Ziemia ludzi zapomnianych. Zanim nadejdzie jutro. Tom 2

W tej części bohaterowie muszą przyzwyczaić się do nowego miejsca zamieszkania, które ogromnie różni się od tego poprzedniego. Cześć z nich trafiła do łagrów, w których pracą zarabiają na życie, a druga część przyjechała do pewnej rosyjskiej wsi, w której nie jest lepiej. Każde z nich uczy się sztuki przetrwania w paskudnych warunkach sanitarnych, a także żyje nadzieją na lepszą przyszłość.

Myślę, że nie będę się za bardzo rozpisywać na temat bohaterów, ponieważ zrobiłam to przy okazji pisania recenzji poprzedniej części.

Chciałabym wspomnieć tylko o tym, że poruszyło mnie kilka fragmentów, w których kilka postaci całkowicie zmienia swoje podejście do miłości i potrzeby bliskości. Dzieje się tak głównie ze względu na to, że nie wiedzą oni czy jeszcze kiedyś spotkają swoje żony, czy mężów, a jednak w tych okropnych czasach brakuje im czyjegoś ciepła obok.

Autorka świetnie przedstawiła tutaj obraz rosyjskiej wsi podczas drugiej wojny światowej. Większość powieści, jakie czytałam, skupia się bardziej na tej stronie niemieckiej, tutaj jednak pani Joanna skupiła się na stronie rosyjskiej, co dla mnie jest czymś zupełnie świeżym.

Te opisy zmęczonych, wygłodniałych i po prostu słabych ludzi jest dla mnie czymś przykrym i przerażającym jednocześnie. Za każdym razem, kiedy wspominane było, że nie mają co do garnka włożyć, marzną bez ciepłej odzieży, krajało mi się serce. Nie wyobrażam sobie życia w takich warunkach, w tak okropnej rzeczywistości, w jakiej przyszło żyć bohaterom powieści. Równie okrutna jest wizja śmierci, która pojawia się niemal na każdym kroku. Podczas lektury nie wiedziałam, kogo za moment może zabrać mroczny kosiarz.

Muszę przyznać, że tom drugi przypadł mi o wiele bardziej do gustu niż ten poprzedni. Tam było takie wprowadzenie do całej tej historii, przedstawienie bohaterów oraz ich dość beztroskiego wówczas życia. Tutaj mamy pokazane to, jak sobie muszą radzić z dala od rodzinnych stron, we wrogim społeczeństwie, które nie toleruje polaków. Największym marzeniem większości postaci był po prostu pełen brzuch i spokojny sen. Jest to naprawdę poruszające, ponieważ naszym marzeniem TERAZ jest nowy telefon, awans w pracy czy większy dom. W porównaniu do tamtych wydarzeń mam wrażenie, że wymagamy cholernie bezsensownych rzeczy.

Po raz kolejny zachwyciła mnie twórczość Joanny Jax. Coś ta autorka ma w sobie, że mimo z pozoru prostej historii, przyciąga mnie i pochłania bez reszty. Jestem szalenie dumna, że nasza polska autorka napisała tak dobrą powieść.

Bardzo chciałabym, żeby każdy zapoznał się z twórczością tej autorki, ponieważ naprawdę warto. Nie mogę się doczekać, aż w moje ręce wpadnie trzeci tom, gdzie mam nadzieję, wyjaśni się kilka spraw, które wspomniane były w tej części.

Jeśli jeszcze tego nie mówiłam, to zrobię to teraz: przeczytajcie tę książkę.

RÓŻNI LUDZIE, JEDNO MIEJSCE

Młoda, zdolna aktorka oraz ta, która zdawała się jej kłaść pod nogi kłody – zazdrosna Apolonia, wciąż skłonna do tego, by irytować i się stawiać. Błażej opiekujący się swoim wiekowym dziadkiem oraz jakże różne od siebie panienki Kąckie. W nowej rzeczywistości każdy z nich, włącznie Jakubem, który jeszcze niedawno był po prostu kelnerem, musi odnaleźć swoje własne nowe miejsce. Nie jest to proste, kiedy wokół rozpościerają się niezbyt ludzkie warunki do życia. Brakuje wody, jedzenia, nie wspominając już o innych wygodach. Podczas gdy jedni postanowią zakasać rękawy i walczyć do utraty tchu, inni zatopią się w rozmyślaniach, łapiąc się wspomnień z zamierzchłych lat jak rzep psiego ogona. Są tacy, którzy w tym wszystkim pokażą swoją twarz człowieka, wciąż godną, na przekór próbom obdarcia jej z człowieczeństwa. Są tacy, którzy dopuszczą się i czynów niepochlebnych. Ale czy tak łatwo kogoś oceniać w podobnej sytuacji?

GŁÓD I CIĘŻKA PRACA

Akcja, jak w przypadku każdej powieści Joanny Jax, ze względy na sporą ilość bohaterów, nie zasypia. Cały czas dzieje się coś utrzymującego stałe napięcie i dynamikę fabuły. Trudno mówić o sielance czy przyjemnej atmosferze, choć to nie jest lektura, która dołuje czy wprawia w zły nastrój, wręcz przeciwnie. Angażuje, pochłania i skłania do nadziei, która gdzieś tam w tle cały czas słabo się tli. Wokół rozpościerają się obrazy ciężkiej pracy, nieraz ponad ludzkie siły, są okropne warunki życia, które zdecydowanie pozwalają bohaterom dojść do jednego wniosku. Jakże bezpieczne i wygodne, pomimo drobnych niedogodności, wiedli wcześniej życie. Cóż, kiedy to zdaje się być jedynie zamgloną przeszłością.

