adama, Ronana oraz Noaha - jednak większą część uwagi poświęca Ronanowi. Na końcu 1 części dowiadujemy się, że Ronan potrafi wyciągać przedmioty ze snu - od tego zaczynają się kolejne niesamowite przygody tej paczki przyjaciółki.

Moim zdaniem ,,Złodzieje snów" jak najbardziej dorównują pierwszej części - ,,Królowi kruków", o ile nie są od niej lepsze. Stiefvater nas nie zawodzi - odpowiada na kilka pytań postawionych w poprzedniej książce, zadaje następne, wtajemnicza nas w sekrety, obdarowuje humorem, szybszym biciem serca, a przede wszystkim sprawia, że od razu pragniemy sięgnąć po kolejną część. Do tego przedstawia nam następną barwną postać - Szarego Mężczyznę, płatnego zabójcę, którego nie da się nie polubić (mimo jego profesji, niezbyt wskazującej na osobę wartą lubienia).

Styl pisania autorki jest niesamowity. Nigdy nie czytałam podobnie prowadzonej książki. Czytając ją, czujemy, że Blue, Gansey, Adam, Ronan i Noah istnieją w normalnym życiu i tak bardzo się od nas nie różnią. To głównie przez to czytelnik zaczyna się o nich troszczyć, ma wrażenie, że są jego przyjaciółmi - uważam, że to niesłychanie ważne w odbiorze jakiejkolwiek historii.

Jest to seria jak najbardziej dla ludzi, szczególnie młodych, w wieku nastoletnim, którzy szukają w swoim życiu magii i ciepła. Pragną zakochać się w papierowych postaciach - i, należy ostrzec - łatwo się w nich nie odkochać. Polecam!

Każdy z nas miewa sny. Czy nie wspaniałą umiejętnością byłoby móc zabierać z nich dowolne przedmioty? Samochody, pieniądze, ubrania. Brzmi jak marzenie. Co jednak jeśli w zamian mogą się urzeczywistnić także nasze koszmary? Z tym właśnie musi zmierzyć się Ronan w powieści Złodzieje snów w drugim tomie cyklu Kruka Maggie Stiefvater.

Blue, Gansey, Adam, Ronan i Noah kontynuują poszukiwania Glendowera. Jednak po wydarzeniach z pierwszego tomu podchodzą do tego ostrożniej i z większym namysłem. Na pierwszy plan wysuwają się bardziej działania Ronana, który okazuje się posiadać dar wykradania przedmiotów ze snów tak jak jego ojciec. Wiele osób chciałoby wykorzystać takie umiejętności, chłopak zastanawia się więc, czy nie miały one wpływu na śmierć jego ojca. Przez kolejne strony powieści odkrywa coraz więcej rodzinnych tajemnic, uczy się panowania nad swoim darem oraz walczy z koszmarami.

Również tutaj wydarzenia opisane są z perspektywy różnych bohaterów, jednak tym razem dominuje Ronan, a Blue schodzi na trochę dalszy plan. Przyznam szczerze, że po tej części bardzo polubiłam Ronana – jego niepokorny charakter, nie tak bardzo ugładzony jak to jest w przypadku Ganseya jest bardzo interesujący. Ponadto mimo wybuchów agresji i szalonych działań wydaje się być najbardziej „wiarygodny” ze swoich przyjaciół, czuć że taka postać o takim charakterze mogłaby istnieć naprawdę. Na niekorzyść zmienił się niestety Adam, który zaczyna być irytującym bohaterem. Niestety bardzo mało było Noaha, który właściwie pojawia się i znika, mam nadzieję, że w dalszych tomach będzie go nieco więcej. Ponadto pojawia się nowa postać – Szary Mężczyzna, który jest… płatnym mordercą. Przyznam szczerze, że to intrygująca postać i autorka tu naprawdę potrafiła zaskoczyć. Jednak podejście innych bohaterów do niego wydaje się być niestety bardzo sztuczne i zupełnie nierealne w prawdziwym życiu. Przez to właściwie cały efekt Szarego został zmarnowany, bo co prawda rodzina Blue może i jest ekscentryczna, ale nie sądzę żeby aż tak, by wiedząc kim owy mężczyzna jest tak po prostu pić z nim herbatkę.

