Ziemia przeklęta

Juan Francisco Ferrándiz opisuje wspaniałe profile i obraca fabułę wokół postaci kobiecych obdarzonych wyjątkową siłą i wartością jak Elisia, była niewolnica, która chce udać się do Barcelony, aby spróbować odzyskać skarb, który ukrył jej dziadek, czy Isembard i jej siostra uciekające przed Dror de Borr . W ogóle postacie są bardzo dobrze zbudowane - źli są tak przedstawieni, że może nie są tacy źli, dobrzy tak, że nie do końca są tacy dobrzy i inni, którzy się w nich zakochują i cierpią z powodu wszystkiego, co im się przydarzy.

Chociaż bardzo chciałabym żeby niektóre wątki skończyły się inaczej, myślę, że zakończenie autora było bardziej realistyczne, więc nie mam do niego żalu i szanuję w pełni jego pomysł - w końcu Ziemia Przeklęta to nie bajka, nie musi się kończyć idealnie.

Fragment opinii pochodzi z bloga [Adres usunięty] i jest w pełni mojego autorstwa.

„Ziemia przeklęta” Juana Francisca Ferrándiza to powieść historyczna z dodatkiem magii i starożytnych wierzeń.

Akcja książki rozgrywa się w roku 861 w Barcelonie, która w tamtym czasie była małym miasteczkiem, liczącym zaledwie 1500 osób, z możliwością przejścia go w pięć minut.

Na zdewastowane i opuszczone przez Boga ziemie Barcelony zostaje wysłany młody i ambitny biskup Frodoi z misją praktycznie niewykonalną. Ma dokończyć budowę katedry i uratować miasto od całkowitego upadku. Mimo to, mężczyzna nie poddaje się, a wraz z nim wyruszają osadnicy skuszeni żyzną glebą i dobrą płacą.

Przybywający biskup rozbudza nadzieję, a sprzyja mu sama Goda, wywodząca się z antycznego rodu, szlachetnie urodzona dama, nazywana duszą Barcelony. Połączy ich miłość namiętna i zakazana, a także plan przywrócenia miasta do należnej mu świetności.

Wśród osadników znajdują się dzieci Isembarda z Tenes - Isembard i Rotel - ostatniego rycerza Marchii Hiszpańskiej, zgladzonego podczas buntu hrabiego Wilhelma, który zagarnął Barcelonę po zabiciu prawowitego władcy. Rodzeństwo jednak pozostaje z osadnikami krótko, ponieważ nowy przeor klasztoru, w którym się ukrywali, sprzedaje Rotel okrutnemu i ambitnemu hrabiemu Drogo de Borr, zamieszkującemu obecnie ich rodzinny zamek i kierującemu rabusiami napadającymi na podróżnych. Bratu udaje się uratować siostrę, jednak ich drogi ponownie zostają rozdzielone, a każde z nich otrzymuje ważne zadanie do wypełnienia.

W powieści Juana Ferrándiza postacie historyczne spotykają się z fikcyjnymi i odgrywają swoje rzeczywiste role - ukazane w przybliżeniu, gdyż książka nie jest traktatem historycznym.

Autentyczna okazuje się również duża ilość opisanych wydarzeń - zdrad, spisków i buntów - na przykład przywłaszczenie sobie przez królową Riquildę insygniów królewskich.

Uważam, że to książka jak najbardziej warta polecenia. Szczególnie osoby lubiące nieco mroczniejsze historie, w których nie do końca wiadomo, komu ufać, powinny do niej zajrzeć. Jednakże, to wcale nie oznacza, że czytelnicy sięgający po inne gatunki literackie muszą się od razu zniechęcić. Muszę przyznać, że ja sama nie jestem fanką historycznych powieści, a zdecydowanie bardziej lubuję się w książkach fantasy. Mimo to, nawet nie zauważyłam, kiedy skończyłam ją czytać. Podsumowując, według mnie, jest to 750 stron naprawdę wciągającej i ciekawej historii.

