Żebrząc o śmierć. Katie Maguire. Tom 10

Są takie miasta, które mają wyjątkowy, zbrodniczy niemal klimat, w których – niezależnie od aktywności policji – kwitnie przestępczość. Zwykle poziom tej przestępczości wrasta proporcjonalnie do wielkości aglomeracji i ilości zamieszkujących tam ludzi, problem z utrzymaniem prawa i porządku pojawia się również w miejscach, gdzie jest dużo emigrantów oraz bezdomnych.

Jednym z takich miejsc jest Cork, gdzie w policji pracuje oficer śledczy, Katie Maguire. O ile jej prywatne życie jest ułożone, a związek z Conorem jest naprawdę udany, to w pracy każdy dzień przynosi nowe makabryczne zbrodnie i nowe tragedie. Jeszcze nie zamknięto starych dochodzeń, a tu pojawia się dziewięcioletnia dziewczynka, błąkająca się sama na cmentarzu, która mówi w dziwnym języku i najwidoczniej szuka mamy. Co więcej, próba odstawienia dziecka na komisariat kończy się jej ucieczką, kiedy tylko na ulicy dostrzega surowo wyglądającego mężczyznę. Kiedy zabłąkane dziecko udaje się w końcu odnaleźć i zapewnić mu opiekę, a także tłumacza okazuje się, że to początek góry lodowej problemów. Dziewczynka przybyła bowiem z mamą i kilkoma osobami prawdopodobnie nielegalnie, po to, by żebrać na mieście. Grupę ludzi ściągnął do Irlandii napotkamy wcześniej mężczyzna, którego dziewczynka się obawia. Czy jednak to ON ma coś wspólnego z zaginięciem mamy dziewczynki? Niepokój budzi odnaleziony w niecodziennych okolicznościach pierścień, z którym ponoć kobieta nigdy się nie rozstawała.

Sprawa dziewczynki to jedna z wielu, którą prowadzi Katie. Co więcej, każda jest bardziej makabryczna od poprzedniej, ktoś bowiem najwyraźniej postanowił rozprawić się z bezdomnymi w mieście i to w wyjątkowo brutalny sposób. Czy wszystkie te sprawy mogą mieć ze sobą coś wspólnego? Przekonamy się o tym dzięki lekturze powieści „Żebrząc o śmierć”, opublikowanej nakładem Wydawnictwa Albatros.

To kolejny już thriller z Katie Maguire (poprzedni „Świst umarłych”) autorstwa Grahama Mastertona, po który sięgnąć powinni nie tylko miłośnicy autora, ale również powieści sensacyjnych. Mimo iż zdecydowanie lepiej pisarz odnajduje się w klimatach grozy, to i przypadku powieści akcji znajdziemy sporo adrenaliny i brutalnych scen, których nie sposób uniknąć przy liczbie zabójstw i wypadków w Cork.

Fabuła nie zaskakuje, biorąc pod uwagę wydział śledczy, choć same morderstwa już tak. Akcja toczy się wartko, coraz bardziej komplikując i przytłaczając Katie, która na dodatek będzie musiała uporać się też z problemem, który nagle pojawi się w jej życiu prywatnym. Ponadto również bezpieczeństwo samej pani oficer jest zagrożone, bowiem w takim mieście, zło nigdy nie śpi.

Niestety, w przeciwieństwie do poprzednich książek Mastertona, do których powracam regularnie, za każdym razem odczuwając podobne napięcie, tak w przypadku serii z Maguire, poprawnej, ale niczym nie wyróżniającej się na rynku, z pewnością nigdy do lektury nie powrócę. Można bowiem odnieść wrażenie, że i autor nie do końca odnajduje się w atmosferze sensacji, a już z pewnością wybór kobiety jako bohaterki, nie do końca był przemyślany. Mamy bowiem schematyczne działania, bez większych przemyśleń, mało jest w Katie kobiecości, przemyśleń, pogłębionej analizy stanu emocjonalnego czy nawet wątpliwości. W rezultacie powstała bohaterka, obok której przechodzimy obojętnie, nawet jeśli angażuje się w swoją pracę, to trudno nam to zaangażowanie podzielać. A szkoda, bo brakuje dobrych kryminałów czy powieści sensacyjnych z kobiecymi bohaterkami w rolach głównych.