Akcja ma tu równie szybkie tempo co w pierwszej części, może nawet jeszcze szybsze, ale przez to, że już nie wszystko trzeba wyjaśniać całość czyta się płynniej. Bardzo fajnym zabiegiem jest w pewnym stopniu odejście od poszukiwań – one oczywiście nadal trwają, ale widać, że poza nimi może też dziać się wiele niezwykłych wydarzeń. Dzięki temu właściwie nie wiadomo o czym będzie kolejna część, a autorka naprawdę potrafi zaskakiwać. Chociaż ostatnie akapity mogą już naprowadzać na nową fabułę, tak samo jak zrobiła to pierwsza część z drugą.

W całości znalazł się jednak dla mnie pewien duży minus – element romansu. Uczucia Blue nagle się zmieniły. Właściwie nawet nie wiadomo kiedy, nie wiadomo dlaczego, przesłanek ku temu raczej nie było zbyt wiele. To nie dość, że stawia bohaterkę w bardzo złym świetle, ot kochliwa nastolatka, to jeszcze sprawia, że posypało się to co uznałam za plus poprzedniej części, czyli to, że jej wybór nie był tak oczywisty jak by się dla fabuły mogło wydawać. Przy takiej zmianie oczekiwałabym więcej elementów wskazujących na jej uczucia. Na szczęście właściwie wątek romantyczny jest tutaj jeszcze mniejszy niż w pierwszym tomie, więc nie psuje przyjemności z czytania. Złodzieje snów są bowiem tak wciągający, że pochłonęłam ich w naprawdę ekspresowym tempie. Znów mamy pełno magii, nieprzewidywanych zwrotów, a z każdą odpowiedzią jaką zyskujemy pojawiają się nowe pytania. Wszystko opisane tak plastycznie i z klimatycznie, że momentami przechodzą ciarki.

A czy wy odważylibyście się wyciągnąć rękę po przedmioty ze snów?

Król Kruków Maggie Stiefvater zauroczył mnie od pierwszych stron. Był to ten rodzaj uwielbienia dla twórczości autorki, że nie miałam żadnych oczekiwań dla kontynuacji tej serii. Wiedziałam, że cokolwiek Maggie postanowi przedstawić w Złodziejach snów, okaże się tym, co powinnam i wręcz pragnęłam przeczytać. Czy byłam zdziwiona z kierunku, w którym potoczyła się akcja książki? Owszem. Jednak w tym przypadku zamiast zamykać się na nietypowy rozwój akcji, postanowiłam przeżyć przygodę wraz z kruczymi chłopcami. Z nimi odkryłam nowe tajemnice, magię w otaczającym mnie świecie i ruszyłam na poszukiwania Glendowera.

Złodzieje snów choć są drugim tomem, to jednocześnie dopiero rozpoczynają całą historię. Na pierwszy plan tej książki wysuwa się Ronan, który jawił nam się w poprzednim tomie jako zbuntowany chłopak z pewnymi rodzinnymi problemami. Nie podejrzewałam, że jest ON postacią magiczną, jednak okazało się, że autorka przygotowała dla nas wiele niespodzianek dotyczących bohaterów. Blue, Gansey, Adam, Ronan oraz Noah w tej części nie są traktowani jako jedność. Każdy rusza w swoją własną podróż. Szukają dla siebie miejsca w historii oraz odkrywają tajemnice dotyczące Cabeswater z innej strony. Sprawia to, że brakuje pewnego rodzaju humoru, do którego przyzwyczaiła nas Maggie w pierwszej części serii, jednak w tej każdy stał się oddzielną częścią historii, która dopiero pod koniec złączyła się w jedną wielką całość.

