Zaufaj mi. The Last Regret. Tom 3

Miło było powrócić do losów przyjaciół z The Last Regret. Tym razem autorka skupia się na Milesie i Kacey. Oboje skrywają między sobą jakieś sekrety, uwielbiają sobie dokuczać, a jedna noc spędzona razem miała nic nie znaczyć.

Kacey ma problem, gdyż jej współlokatorka a zarazem przyjaciółka oznajmiła, że wyprowadza się do chłopaka. W związku z tym dziewczyna musi poszukać nowego współlokatora, albo innego mieszkania, bo na te ją nie stać. Poszukiwania idą marnie, ale z pomocną dłonią wychodzi Miles, który proponuje jej zamieszkanie u niego. Ona wie, że to nie najlepszy pomysł, ale nie ma innego wyjścia, więc się godzi. Powoli z dnia na dzień zaczyna się między nimi rodzić uczucie. Tylko czy uda im się w nim wytrwać?

Ona ma za sobą traumatyczne przeżycia, które do dziś się na niej odbijają, nie potrafi sobie z tym poradzić. On leczy złamane serce, a kobiety ma teraz tylko na jedną noc. Los ich połączył, powoli starają się sobie zaufać.

W tej części Anna Bellon przedstawiła nam świat osoby, która nie miała łatwego życia w liceum. Znęcały się nad nią koleżanki, ciągle wyśmiewając, co wywołało u niej chorobę. I choć lata mijają, choroba nie chce całkowicie ustąpić. Upomina się w najmniej odpowiednich momentach, sprawiając, że staje się słaba. Problem znęcania się psychicznego w szkole pomiędzy uczniami występuje do dnia dzisiejszego. Ci, którzy wyśmiewają i szydzą inną osobą, nie zdają sobie sprawy jak wiele cierpienia wyrządzają tej osobie i do jak tragicznych skutków potrafi to doprowadzić. To przykre, bo przecież rówieśnicy powinni być sobie życzliwi i akceptować siebie takich jakimi są. Ale zawsze znajdzie się ktoś, komu coś nie odpowiada i zrobi wszystko, by zniszczyć tę drugą osobę.

Mamy tutaj również osoby, która ma złamane serce, gdyż partnerka zdradzała go na prawo i lewo, kiedy ON był w trasie koncertowej.

"Nie jest łatwo przyznać się do porażki. Powiedzieć otwarcie: potrzebuję pomocy. Uświadomić sobie, że gdzieś coś poszło nie tak i przestaliśmy sobie radzić z własnym życiem. To, co zabija człowieka, to poczucie beznadziejności."

W życiu nic nie dzieje się bez przyczyny, jeśli mamy spotkać kogoś na naszej drodze to prędzej czy później tak się stanie. Ale właśnie najpiękniejsze rzeczy potrafią przytrafić się nam w najmniej spodziewanym momencie, coś w tym stwierdzeniu jest. Miłość przychodzi do nas i nie puka do drzwi pytając o pozwolenie na wejście. Ona wpada niczym tsunami i zalewa nasze serce. W miłości nigdy nic nie jest łatwe. Jeśli się kogoś kocha, to takiego jakim ta osoba jest. Pomaga się, gdy tego potrzebuje, a nie porzuca jak znudzoną zabawkę. Prawdziwa miłość jest w stanie przezwyciężyć wszystko.

Zaufanie, to niezwykle ważna sprawa, jeśli chodzi o miłość. Jeśli nie ma zaufania nie ma szans stworzenia czegoś pięknego i prawdziwego. I właśnie o zaufaniu w głównej mierze traktuje ta powieść. Uczy nas, jak na nowo komuś zaufać, choć wcześniej ktoś nas okropnie zranił i sprawił, iż nie potrafiliśmy na nowo zaufać. Ufać komuś bezgranicznie nie jest łatwo, ale czasem warto. Warto po raz drugi wpuścić kogoś do naszego serca, bo nie ma nic piękniejszego w życiu jak prawdziwa miłość. Miłość uskrzydla, pozwala wszystko przetrwać i we wszystko uwierzyć.

"Może oceniłam go zbyt pochopnie. Może nie był tym, kim sądziłam, że jest. Może każdy z nas wstaje rano i zakłada swoją maskę. Bo bycie sobą jest trudne."

