Zanim zabijesz moją śmierć

Akcja jedna z wielu

1 czerwca o godz. 17 w wielu miejscach w Polsce wybuchną bomby. Będzie głośno, bo to stukilowe bomby. Wiele osób pożegna się ze światem. Ruiny i pożoga dla tego kraju niewdzięcznego i przeklętego to prezent. Tak o Polsce myśli rosyjski szpieg, który wie co się stanie jutro. Milutin.Iwan Denisowicz Milutin. Skorpion. Szycha. To on planuje ten zamach terrorystyczny w ramach destabilizacji Polski i osobistej zemsty na majorze Formiku. W ilu miejscach zaistalowano bomby? Nad bezpieczeństwem kraju czuwa Agen­cja Wy­wia­du. Jej szef, wspomniany wcześniej, major Krzysz­tof Marek For­mik, jego zastępca kapitan Piotr Seraj, po­rucz­nik Ida Mo­ni­ka Sawro oraz agenci Bian­ka Na­po­ra, Kasia Nowik, Adam Kubas i Romek Dziuk. Wywiad zauważył nadmierną ruchliwość Rosjan w Warszawie, zarejestrowal też śmierć wśród ich agentów. Do Agencji Wywiadu spływają informacje o nietypowych działaniach znanych im, rosyjskich szpiegów. Coś się dzieje w mieście. Tylko co? Jakie będą straty w ludziach? Książka jest dobra. Akcja szybka. Zakoczyła mnie liczba kobiet w Agencji. Ciekawe czy to też fikcja? Szpiedzy, romanse i kret. Koniecznie kret. On zawsze zaostrza akcję. Szpiegostwo i miłość. To też się ładnie zgrywa szczególnie gdy kończy się ... A to już samemu trzeba sprawdzić jak.

Najciekawsze powieści to te pisane przez osoby doskonale zorientowane w danym temacie. Ryszard Oleszkowicz, były oficer ABW, zaprasza nas w sam środek śmiertelnej rozgrywki prezentując fikcyjne wydarzenia, które bez problemu potrafimy przełożyć na prawdziwe życie.

Wszystko zaczęło się powoli i nie zwiastowało tempa jakie pojawiło się na kolejnych stronach. Autor najpierw wprowadził nas w tematykę, przedstawił fakty, zapoznał z bohaterami, następnie sięgnął po masę wątków połączonych w spójną całość i zaskoczył wykonaniem. To historia sensacyjna z klimatem thrillera, która ma mocno wpływać na psychikę czytającego. Liczne ślepe zaułki, postacie, które wiedzą więcej niż chcą powiedzieć czy emocjonalne wyzwania czekające na drugim planie pozwalają w pełni zaangażować się w treść i spróbować utożsamić z prowadzącymi śledztwo.

Autor połączy walkę ze złem oraz sztuczną inteligencję inicjując tym fabułę na miarę współczesnych czasów. Jak spisze się takie zestawienie? O tym będziecie musieli przekonać się sami czytając o powracającym z Moskwy szpiegu GRU o kryptonimie "Skorpion", który nadzorować będzie przebieg rosyjskiej akcji destabilizacyjnej w Polsce. Przyprawi przy tym Krzysztofa Formika z sekcji przeciw rosyjskiej Agencji Wywiadu i porucznik Idę Sawro o zawrót głowy.

To typowa historia w tematyce znanej autorowi. Jeśli jednak lubicie podobne opowieści - nie będziecie rozczarowani. Przemyślane motywy, odpowiednio dobrane wątki a także detale, które dopełniają całości budują obraz dla czytelnika, który do tej pory nie miał z podobną historią do czynienia. Sama obawiałam się czy na pewno nie będzie to dla mnie za ciężka literatura, ale Ryszard Oleszkowicz wiedział co robi i nawet laik poczuje na własnej skórze intensywność wrażeń czy wiszące w powietrzu niebezpieczeństwo. Również sylwetki postaci zasługują na słowa pochwały, ponieważ mimo wyścigu z czasem wykazali się błyskotliwością, inteligencją oraz potrafili z dystansem spojrzeć na niektóre fakty co całkowicie zmieniło bieg wydarzeń. Tym sposobem akcja nabrała znamion kina akcji, rozgrywała w mojej wyobraźni plastyczne sceny i zagwarantowała kilka godzin niebezpiecznej zabawy pełnej wyzwań. Na pewno nie jest to propozycja dla każdego przez fakt podjętych motywów, ale jeśli odważycie się dać jej szansę, myślę, że nie poczujecie się rozczarowani.

