Zdejmij z nieba księżyc

Historia Josha i Lauren. Ona barwna jak kolorowy ptak, on wrażliwy i zagubiony. Ich miłość… głęboka i prawdziwa. Ona umiera… on zostaje sam, przynajmniej tak mu się wydaje. Lauren jednak przygotowując się do własnej śmierci zadbała i o niego, napisała dla niego 12 listów, jeden na każdy miesiąc w pierwszym roku po jej śmierci. W ten sposób prowadzi go za rękę przez bolesny i trudny okres żałoby.

Ta książka to emocjonalny rollercoaster. Rozrywa serducho na milion kawałków, powolutku składa z powrotem tylko po to, żeby znowu je roztrzaskać!

Josh jest geniuszem ze spektrum, który nie radzi sobie w socjalnych sytuacjach, Lauren jest jego drogowskazem, zna i rozumie go jak nikt inny. W obliczu diagnozy Lauren, która jest śmiertelnie chora, ich miłość nabiera innego wymiaru.

Lauren to niesamowicie silna kobieta, mimo wyroku z jakim żyje stara się zachować radość życia. Stawia czoła chorobie kreując wspomnienia dla tych, którzy pozostaną. Jej prezent dla Josha w postaci listów „z zaświatów” ratuje mu życie.

Pokochałam tych dwoje całym sercem. Ich historia, mimo że tragiczna jest również otulająca i optymistyczna. Autorka zapewniła też sporą dozę dobrego humoru, które są jak chusteczka do ocierania łez podczas czytania.

„Zdejmij z nieba księżyc” to akuratne i empatyczne studium oswajania się z nadchodzącą śmiercią oraz procesu żałoby.

Wspaniała, wzruszająca, pocieszająca pozycja, która trafia w samo serce. Nie sposób nie uronić przy niej łzy.

“𝘼𝙨 𝙈𝙤𝙧𝙜𝙖𝙣 𝙁𝙧𝙚𝙚𝙢𝙖𝙣 𝙤𝙣𝙘𝙚 𝙨𝙖𝙞𝙙, 𝙜𝙚𝙩 𝙗𝙪𝙨𝙮 𝙡𝙞𝙫𝙞𝙣𝙜 𝙤𝙧 𝙜𝙚𝙩 𝙗𝙪𝙨𝙮 𝙙𝙮𝙞𝙣𝙜.”

To będzie najkrótsza i najmniej merytoryczna opinia jaką kiedykolwiek napisałam, ale w tym przypadku inaczej nie potrafię. Nie będzie tu ochów i achów, wytykania drobnych nieścisłości czy rzeczy, które mi nie pasowały.

Doskonale wiecie, że rzadko płaczę przy książkach, ale tu musiałam ją sobie dawkować, bo ryczałam jak bóbr.

Nie jestem w stanie powiedzieć o tej historii czegokolwiek więcej - jeśli macie ochotę sobie popłakać to 'Zdejmij z nieba księżyc' będzie strzałem w dziesiątkę. I nie czytajcie opisu!

Jak to jest kogoś kochać i wiedzieć, że ta miłość ma datę końcową? Że po ślubie nie ma wcale „i żyli długo i szczęśliwie”, a jest walka o każdy wspólny dzień? Jak nauczyć się żyć ze świadomością, że każdy dzień może być tym ostatnim?

Taka miłość jak Lauren i Josha nie zdarza się często. Szaleńczo zakochani, młodzi, świeżo po ślubie. I wtedy znienacka przychodzi prawdziwy cios. Lauren jest chora. Na IPF nie ma lekarstwa. Z każdym kolejnym dniem jej choroba postępuje, płuca odmawiają posłuszeństwa. Jej odejście jest kwestią kilku lat. To nieuniknione. Po swojej śmierci Lauren pozostawię dla Josha listy. 12 na każdy miesiąc życia bez niej. Wierzy, że oswoją go one z jej odejściem i pozwolą przejść przez żałobę.

To nie była łatwa lektura. Powiedzieć, że jest emocjonalna, to jak niemal nic nie powiedzieć. Oczami Laury doświadczamy, jak radzi sobie z rzeczywistością, w której umiera. Przechodzi przez trudny proces, najpierw zaprzeczenia, a w końcu akceptacji swojego zbyt krótkiego życia. Jednocześnie doświadczamy straty z perspektywy Josha. Jego złości, zgorzknienia, strachu i nieporadności. I zestawienie tych dwóch perspektyw łamie serce.

Na całe szczęście Kristan Higgins stworzyła niesamowicie uroczą i lekko ekscentryczną obsadę drugoplanowych postaci, które dodają książce humoru. Dzięki nim pojawiają się nie tylko łzy smutku, ale również łzy radości.

„Zdejmij z nieba księżyc” to szalenie poruszająca i chwytająca ze serce lektura. Pokazująca jak wygląda prawdziwa miłość i wszystkie jej odcienie. Przygotujcie się na smutek, ale też szczęśliwe momenty. Po prostu poznajcie Lauren i Josha.

🌙 „𝓩𝓭𝓮𝓳𝓶𝓲𝓳 𝔃 𝓷𝓲𝓮𝓫𝓪 𝓴𝓼𝓲ęż𝔂𝓬” 𝓚𝓻𝓲𝓼𝓽𝓪𝓷 𝓗𝓲𝓰𝓰𝓲𝓷𝓼🌙

 Wzruszająca, czasem bolesna, a jednocześnie zabawna, błyskotliwa i podnosząca na duchu powieść Kristan Higgins, autorki bestsellerów z listy „New York Timesa”, pokazuje, że to, co w życiu najważniejsze, pozostaje ukryte dla naszych oczu. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Lauren i Joshuę połączyło niezwykłe uczucie. Pasowali do siebie idealnie! Wszystko układało się między nimi jak należy, do czasu aż Lauren zachorowała na nieuleczalną chorobę. Po jej śmierci Joshua nie może dojść do siebie i nie wie jak ma dalej żyć bez ukochanej. Sytuacja ulega zmianie gdy pewnego razu mężczyzna otrzymuje kilkanaście listów od swojej zmarłej żony. Jeden list na miesiąc, a w nich zadanie do wykonania. Czy Joshua spełni ostatnią wolę swojej żony i wypełni zadania? 💌

