Zimowa miłość

Pierwsza taka książka przy której raz śmiałam się w głos, a za chwilę beczałam jak głupia. Jest wciągająca, nieprzewidywalna, jest po prostu genialna! Nie wiem czy to prawda, że kobiety w ciąży raz się śmieją, a raz płaczą. Wiem, że kobiety mają ciężki dni raz w miesiącu – w ten czas jest różnie – przytul mnie, a zaraz zostaw mnie. I wiem, że ta książka dowodzi tego, że w zaledwie kilka chwil można całkowicie zmienić swój nastrój. Nie marnujcie czasu na czytanie recenzji – Wy ją musicie mieć u siebie. Zamawiajcie, a w wolnej chwili doczytajcie o czym jest i jakie emocje wywołuje.

Anna – główna bohaterka, Michał – główny bohater są studentami medycyny - odpowiednio później lekarzami. Anna chirurgiem plastycznym, Michał laryngologiem dziecięcym. W młodości byli w sobie szaleńczo zakochani, jednak pewnego dnia Anna postanowiła ku ogólnemu zdziwieniu Michała zakończyć związek. Michał bardzo długo nie potrafi sobie z tym poradzić, jednak układa sobie życie na nowo, ma córkę Zosię - jego żona zmarła na nowotwór. Anna całe życie jest sama, po nagłym rozstaniu z Michałem nie związała się z nikim. Nagle trafiają na wspólną konferencję (później okazuje się że było to ukartowane przez Magdę - najlepszą przyjaciółkę Anny i Michała). Okazuje się na miejscu, że Michałowi się psuje samochód i nie będzie miał jak wrócić do domu więc pyta Anie czy jego i Zosi nie zabierze ze sobą. Anna miała jeszcze inne plany - chciała pojechać do domku po jej ojcu, który się mieści w górach na totalnym odludziu. Michał oferuje się że pojedzie z nią. Niestety po drodze mają wypadek...

Tak oto zaczynają się przeplatać i łączyć i rozłączać losy bohaterów. Książka przedstawia losach dwójki ludzi, którzy w młodości byli w sobie szaleńczo zakochani. Jest ona opowiedziana w dwóch czasach - rozdziały są przeplatane - jeden rozdział „teraz”, a następny to co się działo 16 lat temu. Przez co poznajemy losy, powody, przyczyny oraz wypadki jakie miały wpływ na rozwój akcji. Niby oczywiste, że stara miłość nie rdzewieje, a Michał ciągle próbuje się dowiedzieć dlaczego ona go 16 lat temu zostawiła.

Ale jak to w życiu bywa – wybaczcie w książce ;) – coś się musi wydarzyć, żeby coś się zadziało. Ania zbliża się ponownie do Michała i do jego córki, ale nie wiedząc skąd trafia na przyjęcie, które jest organizowane dla zupełnie innej osoby. I zaś się rozstają. W wyniku pewnych okoliczności – tu płakałam jak dziecko – losy bohaterów splatają się ponownie, ale co z tego wyjdzie, tego dowiecie się na stronach książki zimowa miłość.

Kiedy złość przysłania nam oczy, kiedy wydaje nam się, że wiemy i znamy bliskie nam osoby, to właśnie one ranią nas najbardziej. Czasem wiemy dlaczego, czasem dowiadujemy się z opóźnieniem jak była przyczyna, a czasem ktoś inny nas musi nakierować na właściwą odpowiedź. Czasem przyjaciel wie kiedy ma być przyjacielem, kiedy skrywana prawda musi zostać ujawniona. Czasem jednak sami musimy zdecydować, czy słodkie kłamstwo jest lepsze od gorzkiej prawdy. Bywają w życiu takie dni, że prawda boli, czy to nas, czy innych. Pamiętajmy jednak, że jeśli jesteśmy z kimś i wymagamy szczerości od drugiego człowieka, to musimy dać i naszą szczerość na talerzu. Kiedy przychodzą ciemne chmury i zasłaniają nam piękno tego świata musimy się postarać i znaleźć siły na naprawienie złej pogody.