"Zanim zabijesz moją śmierć" to książka w sam raz na wolne jesienne popołudnie. Dużo się w niej dzieje, ale wszystko koncentruje się wokół konkretnych tematów, więc musicie nastawić się na policyjne słownictwo i mnóstwo niebezpieczeństw. Polskie służby specjalne zostaną postawione na nogi, gdy przyjdzie im się zmierzyć z prawdziwym wyzwaniem. Nie zabraknie emocji oraz współczesnych wartości, więc trzeba przyznać autorowi, że spisał się naprawdę dobrze.

Przeszłość bywa pułapką, nie tylko w przenośni, ale i w rzeczywistości, chociaż nic albo mało, co to zapowiada. To miał być jeden ze zwykłych dni i nic nie zapowiadało, że będzie inaczej. Nawet służby specjalnie nie miały powodu niczego podejrzewać. Żadnych nadzwyczajnych wiadomości, przecieków, działalności obcych wywiadów. Poza jednym, lecz czy dawny agent radziecki, którego działalności w Polsce zakończył kiedyś Krzysztof Formik, wrócił do Warszawy z powodu sentymentów? Raczej wątpliwe, co więc stoi za jego przyjazdem? Zbieg okoliczności? Z pewnością tak nie sądzi doświadczony agent i woli dmuchać na zimne, chociaż nic wskazuje na to, że szpieg znowu ma zamiar działać. Czy sprawdzą się przepuszczenia Formika i jego współpracowniczki Idy Sawro, co do prawdziwego powodu pojawienia się kogoś, kogo znają aż za dobrze? Gra się rozpoczęła, stawka pozostaje niewiadomą, tak samo jak i zasady. Jedno jest pewno: stary wyga nie bez przyczyny pojawił się w polskiej stolicy. Pozostaje jedynie lub aż odkryć cel jego misji. Jakikolwiek by on nie był zagrożenie jest realne i z pewnością nikt nie powinien go zlekceważyć. Czy nadszedł czas na zamknięcie porachunków?

Wywiadowcza rozgrywka. Echa przeszłości. Polskie i rosyjskie siły specjalne. Tak naprawdę wątków jest o wiele więcej i każdy ma do odegrania swoją rolę. Początkowo może się wydawać, iż schemat „Zanim zabijesz moją śmierć” będzie prosty i od razu przejrzeliśmy zamysł autora. Jednak bardzo szybko zostaje nam udowodnione, że byliśmy w ogromnym błędzie i czeka nas prawdziwa szpiegowska łamigłówka, w jakiej kolejne wydarzenia są nie do przewidzenia. Do tego dodajmy szybkość, z jaką następuje rozwój akcji, ogromną dbałość o szczegóły i przede wszystkim intrygujący motyw oraz oczywiście bohaterów, jacy do samego, jak się okazuje, skrywają sekrety, nie bez znaczenia dla całości. W efekcie otrzymamy osnowę dla pierwszorzędnej fabuły z niejedną woltą i szpiegowską intrygą z najwyższej półki. Znane nam tło, okazuje kryć wiele tajemnic, niespodziewanych i co równie istotniejsze podsuwających tematy do przemyśleń. Fikcja naprawdę dobrze skonstruowana staje się czasem nie do odróżnienia od realnej sytuacji, zwłaszcza, jeśli opiera się na prawdziwych fundamentach. Do tego jeszcze należy dorzucić klimat, pełen napięcia, zagadek, w jakim nie brak osobistych elementów. Ryszard Oleszkowicz doskonale oddał obrazowym językiem wywiadowczą wojnę, z jakiej większość nie zdaje sobie sprawy oraz rzeczywistość tych, którzy pozostają w cieniu, chociaż odgrywają w niej główną rolę.

Przeraziła mnie ta książka. Nie dlatego, że jest krwawa i brutalna, ale dlatego, że może być prawdziwa. Tym prawdziwsza, że napisał ją były oficer ABW, który wie, o czym pisze.

Tak po chichu, po babsku, myślę, że może jednak to wszystko fikcja, ale wiele nadziei na to nie mam.

