Zatruta (barwione brzegi)

Czy można odebrać człowiekowi serce, a mimo to nie odebrać mu nadziei, odwagi i wiary w samego siebie?

Dawno, dawno temu… znacie tę historię. Piękna dziewczyna, zła królowa, zatrute jabłko, łowczy i siedmiu tajemniczych pomocników. Tylko że Jennifer Donnelly postanowiła opowiedzieć tę baśń zupełnie inaczej. I choć w „Zatrutej” znajdziemy elementy, które doskonale znamy z historii o Królewnie Śnieżce, bardzo szybko przekonujemy się, że tym razem nie będzie to opowieść, którą możemy odłożyć na półkę z bajkami dla dzieci.

Bo tutaj jest mrok, magia, śmierć. Są tajemnice i niebezpieczeństwa, które czają się za rogiem. Ale przede wszystkim jest historia o słowach. O tych, które potrafią zatruć człowieka znacznie skuteczniej niż najbardziej śmiercionośna trucizna.

Sophie od najmłodszych lat słyszy, że jest zbyt dobra, zbyt naiwna i zbyt słaba, by pewnego dnia zostać królową. Z czasem zaczyna wierzyć w to, co mówią o niej inni i chyba właśnie ten element „Zatrutej” poruszył mnie najbardziej. Bo ile razy sami pozwalamy, żeby cudze opinie stały się naszym wewnętrznym głosem? Ile razy słyszymy, że czegoś nie potrafimy, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, silni czy odważni, aż w końcu zaczynamy w to wierzyć?

Sophie traci serce, ale jej prawdziwa walka dopiero się rozpoczyna. To nie jest wyłącznie opowieść o przetrwaniu. To podróż w poszukiwaniu własnej wartości i próba odzyskania tego, co zostało jej odebrane. A wraz z nią wyruszamy my – czytelnicy – odkrywając, że dobro i zło wcale nie zawsze mają wyraźnie wyznaczone granice.

I właśnie to podobało mi się tutaj najbardziej. Autorka nie przedstawia swoich bohaterów w czerni i bieli. Nawet osoby, które początkowo wydają się jednoznacznie złe, mają swoje historie, motywacje i tajemnice. Z czasem zaczynamy dostrzegać, że za niektórymi decyzjami kryją się ból, samotność, strach czy pragnienie władzy. A przecież właśnie takie odcienie szarości sprawiają, że baśń staje się czymś więcej niż tylko baśnią.

Nie zabrakło oczywiście siedmiu tajemniczych nieznajomych, łowczego i królowej, ale pojawiają się również zupełnie nowe elementy, które nadają tej historii własny charakter. Jest mroczna atmosfera, są stworzenia, którym zdecydowanie nie chciałabym stanąć na drodze, i są wrony, na które po tej książce zaczęłam patrzeć odrobinę mniej przychylnie.

Nie wszystko jednak było dla mnie idealne. Początek momentami wydawał mi się zbyt spokojny, a akcja potrzebowała trochę czasu, żeby naprawdę nabrać tempa. Miałam wrażenie, że potencjał tej historii jest ogromny, a klimat aż prosi się o większą dawkę napięcia i mocniejszych zwrotów akcji. Na szczęście im dalej w las, tym ciekawiej, a kolejne wydarzenia sprawiają, że coraz trudniej przewidzieć, dokąd autorka właściwie nas prowadzi.

„Zatruta” to dla mnie przede wszystkim retelling o odzyskiwaniu siebie. O tym, że czasami najtrudniejszą walkę musimy stoczyć nie z potworem czy czarnoksiężnikiem, ale z tym, co przez lata zostało zapisane w naszej głowie. To również przypomnienie, że dobroć wcale nie oznacza słabości, a prawdziwa siła nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażamy.

Czy Jennifer Donnelly udało się stworzyć historię, która dorównuje „Przyrodniej siostrze”? Tutaj mam pewien niedosyt. „Zatruta” nie zrobiła na mnie aż takiego wrażenia, jakiego oczekiwałam, ale mimo kilku słabszych momentów uważam, że jest to ciekawa propozycja dla miłośników retellingów i baśniowych historii z nieco mroczniejszym klimatem. Szczególnie jeśli lubicie, kiedy znane opowieści dostają nowe znaczenie, a pod warstwą magii kryje się przekaz, który można odnieść również do naszego prawdziwego życia.

