Zemsta Manitou. Manitou. Tom 2

Misquamacus powraca!

Klasyczny horror Mastertona w odsłonie nr 2. Czy jest równie dobrze jak za pierwszym podejściem? Oj, tak :) Tom nr 2 trzyma poziom tomu nr 1, wciąż są emocje, strach, niepewność i ciągłe napięcie, do ostatnich stron; i o to chodzi!

Misquamacus powraca do świata żywych pałając wciąż krwawą rządzą zemsty. Jego plan obejmuje tym razem użycie dzieci, odrodzenie dwudziestu dwóch szamanów i swoistą "śmierć za śmierć" - za każdego zabitego kiedykolwiek Indianina szamani zabiją jednego białego... Naprzeciw wszechmocnego demona po raz kolejny staje Harry Erskine... Czy uda się pokonać demoniczną magię i złe moce?...

Mastertonowi można zarzucać kicz, zbyt lekkie pióro, pewną groteskę jeśli chodzi o pomysły fabularne... można nawet mówić, że to "horrory klasy B". Ja bym się z tą opinią jednak nie zgodził. Czemu? Z prostego powodu: to się świetnie czyta! :) I rzeczywiście każda jego książka trochę straszy. To są jak dla mnie pewne wyznaczniki tego, czy horror jest dobry. W przypadku Mastertona tak właśnie jest :)

Polecam!

Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz recenzencki.

Recenzja znajduje się także na moim blogu:

[Adres usunięty]

"Był to dźwięk, który pochłaniał wszystko, który przywoływał wizje bezgranicznych przestrzeni i niewyobrażalnych odległości."

Horror utrzymany w ponurych okultystycznych klimatach, nie ma mocnych dreszczy emocji, ale jest zaciekawienie i chęć poznania kolejnej odsłony wyobraźni autora. Drugi tom mocniej przykuwa uwagę, z większą starannością dopracowano szczegóły fabuły, dialogi są bardziej przekonujące niż to miało miejsce w pierwszej odsłonie cyklu "Manitou". Podoba mi się dynamizm akcji, zaczerpnięcie aspektów z indiańskiej mitologii, odwołanie do dramatycznych zdarzeń z historii Ameryki Północnej, krzywdy rdzennej ludności sprzed czterech wieków wyrządzonej z ręki białego człowieka. Walka dobra ze złem napędzana poczuciem klęski, nienawiści, zemsty, w kontraście do pragnienia uratowania bliskich, zatrzymania demonów przeszłości, z pokoleniową odpowiedzialnością i szczyptą wyrzutów sumienia.

Powrót wściekłego, bezlitosnego i złośliwego Misquamacusa z czeluści najgłębszej ciemności wywołuje w oczach wtajemniczonych strach i przerażenie. Sytuację pogarsza fakt, że tym razem demon na ofiarę wybrał ośmioletniego chłopca, duszę nieskalaną gniewem i winą. Ojciec dziecka stara się za wszelką cenę dowiedzieć z kim przyjdzie mu stoczyć walkę o rodzinę. Wszelkie znaki i wskazówki wskazują na coś niewyobrażalnej mocy i bezwzględnej destrukcyjnej sile. Nikt z najbliższego otoczenia nie wierzy w jego przeczucia, nie uznaje za prawdziwe obserwacji, nie poddaje się owianym tajemnicami interpretacjom. Mężczyzna wzywa na pomoc jasnowidza Harriego Erskine i szamana Śpiewającą Skałę, obie postaci znane czytelnikowi z poprzedniego tomu. Czy zdołają wspólnymi siłami pokonać zło czające się nad Bodega Bay, nieco zaniedbaną, położoną nad zatoką, miejscowością?

Powieść dobrze się czyta, lekki styl narracji, wiele się dzieje, płynne zazębianie się elementów. Zręcznie, choć delikatnie, drażni zmysły, niepokojąco prowadzi po scenariuszu nienaturalnych i widmowych zdarzeń. Osobliwe okoliczności i absurdalne zachowania bohaterów, ale w końcu, kto wobec tak szokującego zachowaniem i przeszywającego zimnem przeciwnika nie odwoływałby się do pierwotnych instynktów czy nie podążał za irracjonalnymi wyjaśnieniami. Choć nie do końca przekonują mnie nuty humoru zawarte na stronach książki, to jednak ubarwiają przybliżaną historię, zdejmują nieco ciężaru z krwawych opisów i duszności zła. Propozycja czytelnicza, którą ciekawie jest poznawać także ze względu na echa lat siedemdziesiątych minionego wieku, jak wiele zmieniło się od tego czasu w społecznej mentalności.