O co chodzi? Nasze czasy. Do Warszawy przyjeżdża jeden z ważnych rosyjskich szpiegów „Skorpion”. Dlaczego teraz, po wielu latach, przylatuje i to jawnie, bez ukrywania się kamuflowania. Okazuje się, że Rosjanie przygotowują w Polsce serię kilkunastu zamachów na najważniejsze miejsca w kraju, które mogą zdestabilizować jego funkcjonowanie. Są świetnie zorganizowani, mają wszędzie swoich agentów, wielu też uśpionych, których budzą po latach. Zapowiada się groźnie prawda? I okazuje się, że całkiem prawdopodobnie, niestety.

Powieść czyta się jednym tchem i z każdą stroną coraz bardziej przeraża. Jak to ludzie, których rodzice przyjechali przed laty do Polski, oni byli wtedy dziećmi, tutaj się wykształcili, mają obywatelstwo, nagle wszystko rzucają, by spełnić swoją powinność, nawet kosztem swojego życia. Liczy się tylko to, by było jak najwięcej ofiar po polskiej stronie i jak najwięcej strat materialnych. Najlepiej, żeby państwo przestało normalnie funkcjonować, wtedy można je szybko pokonać.

Wątki szpiegowskie, tajemnice sprzed lat, kulisy działania służb wywiadowczych i w to wplecione wątki osobiste bohaterów: ich rozterki, miłości, zdrady, tragedie. Wszystko bardzo sprawnie połączone i zaplecione, aż chciałoby się poczytać kolejne książki tego autora. Najlepiej ze świadomością, że to fikcja, całkowitą fikcją. Niestety… wszystko stać się może.

Nie sądziłam, że ten thriller szpiegowski tak mnie wciągnie.

„Operacja specjalna”

Jeśli coś miało mnie skłonić do przeczytania tej pozycji to był to przede wszystkim jej autor. Do tej pory tego typu powieści raczej omijałam, a jeśli nie to nie spełniały one moich oczekiwać. W tym wypadku mamy do czynienia z osobą, która jak nikt inny zdecydowanie wie o czym pisze, mimo, iż w dalszym ciągu jest to fikcyjna opowieść.

Autor to oficer rezerwy polskich służb specjalnych. Swoje doświadczenie zdobywał m. in. w UOP czy ABW. Służył zarówno w kraju jak i za granicą. Publikuje treści na temat bezpieczeństwa wewnętrznego i służ specjalnych. Dla mniej wtajemniczonych w świat służb w książce wytłumaczone są używane skróty.

Powieść tą Ryszard Oleszkowicz pisał od 2019 roku. W ciągu tych kilku lat świat mocno się zmienił, a wydarzenia, które miały miejsce myślę, że mogły mieć też wpływ na kształt książki. Widzimy w niej szczegółowe opisy otoczenia, postaci, wydarzeń, zachowań bohaterów. Autor wprowadza nas w nowe technologie, wykorzystywanie sztucznej inteligencji, wyposażenie służ. Mimo, iż jest to fikcja literacka to ukazywane są niekiedy wydarzenia i postaci rzeczywiste. Tematy poruszane to m. in. podkładanie ładunków wybuchowych, ataki na infrastrukturę krytyczna, zajęcie Przesmyku Suwalskiego, wykorzystanie Kaliningradu, zielone ludziki, ćwiczenia na Białorusi.

Akcja powieści toczy się w Polsce, głównie w Warszawie, a także w Bieszczadach. Już od początku książki widzimy przygotowania do akcji specjalnej przygotowywanej przez Rosjan. Jak się później okazuje cała fabuła związana jest z planowaniem zamachu i ostatecznie jego wykonaniem. W gre wchodzi zemsta oraz prywatne porachunki. Ciekawym zabiegiem okazuje się to, iż cała akcja powieści rozgrywa się w ciągu trzech dni, od 31 maja do 2 czerwca.

Książkę czyta się szybko. Zasługą tego jest wartka akcja i nieprzeciągane wątki. Wątek romantyczny występuje ale nie jest nadmiernie podkreślany, co w publikacjach z tego gatunku jest dużym plusem. Jeśli zna się miejsca w których dzieje się akcja i dodatkowo często w nich bywa to wpływa to na odbiór tej pozycji. Myślę, że postaci wykreowane przez autora zasługują na miejsce w kolejnych częściach.

„Drwi z blizn, kto nigdy nie doświadczył rany.”