W Cork dochodzi do serii zabójstw. Lawinowo śmierć ponoszą osoby bezdomne a przyczyną jest niewielki otwór z tyłu głowy... po wiertle. Do tego duża ilość zgonów z wypadków już w drodze do szpitala, bardzo często w jednej i tej samej karetkce. Błąkająca się dziewczynka, która znajduje Katie, którą pracuje w wydziale śledczym. Spraw do rozwiązania jak zawsze nie brakuje, ale ten rok jest wyjatkowo obfity w zgony. Katie będzie miała do rozwikłania klika spraw jednocześnie. Nie małych zmartwień i trosk przysporzy jej też narzeczony.

Nie będę wam zdradzała nic ponad to co już napisałam. Przyznam, że mam nie lada problem z tą książką. Akcja jest, ale jak dla mnie to zbyt wolna i rozwleczona. Dużo się dzieje, bo Katie prowadzi kilka spraw jednoczenie. Dużo nazwisk powodowało, że czasami gubiłam się kto jest kim (a irlandzkie nazwiska nie należą do najłatwiejszych 🙈) Brakło mi elementu zaskoczenia, bo o wiertarce dowiedziałam się z opisu na okładce😕 aczkolwiek było kilka mniej lub bardziej ciekawych elementów fabuły. Tak jak w przypadku "Doggerland" ocenę podnosi zakończenie, ale też nie wbiło mnie specjalnie w fotel.

ja zakochana w Carterze nie potrafiłam się tu odnaleźć i trochę się umęczyłam, ale to nie znaczy, że książka jest zła 😊

Jeśli wolno mi zacytować to @efemerycznosc_chwil powiedziała, że ,,Masteron jest dobry dla kogoś, kto z horrorami zaczyna" i ja w pełni podzielam opinie tej inteligentnej kobiety 😀

Duży plus za główna postać, bo Katie jest silną i niezależną kobietą, a kiedy trzeba umie zachować zimną krew. A do tego nie daje sobie w kasze dmuchać nawet komendatowi, z którym łączy ją barwana przeszłość.

Irlandzkie miasteczko Cork nawiedza niespotykana na taką skalę fala przestępstw. Ich katalog przeraża i wprawia w osłupienie. Głównie giną w charakterystyczny sposób bezdomni, ich mózgi ktoś przewierca wiertarką. Do tego życie tracą młode kobiety, mała dziewczynka ucieka przed oprawcą, a jej matka … Aż strach pomyśleć, co mogło ją spotkać, skoro jej pierścionek znaleziono w mielonym mięsie. Ja nawet nie dopuszczam do siebie myśli, co mogło spotkać tę kobietę, stop wyobrażeniom, zakładam blokadę na domysły. I zastanówcie się, kto u Mastertona może sobie poradzić z takim nawałem niepodziewanych wydarzeń i ogromem zbrodni? Zapewne już wiecie, że nikt inny nie będzie się z tym zmierzał, tylko jedyna i niepowtarzalna, nie do podrobienia, detektyw Katie Maguire. Po raz kolejny szukając ewentualnych powiązań między zbrodniami, walcząc ze swoją intuicją i przypuszczeniami, będzie ścigać sprawców. Dokąd zaprowadzą ją tropy? Wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazują na imigrantów z Rumunii, gang zajmujący się zmuszaniem biednych i pokrzywdzonych przez los ludzi do żebrania. Muszą być posłuszni i rozliczać się z zarobionych pieniędzy ze swoimi oprawcami, a jak nie daj Boże się stawiają, to kończą w rzeźni lub z dziurą w głowie po wiertle. Katie będzie o krok za przestępcami, i będzie musiała walczyć o swoje życie, niebezpieczeństwo codziennie zagląda jej głęboko w oczy. Ale ona się nie boi, swoją pracę traktuje jak misję do spełnienia … Przy tym nie możemy zapominać, że boryka się z osobistymi problemami, które też nie dają jej chwili wytchnienia. Czy w natłoku tych wszystkich wydarzeń będzie w stanie z jednej strony ogarnąć swoje relacje z partnerem, a z drugiej nie poddawać się i dążyć do rozbicia skorumpowanego mafijnego układu? Przekonajcie się sami, nie domyślajcie się, szkoda waszego czasu na gdybanie, i tak nic z tego nie wyjdzie …