Zimowa miłość to nie tylko perypetie dwojga zakochanych, ale również rodzinna tajemnica skrywana przez lata. Kiedy coś takiego wychodzi na jaw ciężko się pozbierać. Ciężko poukładać już porozwalane puzzle. Jednak każdy wie, że puzzle układamy od ramki. Pamiętajmy więc, że w każdej złej chwili, złym momencie potrzebny nam jest punk zaczepienia – taka właśnie ramka. Kiedy będziemy pewni, kiedy będziemy w grupie, rodzinie, czy z ukochanym – układanie obrazka będzie łatwiejsze.

Ania nie miała łatwego życia. Spotkała nie jedną a dwie życiowe niespodzianki na swej drodze. Jednak nie poddała się. I my też nie poddawajmy się. Walczmy. Czy to w uśmiechu, czy z łzami w oczach.

Na zakończenie dodam, że książka jest rewelacyjna. Dawno nie zdarzyło mi się żebym przy książce jednocześnie płakała i się śmiała. Cała historia dzieje się zimą, są pięknie opisane krajobrazy, ale czy ich zima nie może być w naszym maju? Przecież i tak pada śnieg za oknem. Nie ma więc znaczenia czy zimową miłość czytamy zimą czy wiosną, ona nas zmrozi i rozgrzeje. Cały czas trzyma w napięciu, nie potrafisz się doczekać co będzie dalej. Pochłonęłam ją dosłownie w parę dni, nie mogłam się od niej oderwać. Genialnie opisuje jak zawrotne potrafi być życie oraz że nie powinniśmy podejmować za kogoś decyzji. Ukazuje jak jedna decyzja potrafi zagmatwać życie dwóch osób, jak decyzje podjęte w młodości potrafią wpłynąć na całe dalsze życie. Wierzę też w to, że jeżeli ludzie są sobie pisani to nie ważne ile czasu minie, czy jaki los ich spotka po drodze – zakochani zawsze się odnajdą.

Blog: [Adres usunięty]

Kobieca literatura – szczególnie ta, której ważnym elementem jest miłość bywa trywialna, głupia i banalna. Dlatego też po takie pozycje sięgam rzadko, a jeśli już to częściej po autorki zagraniczne, ponieważ mimo, że w literaturze polskiej czynnikiem pozytywnie wpływającym może być polska mentalność (choć i tu różnie) czy też samo miejsce akcji... i ten potencjał nieczęsto zostaje wykorzystany. "Zimowa miłość" to książka, która skusiła mnie przede wszystkim swoją okładką i opisem zapowiadającym spotkanie miłości po latach. A co z tym, że to książka polskiej autorki? Ze względu na dobrą, niebanalną szatę graficzną... na ten fakt zwróciłam uwagę dopiero, gdy zabrałam się za czytanie. I dobrze, bo mogłabym się niepotrzebnie zniechęcić (i po prostu po tę pozycję nie sięgnąć), a przecież Elżbieta Rodzeń odwaliła kawał dobrej roboty. Wydawnictwo także! Na polskim rynku wydawniczym większość książek literatury kobiecej ma na okładce... kobiety – uśmiechnięte tak lub inaczej, więc "Zimowa miłość" ze swoją okładką wyróżnia się! Natomiast okładka w połączeniu z niebanalną treścią dają czytelniczkom satysfakcjonującą całość.

Anna jest dyrektorem kliniki chirurgii plastycznej. Jest samotna i skupiona na pracy. Michał jest natomiast laryngologiem, pracuje w szpitalu dziecięcym i ma wspaniały kontakt ze swoimi małymi pacjentami, jak i córeczką. Anna i Michał mieszkają w tym samym mieście, a jednak starają się unikać. Dochodzi jednak do tego, że pojawiają się na tej samej konferencji. Na tym się nie kończy... jedna decyzja doprowadza do lawiny wydarzeń, której nie potrafi powstrzymać nawet ich niepewność we wzajemnych relacjach. Niepewność, która sięga jeszcze wydarzeń sprzed szesnastu lat. Poznali się na pierwszym roku medycyny – oboje porzucili dla studiów swoje pasje. Może to właśnie przez to odnaleźli wspólny język? Stopniowo ich przyjaźń zaczęła przeradzać się w głębsze uczucie. Michał był pewny swoich uczuć, widział swoje życie u boku Anny – małżeństwo, dom, dzieci... Nagle Anna jednak z nim zerwała, nie siląc się nawet na najmniejsze kłamstwo w kwestii tego "dlaczego?". Po prostu odeszła – bez słowa... I Michał dopiero wiele lat później ma szansę poznać odpowiedź na pytanie "dlaczego", jednak czasami na danie pewnych odpowiedzi bywa już za późno.

