Zielona Mucha I Inne Opowiastki Dla Tych, Co Nie Chcą Zasnąć

OPOWIEŚCI DZIADKA

Czy w książce dla najmłodszych możliwe jest połączenie zabawy, nauki i magii ? Czy bajki opowiadane przez dziadka niesfornym wnukom, mogą nieść ze sobą wielkie pokłady mądrości ? Czy ktoś, kto swoje zawodowe życie poświęcił badaniom naukowym może być dobrym narratorem ? „Zielona mucha i inne opowiastki dla tych, co nie chcą zasnąć” to urocza książka, którą niedawno wydało wydawnictwo Zysk i S-ka. Jej autorem jest Giorgi Parisi. Człowiek nie mający związku z literaturą, ale za to znany z zupełnie innej strony.

Giorgi Parisi urodził się w 1948 roku w Rzymie. Laureat licznych nagród naukowych. W tym tej najważniejszej - w 2021 roku uhonorowany został Nagrodą Nobla w dziedzinie fizyki za odkrycie zależności między nieuporządkowaniem a fluktuacjami w układach fizycznych na skalach od atomowych po planetarne. Dla laika brzmi to złowieszczo niezrozumiale. Porzućmy więc to zagadnienie i przyjrzyjmy się literackiej odsłonie Parisiego. „Zielona mucha” to jego debiut literacki. Zbiór pięciu bajek, które przeplatane są ciekawostkami z otaczającego nas świata. Tak uroczo objaśnionymi, by w dziecku wzbudzić żyłkę badacza. Bohaterami są w tej historii dziadek i trójka jego wnuków. Chłopcy lubią psocić i nie zawsze słuchają się starszych. A na dodatek nie lubią wcześnie chodzić spać. I nic tutaj nie pomaga, ani czary, ani zaklęcia, ani merytoryczne argumenty. Dziadek wymyśla sposób na niesfornych wnuków : opowiada im bajki. Krótkie, ale niosące ze sobą morały opowieści. Tak oto poznajemy pewnego rybaka, który nie lubił sałaty. A także króla, który sądził, że słowo „chcę” stanowi o jego sile. I zieloną muchę, która posiada całkiem zaskakujące umiejętności. Piękne, niedługie powiastki, które bardzo dobrze sprawdzą się jako lektura dla młodszej części czytelników. Opowieści Giorgio Parisiego są bardzo proste, ale to właśnie cechuje ich siłę. Krótkie teksty, które pobudzają wyobraźnię i ukazują przykłady tego, jak niewiele potrzeba, by stać się lepszym dla innych. Uczą o podstawowych prawdach w lekki i miły sposób. Bardzo podoba mi się bajka „Tonino, żółw i ropucha” opowiadająca historię rybaka, który nie chciał jeść truskawek i sałaty. Myślę, że lektura tych bajeczek będzie świetnym relaksem dla rodziców i ich pociech. Historie zawierają w sobie dużo prawdy i naturalnej mądrości. Pozbawione są przemocy. Trudno mi określić kategorię wiekową do której są adresowane, ponieważ niezmiennie uważam, że bajki są dla ludzi w wieku od 1 do 100 lat i nigdy nie jest się na nie za dużym. „Zielona mucha i inne opowiastki dla tych, co nie chcą zasnąć” na pewno spodobaja się dzieciom w przedziale wiekowym 6-10 lat. Zapewniam, że ich formuła będzie dla nich dobrze przyswajalna.