„Zdejmij z nieba księżyc” opowiada o bolesnej świadomości końca życia, a także o radzeniu sobie z utratą bliskiej osoby. Autorka już na samym początku powieści zrzuca na bohaterów bombę. Historia Lauren i Joshua wzrusza i to całkiem porządnie już od pierwszych stron. Nie dotarłam nawet do połowy, a już zaczęłam zalewać się łzami, do tego stopnia, że musiałam zrobić sobie przerwę od czytania, ponieważ miałam tak rozmazany wzrok, że nie byłam w stanie odczytać ani jednego zdania. Bałam się tego, co się wydarzy potem, ale jednocześnie nie mogłam się tego doczekać. Przyznam szczerze, że miłość opisana w tej powieści zaparła mi dech w piersi. Związek dwójki głównych bohaterów był idealny, harmonijny, co może wywołać w czytelniku irytację, a u mnie było wręcz przeciwnie. Byłam zauroczona tym, jak ta para odnosiła się do siebie i jak oboje traktowali siebie z szacunkiem i uczuciem. Było to świetne doświadczenie, poznać takie nieskalane uczucie bohaterów.

W tej książce teraźniejszość przeplata się z przeszłością, tym jak Lauren zaczęła pisać listy do swojego ojca i tymi aktualnymi, które napisała dla swojego męża. Książka wywołała we mnie skrajne emocje i dogłębnie mną poruszyła. Spędziłam z nią cudowne chwile i wylałam morze łez. Historia Lauren i Joshua okazała się być wzruszająca i zarazem bardzo bolesna. Kristin Higgins przepięknie opowiada o kruchości ludzkiego życia, o jego niesamowitej ulotności, a także o tym, aby przeżyć je w pełni, póki mamy ku temu możliwość.

„Zdejmij z nieba księżyc” to przepiękna historia o miłości, która połączyła dwójkę ludzi, którzy byli dla siebie stworzeni, lecz okrutny los wyszedł im  na przekór i rozdzielił ukochanych. Może się wydawać, że ta historia jest do cna przesiąknięta bólem i dramatem głównych bohaterów, ale zarazem uświadamia o kruchości ludzkiego życia. Zachęcam Was do sięgnięcia po tę powieść. 

"Zdejmij z nieba księżyc" Kristan Haggings - książka, która miała sprawić, że łzy będą spływać po moich policzkach strumieniami. Historia Lauren wzruszyła nie jednego czytelnika (z Polski, jak i zza granicy) i miałam nadzieję, że dołączę do tego licznego grona. W końcu opis brzmiał pięknie.

Lauren umiera. Zdaje sobie z tego sprawę. Jej choroba nie jest wyleczalna. Wie też, że jej mąż nie poradzi sobie po jej śmierci. To ona wprowadziła do jego życia promienie słońca. Dlatego Lauren pisze do Josha listy, jeden na każdy miesiąc po jej odejściu. Znajdzie w nich nie tylko ciepłe słowa otuchy, ale także zadania, które pomogą mu wrócić do szczęścia.

Miałam ogromne oczekiwania. Nie mogłam doczekać się czytania. Lecz po otworzeniu książki chciałam ją jak najszybciej skończyć, a nie było to łatwe zadanie. Choć język autorki jest prosty i przejrzysty to sam proces czytania był dla mnie bardzo męczący. Nie jestem w stanie dokładnie wyjaśnić przyczyny, ponieważ książka ma wiele plusów, jednak nie przebijają się one przez monotonność jaka mi towarzyszyła. Główni bohaterowie byli wręcz cudowni. Byli swoimi przeciwieństwami, ich cechy były wyraziste. Tutaj należą się ogromne brawa dla autorki. Jedna z postaci jest osobą ze spektrum autyzmu. Brakuje takiej reprezentacji w książkach, czy ogólnym świecie popkultury. Często takie osoby są źle przedstawione, ich cechy wyolbrzymione. Tutaj nie mogę się do niczego przyczepić. Josh był osobą przekochaną i przez całą książkę mu kibicowałam. Jego proces żałoby był bolesny, ale jednocześnie piękny. Stawiał małe kroki, nikt go nie ponaglał. Listy pomagały przepracować mu trudną sytuację, ale także przeszłość. Doceniałam te powroty do przeszłości głównych bohaterów, pierwszych spotkań, rozwijającego się uczucia, powolnego procesu utraty nadziei. Była to niesamowita podróż, możliwość na ich poznanie i przywiązanie się do nich. Bywały momenty, w których się uśmiechałam, jednak przeważały momenty zażenowania. Humor książki niestety do mnie nie przemówił. Ale jeśli mowa o obiecanym wzruszeniu i morzu łez... poczułam to dopiero przy ostatnich stronach, przy jednej szczególnej scenie.

Muszę przyznać, że trochę się zawiodłam. Książka jest piękna, pełna ważnych wartości, takich jak przyjaźń, rodzina, miłość, kariera, jednak całość była nużąca. Myślę, że warto ją przeczytać, dać jej szansę. A może podbije Wasze serca.

Lauren i Joshua są szczęśliwym, bardzo kochającym się małżeństwem, ich staż trwa dość krótko, gdyż sielankę przerywa okrutna wiadomość o śmiertelnej chorobie. Lekarze dają kobiecie od 3-5 lat życia, po pierwszym załamaniu postanawia czerpać z ostatnich chwil ile się da i zostawić dla męża listy, po jednym na każdy kolejny miesiąc, przez rok od jej śmierci.

Czy listy pomogą mężczyźnie poradzić sobie po stracie żony? Co postanawia przekazać mu w nich Lauren?