Po "Zimową miłość" sięgnęłam z tego samego powodu, z którego myślę większość kobiet sięga po literaturę stricte kobiecą, czyli pragnęłam się rozluźnić... przeczytać pokrzepiającą i dającą nadzieję historię, która najlepiej zakończona happy endem wywoła uśmiech na mojej twarzy. Zatrzymać się jeszcze na chwilę w zimowej aurze, która zostanie jednak otulona ciepłym kokonem miłości – zarówno tej pierwszej, jak i tej powracającej jak bumerang – czasami po miesiącach, a czasami po latach. Książka Elżbiety Rodzeń okazała się jednak być nie tylko pokrzepiająca, ale także zmuszająca do refleksji, bo pokazująca jak wiele człowiek może stracić przez zwykły strach. A może wcale nie tak zwykły, ponieważ paraliżujący, obezwładniający i zmuszający do podjęcia decyzji, które zadają ból.

Historia przedstawiona w "Zimowej miłości", choć oparta na kanwie spotkania ze starą miłością po latach jest niebanalna, a relacje między bohaterami misternie skonstruowane. Powieść Elżbiety Rodzeń to jedna z tych książek, które czyta się z wypiekami na twarzy, choć autorka utrzymuje niejednorodne tempo akcji. Retrospekcje pozwalają poznać historię początku relacji Anny i Michała, lecz one same wzbudziły także we mnie pewne uczucie niedosytu, ponieważ gdy te się skończyły... zabrakło mi pewnego spoiwa losów Anny po rozstaniu. Szesnaście lat z życia Anny zostało prawie zupełnie pominięte – być może to celowy zabieg mający na celu podkreślenie, że jest to przede wszystkim historia miłości, która nie pozwoliła Annie ruszyć do przodu, ale w kontraście z przedstawionymi losami Michała – nie jestem pewna, czy ten celowy zabieg jest dobry dla ogólnego odbioru książki.

Tym co zawsze ujmuje mnie w historiach miłosnych jest wprowadzenie młodego bohatera, który staje się swego rodzaju spoiwem, a tym samym łącznikiem w skomplikowanych relacjach między dorosłymi. I tak, córka Michała wprowadza do tej historii nie tylko niewinność, dziecięce spojrzenie na świat, ale także łagodność, której paradoksalnie towarzyszy iskra, ponieważ to właśnie ona niejednokrotnie podgrzewa atmosferę. Atmosferę, która często mogłaby być oziębła, bowiem "Zimowa miłość" jest powieścią, której akcja toczy się przede wszystkim w małym domku, w zasypanym śniegiem lesie i na szpitalnych korytarzach – jednak to co kojarzy mi się z tymi oboma miejscami, to swego rodzaju mikroświaty, w których aż tętni od emocji między bohaterami.