Narracja książki jest przedstawiona z punktu widzenia wyżej wymienionych głównych postaci, drugoplanowych oraz pobocznych bohaterów. Pojawia się też nowa tajemnicza osobistość - Szary, który przyznam szczerze najbardziej mnie zaciekawił. Przedstawił ON całą postać Glendowera, czy magicznych przedmiotów z trochę innej strony. Akcja jest dość równomierna. Nie ma żadnych wyjątkowo wyróżniających się wydarzeń. Cały czas coś się dzieje, jednak nie jesteśmy w stanie stwierdzić jak wielkie ma to znaczenie dla całej fabuły. Jest to ciekawy zabieg, choć czasami dość mylący. W trakcie lektury miewałam chwile, kiedy nie byłam pewna co jest głównym tematem tej książki i jak dana osoba, wypowiedź czy zdarzenia ma wpłynąć na poprzednie wydarzenia.

Dla mnie styl pisania autorki jest tak dużą zaletą, że nie jestem pewna czy muszę wymieniać kolejne. Jednak dodajmy do tego dość nietypowy pomysł na książkę, planowanie wydarzeń od początku do końca i niesamowitych, zabawnych, jedynych w swoim rodzaju bohaterów i już możecie być pewni, że jest to seria, którą po prostu trzeba przeczytać! Zakończenie tomu drugiego sprawia, że nie można nie sięgnąć po kontynuację. Świat stworzony przez Maggie znów da nam nadzieję, że magia jest wszędzie. Nawet w świecie, który niczym nie różni się od naszej rzeczywistości.

Król kruków stał się dla mnie jak narkotyk. Uzależniłam się od wszystkiego, co z tą książką związane , weszłam w stadium fandomu i dosłownie wszędzie rysuję postacie z tej serii. Maggie Stiefvater stworzyła skomplikowany , tajemniczy, niezrozumiały i niezwykle klimatyczny świat, obok którego nie sposób przejść obojętnie. Kto raz sięgnie po "Króla Kruków" ten już nigdy o nim nie zapomni - przysięgam ! Tym razem autorka dostarczyła nam nieco więcej faktów i historii z życia Ronana Lyncha , bohatera w stylu "niegrzeczny chłopiec", który gustuje w wyścigach samochodowych i tatuażach oraz... potrafi wyciągać przedmioty ze snów. Stiefvater musi być bardzo ciekawą i...osobliwą personą , bo wydarzenia książki są dość zawiłe, czasem niespójne, przepełnione fantastycznością i melancholią, a przy tym wciągające i zadziwiające. Szukasz baśniowego klimatu osadzonego w mocno współczesnym i jednocześnie starożytnym świecie? Wejdź do Cabeswater razem z Blue i kruczymi chłopcami!

Jak już wspomniałam , cała historia "Złodziei Snów", choć oczywiście opisuje losy wszystkich postaci, to w szczególności skupia się na Ronanie. Autorka rozwija tu wątek , z którym zostawiła nas w poprzednim tomie - wywoływaniem przedmiotów ze snów. Ten pozornie nieszkodliwy, a nawet przydatny dar przysporzy Ronanowi mnóstwo problemów, zresztą nie tylko jemu. Ronan zaczyna się pogrążać we władnym świecie i przestaje niekiedy nad tym panować, a jego przyjaciele , Gansey,Adam,Noah i Blue muszą teraz rozdzielać się między kontynuowanie poszukiwać Glendowera , a pomaganie chłopakowi. Ponadto pojawia się ktoś, kto także pragnie przysługi śniącego króla i wierzy, że Ronan może mu w tym pomóc. A to nie są koniecznie dobrzy ludzie... Maggie Stiefvater ma ogromny talent do budowania baśniowego napięcia, tworzenia skomplikowanych wzorów zagadek, które łączą się w najmniej spodziewanym momencie w najmniej spodziewany sposób. W "Złodziejach Snów" , podobnie jak w "Królu Kruków" nie sposób nic przewidzieć na dłuższą metę. Wybryki Ronana dostarczają coraz to nowych problemów, a na jaw wychodzą fakty z życia bohaterów, o których nawet czytelnik by nie pomyślał...

Miecz nie jest zabójcą, jest jedynie narzędziem w dłoni zabójcy.