WL, lat 15

źródło: [Adres usunięty]

„Po spustoszeniach i ciągłych rajdach Saracenów pozostały ponure legendy o zaginionych podróżnych, o zbójeckich hordach ludzi żyjących jak dzikie zwierzęta...” (J. F. Ferrandiz) – taka rekomendacja książki, której lekturę właśnie zakończyłem widnieje na okładce. Zachęcony więc takim opisem zagłębiłem się w powieść, dziejącą się, w nie tak znowu odległych czasach. A opowieść nosi tytuł „Ziemia przeklęta”.

O książce możemy przeczytać, że:

861 rok. Z woli króla Franków Karola Łysego do Barcelony przybywa nowy biskup, Frodoi. Młody i ambitny kapłan ma zakończyć budowę katedry i podźwignąć miasto z upadku. Barcelona liczy zaledwie tysiąc pięćset dusz. Najazdy Saracenów i zbójeckich hord doszczętnie ją zrujnowały, okoliczne pola leżą odłogiem, pozbawione opieki Kościoła pospólstwo wróciło do pradawnych obrzędów. Przybywający z garstką osadników biskup rozbudza nadzieje. Sprzyja mu sama Goda, darzona powszechnym szacunkiem, szlachetnie urodzona dama wywodząca się z antycznego rodu i nazywana „duszą Barcelony”. Tak piękna, że można przy niej zapomnieć o każdym złożonym ślubie.

Czy wplątany nieopatrznie w bezwzględną grę o władzę Frodoi wypełni swoją misję? Przemieni na powrót tę ziemię przeklętą w krainę mlekiem i miodem płynącą? Wyrwie mieszkańców ze szponów rozpaczy? Kto zasiądzie na pustym barcelońskim tronie? Jednym z kandydatów jest groźny i bezwzględny uzurpator, Drogo de Borr. Wspomagany siłą zbrojnych i afrykańską magią bękart już raz sięgnął po to, co do niego nie należało.

Intrygi, spiski i zdrady, to najważniejsze elementy tej powieści które skłoniły mnie do tego, aby przeczytać ją za jednym posiedzeniem. Oczywiście, ta sztuczka nie bardzo mi wyszła, bowiem książka jest słusznych rozmiarów, jednak bardzo szybko dotarłem do stron ostatnich. Niesamowicie wciągająca historia, dziejąca się w czasach w których honor coś znaczył, a zwykły człowiek nie miał praktycznie żadnych praw. Ciekawe tło historyczne, to właśnie najlepsze w tej powieści. Barwni bohaterowie, mnóstwo tajemnic, wydarzeń, które obrosły w legendy… Mógłbym tak wymieniać długo. Jeśli więc lubicie monumentalne powieści Falconesa, czy nawet Folletta – koniecznie sięgnijcie i po tą powieść. Zaręczam, że się nie zwiedziecie.

"To była marchia - miejsce, gdzie ludzkie losy były nagle przerywane i nikt nie pytał dlaczego."

Średniowiecze nie należy do moich ulubionych epok, lecz czasami daję się skusić na jego mroczne i ponure klimaty. Zastanawiałam się, czy ziemia ogarnięta przekleństwami będzie potrafiła przyciągnąć, ale niepotrzebnie się obawiałam, fantastycznie się po niej poruszałam. Powieść mocno rozbudowana, uwzględniająca różnorodnych bohaterów, ciekawie i wyraziście sportretowanych, z przyjemnością śledziłam zagmatwane losy. Juan Francisco Ferrándiz postawił na balans między mocnymi męskimi i silnymi kobiecymi postaciami, oferującymi coś szczególnego, potrafiącymi zaskoczyć, z każdą częścią książki podlegającymi metamorfozie. Mieszanka rozmaitych odcieni mniej lub bardziej świadomych decyzji, sprzyjających lub nie splotów okoliczności, uśmiechów dobrego lub żartów złośliwego losu. Przypuszczałam, dokąd zmierza przeznaczenie, jednak nie byłam pewna finalnej odsłony. Miłość kontrastowała z nienawiścią, oddanie ze zdradą, obietnica z zemstą, a harmonia z walką. Zgrabne zrównoważenie zwrotów akcji, intrygujących incydentów, przekonujących dialogów, opisów wiele wnoszących do tła, z ujęć społecznych i politycznych, miast i kraju. Delikatne magiczne nuty wypływające z dawnych wierzeń, legend i pogańskich rytuałów, blasków i cieni rycerstwa, oraz światła i mroku chrześcijaństwa.