Elżbieta Rodzeń napisała świetną powieść, która porywa. "Zimowa opowieść" to książka, która zaskakuje i choć brakuje jej trochę do ideału... na swój sposób zachwyca. Jest niebanalna, nie brak w niej scen chwytających za serce, ale także takich, które wywołują uśmiech na twarzy czytelniczek. Przejmująca, kobieca historia o przeznaczeniu, drugich szansach, walce z samym sobą, ale także wybrakowaniu i kompleksach, które nie pozwalają normalnie żyć. Autorka uzyskuje bardzo ciekawy efekt przez to, że trzyma przez długi czas czytelniczki w niepewności. Mimo, że zakończenie jest łatwe do przewidzenia... droga, która do niego prowadzi jest smakowita i warta poznania / przeczytania. "Zimowa miłość" to książka idealna nie tylko na zimowy, mroźny dzień, ale także pozycja dla której warto zarwać noc – ciepła, wzruszająca, pokrzepiająca i niosąca nadzieję, że nigdy nie jest za późno na szczęście. Jedna z tych słodko – gorzkich książek, których kolejne strony przewraca się niecierpliwie z pytaniem: "Co będzie dalej?". Piękna historia, która uwodzi kreacjami bohaterów, oddaniem kruchości międzyludzkich relacji, a w której nic nie jest ani czarno – białe, ani proste.

Opis tej książki był niezwykle zachęcający. Wskazywał na jakąś bardzo ciekawą, może nawet nietypową tajemnicę, którą zdecydowanie warto odkryć. Czy moje nadzieje się spełniły? Niestety, czuję niedosyt. Czy dobrze się czytało? Zdecydowanie tak. Dobra lektura, bez wygórowanych oczekiwań.

Anna jest chirurgiem plastycznym. Samodzielnie kieruje prywatną kliniką. Cieszy się doskonałą opinią, nie brakuje jej środków do życia. Choć wszystko brzmi idealnie, nie jest szczęśliwa. To poukładane i w gruncie rzeczy samotne życie ma się zmienić. W wyniku namowy swojej przyjaciółki, Anna wyjeżdża na konferencję, gdzie spotyka Michała, człowieka którego bez słowa wyjaśnienia zostawiła w czasie studiów. Na skutek różnych okoliczności, tajemnice przeszłości wychodzą na światło dzienne.

Książkę na pewno czyta się bardzo lekko. Nie wymaga ogromnego skupienia. Poza wątkami dotyczącymi relacji miłosnej, autorka porusza problemy, w których odnajdzie się niejedna kobieta. By nie zdradzać szczegółów powiem tylko, że są to ważne sprawy i ważne dylematy. I ogólnie stwierdziłabym, że jest to całkiem porządna lektura, gdyby nie to, że tę wielką tajemnicę rozwikłałam już praktycznie na początku. Trochę brakowało tego napięcia i niepewności. Poza tym, jak to bywa w książkach typowo kobiecych, pewne sytuacje były dla mnie zbyt naiwne, nie do końca życiowe.

Niemniej jednak, kiedy zaczęłam czytać tę powieść, chciałam poznać jej koniec. Ciężko było ją odłożyć. Dlatego uważam, że jest ona dobrym wyborem, dla tych, którzy mają ochotę poczytać sobie coś do poduszki, nie mają siły na zbyt wielkie skupienie, ale chcą poznać losy intrygujących bohaterów, którym los splótł nie jeden figiel.

Polecam !

Więcej recenzji na [Adres usunięty] Zapraszam !

"Zimowa miłość" zaskakuje już na wstępie. Patrząc na okładkę wydaje nam się, że trafiliśmy na lekką, babską powieść - nic bardziej mylnego! To głęboka i poruszająca opowieść, gdzie znajdziecie z jednej strony miłość i przyjaźń, ale z drugiej znajdziecie smutek, samotność i chorobę, która jest jak wyrok. To nie jest książka, którą po przeczytaniu odkłada się i zapomina - ona skłania do refleksji, ale i dodaje siły do działania. Pokazuje, że po smutnych chwilach, w życiu pojawia się uśmiech i miłość.