Wykreowani bohaterowie mają podobne cechy, oboje boją się ponownie zaufać, bo ktoś ich kiedyś skrzywdził choć na dwa różne sposoby. Skrywają w sobie ból i cierpienie, bojąc się poprosić o pomoc. A jednak dobrze czują się w swoim towarzystwie. Opowiedziana historia w książce jest piękna i chwytająca za serce. Sprawia, że w nasze serce wlewa się nadzieja na to, że w życiu zawsze można podnieść się i odnaleźć swoją drugą połowę.

Nie mogę powiedzieć, by ta część jakoś szczególnie mnie porwała. Nie było większych emocji, przyspieszonego bicia serca. W sumie mogę powiedzieć, że póki co, ta część jest najsłabsza z nich wszystkich. Zabrakło jakiegoś elementu zaskoczenia, być może rozwinięcia bardziej jakiegoś wątku.

"Zaufaj mi" to lekka i przyjemna historia o dwójce młodych ludzi, którzy choć mają złamane serce, powoli pozwalają na to, aby te rany się zagoiły. To historia, która uczy jak na nowo zaufać drugiej osobie, choć poprzednie doświadczenia nie chcą na to tak szybko pozwolić.

KOLEJNA PARA CYKLU, CZYLI SŁOWO O BOHATERACH

Podobnie jak i w poprzednich częściach serii, autorka i tym razem postawiła na pierwszoosobową narrację naprzemiennie przejmowaną przez dwójkę głównych bohaterów. Miles to chłopak niestroniący od imprez, hołdujący jednonocnym, niezobowiązującym łóżkowym przygodom. Nic jednak nie dzieje się bez przyczyny. To efekt przebytych, smutnych doświadczeń, które doprawdy złamały mu serce. Wizerunek beztroskiego imprezowicza ginie w obliczu tego, jakim człowiekiem naprawdę jest Miles, a to pomocny, wrażliwy i dobry chłopak. Nie udało mi się w nim wyczuć tego typa ze standardowego wizerunku szalonego rockmana. Czy to dobrze? Jak dla mnie, tak. Kacey z kole to dziewczyna niepotrafiąca otworzyć się na innych. Musząca radzić sobie sama, postawiona w ciężkiej sytuacji, ambitna, zdolna, uczuciowa i raczej nienależąca do tych, które irytują.

BAZUJĄCA NA UCZUCIACH, CZYLI SŁOWO NA TEMAT AKCJI

Bazą powieści jest tłumione przez długi czas uczucie głównych bohaterów, którzy nie potrafią przyznać się do drzemiących w nich emocji. Gdzieś tam w głębi zdają sobie z nich sprawę, ale spychają tę myśl na boczny tor. Można by zatem powiedzieć, że ich relacja opiera się na przyjacielskim tonie, bo nie brakuje ani momentów zwierzeń, ani szczerych, poruszających rozmów, gdyby nie fakt, że jakiś czas temu doszło pomiędzy nimi do spontanicznego, fizycznego kontaktu. A to zmienia postać rzeczy. Niemniej jednak akcja rozwija się raczej powoli, a co za tym idzie – miłość ewoluuje etapowo, bez pośpiechu. W tle rozliczne dylematy życiowe, trudne wspomnienia młodych ludzi, bez wielkiej dramy, ale i bez wielkich zwrotów akcji. Ot dość przewidywalna historia, dobrze napisana, przyjemna, ale bez oszałamiającego „wow”.

DLA KOGO?

Historia o młodych ludziach powoli przekraczających próg dorosłości. Nieprzejaskrawiona, stonowana, skomponowana z kilka składników dostarczających rozmaitych wrażeń. Nie zżyłam się z bohaterami jakoś wybitnie i obyło się bez elementów zaskoczenia fabułą, ale dotarłam do finału w dobrym humorze. Myślę, że dla fanów rockowych zespołów i wchodzących w ich skład przystojniaków, trzeci tom, podobnie jak i dwa poprzednie, może okazać się dobrą zabawą.

[Adres usunięty]

Twórczość Anny Bellon jest znana wielu z Was z Wattpada, ja nie miałam wcześniej okazji, czy tez możliwości, może szczęścia, aby poznać jej dzieła. Nie czytałam także wcześniejszych części cyklu The Last Regret, może kiedyś uda mi się je skompletować i poznać pozostałych bohaterów. Wszystko, jeszcze przede mną, lubię kiedy w książce mamy odniesienie do muzyki, jej samo komponowanie, jest dla mnie trochę, jak przelewanie słów na papier, a każda nuta zastępuje określoną emocjęl.