Czytałam ostatnio wiele smutnych książek, ale chyba żadna z nich tak bardzo mnie nie wzruszyła. Czytałam ją na raty, gdyż doprowadzała mnie do płaczu i bólu głowy z emocji, zdecydowanie potrzebowałam przy niej chusteczek i tabletek ,,od serca". Historia ta nie jest tylko smutna, to rollercoaster emocji, były momenty gdy śmiałam sie przy niej w głos. Ta lektura daje naprawdę dużo nadziei, pokazuje jak wielką rolę w życiu człowieka odgrywa miłość, nie tylko ta romantyczna i wsparcie bliskich, zwłaszcza w tych trudnych chwilach i że mimo przeciwności losu nie można się zamykać na życie i innych

Miłość Lauren i Josha była z kategorii tych, która uskrzydla. Gdy choroba zabiera młodą kobietę, zrozpaczony Josh nie potrafi wstać na nogi i żyć dalej. Sytuacja zmienia się, gdy dostaje kilkanaście listów zaadresowanych do niego przez zmarłą żonę. Warunek? Jedna wiadomość na miesiąc, a w niej zadanie do wykonania. Jakie wieści przyniósł głos zza zaświatów? Czy uda mu się sprostać wszystkim wyznaczonym zadaniom? I co dalej, kiedy ostatnia koperta zostanie otwarta?

Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się, że wyleje morze łez na tej książce. Na początku mi dłużyła, dodatkowo idealna relacja między głównymi bohaterami wydawała mi się zbyt sztuczna. No i ogromne podobieństwo do " PS Kocham Cię". 

Jakże się pomyliłam.

Ta powieść dotknęła jakieś czułej struny w moim sercu i sprawiała, że nigdy o nie zapomnę.

" Zdejmij z nieba księżyc" to książka o miłości, oddaniu, braterstwie dusz, a także o śmierci i bólu, jaki towarzyszy po stracie ukochanej osoby Jest bardzo wzruszająco i smutno, ale także daje promyk ciepła i nadziei na lepsze jutro.

Urzekło mnie lekkie pióro autorki, która przepięknie poprowadziła tę historią, dotykając trudnych tematów, nie pominąwszy zabawnych elementów opowieści.

Ja i moje wciąż pęknięte serce bardzo polecamy tę historię ♥️

To powieść utkana z emocji. Opisuje kilka lat, w których bohaterowie poznają się, zakochują w sobie i wspólnie dzielą życie. W zdrowiu i w chorobie. Niestety tym razem, to drugie przejmuje władzę. Lauren zapada na nieuleczalną chorobę, jaką jest idiopatyczne włóknienie płuc. To dosłownie codzienna walka o oddech. Kobieta wiedząc, że jej czas zbliża się ku końcowi pozostawia mężowi listy, które mają mu pomóc przetrwać pierwszy rok po jej śmierci. Są one swego rodzaju drogowskazami. Dzięki nim Josh powoli odzyskuje grunt pod nogami. Jego życie rozpadło się na kawałki. Bez żony i w połączeniu z własnymi problemami zdrowotnymi nie umiał normalnie funkcjonować. Dopiero prośby żony pozostawione w listach zmuszają go do działania.

"Uczyła mnie, jak żyć, nawet kiedy była umierająca. Nawet po śmierci, zwłaszcza wtedy, była moją najlepszą nauczycielką."

Lauren jest kobietą mocno doświadczoną przez los. Ona również musiała zmierzyć się z żałobą. Kilka lat wcześniej zmarł jej ukochany ojciec, a listy, które pisała do niego pomogły jej przetrwać trudny czas. Z pewnością to wpłynęło na decyzję o pozostawieniu listów mężowi.

Pomijając główny wątek Autorka wplotła w fabułę szereg ważnych wątków pobocznych. Jednym z nich jest porzucenie. Matka Josha będąc w ciąży została sama. Mężczyzna w dorosłym życiu postanowił odnaleźć ojca i zadać mu kluczowe pytanie - Dlaczego?

Między wierszami ukryte zostały również różne formy zazdrości i ich wpływ na wzajemne relacje.

Mimo tragedii jaka spotkała bohaterów to opowieść o szczęściu i prawdziwej miłości. Wzrusza, ale jednocześnie daje nadzieję.

Ogromnie polecam!

„Zdejmij z nieba księżyc” to wyjątkowa, przepiękna pozycja, która wywołuje wiele obezwładniających emocji, skłania do zadumy nad ulotnością ludzkiego życia oraz zmusza do docenienia każdej cennej chwili. Pisarka nie oszczędza trudnej tematyki, nie owija w bawełnę i funduje otumanionym czytelnikom prawdziwy wyciskacz łez, a jednak od tej historii bije tyle ciepła, miłości i motywacji, iż nie sposób nie spojrzeć na wszystko z tej bardziej optymistycznej perspektywy. Ta książka jest niczym balsam dla duszy, uświadamia, że choć w walce z nieuleczalną chorobą człowiek jest bezsilny, to jednak zawsze jest on w stanie kochać bezgranicznie i czerpać z życia całymi garściami.

Filarem tej poruszającej opowieści są nietuzinkowe postacie, które pozostaną w pamięci chyba już na zawsze. Im bliżej ich poznajemy, tym silniej się utożsamiamy, kibicujemy im całym sercem, ale też dostrzegamy, jak wiele możemy się od nich nauczyć, nieraz wręcz zawstydzają nas swą postawą, potrząsają nami. Być może, dopiero stając w obliczu śmierci, człowiek docenia co ma, my jednak przeżywając tę przeszywającą historię mamy jeszcze szansę wprowadzić zmiany, zacząć w pełni żyć, docenić to, co mamy i wykorzystać czas, w jakim możemy zapewniać najbliższych o swej miłości.