Bo może czasami każdy z nas potrzebuje rozbić własne lustro. Przestać wierzyć w zatrute słowa. I w końcu zobaczyć siebie takimi, jakimi naprawdę jesteśmy.

Ocena: 8/10

Dawno, dawno temu Sophie wraz z łowcą wyruszyli do lasu. W pewnym momencie mężczyzna wyciąga nóż i odebrał serce dziewczynie. Dzięki siedmiu tajemniczych nieznajomych Sophie udaje się przeżyć. Musi jednak zmierzyć się z okrutną królową, ale również kimś o wiele groźniejszym.

„Zatruta” to mroczna reinterpretacja baśni o Królewnie Śnieżce. Autorka stworzyła klimatyczny świat pełen magii, niebezpieczeństw i emocji.

Tempo akcji jest tutaj umiarkowane – początkowo rozwija się spokojnie, ale z każdym kolejnym rozdziałem historia nabiera tempa i prowadzi do emocjonującego finału. Narracja natomiast jest tutaj trzecioosobowa. Książka napisana jest specyficznym językiem i czasami wymagał on ode mnie większego skupienia. Nie jest jednak to minus. Po paru rozdziałach można się przyzwyczaić i czyta się naprawdę przyjemnie.

Książkę polecam miłośnikom retellingów baśni, fantastyki YA. Polecam również tym, którzy w literaturze szukają silnych kobiecych postaci, które poszukają własnej wartości.

Witajcie!

/współpraca reklamowa @zysk_wydawnictwo

Jeśli ktoś kojarzy nazwisko autorki to możliwe, że pamięta jak kilka lat temu wyszła jej książka Siostra Kopciuszka, pozostawiając po sobie niedosyt na kolejne powieści. Nareszcie doczekaliśmy się kolejnego rettelingu, który traktuje każdy schemat nieco na opak a przy tym pozostawia furtkę na odrobinę świeżości.

Co znajdziecie w środku;

🍎 narrację trzecioosobową od strony głównej bohaterki, przeplataną innymi perspektywami;

🪞 schemat drogi połączony z różnymi formami zejścia z tego świata;

🍎 wiele morałów wynikających z dobra i zła, ale i odcieni szarości;

🪞 dobrze wykreowany świat z nowymi stworami, niektóre są dość zaskakujące;

🍎 siła miłości przybiera tu różne formy, ale ta romantyczna pojawia się dopiero pod koniec;

🪞 epilog, który poniekąd zapowiada kolejną książkę.

Zacznę może od tego, że początkowe 100 stron jest bardzo nierówne i trochę nudne. To tak jakbyśmy czytali jeszcze raz znaną baśń, ale bohaterowie nie zdążyli nas jeszcze niczym do siebie przyciągnąć. Jednak później wreszcie wszystko nabiera odpowiedniego tempa. Klimat z ciepłego jak kluski nabiera mroczniejszy odcień. A złole dodają charakteru całej powieści.

Bohaterów jest wielu, niektórzy pojawiają się w środku powieści. Mimo to każdy z nich wnosi coś do powieści, a przy tym pod koniec rozdziału jest za tym ukryty morał/przekaz. Tak jak to zwykle dostajemy w baśniach. Jednak tu wydźwięk jest mniej baśniowych a bardziej życiowy. Ważną rolę odgrywają emocje takie jak ból, strach, śmi3rć czy zaraza. Widać tu kontrast ale i to, że jedno bez drugiego nie może funkcjonować.

Zatruta to dość przewrotny i niebanalny retelling. Skrywa w sobie wiele życiowych rad, ukazując jak ważna jest przyjaźń i siła miłości. Chociaż wydźwięk baśniowy jest tu bardzo mocny, nie zabrakło również realistycznych momentów. Zakończenie pozostawia lekki niedosyt, tak że wiele spraw musimy wyobrazić sobie we własnej głowie. Mimo to, po setnej stronie wciągnęłam się i ciężko było oderwać się od czytania. Mimo wszystko książka zaskakuje kilkoma plot twistami. Finalnie była to przyjemna powieść, nieco gorsza od Siostry Kopciuszka ale mimo to warta przeczytania.