Blue na dobre zakorzeniła się w życiu chłopców. Jest też rozdarta przez przepowiednię , która mówi, że chłopak, którego pocałuje , zginie. To ciekawe, że w oparciu o taką budowę postaci autorka tak naprawdę prowadziła wątek miłosny dość oszczędnie - miłostki pojawiały się, kiedy panował względy "spokój" , nie ma tu zbędnego swatania każdego z każdym,pojawiają się nowe zadurzenia , a zagubienie Blue we własnych uczuciach dodaje tylko całości tajemniczości i emocji, gdyż mi osobiście było szkoda dziewczyny, bo raczej ciężko jest nie kochać nikogo. Zwłaszcza gdy jej serce należy tak naprawdę do całej czwórki chłopców, choć trzepocze się najmocniej na myśl o Gansey'u. Ale jest jeszcze zakochany w niej Adam i bezpieczny Noah... Mogłoby się faktycznie wydawać, że to taki naiwny romansik, ale Blue, jak niepospolita nastolatka skupia się przede wszystkim na rozwiązaniu zagadki Glendowera , która nieoczekiwanie staje się sprzężona z jej własnym życiem, i to w najmniej oczywisty sposób...

Tajemnica to dziwna rzecz. [...] W życiu każdego z nas są tajemnice. Albo ich dochowujemy albo ktoś dochowuje ich przed nami. Posługujemy się nimi albo ktoś posługuje się nimi przeciwko nam. Tajemnice i karaluchy - oto co pozostanie, gdy wszystko się już skończy.

Tak zaczyna się książka. I to wystarczy za jej opis. Tajemnica goni tajemnicę, książka ze strony na stronę wciąga do swojego świata coraz bardziej, przyprawia o palpitacje serca, by po chwili je zatrzymać. Niewiele wyjaśnia, komplikuje , odrzuca założenia, by w końcu ukazać najdziwniejsze spośród rozwiązań, a jednak tak oczywiste. W życie bohaterów wkrada się coraz więcej mroku, Ronan nie dość , że nie potrafi do końca okiełznać swoich mocy, kłóci się z bratem i popada w nieciekawe towarzystwo , to jeszcze grozi mu śmiertelne niebezpieczeństwo. Jednakże muszę przyznać, że "Złodzieje Snów" to nie jest książka z Bóg wie jaką akcją , ale napisana takim językiem i tak dobrze skonstruowana (choć niekiedy skomplikowana i niezrozumiała) , że nawet jakby autorka chciała opisać zwyczaje żywieniowe dżdżownicy, to czytałabym to z zapartym tchem.

Każdy kto zdecyduje się sięgnąć po "Króla Kruków" , a później po "Złodziei Snów" musi się liczyć z delikatnym zagubieniem podczas czytania. Autorka pisze we własnoręcznie wypracowany sposób, widać, że ma swój własny świat , który czasem może czytelnika zwodzić. Ale postacie , mój Boziu , prześwietne postacie, nadrabiają wszystko ze zdwojoną siłą. Każda jest intrygująca ,ciekawa , nawet te "złe" kryją w sobie coś, przez co nie da się ich nienawidzić. Okazuje się też, że nasi kruczy chłopcy z tej "elitarnej szkoły dla bogatych dzieciaków" nie mają wcale tak kolorowego życia jakby się mogło wydawać. I nagle wizja spełnienia życzenia przez śpiącego władcę pojawia się w myślach każdego z nich, nie tylko Gansey'a... Jednakże przyjaźń jaka łączy ich wszystkich , także Blue jest tak silna , że żadne kłótnie nie są w stanie ich poróżnić, a charakter każdego ma w sobie cząstkę, która każe pomagać, nawet gdy niezbyt ma się na to ochotę.

Podsumowując, "Złodzieje Snów" to wspaniała kontynuacja "Króla Kruków" , nieco komplikująca sprawy i ciutkę zagmatwana, ale wciąż klimatyczna i wciągająca jak czarna dziura. Nie da się wyrwać, choć się próbuje. Ja pochłonęłam ją w jeden dzień, nawet nie zauważyłam upływającego czasu, zresztą nie ma co się dziwić, w Cabeswater zegar przestaje mieć znaczenie. Przeniosłam się do zupełnie innego świata , choć akcja toczy się tak naprawdę w Ameryce , to czuć magią i wróżbami, którymi zajmują się matka i ciotki Blue. Chcesz przeżyć coś niezwykłego, niewytłumaczalnego, co pozostawi cię w osobliwym nastroju, którego nie będziesz potrafić określić? Bierz się szybko za "Króla Króków" , poznaj kruczych chłopców, by w "Złodziejach Snów" wgryźć się w psychikę Ronana. Zobacz czym jest prawdziwa przyjaźń , jak działa bezinteresowna pomoc i przekonaj się , co leży u podwalin terminu "pasja". Polecam , i to bardzo !