„Zdejmij z nieba księżyc” jest poruszającą, hipnotyzującą, nadzwyczaj romantyczną, skłaniającą do zadumy powieścią o ponadczasowej miłości, której nawet śmierć nie jest w stanie zniszczyć, lecz także o ulotności ludzkiego życia i potrzebie pożegnania się, pozostawienia cząstki dla najbliższych. To głęboka, przeszywająca na wskroś historia, która silnie potrząsa czytelnikiem, uzmysławia mu, co ma największą wartość oraz przypomina, że po każdej burzy nadciąga słońce. Kojące i sugestywne pióro autorki zafunduje Wam niezapomnianą, pełną nostalgii, ale i nadziei podróż, która nie tylko skłania do zadumy, ale po prostu zmienia stosunek do życia i śmierci. Absolutnie wyjątkowa historia, którą polecam całym sercem!

Joshua i Lauren - młodzi, piękni, świeżo po ślubie, szaleńczo w sobie zakochani, z planami na przyszłość. Czy coś może zepsuć taką sielankę? Mogłoby się wydawać, że nie. Jednak wtedy przychodzi niespodziewanie ona - śmiertelna choroba..

Rozpoczyna się wyścig z czasem, Joshua wykorzystuje maksymalnie czas jaki im pozostał. Lauren w tajemnicy przygotowuje listy, po jednym na każdy miesiąc. Obawia się, że jej mąż może sobie nie poradzić z jej stratą.

Ciężko mi zebrać myśli po tej lekturze. To kolejna pozycja, która wywołała u mnie morze łez, ale jednocześnie napełniła moje serce nadzieją.

Kristan Higgins za pośrednictwem książki, zabiera nas w niezwykłą, wzruszającą, nasączoną emocjami podróż, gdzie dwoje młodych ludzi dopiero zaczęło wspólne życie, a los postawił ich przez faktem ostatecznym. Joshua i Lauren mieli plany, marzenia, cele do zrealizowania, a jednak to wszystko zostało im odebrane.

W historii znajdziemy dwie osie czasowe - jedna to perspektywa Lauren, która przybliża czas, gdy jej choroba pojawiła się w życiu, aż do odejścia, a druga perspektywa to Joshua, który przechodzi żałobę po zmarłej żonie. Lauren po przegranej walce z chorobą zostawiła mu dwanaście listów na każdy miesiąc z zadaniem, które ma podnieść go na duchu.

"Zdejmij z nieba księżyc" to bardzo poruszająca historia, o trudnych doświadczeniach, odnalezieniu siły w sobie i pogodzeniu się z tym co nieuniknione, jednocześnie momentami zabawna, błyskotliwa i podnosząca na duchu. Historia Lauren i Joshua uświadamia nam, że życie jest bardzo krótkie oraz kruche. Pokazuje nam, że należy się cieszyć się sobą i tym co mamy, a nie tracić czas na kłótnie i dramaty. Każdy z tych problemów przestaje mieć znaczenie, kiedy zostajemy sami. Ich miłość była wspaniała, szkoda, że przedwcześnie zakończona. Jednak takiej miłości życzę każdemu - w zdrowiu i chorobie, na dobre i na złe.

,,Zdejmij z nieba księżyc" to ogromnie poruszająca, niekiedy bolesna historia o stracie i budowaniu życia na nowo w obliczu żałoby, przesłaniającej wszelkie inne aspekty życia. Nie podzielam jednak zdania, że jest to powieść, która złamie serce - wręcz przeciwnie, uważam, że to historia, która zapala iskierkę nadziei w najtrudniejszych momentach życia i przypomina o radości z (nie)zwykłej prozy dnia codziennego. Czyż to nie jest piękne... 🥹

Muszę zaznaczyć, że ,,Zdejmij z nieba księżyc" bynajmniej nie jest książką idealną, mam do niej kilka zastrzeżeń. Autorka trochę zbyt rozwlekła fabułę, jest tu za dużo zwyczajnie niepotrzebnych sytuacji i zbędnych wątków, trochę błędów logicznych, powtórzeń kilka razy tego samego, tylko w innych słowach. Warsztatowo powieść mogłaby być zdecydowanie lepsza, bardziej dopieszczona. Całość skutecznie broni jednak ładunek emocjonalny, zawierający zarówno treści wywołujące potok łez wzruszenia, jak i te sprowadzające niekontrolowane wybuchy śmiechu :) Urzekają także bohaterowie, tak zróżnicowani i ciekawie wykreowani, że niektórych naprawdę miałabym ochotę po prostu serdecznie wyściskać :)

Jako że jestem książkową płaczką, spodziewałam się, że będę na tej powieści chlipać od początku do końca, ku mojemu zdziwieniu płakałam jednak dopiero na ostatnich rozdziałach. Śmiem stwierdzić, że jeden z nich jest w stanie skruszyć nawet najtwardsze serca (ci, którzy czytali wiedzą, o którym rozdziale mówię 🥹).

Przesłanie powieści jest piękne, a zakończenie całkowicie mnie ujęło i poruszyło najczulsze struny. Wiele, naprawdę wiele z tej historii wyniosłam dla siebie, zostanie ona głęboko w moim sercu, dlatego mimo mankamentów oceniam ją wysoko. Bo przecież emocje to w literaturze podstawa, nieprawdaż? 🥹

Polecam serdecznie! 🌸

ZDEJMIJ Z NIEBA KSIĘŻYC to niesłychanie wzruszająca oraz emocjonalna opowieść o nieuleczalnej chorobie i życiu w żałobie.

Tej historii się nie czyta, przez z nią się dosłownie płynie, a to za sprawą lekkiego stylu jakim posługuje się autora. Właśnie ten swobodny język i wciągająca fabuła, sprawiła że weszłam w nią całą sobą. Mocno odczuwałam ból straty i strach Josha przed nowym życiem bez Lauren. Bo jak można wyobrazić sobie dalsze życie bez kochającej żony u boku? Żony, która tak szybko odeszła? Jak pozbierać się po takiej tragedii? Ale Lauren miała plan, jak pomóc Joshui, aby poradził sobie z żałobą.

