Zasupłane myśli

Długo zastanawiałam się jak określić tą książkę. Wybrałam jeden przymiotnik… zdecydowanie niekonwencjonalna! Bezapelacyjnie. Bezdyskusyjnie. Bezsprzecznie.

Autorka wykreowała tytułową bohaterkę jako przeciętną osobę, która ma wszystko co najważniejsze: rodzinę, partnera, dach nad głową, pracę. Codzienną egzystencję zaburzają różne fobie, a nawet choroba psychiczna, której Eleonora stale poszukuje przy pomocy różnych terapeutów. Ponadto ma dwie obsesje. Pierwsza dotyczy imienia, które miało przesądzić o wszystkich nieszczęściach jakie ją spotykają. Druga obsesja jest na punkcie swojej szefowej, której wszystkiego zazdrości i kreuje swoje życie tak, aby jej zaimponować. Obsesja oraz zażywane leki powodują, że Eleonora nie widzi żadnych pozytywnych aspektów życia, a także zapomina o tym, że na świecie istnieją poważniejsze problemy, niż te, które sama sobie kreuje. Stale dążąc do ideału, do pełnego spełnienia, nie zważa na otaczający ją świat. Wraz ze swoimi przyjaciółmi, mającymi podobne problemy, nakręcają się wzajemnie, a rozwiązania swoich problemów poszukują u kolejnych psychoterapeutów, sądząc że:

"no bo jak wszystko w życiu nie jest z********* jak jest tak tylko trochę, a nie totalnie, no to jaki ma to sens?"

Książka zachęca do refleksji dotyczących wymyślania problemów, zamiast cieszenia się obecną chwilą i dostrzegania pozytywów. Przepełniona jest ironią oraz sarkazmem, dzięki czemu niejednokrotnie uśmiejemy się podczas czytania, a jednocześnie przerazimy zachowaniami autodestrukcyjnymi bohaterki. Na uwagę zasługuje również język, dzięki któremu książkę czyta się błyskawicznie. Przyznaję, że nie znam drugiej tak nietuzinkowej historii.

W czasach Instagrama i innych podobnych mediów społecznościowych, prezentujemy się światu z jak najlepszej strony. Nierzadko nawet udajemy innych. Udajemy kogoś, kim nie jesteśmy, by mieć przyjaciół, by być lubianym i akceptowanym. A często to my sami siebie nie lubimy. Pogrążamy się w swoich żalach, poddajemy się natrętnym myślom o niepowodzeniach, zwykłe codzienne wpadki czy słabości, których nikt poza nami nie zauważa, wyolbrzymiamy do rangi katastrofy.

Pocieszamy się kompulsywnym jedzeniem, shoppingiem, łykamy tabletki na wszystko i najczęściej sami sobie robimy problemy tam, gdzie ich nie ma. Ale przecież każdy z nas jakiś jest. Każdy z nas ma lepsze i gorsze dni. A jak mówi moja Koleżanka: "Każdy z nas jest chory psychicznie na swój sposób" 😅 😜

Bohaterka "Zasupłanych myśli" jest stałą klientką psychoterapeutów i psychiatrów. Ma zdiagnozowaną depresję, zaburzenia lękowe, fobię społeczną oraz zaburzenia obsesyjno- kompulsywne.

"Paraliżowała ją wizja poniedziałku, przerażał wtorek, wprawiała w drżenie środa, o niekontrolowane mdłości przyprawiał czwartek, na myśl o piątku odzyskiwała jakby równowagę, jednak wiedziała, że ulga nadejdzie późno, zdecydowanie za późno, bo- przy dobrych wiatrach- dopiero po szesnastej. Najstraszniejsze były niedziele. Upiorne poczekalnie w poczekalni tego, co może niektórzy określają mianem życia."

Ma równie "popapranych" przyjaciół. Poznała ich na forum nieumiemżyć.pl wiele lat temu. Spotykają się co weekend w mieszkaniach u siebie na przemian, by analizować nawzajem swoje życie i codzienne sytuacje, jak i dawać sobie wsparcie. Takich przyjaciół ze świecą szukać! Ma również kochającego ją, szanującego, troskliwego faceta, który świata poza nią nie widzi. Są i rodzice, którzy w pełni akceptują swoją córkę. Ma również mieszkanie, stałą pracę... A jednak coś jest nie tak. WSZYSTKO jest nie tak! Życie jest nudne, beznadziejne, pozbawione sensu! Inni to mają lepiej...

"Zasupłane myśli" to powieść o nas samych. W bardzo przekoloryzowany i ironiczny sposób ukazuje nasze psychiczne słabości i skłonności do wyolbrzymiania. Czytając tę nowość wydawniczą można się śmiać, ale też i chwytać się za głowę. Można również znaleźć podobieństwo do siebie, choćby tylko odrobinę czy tylko w jakiejś konkretnej sytuacji, ale to już wystarczy, by zastanowić się nad sobą. I wcale nie chodzi o to, by dojść do wniosku: "Jestem psychiczna. Powinnam się leczyć". Często zauważenie czegoś i refleksja to już duży krok ku zmianie 😉

Kto z nas, w tym natłoku codziennych wydarzeń, czasami nie ma tego wszystkiego dość. Gubimy się, denerwujemy się, ciągle się gdzieś spieszymy i wykonujemy zadania z terminem realizacji na wczoraj. Nie sposób w takiej sytuacji zmagać się z ciągłym stresem i zamartwianiem, czy wszystko zrobiliśmy, czy czegoś nie zapomnieliśmy. Z taką rutyną walczy codziennie Eleonora, bohaterka Zasupłanych myśli. Mieszka w średniej wielkości mieście. Ma pracę, wyprowadziła się od rodziców i wynajmuje mieszkanie. Wkoło niej są przyjaciele, a serce zdobywa zakochany w niej partner. Słowem, wiedzie spokojne i sielskie życie. Ale nie. Dla niej to za mało do pełni szczęścia. Wiecznie niezadowolona szuka pocieszenia i porady w gabinetach terapeutycznych. Tam wylewa swoje żale i bóle. A wszelkie niepowodzenia i fobie leczy coraz to nowymi lekami psychotropowymi. A, i nieustannie studiuje ulotki do tych specyfików, już mogłaby być farmaceutką. Żyje w przekonaniu, że jest chora psychicznie. Czy tak jest naprawdę? Czy to tylko jej urojenia i próba ucieczki od normalności? Czy pokona własne lęki i strach i odnajdzie prawdziwe szczęście? Przekonajcie się sami, ta książka jest bardzo realistyczna, a takich bohaterek na co dzień spotykamy wiele. Są też wokół nas, z czego nawet czasami może nie zdajemy sobie sprawy …

Zasupłane myśli to okraszona humorem, ale i ironią historia młodej zakompleksionej kobiety. Wydaje jej się, że wszystko robi źle i jest beznadziejna. Uwielbia narzekać na swój los, całkiem jak znaczna część rodaków. Myśli zaprzątają jej głowę i nie pozwalają otworzyć się na świat, inaczej spojrzeć na bliskie otoczenie i wyzwolić się z jarzma przekonania o własnej słabości. Przyznać muszę, że wielu z nas zmaga się z podobnymi problemami jak bohaterka, nawet może nie zdając sobie z tego sprawy. Ale jak się głębiej zastanowimy, to można przyznać rację, że rzeczywiście tak jest. Przy tej lekturze można się dobrze bawić, ale i wiele nauczyć. Niby śmiechem, niby żartem, ale wiele przemyśleń i refleksji zostaje w nas. Autorka też wywołuje nas do tablicy i pokazując zmagania bohaterki z własnym „ja” tego samego wymaga od nas. Ale jestem przekonana, że ta jej troska ma na celu poprawę naszego życia i ustrzeżenia nas od nadmiernych fobii. Lekturę czyta się szybko, na jednym głębszym oddechu, nie jest zbyt wymagająca i nie wymaga nadmiernego skupienia. Natomiast pozostawia w nas trwały ślad, po którym powinniśmy dążyć do pełnego szczęścia.

Dobra zabawa i miłe spędzenie czasu. I chwila na refleksję. Sięgnijcie odważnie po tę krótką historię i rozwiążcie swoje skołtunione myśli, pozwólcie im swobodnie biegać w waszej otwartej i bogatej wyobraźni.

"Zasupłane myśli" to zdecydowanie książka przy której nie można przejść obojętnie.

Główną bohaterką jest Eleonora, która mieszka w małym mieście, ma pracę, małe mieszkanie, przyjaciół oraz partnera. Prowadzi normalne życie jak nie jedna z nas. Czegóż można chcieć więcej? Otóż.. w głowie Eleonory nieustannie trwa gonitwa myśli. Ciągle wszystko analizuje. Myśli w głowie kobiety jest zdecydowanie za dużo, przez co sama nie czuje się szczęśliwa. Prowadzi do niestety do problemów, które sama sobie stwarza. Według kobiety choruje na chorobę psychiczną i jedynie terapia i lekki psychotropowe mogą jej pomóc i uwolnić ją z tego stanu. Autorka pokazuje nam na przykładzie Eleonory jak bardzo to my sami dla siebie możemy być wrogiem.

Nigdy wcześniej nie spotkałam tak "zwariowanej" książki. Książka przede wszystkim porusza ważne tematy, nad którymi warto się zatrzymać, przy czym cała historia Eleonory została również przedstawiona z drugiej strony. W prześmieszny sposób, co sprawiało, że nie można się było od niej oderwać. Uważam, że nie ma wielu podobnych książek to tej i to czyni ją wyjątkowo. Myślę, że dla każdego z nas będzie to świetne oderwanie się od codziennych spraw. Być może wśród nas jest taka Eleonora, która potrzebuje przeczytać tą książkę. Kto wie..

Często zastanawiam się, czy możliwe jest życie bez problemów? Wówczas czym zaprzątalibyśmy sobie głowę? Czy istnieje człowiek, który ma w niej stu procentowy porządek?

Jednak warto podkreślić, że problem to pojęcie względne. Sytuacja problemowa dla jednych może nie być już taką trudnością jak dla drugich. Wszystko zależy od tego jak zasupłamy swoje myśli na temat życiowych problemów.

Doskonale tę kwestię ilustruje Anna Falana-Jafra. W książce „Zasupłane myśli. Perypetie fobicznej Eleonory” poznajemy kobietę, która na pierwszy rzut oka czerpie z życia pełnymi garściami. Praca daje jej satysfakcję finansową. Grono sprawdzonych przyjaciół, rodzina a przede wszystkim życiowy partner gwarantują Eleonorze wsparcie. Jednak jak się okazuje, to wszystko nie wystarcza, by cieszyć się harmonią. Najważniejsza jest nasza filozofia życia oraz nastawienie własnej psychiki.

A dwudziestodziewięcioletnia Eleonora potrafi supłać swoje myśli tworząc życiowe problemy. Niezadowolenie z życia sprawia, że kobieta próbuje znaleźć odpowiedź w sesjach terapeutycznych. Często również analizuje ulotki leków psychiatrycznych. Jej fobia doprowadza ją do myśli, że cierpi na chorobę psychiczną.

Anna Falana-Jafra w bardzo ciekawy nieraz humorystyczny sposób uświadamia nam, jak nasze fobie, zagmatwane myśli potrafią zniekształcić nasze życie. Jak bardzo nasze myślenie warunkuje codzienne życie. Ta książka to ciekawe filozoficzne i psychologiczne spojrzenie na nas samych. Myślę, że każdy z nas w mniejszym lub większym stopniu w Eleonorze odnajdzie siebie. Nie ma chyba człowieka, który problemy buduje do rangi niemożliwych do pokonania. Często sytuacje stresowe potęgują ich obraz. Tutaj najważniejsze jest nasze podejście. Jestem przekonany, że pozytywne nastawienie w każdej trudnej sytuacji jest połową sukcesu w ich przezwyciężeniu.

„Zasupłane myśli. Perypetie fobicznej Eleonory” to wachlarz nie tylko emocji, lecz wskazówek, które mogą być przydatne dla każdego z nas. Dlatego też książę tę mogę spokojnie zaadresować dla każdego czytelnika, niezależnie od tego po jaki gatunek literacki sięga najczęściej. Choć nie jest to kryminał, thriller, komedia czy powieść obyczajowa, to miłośnicy tych gatunków mogą w tej książce odnaleźć wiele ważnych życiowych wartości. Dlatego książkę Pani Anny Falany-Jafry mogę zapisać jako powieść filozoficzno-psychologiczną. A już na pewno jako powieść „życiową”.

To, co ważne książka nie jest napisana przez laika, lecz autorka jest filozofką, która uważnie obserwuje otaczający świat i nie boi się poruszać ważnych egzystencjalnych tematów. Jeśli zapytacie mnie czy przeczytać tę książkę, czy nie – odpowiem warto. Dlatego zdecydowanie polecam sięgnąć po tę książkę, która zawiera odpowiedzi na pytania, które często zadajemy sobie od piątku do piątku.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Nawias [Adres usunięty]

[Adres usunięty]