Zastanawiam się, co mnie tak zaintrygowało w tej powieści? Muszę przyznać, że jest mocna i szokująca. Tylko dla ludzi o wytrwałych nerwach i nie wrażliwych na brutalne sceny. Tych przyznam, że nie brakuje. Szokujące i brutalne morderstwa „na wiertarkę” jeszcze do dzisiaj czuję i przeżywam. Nie łatwo było się z nimi oswoić i zmierzyć. Warty uwagi jest pomysł na fabułę, z wątkiem europejskim w tle, i zorganizowaną mafią „żebraków”. Akcja ciekawie i z przytupem się rozwija, w miarę upływu czasu nabiera kształtów i się rozkręca. Ja przepadłam w tej powieści od samego początku. Zasługuje na uwagę również drobiazgowość autorki, okraszanie detalami i szczegółami akcji. Raczej taka dokładność i pietyzm do mnie nigdy nie przemawiały, ale przy tej lekturze nie odczuwałam ich nadmiaru, powiem więcej, one mi się podobały, nadawały kolorytu całej spowitej grozą i nieprzenikalną tajemniczością atmosferze. Klimat do samego końca był ciężki i odczuwalna była powaga całej sprawy. Warto wspomnieć o wielowątkowości powieści, ale i poruszanych trudnych kwestiach, jak skrajna bieda, żebractwo, wyzysk ludzi, znęcanie się nad zwierzętami, handel danymi o zmarłych, imigracja zarobkowa. Od razu jawi się pytanie, jaką wartość, pośród gąszczu tych zdarzeń, ma ludzkie życie? Czy ma jakąkolwiek? Moja refleksja jest bardzo przygnębiająca ...

Powieść nie należy do łatwych i przyjemnych, czy też relaksujących. Sam fakt makabrycznych morderstw daje nam do zrozumienia, że to będzie ciężki kaliber. I tak też właśnie było. Przeraźliwie i smutno, wstrząsająco i strasznie. Na osłodę dodam, że finał akcji daje wiele do myślenia. Mam na myśli zarówno prowadzone przez Katie drobiazgowe śledztwo, jak i jej życie prywatne.

Wbija w fotel i trzyma w napięciu jeszcze długo po jej odłożeniu. Nie żartuję, emocje zostają z wami i trudno ich się pozbyć, trzeba z nimi stoczyć brutalną walkę. Kreacja na miarę mistrza. Ta książka to tykająca bomba, nigdy nie wiadomo, kiedy wybuchnie!

Grahama Mastertona przez wiele lat kojarzyłam z trzymającymi w napięciu horrorami. A od pewnego czasu z ciekawością śledzę jego cykl thrillerów z Katie Maguire w roli głównej. „Żebrząc o śmierć” to już 10 tom tej serii.

W miejscowości Cork już w styczniu popełniono tyle samo morderstw, co w całym poprzednim roku. Czworo martwych bezdomnych, dwie zaginione kobiety i psychopata, który wrzuca przechodniów do kanału. O wszystkie zdarzenia podejrzewany jest rumuński kryminalista, który przybył do miasteczka. Sprowadził ON do Irlandii ponad dwadzieścia osób aby żebrały na ulicach.

„Zajmiemy się tym w odpowiednim czasie. Przed chwilą widziałam na własne oczy, jak dwoje ludzi zginęło w pożarze, a teraz znaleźliśmy trzecią ofiarę. Wcześniej zamordowano co najmniej troje bezdomnych i naszego informatora z baru Parting Glass, a dwie kobiety przepadły bez wieści. Zamierzam znaleźć tego, kto dokonał tych zbrodni, i dopilnować, żeby został ukarany, nawet jeśli zostanę przez to najbardziej znienawidzoną funkcjonariuszką Garda Siochana w Irlandii.”

Taka ilość zgonów, to ogrom pracy dla Katie Maguire i jej zespołu. Dodatkowo kobieta ma problemy osobiste – jej narzeczony zostaje ciężko pobity przy próbie pozyskania dowodów dotyczących nielegalnej hodowli psów.

Ten tom czytałam z zaciekawieniem i przyjemnością. Przyzwyczaiłam się już do skutecznej i skrupulatnej pani komisarz, a poruszony przez autora temat bezdomności i żebractwa to jak widać problem nie tylko naszego kraju.