Poruszałam się na osi dwudziestu lat drugiej połowy dziewiątego wieku. Autor sukcesywnie przesuwał suwak czasu, skakał co kilka lat, a jednak miałam wrażenie ciągłości. To zasługa dobrze przemyślanego scenariusza i oprawy wizji dawnego świata. Przyglądałam się, jak zmienne koleje upadku i odrodzenia przeplatały historię Barcelony, jak wiele wydarzeń miało miejsce, niespokojnych i gwałtownych, niebezpiecznych i zatrważających, zmąconych i zgaszonych, w biedzie i rozpaczy, w agonii i zniszczeniu, w odbudowie i rozkwicie, w szczęściu i spełnieniu. Żyłam nie tylko licznymi i zajmującymi przygodami bohaterów, ale także tym, co niezwykłego i przełomowego przytrafiało się stolicy Marchii Hiszpańskiej. Rewelacyjnie przetykały się fakty z fikcją, płynne zazębiały, zlewały w uroczą całość. Czułam, że przeniosłam się do średniowiecznej epoki zyskując relaks i wiedzę. Niepewna, ponura, pełna nieszczęść i spisków przeszłość, ale też przybierająca na sile nadzieja, odwaga i determinacja. Książka wywołała bardzo dobre wrażenie, wygodnie się odnalazłam, miło spędziłam czas. Zagłębiałam się w niczym atrakcyjnie nakręcony serial historyczny. Warto wygospodarować czas i uwzględnić ją w planach czytelniczych.

B[Adres usunięty]

"Odrodzenie Barcelony"

Barcelona jest jednym z wiodących miast na świecie pod względem turystycznym, gospodarczym, kulturowym, targowym czy sportowym. Uznawana za metropolię o znaczeniu globalnym, posiada bogatą historię, która sięga do czasów starożytnych, kiedy powstała i funkcjonowała początkowo jako rzymskie miasto. Cieszy się uznaniem wśród wielu ludzi, przede wszystkim turystów i historyków. Często pojawia się w książkach beletrystycznych, gdzie autorzy opierają na niej całą warstwę fabularną, czyniąc ją niejednokrotnie jedną z najważniejszych 'bohaterów' powieści. Znane są bardzo dobrze współczesne dzieła Folleta, Zafóna i Falconesa o Barcelonie z różnych okresów, które cieszą się sporym uznaniem. Niedawno zaś pojawiła się kolejna książka o tym niesamowitym mieście, która tym razem jest autorstwa Juana Francisco Ferrándiza.

Rok 861, Barcelona. Położona na rubieżach imperium Karolingów Marchia Hiszpańska targana jest nieustanną wojną i ciągłymi atakami ze strony muzułmanów, hord barbarzyńców i skorumpowanych możnych. Pogrążona w chaosie i rozpaczy, zdewastowana i opuszczona przez Boga Barcelona staje się centrum wydarzeń. To do niej bowiem zostaje przydzielony młody biskup Frodoi , którego misją jest ukończenie budowy katedry, wykorzenienie mozarabskich obrzędów z uroczystości religijnych, wprowadzenie rzymskiego mszału, zasiedlenie nowymi osadnikami oraz przede wszystkim zapewnienie ciągłości władzy, dobrobytu i pokoju.

Ambitny młody duchowny podejmuje się wyzwania, które bardziej jest dla niego karą niż nagrodą. Świadom wielu przeciwności i trudów przekracza bramy Barcelony i wkracza do tej przeklętej ziemi. Nie wie jednak, że czekają go tam jeszcze inne przeciwności i niespodzianki, bowiem szybko zostaje wplątany w sieć intryg i namiętności, które owładną każdego przybyłego do miasta. Czy młody biskup podoła tak ogromnemu i ciężkiemu wyzwaniu?