Jeżeli bierzemy do rąk książkę dla dzieci, to zawsze zwracamy uwagę na to jak jest wydana. Nie tylko jej treść musi być atrakcyjna, ale także i forma. Książka została wydana w dużym formacie i twardej oprawie. Litery są spore, dzięki czemu łatwo się ją czyta. Ilustracje autorstwa Camilli Pintonato powinny przypaść do gustu najmłodszym, chociaż mnie osobiście nie bardzo się one podobają. To nie jest styl ilustrowania, który lubię. Doceniam pomysł i kolorystykę, ale preferuję inny rodzaj kreski. Całość prezentuje się bardzo ładnie i będzie to książka, którą warto rozważyć jako prezent dla małego czytelnika. To jedna z tych książek, które wręcz krzyczą, by czytać je wspólnie z dzieckiem. Tym, co chyba najbardziej podoba mi się w książce Giorgio Parisiego, są krótkie opisy codziennych zdarzeń wytłumaczonych za pomocą fizycznych zjawisk w sposób bardzo przejrzysty dla dzieci. Jak to się dzieje, że balon unosi się w powietrzu na dodatek niosąc ze sobą ludzi ? Dlaczego ptaki wirują stadnie nad koronami drzew ? Tego i kilku innych ciekawostek dowiemy się w trakcie lektury „Zielonej muchy”. Koncepcja książki z bajkami łączącej naukową wiedzę o świecie jest fenomenalna. Parisi potrafił tak ująć opisy zjawisk, że coś, co młodemu człowiekowi wydawać się może strasznie złożone, okazuje się zrozumiałe i naturalne. To książka potrzebna. Życzyłabym sobie, by autor napisał więcej podobnych historii, ponieważ naprawdę w takiej formie literackiej tkwi duży potencjał. Nie zauważam także na rynku podobnych książek. A szkoda.

Człowiek nauki, ktoś, kto bada złożone zjawiska, często pozostające poza granicami zrozumienia zwykłych ludzi. Ktoś, kto w swojej dziedzinie zdobył wszystkie najważniejsze nagrody. Często takich ludzi postrzegamy jako zamkniętych w jednej kategorii i niedostępnych. Tymczasem Giorgio Parisi udowadnia, że naukowiec to także człowiek. Nauka zaś nie jest jedynie zbiorem wyszukanych terminów i zgłębianiem skomplikowanych zagadnień. Nauka to coś, co jest kluczem do zrozumienia otaczającego nas świata i nas samych. Naukowcy posiadać mogą wielką wyobraźnię. Urokliwe opowiastki, które powinny zagościć w każdym domu. Mówiące o tym, że nasza codzienność, to nie tylko my i nasze potrzeby. To także ludzie wśród których żyjemy. O tym jak być empatycznym. O tym, że warto „chcę” zastąpić „poproszę”. O tym, że możemy być szczęśliwi nie naruszając przestrzeni życiowej innych. Mądre, ładne bajki. Dla małych i dużych. Polecam.

Czy laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki może napisać książkę dla dzieci? Okazuje się, że może i to naprawdę dobrą. W końcu potrzeba matką wynalazku, nieprawdaż?

„Zielona mucha i inne opowiastki dla tych, co nie chcą zasnąć” to zbiór pięciu opowiadań, pierwotnie stworzonych w głowie autora, kiedy to pojawiła się “potrzeba” umilenia czasu swoich wnucząt. Każda z nich to kilkustronicowa skarbnica wiedzy, opowiadająca o różnych ciekawostkach świata zwierząt i ludzi. Każda z tych opowieści przeplatana jest wydarzeniami z domu dziadka, który usilnie próbuje położyć swoje wnuczęta spać. Jednak jak przystało na młode pokolenie, nie dają się tak szybko zbyć. Tak właśnie dają się porwać w świat czarownicy, która kocha kwiaty, szpaków, które przedstawiają swoje przyzwyczajenia oraz dzieci, które musiały zmierzyć się z konsekwencjami nieostrożności.

A wszystko to wzbogacone w ilustracje, jakże oryginalne i idealnie odzwierciedlające czytane historie. Ilustratorka przedstawia inne spojrzenie na literaturę dziecięcą. Na darmo szukać tutaj przesłodzonych ilustracji. Jednak nie umniejsza to wartości książki, bo uważam, że zawarte ilustracje są powiewem świeżości i poznaniem innej kreski.

Książka została wydana w twardej oprawie, dzięki czemu idealnie nada się na prezent czy też szkolną nagrodę albo jako zakup, by mieć pod ręką ciekawą książkę, gdy wnuki zawitają na nocowankę do dziadków.

Zawsze to powtarzam i będę powtarzać, że cenię sobie książki, które mają do przekazania cenne wskazówki i lekcje. I taka jest właśnie książka “Zielona mucha i inne opowiastki dla tych, co nie chcą zasnąć”. Opowieści, które powstały z myślą o najbliższych i mające służyć pomocą, dobrą radą i cenną lekcją naszym pociechom. Dlatego szczerze polecam tę pozycję. Nie kierujcie się tylko oczami, dajcie dojść do głosu rozsądkowi.