[Adres usunięty]

MANITOU POWRACA

Któż w Polsce nie słyszał o twórczości Grahama Mastertona? Można nie lubić horrorów, można ich nie czytać i unikać jak to tylko możliwe, ale trudno nie kojarzyć pisarza tak mocno związanego z naszym krajem, jak on. Dzięki żonie o polskich korzeniach, Brytyjczyk nie tylko często pojawiał się w naszej ojczyźnie, ale to tu m.in. robił światowe premiery niektórych ze swych książek, a także w Warszawie umieścił akcję jednej z nich. Z jego twórczością bywa co prawda różnie, bo tworzy zarówno intrygujące i oddziałujące na wyobraźnię dzieła, jak i pełne nietrafionych pomysłów, ocierające się o plagiat literackie koszmarki. Na szczęście jego horrorowy debiut, "Manitou" to kawał dobrej literatury i początek znakomitej serii, której kolejne części ukazują się właściwie po dziś dzień. "Zemsta Manitou", druga książka cyklu, trzyma poziom swego poprzednika i dostarcza solidnej porcji mocnych wrażeń.

Duch Misquamacusa powraca, wcielając się w ośmioletniego chłopca i szykując do zemsty na białych ludziach. Zapowiada odrodzenie dwudziestu dwóch szamanów, którzy za każdego zabitego Indianina przeleją krew jednego białego. Szykuje się wielkie starcie w środku którego znajduje się Neil Fenner, ojciec opętanego chłopca, który stara się dowiedzieć co dzieje się z jego dzieckiem. W trakcie swoich poszukiwań spotyka Harry’ego Erskine’a, który już wcześniej spotkał Misquamacusa. Wraz z pomocą szamana imieniem Śpiewająca Skała jednoczą siły w walce z potężnym przeciwnikiem. Czy mają jakiekolwiek szanse?

Graham Masterton to ważny dla mnie pisarz, do którego na dodatek mam duży sentyment. To w końcu jego "Drapieżcy" były moją pierwszą dorosłą lekturą - i zrobiły wówczas na mnie duże wrażenie. Ale gdybym miał oceniać tylko na podstawie sentymentów, daleko bym nie zaszedł. Lubię twórczość Brytyjczyka, ale nie jestem ślepy na jej minusy, a tych nigdy nie brakowało. Zacznijmy może od tego, że jako autor podręczników seksuologicznych, Masterton zawsze uwielbiał poruszać tematy seksu. Tyle, że z pornograficznym niemal zacięciem, pełne chorych wizji niczym z głowy nastolatka z burzą hormonów i nadmiarem wyobraźni, który całą swoją wiedzę w temacie czerpał z hardcore'owych filmów XXX. Co może i by nie raziło, gdyby całość opierała się właśnie na tym, ale nie w przypadku gdy są to wątki poboczne, mocno odstające od treści. Poza tym autorowi zdarzyło się nieraz zepsuć zakończenie czy nawet rozwinięcia poszczególnych wątków, a i - jak wspominałem na wstępie - tworzyć plagiaty dzieł innych pisarzy.

Ale w "Zemście Manitou" tego nie ma. Jest za to niezły horror z solidną dawką akcji. Jest tu nieco humoru, choć już nie tak wyrazistego jak w części pierwszej, mniej jest też subtelności - i tego najbardziej żałuję. Bo właśnie takie mniej epickie manifestacje grozy i zła bardziej przemawiały do wyobraźni w poprzedniej odsłonie, budując zarazem świetny klimat. Na szczęście równoważą to inne rzeczy, jak choćby widowiskowa scena finałowej walki, kojarząca mi się z kinem lat 70. i 80. Czyli okresem, kiedy powstałą także i ta powieść. Natomiast zamiast kopiowania motywów i wątków z innych dzieł, w szczególności Lovecrafta, co zdarza mu się nader często, Masterton zostawia w "Zemście" przyjemne smaczki i odniesienia dla miłośników prozy twórcy Cthulhu.

A że przy okazji pisze w naprawdę znakomity sposób, wszystko to czyta się szybko i przyjemnie. Owszem, nie jest to literatura z wysokiej półki, ale Masterton to dobry rzemieślnik władający lekkim piórem. Potrafi przykuć uwagę czytelnika, potrafi także zbudować dobre napięcie, a co najważniejsze nie nuży. Ja ze swej strony "Zemstę Manitou" polecam, każdy miłośnik literackiej grozy będzie zadowolony.