To cudowna opowieść i pierwsza książka od dawna, przy której się naprawdę wzruszyłam 🥺. Dlatego przygotujcie sobie paczkę chusteczek, bo na pewno się przydadzą!

Zdejmij z nieba księżyc Kristan Higgins to trudna książka o kruchości życia i śmierci, która przychodzi zbyt szybko. Oprócz uczuć głównego bohatera pojawiają się listy, które są przedłużeniem pożegnania z ukochaną osobą. Po lekturze miałam bardzo mieszane uczucia i nie do końca rozumiem fenomen tego tytułu. Natomiast podoba mi się podejście do tego aby skremowane ciało stało się nowym drzewem i można je było zasadzić.

"Kiedy żyje się na tykającej bombie, nie można być frajerem".

Przede wszystkim książka pisana jest w 3 osobie i przez całą fabułę czujemy się jak obserwatorzy. Ani na chwilę nie utożsamiamy się z bohaterami, nie czujemy że jesteśmy pośród nich. Temat książki jest bardzo trudny, bo nie każdy z nas myśli o śmierci o tym jak to wpłynie na najbliższych, ani ze może się to zdarzyć szybciej niż oczekujemy. Dlatego ciężko wciągnąć się w fabułę i polubić bohaterów. Jedynie listy są w 1 osobie, ale to trochę za mało aby wczuć się w to co chce przekazać nam autorka.

"Budzik pokazywał 3:06. Najbardziej samotna godzina na świecie".

Nie jest to nigdzie zaznaczone, ale pojawia się tu motyw którym gardzę. Naprawdę go nie lubię. A to dlatego, że wiele osób nie zdaje sobie sprawy że po żałobie już nie jest się tym samym człowiekiem, czasem się próbuje ale to nie jest takie proste. A tu umierającą żona postanawia znaleźć swojemu mężowi kandydatkę na żonę. Co jest straszne. Nie mam słów.

Autorka postanowiła połączyć dwa charaktery które są swoimi przeciwnościami jak gdy byli razem miało to sens, tak gdy poznawaliśmy Lauren a później Josha, za każdym razem główna bohaterka traciła w moich oczach. Listy które pozostawiła mężowi zawierały zadania, jedynym plusem było to że zwykle kończyły się jakimiś zabawnymi sytuacjami. Jednak miałam wrażenie, że to ona kontroluje całe jego życie i chciała to robić nawet po śmierci. I o ile rozumiem poczucie agonii po stracie najbliższej osoby, tak podczas czytania czułam dużo toksyczności w ich relacji.

Czytałam bardzo wiele pozytywnych opinii o tej książce, dlatego zastanawiam się czemu mi się nie podobało. Żałoba i jej etapy są motywem o którym bardzo lubię czytać, tym razem było odwrotnie. A rozdział poświęcony wróżce jeszcze mocniej sprawił że ledwo skończyłam ją czytać. Podejrzewam, że to książka dla nieco starszych czytelników, z kilkuletnim stażem małżeńskim, którzy przeżyli stratę i potrafią odnaleźć się w tej książce. Okładka jak i wyklejka jest piękna. Daje to poczucie że fabuła jest o przemijaniu, jednak dla mnie to trochę za mało.

[współpraca reklamowa]

Nie będę kłamać, ciężko było mi się wciągnąć w tę historię. Nie czułam ciągnięcia do czytania, obawiałam się zastoju. Koniec końców mogę stwierdzić, że ta pozycja nie trafiła do mojego serca, ale również nie mogę powiedzieć, że ta książka jest zła.

Przede wszystkim nie jest to łatwa historia, autorka nie traktuje tematu śmierci, choroby i żałoby powierzchownie. Byłam pozytywnie zaskoczona realistycznym podejściem do sytuacji. Bo czytając historię Lauren i Josha czułam jakby ktoś mógł mi ją opowiedzieć z własnego doświadczenia. Emocje były opisane w sposób bolesny i piękny zarazem.

Przyjemnie było śledzić wszystkie momenty małżeństwa, zarówno te smutniejsze jak i te szczęśliwe. Wiele razy na moich ustach pojawiał się uśmiech, ale szczerze mówiąc czekałam na łzy, bo jak wiadomo lubię płakać podczas czytania 😫 Co prawda większość książki nie prowadziła do chociażby zaszklenia oczu, ale 35 rozdział. Akurat on mnie rozwalił. Już prawie od samego początku zaczęłam płakać 🥲 (Jednak i tak oczekiwałam więcej smutku). Natomiast zakończenie mega mi się podobało!

Takim głównym powodem zaniżonej oceny jest nuda:( Naprawdę w wielu momentach się nudziłam i przez to traciłam ochotę na kontynuowanie lektury. Chyba mogę nawet stwierdzić, że książka mogłaby być odrobinę krótsza.

Styl pisania autorki jest przyjemny i pomijając fragmenty, przez które chciałam przeskoczyć ze względu na znudzenie to „Zdejmij z nieba księżyc” czytało mi się szybko i miło 🤍🌑

★★★,5/5

O jeju. Ciężko zebrać mi słowa po tej książce. Porusza serce, doprowadza do łez, bawi i daje nadzieję.

Piękna. Po prostu piękna.

Mamy tu dwie osie czasowe- w jednej poznajemy Joshuę, któremu zmarła młoda żona i jest pogrążony w rozpaczy, a w drugiej narratorem jest Lauren, żona Josha, która przybliża czas sprzed jej śmierci, gdy choroba pojawiła się w jej życiu. Pięknym łącznikiem między tymi 2 strefami są listy, które Lauren zostawiła mężowi na 12 pierwszych miesięcy po przegranej chorobie. Po jednym liście na miesiąc.