Polecam każdemu kto chce przeczytać dobry kryminał. Za egzemplarz recenzyjny dziękuję Wydawnictwu Albatros. Zapraszam na stronę: [Adres usunięty]

Wydawnictwo Albatros

Ilość stron: 480

Data premiery: 15 lipca 2020

KILLING ME SOFTLY

Nie lubię thrillerów, bo to najczęściej kiepskie lektury. Tanie, kiczowate czytadła, które zamiast wywoływać obiecane dreszcze, sprawiają że ziewam z nudy. Żeby chociaż jeszcze były dobrze napisane, zniósłbym fabularny marazm. Ale lubię thrillery Mastertona, bo ten brytyjski mistrz grozy to naprawdę znakomity autor i nawet jeśli miewa kiepskie pomysły, to w jaki sposób pisze w połączeniu z klimatem jego prozy sprawiają, że nie można się od jego książek oderwać. I tak też jest najnowszy thriller z serii o Katie Maguire, dziesiąty, ale równie dobry, co początkowe tomy. I zapewniający solidną dawkę naprawdę mocnych wrażeń.

Katie Maguire ma szczęście do makabrycznych zbrodni. Nigdy jednak nie było tak ciężko, jak teraz. Rok bowiem dopiero się zaczął, a tu już ilość zbrodni przekracza to, co przyniosło poprzednie dwanaście miesięcy. Dwóch bezdomnych skończyło zamordowanych z rdzeniem mózgu przewierconym wiertarką, innemu odstrzelono pół twarzy, jakąś dziewczynę spalono żywcem, zaginęły dwie kobiety, ktoś wrzuca przechodniów do kanału, dziecko szukające swojej mamy, której pierścionek odnaleziono w mielony mięsie, na dodatek ścigane jest przez jakiegoś typa… Co jeszcze się wydarzy? Katie będzie musiała poradzić sobie z tym wszystkim, bo kto zdoła, jak nie ona. Ale pytanie, kto pomoże jej, kiedy sama znajdzie się w niebezpieczeństwie?

Jak już pisałem na wstępie, „Żebrząc o śmierć” to klimatyczna i mocna lektura. Masterton w swojej twórczości szczególnie rozmiłował się w epatowaniu dwoma elementami: brutalnością i seksem. Jego opisy, naturalistyczne i pełne trafnych porównań, które niejednemu potrafią zamieszać treść żołądka, budują niesamowity nastrój, potrafią być bolesne czy zniesmaczające. Często też przerysowuje to wszystko, ocierając się o granice śmieszności – w tym wypadku mowa o scenach erotycznych, które w serii o Katie, jeśli występują, nie są na szczęście tak wyolbrzymione, jak to zdarzało się w „Głodzie”, „Drapieżcach” i im podobnych książkach. Ale dzięki temu jego powieści są mocne, potrafią wstrząsnąć wrażliwszymi czytelnikami, ale co najważniejsze ich moc sprawia, że wszystko to po prostu czuje się na własnej skórze.

I to wystarczyłoby, żebym z ochotą sięgał po kolejne tomy tej serii. Na szczęście Matseron zadbał też o to, by całość była atrakcyjna fabularnie. „Żebrząc o śmierć” to klasyczny na wskroś thriller, ze zbrodnią, śledztwem, tłem obyczajowym, mrokiem, akcją, która im bliżej finału, tym bardziej przyspiesza itd., itd. Dzięki bardzo plastycznemu stylowi, krwistemu pisarstwu, które może nie skupia się zbyt mocno na psychologii postaci, ale za to rewelacyjnie eksponuje motywy niezbędne dla dreszczowców, całość czyta się z wielką przyjemnością i co ważniejsze bez znużenia.

W ostatnich latach nie tylko Masterton z horrorów przerzucił się na pisanie thrillerów. Zrobił to także Stephen King, Król Grozy, który w trylogii o Panu Mercedesie pokazał, że potrafi stworzyć dobry kryminał. Jednakże z całym szacunkiem do niego (a uwielbiam go jako pisarza, jak rzadko którego autora), Mastertonwi wejście w buty autora dreszczowców wyszło o wiele lepiej. Jeśli lubicie dobre powieści z dreszczykiem, sięgnijcie w ciemno, nawet jeśli nie znacie poprzednich tomów. „Żebrząc o śmierć”, jak większość thrillerów, śmiało można czytać bez jakiekolwiek wiedzy o reszcie cyklu. Ale na pewno nie poprzestaniecie na jednym tomie.