WSTRZĄSAJĄCY WYDŹWIĘK

Pojawiają się i nowi bohaterowie wprowadzeni w szeregi akcji, są dzieci, które z jednej strony przynoszą iskrę radości, z drugiej stają się dowodem na to, że podczas wojny i zsyłek cierpieli wszyscy i dla nikogo nie została przygotowana taryfa ulgowa. Nawet dla tych, którzy powinni cieszyć się beztroskim wydźwiękiem młodzieńczych lat. Autorka kolejny raz wstrząsa, bulwersuje, a plastycznymi opisami przetrzepuje wyobraźnię czytelnika. Na łamach tej książki może przecież zdarzyć się wszystko. Zwłaszcza, że bohaterowie znajdują się na ziemi ludzi zapomnianych.

PODSUMOWANIE

Drugi tom to kontynuacja losów bohaterów, więc chcąc rozpocząć przygodę u boku tej serii należy zacząć od samego początku. Tym bardziej, że ze względu na sporą liczbę bohaterów i ogólny przekaz historii ciężko byłoby się wbić w samo serce akcji. Przygoda u boku literatury Joanny Jax nie jest jednak czasem straconym, wręcz przeciwnie – skłaniającym do refleksji, pełnym wrażeń, pouczającym. Jeśli więc macie ochotę zmierzyć się z trudnym, ale przystępnie zapodanym tematem, nie zwlekajcie.

[Adres usunięty]

Cóż tu napisać? Mistrzostwo :) książka ta pochłonęła mnie do granic możliwości. Dziwnie to zabrzmi, ale dobrze się składa, że akurat byłam chora... Nigdy w życiu tak bardzo nie cieszyłam się z powodu L4; raz dwa odwiozłam dziecko do szkoły, wstawiłam byle jaką zupinę i zasiadłam do czytania

Stało się już normą, że na każdą kolejną książkę Joanny Jax czeka się z niecierpliwością, w szczególności, kiedy jest to kolejna część serii tak jak w przypadku "Ziemi ludzi zapomnianych". Tym razem czas oczekiwania był nieco dłuższy, ale oczywiście było warto.....jak zwykle.

"Różni ludzie i ich życiorysy, odmienne spojrzenie na świat i inne marzenia, jednak nadchodzi chwila, gdy ich drogi się krzyżują w jednym z bydlęcych wagonów. Pozbawieni majątku, rozdzieleni z bliskimi, pewnego dnia zostają zmuszeni, by wyruszyć w daleką podróż do miejsca, w którym nic już nie będzie takie samo. Walka o przetrwanie, głód i choroby wystawiają moralność człowieka na ciężką próbę. Postawy i wybory dokonywane w ekstremalnych sytuacjach nie są tak oczywiste, jak mogłoby się z pozoru wydawać. Czy trudy życia i brak perspektyw zmienią tych ludzi na zawsze, czy też zdołają ocalić resztki człowieczeństwa?"

Przyszło mi do głowy, że książki Joanny Jax powinny być lekturami szkolnymi. W bardzo przystępny sposób można z nich pogłębiać wiedzę historyczną. I choć zazwyczaj poczynania głównych bohaterów, jak i oni sami są fikcją literacką, tak już całe tło wymyślonej przez autorkę fabuły jest, jak najbardziej zapisane na kartach naszej historii. W tych książkach nie ma miejsca na nudę, nie ma zbędnych opisów, a marka autorki gwarantuje, że każdy detal jest skrzętnie dopracowany. Jeżeli pojawiają się jakieś niejasności, to na pewno taki był zamysł autorki i można być pewnym, że wcześniej czy później wszystko zostanie dokładnie wyjaśnione.

„Ziemia ludzi zapomnianych” to kontynuacja historii kilkorga Polaków, którzy w czasie drugiej wojny światowej zostają zesłani na Syberię. Modry Sad nazywa się miejsce, gdzie przyjdzie im w urągających człowieczeństwu warunkach spędzić lata niewoli.

Dla wielu z naszych rodaków tak samo, jak dla niektórych z bohaterów powieści Kazachstan to miejsce, z którego już nigdy nie było dane im powrócić do ojczyzny.

Ta część naszej historii przez dziesiątki lat była zakłamywana albo przemilczana. Dziś powoli ostatni Sybiracy odchodzą, a wraz z nimi wspomnienia o tych tragicznych wydarzeniach, dlatego naszym obowiązkiem jest ocalić je od zapomnienia i utrwalać w pamięci dla przyszłych pokoleń.

„Kochasz i nie rozumiesz, za co i dlaczego, wierzysz, chociaż wszystko temu przeczy, byś wierzył, masz nadzieję, chociaż wszystko krzyczy, że nie powinieneś jej mieć, bo nie widzisz nawet światełka w mroku. To są paradoksy życia, a jednocześnie nasza największa siła. To z miłości, wiary i nadziei czerpiemy naszą moc. Każdego można złamać, odebrać mu honor, godność i zdrowie, ale tych trzech rzeczy nikt nas pozbawić nie może. One są z nami teraz i będą, gdy umrzemy, a nasze dusze będą krążyć w nieznanym nam świecie."

„Ziemia ludzi zapomnianych” to książka przepełniona emocjami, niezwykle poruszająca i taka, która zapada głęboko w pamięci. Polecam gorąco!