Ze złej bajki

"Kiedy nikt nie widzi, mogę pozwolić sobie na bycie słabą. Też mam emocje. Też mam uczucia. Mam serce, które teraz po prostu krwawi. A przecież nikomu nic złego nie zrobiłam."

"Ze złej bajki" Weroniki Tomali to książka poruszająca bardzo ważne zagadnienia społeczne. Niech Was nie zmyli cukierkowa okładka. Wskazówką powinien być dla Was tytuł, który już na pierwszy rzut oka sugeruje, że to wcale nie jest bajkowa opowieść.

Bohaterką powieści jest Laura, która od dziecka zmaga się z dużą nadwagą, przez co narażona jest na krytykę ze strony otoczenia. Niestety, nikt się jej nie pyta o powody takiego wyglądu, tylko wszyscy z góry zakładają, że dziewczyna się po prostu obżera. Jakie to typowe... Łatwo nam krytykować czyjeś zachowanie bądź wygląd, jednak w ogóle nie zadajemy sobie trudu, by dowiedzieć się czegoś więcej na wskazany temat. Zapominamy przy tym, że ten ktoś ma uczucia i bardzo często nasza postawa jest dla niego krzywdząca.

Nie bez powodu mówi się, że słowa ranią dotkliwiej niż czyny. Powierzchowna rana z biegiem czasu się zagoi, natomiast siła obelg i wyzwisk bywa przeogromna. Raz powiedziane trafiają prosto w serce, gdzie rezonują jeszcze przez długi czas. Nie tak łatwo je zapomnieć. Historia opowiedziana nam przez Weronikę Tomalę na kartach "Ze złej bajki" udowadnia, że niejednokrotnie za widzianym przez nas obrazkiem, nawet na pierwszy rzut oka pozytywnym, kryje się czyjś dramat, czasem skrzętnie ukrywany przed oczami innych. Niestety, często milczymy na jego temat, boimy się obnażyć, odkryć chociażby najmniejszy skrawek naszej duszy, gdyż wydaje nam się, że przez to będziemy bardziej podatni na zranienie.

Według opinii społecznej, nadwaga od zawsze stanowiła powód do wstydu. Niestety, kwestia ta uległa wyostrzeniu w ostatnich czasach. Wszechobecny kult piękna jest przyczyną depresji nie tylko u dziewczyn zmagających się z nadprogramowymi kilogramami, ale także u nastolatek i kobiet z prawidłową wagą. Nieustanne naciski ze strony otoczenia stały się coraz bardziej powszechne i to nie tylko wśród dorosłych, ale nawet w środowisku szkolnym. To niebezpiecznie zjawisko, biorąc pod uwagę, że młode umysły są bardziej podatne na krytykę i odbierają ją dużo intensywniej. Z tego powodu wśród młodzieży rozpowszechnił się też problem depresji.

Na przykładzie Laury autorka pokazuje nam, jak często nastolatkowie uzależniają swoje samopoczucie od zdania innych. Potrzeba czasu i poczucia, że się jest wartościowym, by dokonać samoakceptacji. Potrzeba drugiego człowieka i jego zainteresowania.

Jednak kwestia nadwagi i reakcji otoczenia na ten problem, to nie jedyny trudny temat, jaki porusza Weronika Tomala. Pisarka sięga po szereg innych zagadnień, nad którymi warto się pochylić. Przyznam, że najmocniej dotknęła mnie kwestia Kamila, a właściwie powodujący go problem alkoholizmu w rodzinie. Wciąż czuję potężne wzruszenie, jak przypomnę sobie jedną scenę...

Moją uwagę zwrócił język zastosowany w powieści, stylizowany na młodzieżowy. W moim odczuciu, wypadło to naprawdę świetnie. Użyte przez autorkę słownictwo sprawiło, że poczułam się jak na jednym ze szkolnych korytarzy.

Moja ocena 9/10.

Weronika Tomala nakreśliła hipnotyzującą historię, jaka gra na najczulszych strunach wrażliwości oraz trafia do najmroczniejszych zakamarków ludzkiego serca. To jedna z tych dotykających duszy, odurzających historii, obok której nikt nie będzie w stanie przejść obojętnie. Pod postacią subtelnej opowieści o dojrzewaniu, przemycone zostały bowiem bardzo bolesne treści, dotyczące braku akceptacji, stalkingu, samotności, a wreszcie zaniedbań rodzicielskich czy przemocy. Książka trzyma w nieopisanym napięciu, jak i torpeduje lawiną skrajnych, obezwładniających emocji, unoszących się w powietrzu jeszcze długo po przekroczeniu finału.

Poruszona tematyka i autentyzm, bijący z każdej strony, dosłownie miażdżą psychicznie, rozbudzają demony, szokują i rozrywają cierpiące serce na strzępy. Fakt, że nie jest to jedynie fikcja literacka, a dramat, jaki bardzo często dzieje się naprawdę, silnie przytłacza, wręcz przeraża.

Język autorki jest wyjątkowo lekki i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się nadzwyczaj szybko. To zdecydowanie pozycja, którą połkniecie na raz, zwłaszcza, że ciekawość, jak dalej potoczą się losy Laury i Fabiana nie pozwoli wam ani na chwilę wytchnienia. Czy miłość okaże się skutecznym lekiem na otaczające ich zło?