Bardzo dobrze jest tu pokazany ból po stracie ukochanej osoby, to jak trudno wstać z łóżka, zjeść coś, wyjść z domu. Jak żałoba zamyka ludzi na świat. Kontrastem do tego jest postawa Lauren, która chce czerpać z ostatnich chwil życia garściami. Przeżyć je jak najwspanialej.

Będzie smutno, będzie wesoło. Zamyślicie się i zaśmiejecie. Będzie to metoda prób i błędów. Ale wszystkie one poprowadzą ku życiu.

Zanim sięgnęłam po „Zdejmij z nieba księżyc”, przeczytałam kilka opinii, w których czytelnicy zapowiadali prawdziwy „wyciskacz łez” i taka właśnie jest ta książka. Rozczulająca, przepełniona ogromnymi emocjami, bolesna, trudna i niedająca o sobie zapomnieć.

Joshua i Lauren są odzwierciedleniem pary idealnej, doskonale się rozumieją, dopełniają, darzą się miłością szczerą, bezinteresowną i czystą. Ich życie przypomina bajkę, aż po ten sądny dzień diagnozy, kiedy to dowiadują się, iż Lauren cierpi na nieuleczalną chorobę. Do Josha dociera fakt, iż prędzej czy później zostanie wdowcem i choć jest tego świadomy, to w żaden sposób nie potrafi się do tego przygotować.

Autorka przybliża nam wszystkie etapy związku Lauren i Joshua, począwszy od pierwszego i drugiego spotkania, pierwszych chwil razem, cudownego dnia ślubu, po te smutniejsze – dzień diagnozy, nieustannej walki z wyniszczającą chorobą oraz ostateczny, rozdzierający serce dzień rozstania mężczyzny z miłością jego życia.

Zanim kobieta odeszła, pisała listy do swego męża, które ten miał otrzymać w każdym miesiącu pierwszego roku żałoby. Te słowa zapisane przez Lauren były dla mnie symbolem oddania, przepięknego, prawdziwego uczucia, które nie przeminęło nawet po śmierci. Ciężko jest wyobrazić sobie, jak Josh przetrwałby ten pierwszy rok w pojedynkę bez tych wyjątkowych słów wsparcia, otuchy i miłości od swej ukochanej żony.

„Zdejmij z nieba księżyc” liczy ponad 470 stron i choć momentami miałam wrażenie, że niektóre sceny można było skrócić, zamiast je sztucznie wydłużać, to nie żałuję żadnej minuty spędzonej z tą książką. Być może zamysłem Autorki było wprowadzenie takich spokojniejszych fragmentów, dzięki którym czytelnik będzie mógł uspokoić się, opanować i poukładać wszystko w głowie. Być może nie chciała nas przytłaczać samymi bolesnymi i wzruszającymi momentami, bo nie każdy z nas byłby w stanie znieść ten ogrom bólu…

Niemniej jednak, jest to lektura, którą będę polecać każdemu! To książka, którą pokochacie, która Was wzrusza, a prawdopodobnie roztrzaska Wasze serca na milion kawałków. Nie da się przejść obojętnie obok tej historii, zwłaszcza, iż może ona przytrafić się każdemu z nas.

To opowieść o oddaniu i cudownej miłości Josha i Lauren, a także pozostałych członków rodziny. O stracie, cierpieniu oraz o żałobie, etapach radzenia sobie z nią. Emocje wprost wylewają się z kart tej powieści. Jest to także historia skłaniająca do refleksji nad własnym życiem, wyborami oraz pokazująca, iż należy się cieszyć z tego, co posiadamy.

Polecam! Czytajcie!

👩‍❤️‍👨💒

Lauren i Joshua stanowią idealny przykład miłości od drugiego wejrzenia. Choć ich pierwsze spotkanie nie należało do udanych, po kilku latach los postanowił dać im drugą szansę. Szybko stało się jasne, że są dla siebie stworzeni.

Niestety krótko po ślubie u Lauren zostaje zdiagnozowane idiopatyczne włóknienie płuc, które odbiera jej szansę na długie życie i tuż po trzeciej rocznicy ślubu kobieta umiera. Podejrzewając, że jej śmierć będzie dla Josha wielkim ciosem, w ostatnich miesiącach życia przygotowuje dla niego dwanaście listów - po jednym na każdy miesiąc pierwszego roku żałoby.

💌✨

To. Było. Wspaniałe.

Dawno nie czytałam książki, która byłaby jednocześnie tak smutna, wzruszająca, ciepła i zabawna.

Autorka w ciekawy sposób przeplata perspektywy Josha i Lauren oraz linie czasowe, stopniowo uzupełniając luki w ich wspólnej historii.

Kristan Higgins ma niesamowity dar do kreowania autentycznych, ciekawych postaci. Od razu poczułam sympatię do Josha i Lauren, ale też do wielu bohaterów pobocznych.

,,Zdejmij z nieba księżyc" to niezwykle poruszająca historia o stracie, żałobie i smutku, ale też o sile rodziny (tej biologicznej i tej, którą sami sobie wybieramy) i poszukiwaniu szczęścia mimo trudności, jakie życie stawia na naszej drodze.

Polecam z całego serca!

🐕🐾

[współpraca reklamowa z @[Adres usunięty]nictwo]

Rany, cóż za emocjonalna książka!

Lauren jest śmiertelnie chora, wie to i przygotowuje się już na najgorsze.

Joshua, jej mąż, jest mężczyzną idealnym a ze swoim spektrum autyzmu wychodzi poza strefę komfortu dzięki Lauren.

W książce mamy różne osie czasowe, z jednej strony zaczynamy od bieżących wydarzeń, z drugiej jakby cofamy się w czasie od teraz do początku historii tej pary a nawet wcześniej.

Historię poznajmy z perspektywy Lauren a także Josha.

Bardzo, naprawdę bardzo dobrze napisana książka, w której widać miłość, walkę z chorobą, trud, poświęcenie, przyjaźń i więzy rodzinne.