Maggie Stiefvater to autorka powieści fantastycznych, głównie młodzieżowych. Złodzieje snów to druga część cyklu The Raven Cycle. Wydało ją wydawnictw Uroboros w 2015 roku.

Ronan ma sekret – potrafi wyciągać przedmioty ze snów. Odziedziczył to po ojcu, który już nie żyje. Ronan podczas snów przenosi się do lasu, w którym pojawiają się różne rzeczy. Ronan przenosi je do świata rzeczywistego. Jego działania nie pozostają niezauważone. Szary mężczyzna uważa, że rodzina Lynch ma coś wspólnego z poszukiwanym przez niego przedmiotem. Płatny zabójca zaczyna więc śledzić Ronana i baczniej mu się przyglądać. Nie tylko ON jest na tropie chłopaka. Tymczasem nie tylko Ronan ma problemy – jego przyjaciel, Adam, wyprowadził się z domu, musi szukać płatnego zajęcia, które pomoże mu się utrzymać. Natomiast Gansey ciągle myśli jak znaleźć Glendowera. Do tego wszystkiego jest jeszcze Blue, która nie może pocałować chłopaka i nieżywy Noah.

W drugiej części bliżej poznajemy Ronana i Adama. Tych dwóch króluje w tym tomie. Gdzieś w tle pozostaje Blue, która widocznie odstaje od grupy. Całości dopełnia zaledwie kilka scen z Noahem. Gansey jak zawsze nieśmiało zagrania dla siebie najwięcej uwagi.

Trzecioosobowy narrator śledzi kilku bohaterów. Nie opisuje jedynie tego, co robi paczka przyjaciół. Mamy też informacje o tym, jak idzie śledztwo Szarego mężczyzny. Dzięki temu czytelnik dostaje pełen obraz sytuacji.

Narracja jest dość nietypowa. Nie zawsze wszystko powiedziane jest wprost. Czasem można wyczuć w niej ironię, czasem tajemnicę. Dopasowana jest do sytuacji. W pewnych momentach może to drażnić, chciałoby się wiedzieć, wszystko od razu. Co ciekawe w powieści pojawia się też cała masa rozstrzeleń, co jest nietypowe. Podkreśla się tym każdą ważną kwestię.

Nie brakuje wątków fantastycznych. Linia mocy, znikający las, wyciąganie przedmiotów ze snów – to tylko część motywów. Są one poutykane w historię, tak że wyglądają całkiem naturalnie. Każdy z głównych bohaterów jest jakoś powiązany z paranormalnymi rzeczami. Wszyscy razem szukają też Króla Kruków.

Czytelnik może nie zauważyć, że powieść dotyczy nastolatków. Oczywiście, ich wiek nie jest utajony, ale zachowanie nie wskazuje na to, że są niepełnoletni. Jeżdżą samochodami, pracują, mieszkają sami. To dość nietypowe.

Ogólnie mocnym punktem książki jest pokazanie kilku postaci i ich historii. Każda z nich jest inna, czytelnik może więc poznać różne wątki, które finalnie łączą się w spójną całość. Bardzo ciekawe było również poznanie bliżej Ronana. Nie zabrakło też wątków uczuciowych, choć i tak najwięcej jest tych związanych z poszukiwaniami oraz przyjaźnią chłopaków.

Książka spodoba się fanom autorki. Jest styl jest naprawdę ciekawy i niepowtarzalny. Najlepiej jednak czytać drugą część zaraz po pierwszej, by nie wypaść z tego klimatu. Atmosfera jest naprawdę magiczna, czasem trochę tajemnicza i przerażająca. Styl opowieści jest wyjątkowy, bardzo przypomina młodzieżowe wypowiedzi. No i do tego jeszcze zakończenie, które obiecuje wiele nowych przygód w kolejnej części.