Zew Cthulhu. Samotnie przeciwko ciemności. Zniweczenie triumfu lodu

„Samotnie przeciwko ciemności. Zniweczenie triumfu lodu” od Black Monk autorstwa Matthew J. Costello oraz Mike’a Masona to nie byle gratka. Pierwszy raz spotkałam się z tak rozbudowaną i zaawansowaną grą paragrafową. To zupełnie coś innego. W coś takiego jeszcze nie grałam. I szczerze, podobało mi się!

Z początku ciężko było mi ogarnąć, jak mam opuścić Arkham, ale to moja wina, bo zapomniałam o liczeniu godzin. Odwiedziłam wszystkie dostępne miejsca z listy lokacji i nic. Przyzwyczajona jestem do podążania od paragrafu do paragrafu, a tu trzeba pilnować rozkładu dnia i liczyć godziny. Obiekty, które odwiedzamy, są otwarte w konkretnych godzinach, statki odpływają w określone dni według zamieszczonego rozkładu, więc ta gra to nie takie hop siup. Podstawa to szczegółowe notowanie, prowadzenie kalendarza i liczenie godzin na podjęte aktywności. Nowością dla mnie było też to, że gdy postać, którą gramy zginie, to wcielamy się w kolejną nie tracąc tego, co już zrobiliśmy. To dobre rozwiązanie, bo niebezpieczeństwo czyha na naszego bohatera bardzo często. Książka oferuje nam cztery postacie, ale można też tworzyć kolejne, by w końcu dojść do końca.

Fabuła gry wciąga, szczególnie gdy zna się tematykę Cthulhu. Przez całą grę czuć fajny klimacik tajemniczości. Co jakiś czas pojawiają się dziwne postacie, które polują na naszych bohaterów. Najbardziej wyciągnęłam się po przybyciu do Egiptu, a dalsza ekspedycja była jeszcze ciekawsza. Oczywiście nie udało mi się przejść gry jedną postacią, ale po paru próbach w końcu odniosłam sukces. Rozegranie gry, nie licząc przygotowania potrzebnych materiałów zajęło mi 3 długie wieczory. Chciałam na spokojnie ogarnąć sobie zasady, zwiedzić lokacje i dowiedzieć się czegoś więcej. Nie ma co się spieszyć z rozgrywką, ja nie chciałam zgubić tej fajnej atmosfery wielkiej niewiadomej.

Szkoda tylko, że do gry nie został dodany starter, który jest potrzebny, by zacząć rozgrywkę. Zamieszczone są jedynie kody QR, które przekierowują do potrzebnych materiałów. Osobiście lubię, gdy w takiej grze mam podane wszystko na przysłowiowej tacy.

Ta jednoosobowa gra spodobała mi się, w dużej mierze, dzięki nowym zasadom. Ciekawe pomysły oraz złożona mechanika zaintrygowały mnie, dzięki czemu rozgrywka była dla mnie czymś nowym. Daję sobie dzień przerwy i siadam do kolejnej gry z cyklu samotnie przeciwko.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

,,Samotnie przeciwko ciemności'' jest chyba najtrudniejszą i zarazem najładniejszą książką z całej serii, choć to ostatnie - wiadomo - jest kwestią gustu. I schematów. I zagadek, które będziemy musieli rozwiązać.

Ale wszystko w swoim czasie.

Właśnie: czas. Czas jest najważniejszą rzeczą w całej rozgrywce - jeśli źle rozplanujemy nasze kolejne kroki może nam go zabraknąć. I naprawdę nie chcemy się dowiedzieć, co się wtedy stanie. Bo, że nic dobrego z tego nie wyniknie, możemy być pewni już teraz.

Historię możemy poznać wcielając się w jedną z czterech postaci - w porucznika Wilsona, w Lydię Lau, w Ernesta Holta albo profesora Grunewalda. Niezależnie od tego, kim zdecydujemy się zagrać nasz czas będzie ograniczony - każdego dnia rozgrywki będziemy musieli dokonywać wyborów. Czy poświęcimy dwie godziny na analizowanie okultystycznych dzieł w nowojorskiej bibliotece? Czy zdążymy wtedy odwiedzić kolejne miejsce z naszej listy? Czy da się zaplanować obskoczenie jednej lokacji w ramach jednego dnia?

Tu mała dygresja: podobnie jak w przypadku niektórych innych gier paragrafowych mamy w ,,Samotnie przeciwko ciemności'' do czynienia z pewną dowolnością wyboru kolejnych lokacji, które odwiedzi nasza postać. Możemy od razu udać się na dworzec, albo zajrzeć do siedziby gazety. Możemy iść do biblioteki, albo udać się na pokład statku - wszystko zależy od nas.

Taki zabieg zdecydowanie urozmaica rozgrywkę - przy tym poziomie dowolności wyborów ciężko będzie powtórzyć nową postacią ruchy poprzedniej. Jest to jednak trochę upierdliwe dla tych, którzy nie zdecydowali się wcześniej skserować odpowiednich stron książki - trzeba bowiem dość często przeskakiwać między poszczególnymi paragrafami, a końcem.

Jeśli zaś chodzi o samą przygodę to będziemy mieli do czynienia z mrocznymi, śmiertelnie groźnymi kultami. Będziemy próbowali uratować naszego starego przyjaciela. I będziemy musieli rozwiązać po drodze trochę zagadek, z czego niektóre będą dość skomplikowane. No i wypadałoby też ostatecznie uratować świat przed powrotem niewysłowionej, przedwiecznej grozy. Czyli standardowy Lovecraft, można powiedzieć.

Co nie jest w tej grze standardowe to poziom jej skomplikowania - jak już wspomniałam, mamy tu do czynienia nie tylko ze zwykłą paragrafówką, w której wcielamy się w konkretną postać, którą następnie prowadzimy przez historię. Grę urozmaicają nam nie tylko rzuty kośćmi, ale też konieczność zwracania uwagi na upływający niepostrzeżenie czas. To nie jest historia w której możemy spokojnie i bez pośpiechu poznawać kolejne tajemnice i rozwiązywać kolejne zagadki. To opowieść, która wymaga od nas naprawdę niezłych zdolności organizacyjnych. I właściwego ustalania priorytetów.

I zapewne to dlatego tak bardzo mi się podobała.

*książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]