Wyobraźcie sobie zimową porę, chatkę w górach na zupełnym ustroniu, gdzie po wypadku samochodowym ląduje ona, lekarz medycyny estetycznej, i on, lekarz laryngolog, z małą córeczką. Poranieni, poobijani, bez szans, że ktoś ich znajdzie na tym odludziu. Topią śnieg i polują na zwierzęta, aby przeżyć. Rany opatrzyli zawartością swoich apteczek, jednak nie jest łatwo. Mała Zosia po zszyciu ręki miewa się najlepiej, jej tata Michał ma wstrząs mózgu i przez pierwsze dni może tylko leżeć, zaradna Anna walczy o pożywienie aż sama na skutek powikłań pada i inni muszą się nią opiekować. Mija pierwszy, drugi, trzeci dzień.... a pomocy nie ma. Anna jest w ciężkim stanie, więc Michał wyrusza po pomoc i nie wraca... Pojawia się za to pomoc, z przyjaciółką Anny - Magdą na czele. Kobieta i dziewczynka zostają przetransportowane do szpitala. Zosia czuje się przy Annie bezpiecznie i kocha kobietę, jak mamę, która umarła. Wreszcie znajduje się i Michał, ale to nie koniec ich perypetii. Aby je zrozumieć musimy cofnąć się w czasie do czasów studenckich naszych bohaterów. Bowiem Anna i Michał znali się przed laty, nawet byli parą, jednak los ich rozdzielił, by ponownie połączyć ich ścieżki. Czy miłość okaże się silniejsza niż dawne animozje? Przeczytajcie sami!

Elżbieta Rodzeń napisała książkę, która zaskakuje czytelnika i chwyta za serce. Jest przepełniona smutkiem i samotnością, a jednak krzepi i pokazuje, że trzeba walczyć o swoje szczęście. Oprócz miłości i przyjaźni, znajdziecie tutaj bardzo trudny temat, jakim jest choroba nowotworowa, która przed laty rozdzieliła naszych bohaterów. Rak piersi to straszna choroba, która dopada zarówno 20-latki, jak i 40-, czy 60-latki. Tutaj nie ma reguły, ale możemy jej sprostać, jeśli będziemy się regularnie badać. Te kilka minut badania piersi może uratować nasze życie - kobiety badajmy się! To nie jest trudne, a takie ważne.

Jeśli przeczytacie książkę Elżbiety Rodzeń, to zrozumiecie, co przeszła Anna, która w tej chorobie i walce o życie była sama... Nie tylko związek Anny i Michała był trudny, ale całe jej życie było strasznie poplątane. Nie znała własnej matki, a ojciec żył na odludziu. Obok siebie miała tylko ciocię, a może aż.... bo kobieta dała jej miłość i wsparcie.

Życie nie zawsze nas rozpieszcza. Trzeba więc doceniać to, że mamy bliskich obok siebie, że jesteśmy zdrowi, że świeci słońce. Trzeba cieszyć się chwilą!

Przeczytajcie "Zimową miłość" to bardzo ważna i mądra książka.

[Adres usunięty]

Los zsyła ludziom różne scenariusze, a my nie zawsze wiemy jak sobie z nimi poradzić. Wylewamy swoje żale bądź zamykamy się w sobie często nie świadomi tego, że nasze wybory kształtują naszą przyszłość, torują drogę do szczęścia, bądź bezpowrotnie je odbierają. Życie bez dwóch zdań nie oszczędziło Anny, szanowanej pani doktor, która w przeszłości utraciła ogromną część samej siebie. Co ją spotkało i jak wiele zmienia upływający czas? Czy miłość jest w stanie przetrwać nawet wtedy, kiedy upchnęło się ją w najgłębszym z możliwych kufrów? Zapraszam na recenzję nowej powieści Elżbiety Rodzeń.

Anna i Michał poznali się na studiach pozwalając na to, by połączyła ich niezwykle mocna więź. I chociaż nic nie stało im na przeszkodzie, a przynajmniej tak by się mogło wydawać, dziewczyna odeszła zostawiając chłopaka bez słowa wyjaśnienia, tym samym skazując ich obu na prawdziwe cierpienie. Dlaczego?

Mija szesnaście lat, upłynął szmat czasu unikania się i układania życia na nowo. Na jednej z konferencji dla lekarzy przychodzi im jednak kolejny raz spojrzeć sobie w oczy. Czy los przygotował dla nich plan naprawczy? Nie do końca. Kiedy dochodzi do pierwszej konfrontacji wydaje się, że wciąż coś do siebie czują, a jednak Michał ma u swojego boku córeczkę stanowiącą dowód na to, że zdążył już kogoś pokochać. Wspólna podróż, przypadek i na jakiś czas zostają na siebie skazani. Czy wykorzystają szansę na to, by zrozumieć, że wciąż siebie potrzebują? A może upływające lata zmieniły zbyt wiele, by można było im nawzajem się kochać?