„Zaufaj mi” opowiada historię Milesa, któremu serce złamała narzeczona, zdradzała go w czasie, kiedy ten przebywał w trasie koncertowej zespołu The Last Regret. Zraniony mężczyzna nie potrafi sobie z tym poradzić, cała swoją uwagę koncentruje na muzyce i jednonocnych przygodach z przypadkowymi kobietami. Trudno mu się dziwić, kiedy ktoś, komu ufał całym sercem roztrzaskał je na kawałeczki niwecząc wszystkie marzenia. Mogłoby się wydawać, że poprzedni związek go złamał, skrzywił i wyżłobił w sercu ranę, której nie sposób już zespolić, ale czy na pewno? Miłość atakuje z nienacka, gotowa wypełnić każde blizny czymś o wiele silniejszym i magiczniejszym, zwłaszcza, jeśli jest prawdziwa. Bardzo spodobała mi się jego kreacja, jako człowieka inteligentnego, niepozwalającego na to, aby sława zaburzyła jego zdrowy rozsądek. Ma do zaoferowania znacznie więcej, niż można by przypuszczać. To naprawdę fajny facet, który nie pragnie niczego ta mocno, jak miłości, bowiem rozumie, jak wielkie ma znaczenie w życiu każdego człowieka.

Kacey to dziewczyna, której życie nie szczędziło przykrości, zmartwień i upokorzeń. Szkoła średnia była dla niej katorgą, szykanowania ze strony rówieśników, były dla niej na porządku dziennym, można by powiedzieć, że otrzymała prawdziwą szkołę życia, a to piekło zgotowała jej koleżanka. Ma trudności z otwarciem się na drugiego człowieka, nie potrafi zaufać, jedynymi ludźmi, przy których czuje się bezpiecznie to jej rodzina. Kacey zdecydowała się na wyjazd na studia za granicę, jest to pewnego rodzaju ucieczka od demonów przeszłością

a przede wszystkim szansa na to, aby odbić się od dna. Pittsburg jest dla niej drzwiami do nowego życia,

w którym ponownie spotyka Milesa.

Bohaterowie są do siebie podobni, oboje skrzywdzeni przez innych nie ufają ludziom, czują się dobrze w swoim towarzystwie.l Dla tych dwóch zranionych dusz jest nadzieja i to jest w tej historii piękne. W wyniku pewnych okoliczności dziewczyna jest zmuszona szukać mieszkania, nie chce mieszać w swoje kłopoty bliskich, jest bardzo samodzielną istotą, nie jest zadowolona, kiedy z oferta pomocy przychodzi Miles, który nie jest jej do końca obojętny. Co z tego wyniknie? Czy to odpowiedni czas, odpowiednie miejsce i najważniejsze, właściwa osoba?

Nie potrafię porównać poprzednich tomów, a także ocenić zmian warsztatu autorki, które zapewne są, bo kolejne napisane teksty sprawiają, że człowiek ćwiczy i staje się w tym lepszy. Mogę jednak napisać, że historia tej dwójki jest przyjemna i ciekawa, obserwacja jak relacja się zmienia, jak człowiek zaczyna sobie zdawać sprawę z tego, czego naprawdę potrzebuje. Strach przed komplikacjami zaburza osąd, wspomnienia przeżytych krzywd sprawiają, że boimy się wykonać jakikolwiek krok, to mija.

Autorka porusza tutaj poważne kwestie, a tytuł „Zaufaj mi”, jest niezwykle trafny. O zaufaniu można by napisać nie jeden wartościowy felieton, który byłby oparty na przezywanych rozterkach, ale nic nie stworzy równie silnej podstawy, jak życie.

Z własnego doświadczenia mogę Was zapewnić, że bez znajomości wcześniejszych tomów można czytać tą historię i czerpać z niej pełnymi garściami. Bellon w swoim cyklu The Last Regret nas niczym nie ogranicza. Jest to przyjemna opowieść na jesienne wieczory, rozwój relacji między głównymi bohaterami następuje powoli pozwalając czytnikowi oswoić się z sięgającymi serca emocjami. Romantyzm jest w tej historii kluczowym punktem, nie ma tutaj dużych dramatów, które rozdzielają bohaterów, aby ponownie ich połączyć, ale to nic nie szkodzi. Nie w każdej opowieści muszą być takie komplikacje. Książkę oceniam pozytywnie polecam wielbicielom autorki, kochającym muzykę i tym, którzy są spragnieni ciepła w literaturze.