Chociaż para wydaje się być zbyt idealna, na ich miejscu być może właśnie naprawdę taka była, skoro na samym starcie wspólnego życia spadła na nich taka bomba.

Dużo poczucia humoru, dystans, podróże, docenianie małych wielkich rzeczy - to dla mnie duży plus.

Z zaciekawieniem czytałam rozdział za rozdziałem, podziwiając, jak Lauren zadbała o Joshuę nawet po swoim odejściu.

Bo kobieta, jak możecie znaleźć w opisie książki, zostawiła mężowi listy, po jednym na każdy miesiąc po jej śmierci.

Te listy mają mu pomóc oswoić się z nową rzeczywistością a Lauren wyznaczyła bardzo ciekawe zadania.

Widać, jak bardzo dobrze znała swojego męża i jak wielkie serce miała dla wszystkich.

Małżeństwo ma kochającą rodzinę, kilkoro wspaniałych przyjaciół a kobieta chce żyć, cieszyć się tym, co jej dane.

Ciekawy był punkt widzenia i ewolucja bohaterki, którą przewrotnie czytaliśmy pd końca więc poznaliśmy Lauren wspaniałą, pomocną i rodzinną a dopiero później taką, za jaką początkowo miał ją Joshua.

W historii mamy także ujęte wątki paranormalne, także ciekawie i nienachalnie przedstawione, są delikatnym dodatkiem wzbogacającym fabułę.

Książka może nie jest z tych, które się czyta szybko, wymaga skupienia a ilość stron jest dosyć pokaźna, to czyta się ją z niewątpliwym zainteresowaniem.

Piękna historia wielkiej miłości, w której jedno musi odejść na zawsze a drugie chcąc nie chcąc musi się z tym pogodzić.

Odejście ukochanej osoby nigdy nie jest łatwe, jednak chyba wolałabym być uprzedzona tak jak Lauren niż odejść nagle.

Bez względu na to, czy się jej spodziewamy czy nie, śmierć zawsze jest trudna dla tych, którzy pozostają przy życiu.

“Było tak, jakby zrobiwszy to, co mu kazała, zdał test, a nagrodą będzie Lauren, znowu żywa”

Josh w wieku trzydziestu lat został wdowcem. Kiedy jego piękna, mądra, czuła i zabawna żona, Lauren zachorowała na nieuleczalną chorobę płuc, czas stał się ich największym wrogiem. Po śmierci kobieta zostawiła mężowi dwanaście listów – po jednym na każdy miesiąc po jej śmierci. Przez pierwszy rok od jej odejścia, Josh dostaje w listach zadania, które mają pomóc mu poradzić sobie ze stratą ukochanej.

Od pierwszych stron łzy napełniały moje oczy, ale końcówka to już było apogeum łzawych emocji i wzruszeń. ”Zdejmij z nieba księżyc”, to jedna z piękniejszych, ale też jedna z najtrudniejszych obyczajówek, po jakie sięgnęłam.

W historii Josha i Lauren poznajemy, niekoniecznie chronologicznie poukładane wydarzenia z ich najpiękniejszych wspólnych chwil – od momentu poznania, po ten ostatni, najokrutniejszy, brutalnie rozrywający serca, moment rozstania. Lauren poza wzruszającymi listami do męża, które ten otrzymuje po jej śmierci, pisze listy do swojego zmarłego ojca – opowiada w nich o pierwszym spotkaniu przyszłego męża, o swoim szczęściu, ale też o diagnozie i rozwoju choroby. Dziewczyna wie, że kiedy odejdzie, tam na górze, będzie miała najlepszą opiekę, opiekę swojego taty, który dotychczas był jej aniołem stróżem, a ona sama przejmie jego rolę, by czuwać nad najbliższymi, a przede wszystkim nad Joshem.

Zastanawiałam się wielokrotnie podczas lektury, jak Josh poradziłby sobie z żałobą bez listów od żony. I myślę, że byłoby mu o stokroć ciężej. Lauren dzięki “prowadzeniu” męża za rękę przez pierwszy rok od swojego odejścia, pomogła mu na nowo nauczyć się funkcjonować wśród ludzi, oddychać, po prostu żyć.

Ta powieść to nie tylko same smutki. Odnajdziecie w niej cudownych i zabawnych bohaterów oraz sytuacje tak absurdalne, że uśmiech sam ciśnie się na usta. W listach Lauren pod warstwą smutku kryje się jej urocze, ale i ironiczne poczucie humoru, czytanie ich było czystą przyjemnością. Momenty, w których Josh z różnym skutkiem próbował radzić sobie z zadaniami, które w listach zleciła mu żona, wielokrotnie sprawiały, że śmiałam się w głos.

Ta książka przeczołgała mnie, sprawiła, że pierwszy raz czytając, płakałam jak bóbr. Ale nie żałuję ani jednej chwili, którą z nią spędziłam. Jeśli macie w planach tę historię, a bardzo Wam polecam, żeby tak było, to przygotujcie się na opowieść pełną smutku, rozpaczy, pustki, ale przede wszystkim nastawcie się na tekst o miłości, która istnieje nawet wtedy, kiedy drugiej połówki nie ma już na świecie.

„Zdejmij z nieba księżyc” to bardzo poruszająca historia o młodym małżeństwie. Joshua i Lauren to para ludzi, którzy marzy o wspólnym, pięknym życiu. Niestety, ale ich plany zostają przerwane przez chorobę kobiety. Lauren boi się, że mąż nie pozbiera się po jej śmierci i pisze do niego listy. Jeden list na jeden miesiąc. Listy mają pomóc mu w przerwaniu żałoby.