Nakreślone postacie są niebywale prawdziwe i wielowymiarowe. To młodzi ludzie z krwi i kości, mający marzenia, wyznaczone cele, lecz także przepełnieni samotnością i grą pozorów, by utrzymać się w tej okrutnej młodocianej rzeczywistości. Zarówno Laura, jak i Fabian, musieli stać się dojrzali dużo wcześniej, ich problemy odbiegają od błahostek dręczących ich rówieśników, a ciężki bagaż doświadczeń, zdążył już odbić się piętnem na ich poczuciu wartości. Czy mogą się wzajemnie uratować?

„Ze złej bajki” to powieść miażdżąca psychicznie, która wywołuje całą lawinę skrajnych emocji, począwszy od niedowierzania, poprzez złość i niezrozumienie, aż do niepojętego bólu i gniewu, lecz nie zabraknie również nadziei, że prawdziwa miłość będzie w stanie uleczyć najmroczniejsze traumy. Zapewniam, iż fani przygniatających rollercoasterów będą w pełni usatysfakcjonowani lekturą. ❤

Lubię książki Weroniki Tomali. Zawsze w nich można znaleźć głębsze przesłanie, mądre słowo i można delikatnie się wzruszyć. Tym razem trochę inny klimat, bo książka, gdzie mamy licealistów. Inny klimat, inna historia.

Ona wyśmiewana ze względu na wagę. On nie jest taki jak każdemu się wydaje. Bad boy, który w środku nosi wiele ran, ma na swoich barkach wiele obowiązków ale i tajemnic. Ona pojawia się w jego życiu, wkradając niepostrzeżenie. Czy ich relacja ma szansę na happy end ?

Chyba jednak czegoś mi zabrakło w tej książce. Wszystko było jakieś takie szybkie i po łebkach. Historia przejmująca, ale jednak zabrakło mi tego czegoś, co zazwyczaj serwuje nam Weronika. Chyba zabrakło mi bardziej rozwiniętej relacji, więcej rozmów, więcej scen z udziałem głównych bohaterów. Bo jakoś nie czułam tego uczucia, tej chemii. Wszystko poszło potem zbyt szybko. A początek jednak za bardzo rozwleczony, niewiele wnoszący. Momentami zbędny.

Uwielbiam książki Weroniki, ale jednak ta jakoś nie trafiła do mojego serca. Zabrakło mi w niej tego czegoś, tych uczuć, tych emocji, tych kilku łez.

Na wstępie chciałabym podziękować Autorce oraz Wydawnictwu za zaufanie i możliwość objęcia patronatem medialnym książki "Ze złej bajki". Jest to powieść z gatunku literatury młodzieżowej, ale moim zdaniem powinien przeczytać ją każdy, bo niesie ze sobą ważne przesłanie! Za mną w zasadzie prawie wszystkie powieści Weroniki i stała się ona dla mnie jedną z autorek po których powieści sięgam w ciemno i jeszcze nigdy się nie zawiodłam. W książce znajdziemy motyw first love (pierwszej miłości), vibe "brzydkiego kaczątka" oraz bardzo ważny wątek jakim jest body shaming, czyli wyśmiewanie i poniżanie innej osoby ze względu na to, jak wygląda (główna bohaterką Laura ma nadwagę). Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się zawrotnym tempie. Ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie i nie odłożyłam póki nie przeczytałam ostatniego zdania. Od pierwszych stron zostałam wciągnięta do świata bohaterów i z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam ich losy, a także relację. Fabuła została w niesamowicie życiowy i interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w świetny i bardzo autentyczny sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje tajemnice, a także wady i zalety, borykają się z różnymi problemami, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem emocji, dlatego myślę, że w wielu przypadkach z powodzeniem moglibyśmy się z nimi utożsamić. Główne postaci - Laura i Fabian - to młodzi ludzie, dopiero wkraczający w dorosłość, a już niosący na swoich barkach naprawdę wiele. Historia została przedstawiona z perspektywy obojga postaci, co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się zmagają każdego dnia, stopniowo mogłam także dowiedzieć się co wpłynęło na ich obecne życie, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Laura od pierwszych chwil zaskarbiła sobie moją sympatię, to młoda dziewczyna z sercem na dłoni, skora do pomocy i z niestety bardzo niskim poczuciem własnej wartości. Bardzo jej współczułam tego czego doświadczała ze strony swoich rówieśników, tym bardziej, że to nie jej wina, że miała nadwagę, często tego przyczyną są problemy z hormonami, a w przypadku Laury była to choroba Hashimoto. Ja sama mam insulinooporność i wiem jak ciężko jest zrzucić dodatkowe kilogramy. Było tutaj wiele takich momentów kiedy bardzo chciałam ją przytulić, wesprzeć dobrym słowem. Naprawdę z całych sił jej kibicowałam, bo nie zasłużyła na tak wiele przykrości. Fabian natomiast początkowo wywoływał we mnie wiele mieszanych odczuć, jednak z czasem kiedy zagłębiłam się w jego historię, kiedy zrozumiałam, że jego postawa, jego zachowanie to stwarzanie pozorów w zupełnie inny sposób spojrzałam na tego chłopaka. Wzbudził wtedy we mnie wiele ciepłych uczuć, szczególnie kiedy w grę wchodził jego młodszy brat Kamil. Relacja głównych bohaterów została w niesamowicie interesujący i wciągający sposób przedstawiona. Początkowa niechęć z czasem zaczęła przeradzać się w przyjaźń, a później w coś zdecydowanie głębszego, chociaż droga do tego momentu okupiona była wieloma niemiłymi i przykrymi sytuacjami, które wywoływały zarówno w samych bohaterach jak i Czytelniku wiele skrajnych emocji i wrażeń. Pomiędzy bohaterami wszystko toczyło się swoim niespiesznym rytmem, pozwalając Czytelnikowi skupić się na gestach, słowach i odczuciach towarzyszących głównym postaciom, a ja to wszystko chłonęłam całą sobą! Ogromnie podobały mi się momenty kiedy bohaterowie stopniowo otwierali przed sobą swoje dusze i serca, troszczyli się o siebie. Kiedy już myślałam, że nic nie jest w tej historii w stanie mnie zaskoczyć i wiem jak dalej potoczą się losy bohaterów Weronika postanowiła znacząco namieszać w życiu głównych postaci i to w taki sposób, że ja nie mogłam opanować łez... Dosłownie zanosiłam się szlochem. Miałam wtedy wielką ochotę wejść do tej książki żeby przytulić i wesprzeć bohaterów, zapewnić ich, że jeszcze wszystko będzie dobrze. Weronika w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o hejcie, znęcaniu się psychicznym i psychicznym, wyśmiewaniu i tłamszeniu drugiego człowieka ze względu na jego wagę, problemach z alkoholem czy trudnych relacjach rodzinnych. Autorka na przykładzie swoim bohaterów pokazuje, że o wartości drugiego człowieka świadczy jego charakter, a nie wygląd zewnętrzny czy ubiór. Pokazuje także, że często pod płaszczykiem nadmiernej pewności siebie, luzackiego podejścia do życia skrywają naprawdę poważne problemy. Przytoczę też fragment opisu: "Bo prawdziwe piękno mieszka w sercu" i ja całkowicie się z tym stwierdzeniem zgadzam, jest to kwintesencja tej historii. Przyznaję, że do samego końca nie wiedziałam jak potoczą się losy bohaterów... Niemniej jednak cieszę się, że autorka i zakończyła losy bohaterów w taki, a nie inny sposób. Wyszło bardzo naturalnie, z nadzieją na lepsze jutro. "Ze złej bajki" to emocjonująca, poruszająca i wartościowa historia pełna życiowych doświadczeń, mądrości i prawd. To historia, która mocno skłania do refleksji i uważam, że powinien przeczytać ją dosłownie każdy. Mam nadzieję ta książkę zmieni myślenie wielu osób i sprawi, że mocno zastanowią się zanim zrobią komuś jakąkolwiek przykrość. Cudownie spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki! Polecam z całego serca!

Laura zmaga się z chorobą tarczycy co skutkuje nadwagą. Dziewczyna w szkole nie ma łatwo, bo każdego dnia spotyka się z wyzwiskami i pogardą. Fabian natomiast jest popularny i wszyscy go uwielbiają, jednak on codziennie toczy walkę o lepszy byt dla sobie i brata, gdyż matka prowadzi rozwiązłe życie. Kiedy drogi Laury i Fabiana krzyżują się, na początku oboje nie chcą nawet ze sobą rozmawiać, ale z czasem pokazują swoje prawdziwe i naturalne twarze.

Czy Laura i Fabian stworzą parę?

Czy Laura uwierzy w siebie?

Jakie tajemnice skrywa Fabian?

Książka dla młodzieży o młodzieży. Historia bardzo realistyczna, życiowa, naturalna i to bardzo mi się podobało.

Autorka w książce używa słownictwa młodzieżowego i miałam momentami małe trudności ze zrozumieniem ich, ale mam syna w wieku nastoletnim i pięknie mi wszystko wytłumaczył. Książka jest napisana lekkim i naturalnym językiem co sprawia, że czyta się ją ekspresowo. Główna bohaterka jest osobą która zmaga się z dodatkowymi kilogramami i przez to nie bardzo wierzy w siebie. Jednak kiedy na jej drodze stają osoby które akceptują ją taką jaką jest to jej samoakceptacja i samopoczucie staje się lepsze. Cieszę się, że została tu opisana choroba hasimoto, ja sama jestem przykładam osoby, która się z nią zmaga. Może ktoś choruje również na to a nawet o tym nie wie, może ta historia podpowie aby się przebadał. W książce poruszany jest również problem alkoholowy, przemocy, problemów rodzinnych i hejtu wśród młodzieży. Trudne tematy, ale bardzo na czasie i myślę, że trzeba o tym mówić, pisać i nagłaśniać cały czas.

Serdecznie polecam nie tylko młodzieży ale również dorosłym i rodzicom.