Główna bohaterka i zarazem narrator tej powieści, Anna, to samotna kobieta sukcesu, zajmująca stanowisko dyrektora w klinice chirurgii plastycznej. Uczciwa, choć zamknięta w sobie, konkretna i starająca się nie ulegać emocjom skrywa tajemnicę, którą z nikim nie chce się podzielić. Dlaczego? Bo czuje się przez to wybrakowana. Z kolei Michał, lekarz pracujący w szpitalu dziecięcym ma świetny kontakt z maluchami, w dużej mierze z powodu kroczącej obok niego Zosi, ukochanej córeczki, która zajmuje w jego życiu najważniejsze miejsce. Ciepły, opiekuńczy i zaradny nie pozostaje obojętny wobec szans zsyłanych mu przez los. Nie każdą jednak da się wykorzystać i nie każdy błąd da się naprawić. Czy pomimo wielu przeszkód tych dwoje stanie na wspólne drodze, którą zaczną razem przemierzać?

„Zimowa miłość”, jak sugeruje sam tytuł, to historia z uczuciem na czele, nie ckliwa, nieprzesłodzona, chwilami trudna, ale prawdziwa. Jakby w wyzbytym magii świecie była szansa na odrobinę czaru rozgrzewającego serca. To przede wszystkim powieść o ludzkich tragediach, o dokonanych wyborach, które miały uchronić przed złem. Książka o miłości, ale i śmierci, o szczęściu, ale i chorobie. Pełna ciepła, angażujących sytuacji i zwierzeń. Elżbieta Rodzeń pokazała, że nie tylko letnie uczucie potrafi rozpalać. To zimowe bywa niemniej ogniste, nawet jeśli wokół panuje wyjątkowy chłód.

Mało cywilizowana chatka i walka o przetrwanie. Obok tego szpital, jako miejsce szans i nadziei pacjentów, ale także jako miejsce niełatwej pracy. Trzeba przyznać, że do wymalowania tła przyłożyła się autorka z pełnym zaangażowaniem i przygotowaniem fundując czytelnikowi sceny działające na wyobraźnię. Jest przytulnie, niebezpiecznie, przygnębiająco, ale i pokrzepiająco.

Bywały momenty, kiedy akcja posuwała się do przodu niespiesznie, pozwalając czytelnikowi delektować się daną chwilą. Nie miały jednak one nic wspólnego z nudą. Pojawiały się także momenty zwrotu, kiedy mocno zdziwiona biłam autorce brawa za takie posunięcia, szczególnie w drugiej połowie. Są powroty do przeszłości, choć na pierwszym miejscu bez dwóch zdań stąpa niepewna teraźniejszość. Zbolała i szukająca swojego miejsca zabiera odbiorcę książki w pełną prób i oczekiwań podróż ścieżkami ludzkiego serca.

Powieść o utraconych, ale i pozyskanych szansach. Książka o upływającym czasie, który zmienia wszystko, bądź nie zmienia prawie nic. Historia o miłości, wcale nie tej słodkiej, za to prawdziwej, wzbogaconej o ludzkie dramaty, jakże rzeczywiste i pouczające, bo nieraz otwierające oczy na to, co tak naprawdę bywa w życiu najważniejsze. Elżbieta Rodzeń zaproponowała zimową scenerię, rozgrzewając jednak akcję nie tylko rozpalonym ogniskiem, ale przede wszystkim płomieniem gorejącym w serach bohaterów. To książka dla dojrzałych kobiet, powieść z niełatwym do przełknięcia wnętrzem, jednak na pewno z satysfakcjonującym zakończeniem. I chociaż naprawdę tego nie oczekiwałam, w finale naprawdę się rozpłakałam. Dlaczego? To powinniście już sprawdzić sobie sami. Myślę, że nie pożałujecie.

[Adres usunięty]