Kristan Higgins zrobiła coś niesamowitego. Napisała książkę, która wzrusza, a zarazem bawi. Śmierć nigdy nie jest łatwym tematem. Niesie wiele bólu. I autorka w jednym momencie potrafi wywołać łzy, by za chwilę wywołać uśmiech na twarzy. Książka napinana jest lekkim i przyjemnym stylem, dzięki czemu czyta się bardzo szybko. Jest również powieścią bardzo refleksyjną. Czytając nie jeden raz docenimy to, że jesteśmy zdrowi. Że mamy obok siebie kogoś kto pomoże w gorszych chwilach, nawet jeśli fizycznie go już nie ma.

Bardzo podobały mi się te fragmenty książki, w których znajdywały się listy Lauren do Josha i jej taty. Wywoływały one wiele emocji, które by poczuć musicie sami przeczytać książkę. Zapewniam, że wylejecie wiele łez, a opisana historia zostanie z Wami na dłużej. Pokochacie Lauren i Josha i nie będziecie chcieli o nich szybko zapomnieć. Polecam!

“Zdejmij z Nieba Księżyc” autorstwa Kristany Higgins to wzruszająca, bolesna, a jednocześnie zabawna i ubogacająca powieść, która ukazuje, że to co w życiu jest najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.

Joshua i Lauren to idealna para. Są młodzi, odnoszą sukcesy i są w sobie szaleńczo zakochani. Wydaje się, że ich życie nie może już być piękniejsze. Jednak pewnego dnia okazuje się, że Lauren jest śmiertelnie chora. Niestety choroba postępuje, a Joshua desperacko szuka rozwiązań i sposobów, aby powstrzymać to, co nieuchronne. W tym czasie jego żona obawiając się, że jej mąż się nie pozbiera po jej śmierci, postanawia napisać i zostawić mu 12 listów - po jednym na kady miesiąc, na cały pierwszy rok po swojej śmierci. Tym sposobem chce przeprowadzić go przez etapy żałoby, aby jej mąż potrafił żyć i czerpać z tego życia radość.

Czy Joshua odejdzie jeszcze szczęście?

Lauren i Joshua przeżywają jednocześnie najpiękniejszy i najtrudniejszy okres w swoim życiu. Z jedynej strony weszli w nowy rozdział budowania wspólnego życia i rodziny, a z drugiej muszą się zmierzyć z bezlitosną chorobą i ulotnością życia. To druzgoczące. Listy Lauren są wspaniałe, tak szczere i czułe 🥹.

Ta historia to jedna z najpiękniejszych i najbardziej smutnych i rozdzierających serce historii, jakie miałam okazję czytać. Czytając ją z jednej strony, wiemy jak to się skończy, z drugiej strony pragniemy, by losy bohaterów potoczyły się inaczej i bardziej pomyślnie. Tonęłam we łzach, śmiałam się i znowu tonęłam 🥺🥹.

„Zdejmij z nieba księżyc” to powieść bolesna, absolutnie piękna i pękająca serce, ale również podnosząca na duchu i refleksyjna. Myślę, że to lektura, po której patrzy się na życie inaczej, doceniając każdą chwilę i bliskie osoby, które mamy obok. To historia, która zostaje w sercu ❤🩹, a Wy musicie koniecznie ją przeczytać i poznać losy tej wspaniałej pary! Pamiętajcie o chusteczkach 🤧

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @[Adres usunięty]nictwo (współpraca reklamowa) 🩷.

Wiele już napisano o miłości, ale „Zdejmij z nieba księżyc” Kristan Higgins to jedna z najpiękniejszych, ale i najbardziej rozdzierających duszę historii miłosnych, jakie dane mi było poznać. Emocje przy czytaniu przewalały się przez moje serce jak tsunami niosąc bezsilność, wściekłość, rozpacz i gniew, w końcu również radość i wdzięczność. Bo gdy cudowne, jedyne uczucie strata zmienia w zgliszcza, rozpada się cały świat. Jak on może trwać, jak słońce może wschodzić, gdy jej już nie ma? Jak my możemy trwać?

Świadomość zapadnięcia na nieuleczalną chorobę wydaje się ciężarem nie do udźwignięcia podobnie jak śmierć ukochanej osoby. W obu przypadkach wsparciem są bliscy, jednak w tę ostatnią podróż każdy udaje się sam. Jak bardzo empatycznym trzeba być człowiekiem, jak wiele mieć w sobie miłości, by nie myśleć wtedy o swojej chorobie i cierpieniu, a o tych, których pochłonie rozpacz naszego odejścia? By zadbać o nich i pomóc im w przejściu żałoby?

Lauren i Joshui na początku wspólnej drogi przychodzi doświadczyć jednocześnie najpiękniejszego okresu miłości, jak i ulotności życia. Wykryta nieuleczalna choroba Lauren niweczy wspólne plany, a każda darowana chwila, choć próbują wykorzystać ją najlepiej jak się da podszyta jest widmem straty. Nie sposób przygotować się na to, co nieuchronne, jednak miłość i troska żony dzięki pozostawionym listom towarzyszy zrozpaczonemu mężowi przez cały rok po jej stracie pomagając mu powrócić do życia.

Podróż, w której towarzyszymy Lauren i Joshui przenika serce, przejmuje do głębi ukazując ich walkę z chorobą i żałobę mężczyzny, oraz siłę, jaką może dać miłość i wspomnienia.

Czytając, tonęłam w oceanie łez, ale wyszłam z niego silniejsza i lepsza, doceniając miłość, która jest u mego boku od lat. Dajcie się i Wy porwać zapierającemu dech uczuciu Lauren i Josha - rozbije Was na tysiąc kawałków i poskleja na nowo, gdy płacząc i śmiejąc się odnajdziecie w nim kruchość życia i jego piękno. Bo radość i łzy są wpisane w tę historię, podobnie jak miłość i strata stanowią nieodłączną część życia.

Premiera tej poruszającej powieści, którą z powodzeniem mogę przyrównać pod względem ładunku emocji do „Pamiętnika” Sparksa już 10 kwietnia. Przygotujcie się do niej z potężnym zapasem chusteczek i ze świadomością, że zostanie już w Waszych sercach na zawsze.