Papierowy Bluszcz

Znacie ten moment, kiedy herbata stygnie, dzieci absolutnie nie są senne, a dorosły desperacko szuka czegoś pomiędzy „jeszcze jednej bajki” a „już naprawdę śpimy”? No właśnie, ja też go znam i często po raz kolejny i kolejny czytałam to, co przed chwilą. Do czasu, kiedy na scenę wkroczył cały na biało, a właściwie na zielono Giorgio Parisi i rozpoczął swój taniec pełen nauki i uśmiechu.

Punktem wyjścia jest sytuacja znana każdemu, kto kiedykolwiek miał do czynienia z dziećmi po godzinie 21, czyli np. dziadek i wnuki, które nie chcą spać. Co robi dziadek? Nie negocjuje, nie grozi, nie udaje wilka (choć wilk się tu pojawi). On opowiada historie. I to jakie!

U Parisiego bajki to nie tylko czarownice z lasu i zwierzęcy bohaterowie z charakterem, ale też sprytna przemytniczka wiedzy. Nagle okazuje się, że między jednym chichotem a drugim dzieciaki chłoną wiedzę i dowiadują się czegoś o przyrodzie, nauce i emocjach. Tak zupełnie mimochodem.

Tytułowa zielona mucha jest dokładnie taka, jaka powinna być dobra bohaterka, czyli trochę niepozorna, trochę uparta i zdecydowanie bardziej fascynująca, niż sugeruje jej rozmiar. A straszny zębaty Wilk? Też nie do końca taki, jaki znany jest z klasycznych bajek. Każda historia niesie tu ze sobą ciepło, humor i mądrą puentę, która nie umoralnia, tylko mruga porozumiewawczo okiem.

Ogromnym plusem książki są ilustracje Camilli Pintonato. Wspaniałe kolorowe, lekkie i magiczne. Takie, które sprawiają, że dziecko chce przewracać strony, a dorosły myśli: hmm, ładne, naprawdę ładne. To ilustracje, które nie dominują tekstu, tylko zapraszają do środka.

To bajki, które bawią, uspokajają i delikatnie przypominają, że nauka i magia wcale się nie wykluczają. Wręcz przeciwnie, razem smakują najlepiej.

Jeśli szukacie książki, która połączy opowieść, wiedzę i wieczorny spokój (choćby na 15 minut) to „Zielona mucha” będzie strzałem w dziesiątkę. A dziadka z tej książki chciałoby się mieć pod ręką.

117/52/2025

"Zielona mucha i inne opowiastki dla tych, co nie chcą zasnąć" Giorgio Parisi Zysk #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #zielonamucha

Na dobranoc

Giorgio Parisi, pracownik naukowy, profesor w Laboratori Nazionali di Frascati oraz na czołowych uniwersytetach amerykańskich, francuskich i włoskich, laureat Nagrody Nobla w 2021 roku, jest także autorem zbioru bajek, który Wam dziś przedstawię. Autor czytając swoim dzieciom, a potem wnukom baśnie włoskie spisane przez Italo Calvino postanowił sam napisać pięć bajek, które odnajdziecie w tym zbiorze.

"Zielona mucha i inne opowiastki dla tych, co nie chcą zasnąć" łączy zabawę i naukę. Czytelnicy mali i duzi poznają kilka ciekawostek ze świata nauki, ale nie tylko, dowiedzą się także, że warto być miłym i uprzejmym dla innych, a także pracowitym, bo samo posiadanie utalentowanych przodków w rodzinie nie wystarczy do tego by samemu osiągnąć sukces, a także, że warto słuchać ostrzeżeń innych i wiedzieć kiedy wzywać pomocy i jej nie nadużywać. Uczy także, że prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie.

Ilustracje Camilli Pintonato dopełniają bajki Parisiego i nadają im barw i sprawiają, że ożywiają. Uwagę młodszych czytelników na pewno przykują, choć dla mnie mogłyby być ładniejsze, nie podoba mi się kreska autorki. A i to przeplatanie ciemnych kartek z białymi, także mi nie przypadło do gustu. Ale bajki ładne i z przesłaniem. Warto je poznać. Polecam!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk.