Zapach Oliwii

„W tym pokoju czas najwyraźniej stanął w miejscu. Te cztery ściany wciąż czekają na powrót ich właścicielki ze szkoły. Czekają, aż ona padnie na łóżko, uprzednio, uruchomiwszy swój odtwarzacz, by dopuścić do głosu swoich ulubionych wokalistów. Przez to w moich oczach, choć Oliwka miałaby już dwadzieścia cztery lata i w wielu kwestiach nawet za życia zachowywała się dojrzalej niż ja, na zawsze pozostanie dzieckiem. Dzieckiem, które choć urodziło się ćmą, zamarzyło o tym, aby stać się motylem „.

Z książkami Catherine Reiss jestem na bieżąco. Autorka totalnie kupiła moje czytelnicze serce serią „Fetor” i zniewoliła mój umysł powieścią „Pokój już na ciebie czeka „, którego jestem dumną patronką. Kiedy więc dowiedziałam się, że Catherine pracuje nad nową książką tym razem thrillerem new adult ze zniecierpliwieniem śledziłam jej social media i wypatrywałam dnia premiery.

Nie zawiodłam się i tym razem. I choć znam pióro autorki to tego, co znalazłam w „Zapachu Oliwii” absolutnie się nie spodziewałam. Gdyby emocje ważyły zgniotłyby mnie na miazgę. Nie dość, że jest ich tu potężne nagromadzenie, to są one tak silne, że momentami zapierało mi dech w piersi, a oczy walczyły z napływającymi łzami. To jest mocna historia, która wtapia się w skórę czytelnika, tak że ból, strach i dezorientacja Eli rezonuje w jego wnętrzu jeszcze długo po odłożeniu lektury.

Niesamowite doznania, które są w stanie wywołać tylko nieliczne książki.

Umyślnie nie streszczam fabuły tej książki, ponieważ chciałabym byście mieli szansę odkryć każdy element sami. Byście dali się wciągnąć w labirynt znaków zapytania i mogli odczytać odpowiedzi, porównując je ze swoimi przypuszczeniami.

Jestem pewna, że będą się one różnić od tego, co wymyśliła autorka, bo może nie wiecie, ale jest naprawdę dobra w wodzeniu czytelnika za nos.

Książki Catherine Reiss lubię jeszcze za coś, a mianowicie za niepowtarzalny, mroczny, duszący wręcz i wdzierający się w każdy por klimat. I tu autorka ponownie stanęła na wysokości zadania, bo w „Zapachu Oliwii „jest on bardzo mocno wyczuwalny, i to od pierwszej do ostatniej strony.

„Zapach Oliwii” to nieprzewidywalny, wzbudzający niepokój, a momentami nawet przerażenie thriller new adult. To historia dziewczyny żyjącej w cieniu siostry. Dziewczyny pogrążonej w żałobie i boleśnie wręcz tęskniącej za bliską osobą. Walczącej z wyrzutami sumienia i próbującej zrozumieć, dlaczego to jej idealna siostra musiała odejść, a nie ona. To również książka o chorej miłości, która dla zakażonego nią człowieka staje się usprawiedliwieniem jego złych czynów.

To książka poruszająca trudne tematy jak, chociażby uzależnienie od narkotyków, śmierć, czy toksyczne relacje.

Bardzo, bardzo gorąco polecam.

To, co działo się ze mną w trakcie czytania tej książki jest nie do opisania. Autorka z łatwością opisała sceny tak, by czytelnik czuł niepokój i tajemniczość. Do samego końca historia trzymała mnie w niepewności, a momentami czułam również strach. Na co dzień nie sięgam po Thrillery, więc "Zapach Oliwii" był dla mnie jeszcze większym zaskoczeniem. Oczywiście pozytywnym. Mocno utożsamiałam się z główną bohaterką, ponieważ sama mam siostrę i wyobrażam sobie, jak ciężkie musi być patrzenie na porażki bliskiej nam osoby. Uwielbiam książki z wątkami schizofrenii, są one dla mnie niesamowicie ciekawe. Odchodząc już od fabuły muszę wspomnieć o okładce, która całkowicie skradła moje serce i wydłużyła mój czas czytania książki o wiele minut podziwiania jej. Powieść czyta się bardzo dynamicznie i ciężko jest się od niej oderwać. Na pewno sięgnę po więcej propozycji od tej autorki. Polecam!

"Wierzę, że na świecie nie ma ani dobrych, ani złych ludzi. Nie ma czerni i bieli. Codzienność pokazuje nam, że cały czas dokonujemy wyborów moralnych".

Oliwia jest dziewczyną, którą uwielbiają wszyscy. Słoneczko w życiu rodziców. Idealna przyjaciółka. Piękna, otwarta. Anioł. Dlatego nikt nie może pogodzić się z tragiczną decyzją jaką podjęła dziewczyna. Odeszła, tylko dlaczego? A może Anioły również mają skazy?

Eli jest siostrą Oliwii. Siostrą, która żyje w jej całkowitym cieniu. I co gorsza, czuje, że tam jest jej miejsce. Po tragicznych wydarzeniach wyjeżdża na 6 lat. Jednak kiedy po tym czasie wraca do domu, wracają demony, które ucichły tylko na chwilę. Dla Eli pewnym sposobem terapii było napisanie książki. Okazuje się jednak, że książka może otworzyć drzwi, które już na zawsze powinny zostać zamknięte. A może nie.... ?

Bo czy ćma, może stać się motylem?

Catherine po raz kolejny po otworzeniu Twojej książki świat mógł nie istnieć. Każda kolejna historia spod Twojego pióra jest coraz lepiej przemyślana, coraz lepiej miesza w głowie i zmysłach, coraz bardziej tracę grunt pod nogami i domagam się wyjaśnienia.

Zapach Oliwii jest inną książką niż te, które czytałam do tej pory, choć nie brakuje jej mroku, tajemnic i bólu. To historia dziewczyny, która była zapomniana przez najbliższych. Zmagająca się z olbrzymimi wyrzutami sumienia i depresją nie wiedziała co jest prawdą a co ułudą. Ilość tragedii w jej życiu powodował, że się w nim gubiła.

Wydanie książki miało być katharsis, okazało się początkiem kłębka tajemnic. Takiego, który rozwijał się w zastraszającym tempie, wyciągając na światło dzienne coraz więcej niewiadomych a coraz mniej przypadków.

Rodzina dziewczyny od początku dostrzegała tylko Oliwię. Idealną, nieskazitelną. Ale....czy na pewno? Czy Oliwia naprawdę taka była, czy wszyscy chcieli ją taką widzieć. I co naprawdę doprowadziło do tragedii, jaka się stała?

Ból, brak wsparcia, depresja. Zagubienie, złe decyzje. Wołanie o pomoc. Poczucie winy. Fiksacja. Miłość. Przekolorowanie. No właśnie, czy ćma, może stać się motylem? A może to motyl był odepchnięty i uważany za ćmę?

Ta historia mnie bolała. To jak rodzice traktowali Eli. To jak dziewczyna dużo na siebie brała. To jak wszyscy skupiali się tylko na młodszej z rodzeństwa. Czułam jej zagubienie, mrok, ból. Takie rzeczy, rzutują na całe życie I postrzeganie siebie.

To historia pełna mroku I niewiadomych. Nitek, które prowadzą do druzgocącej prawdy.

Zakończenie…. Chcę wierzyć w to, że Eli zaznała wreszcie spokoju, jednak czy naprawdę wszystkie demony zostały pokonane, czy dziewczyna będzie musiała stoczyć jeszcze nie jedną walkę….

Interpretacja chyba należy do każdego z nas….