Akcja książki rozgrywa się w drugiej połowie IX wieku w ciągu niespełna dwudziestu lat najważniejszych w historii Barcelony i hrabstw Marchii Hiszpańskiej. To czas, kiedy miasto jeszcze posiada wiele z okresu starożytność - ulice, świątynie, fora czy domy. Ale najważniejsze są historyczne wydarzenia, które się rozgrywają, a dzieje się tutaj naprawdę sporo. Święte Cesarstwo Rzymskie przeżywa prawdziwe oblężenie i atakowane jest ze wszystkich stron. Germania przez Słowian, Francja przez Normanów i emirat Kordoby, Italia i Marchia Hiszpańska przez Saracenów. Niewielka i mało znacząca jeszcze wtedy Barcelona zostaje zepchnięta na dalszy plan i musi sobie radzić w większości sama ze wszystkimi problemami, których przybywa z każdym dniem coraz więcej.

Początkowo akcja powieści rozbita jest na trzy osobne wątki trojga różnych postaci i otrzymujemy wiele informacji, które potrafią przyprawić o zawrót głowy. Ale po chwili zaczynamy się orientować w całej sytuacji, a losy tych postaci bardzo szybko się ze sobą wiążą i tak trwają aż do końca. Podejmując się tej lektury miałem lekkie obawy, że mogą w niej przeważać teologiczne i religijne wątki, które mnie umęczą i będzie z tego mozolne czytanie. Tymczasem jednak autor bardzo zręcznie skonstruował całą fabułę. Mniej więcej równo wyważone są momenty, kiedy jest względny spokój, żeby przedstawić kwestie polityczne, religijne czy gospodarce z tymi, kiedy akcja napędzana jest wszelkiego rodzaju walką i działaniami bohaterów.

Właściwie to dzieje się tutaj tak dużo, że mimo gabarytów książki przekraczających siedemset stron, czyta się to bardzo sprawnie i z dużym zainteresowaniem oraz przyjemnością. Pełno wątków i sytuacji z których wynikają liczne zdrady, spiski, intrygi, knowania, potajemne miłosne schadzki, tajemnice, nieoczekiwane zwroty akcji, zasadzki, bunty, pragnienia zemsty,nieustanna walka o wpływy i przetrwanie,wiele śmierci, łamane wciąż pakty. Ooo, dzieje się, dzieje!

Bardzo dobrze zostało przedstawione tło historyczne, chociaż o samej budowie katedry nie było tak wiele jak się spodziewałem i nie było to też sprawą kluczową, jak od początku myślałem. Autor zręcznie przeplata fakty historyczne z fikcją i na końcu w nocie zaznacza, ile tej fikcji tak naprawdę się tutaj pojawia. Bardzo wyraźne są tu kontrasty, bowiem na każdym kroku dochodzi do zderzenia władzy z pospólstwem, dobra ze złem, żądzy władzy i pieniądza ze skromnością, piękna z brzydotą, czystości z brudem. Niejako przy tym wszystkim na minus wypadają postaci, których jest całkiem sporo, ale jakoś nie sposób mi było nawiązać z nimi jakiej głębszej więzi. Ich charakterystyka jest wyraźna, ale same kreacje nie sprawiały, żeby targały mną wyraźne emocje związane z ich losem, często dość dramatycznym i okrutnym niczym w starożytnych tragediach. Ale bynajmniej nie miało to większego wpływu na przyjemność czerpaną z czytania, bo bawiłem się naprawdę dobrze.

"Ziemia przeklęta" to kolejna bardzo dobra powieść historyczna o niesamowitej, magicznej i zjawiskowej Barcelonie. Ferrándiz zabiera nas do czasów średniowiecznych, kiedy słynne miasto było sponiewierane i bliskie całkowitemu było upadkowi, żeby pokazać jak zaczyna się odradzać, aby w przyszłości stać jedną z największych światowych metropolii. Polecam fanom historii i osobom zauroczonym Barceloną.

Recenzja pochodzi z bloga Świat Bibliofila.