Opowieści z kawiarni. Zanim wystygnie kawa. Tom 2

recenzja opublikowana na instagramie: [Adres usunięty]er

❝ Czas, który może Pan spędzić w przeszłości, zacznie się w chwili, gdy napełnię filiżankę, a zakończyć musi się, zanim wystygnie kawa…❞

A co gdybyśmy mogli przenieść się do przeszłości, by móc, chociaż na chwilę, znaleźć się w tym samym miejscu i czasie co dawniej? W małej kawiarni w Tokio klienci mają taką możliwość. Mogą cofnąć się do konkretnie wybranego momentu w ich życiu, jednak są zobowiązani pamiętać o najważniejszej zasadzie- niezależnie od powodu, dla którego decydują się na swoją podróż w czasie, muszą wrócić, nim wystygnie ich kawa.

,,Zanim wystygnie kawa” i ,,Opowieści z kawiarni” to moje niepierwsze spotkania z literaturą azjatycką- mimo tego za każdym ta twórczość pokazuje mi, jak wiele ma jeszcze do zaoferowania.

Forma zwięzłych i krótkich opowiadań powoduje, że czułam się zaangażowana w losy bohaterów poszczególnych historii, jednak bywały i takie, które zainteresowały mnie nieco mniej. Akcja obu książek nigdzie się nie spieszy, ale nie przeszkadzało mi to zbytnio w zagłębieniu się w lekturze. Sięgając po literaturę azjatycką, za każdym razem jestem pełna podziwu, jak w tak niewielkiej objętości, zawarte jest tyle wartościowych treści- w tym przypadku nie było wcale inaczej. Swoim prostym językiem książki Kawaguchiego przekazują więcej niż tysiąc słów, skłaniając czytelnika do refleksji na temat zarówno życia codziennego, jak i relacji międzyludzkich.

Urokliwy klimat książek Kawaguchiego jest doskonale wyczuwalny od pierwszych stron, niczym zapach świeżo parzonej kawy. Naprawdę urzekła mnie atmosfera niewielkiej, przytulnej kawiarnii w Tokio ze wieloletnią tradycją. To właśnie ona połączyła lub rozdzieliła wielu ludzi. Jest miejscem, które łączy wzruszające historie przypadkowych osób, mających z kawiarnią zarówno bolesne, jak i szczęśliwe wspomnienia- osób, które postanowiły powrócić do przeszłości w konkretnym celu. Mimo że nie mają możliwości wpłynięcia na teraźniejszość w żadnym stopniu to mogą w ten sposób zaspokoić własne sumienie.

Historie bohaterów spowodowały, że zupełnie inaczej spojrzałam na pewne aspekty życia. Książki Kawaguchiego z pewnością uświadamiają czytelnika w kwestii przemijalności i nieuchronności ludzkiego losu, ale też dają nadzieję- bohaterowie otrzymali swoją szansę i każdy z nich postanowił ją wykorzystać najlepiej, jak potrafił

,,Zanim wystygnie kawa” i ,,Opowieści z kawiarni” to tytuły naprawdę godne uwagi, zupełnie odmienne, wyróżniające się spośród innych. Każdy, kto potrzebuje zwolnić i sięgnąć po spokojną, niepędzącą historię powinien zwrócić uwagę na książki Kawaguchiego- gwarantuję, że zatrzymają was na chwilę w miejscu.

4/5 ☆

☕️ Q: Gdybyś mógł cofnąć się w czasie, z kim chciałbyś się spotkać?

☕️ Niedługo minie rok od mojego pierwszego spotkania z kawiarnią Funiculi Funicula, a ja nadal wspominam je niezwykle często. „Zanim wystygnie kawa” stała się niespodziewanie jedną z moich ulubionych książek, kiedy więc usłyszałam o drugim tomie, z niecierpliwością odliczałam dni do premiery. Wiedziałam, że będzie on równie dobry jak pierwszy, nie spodziewałam się jednak, że okaże się nawet lepszy!

☕️ Funiculi Funicula to kameralna tokijska kawiarnia, która na pierwszy rzut oka nie różni się niczym od innych. Istnieje jednak pewna legenda - podobno kawiarnia pozwala swoim gościom przenieść się w czasie. Oczywiście jest to możliwe tylko po spełnieniu wielu warunków – najważniejszym z nich jest powrót - podróżujący musi bowiem wrócić zanim wystygnie kawa. Ponadto taka podróż nie jest w stanie zmienić teraźniejszości. Istnieje jeszcze mnóstwo podobnych zasad – mało kto ostatecznie decyduje się podjąć odpowiednie kroki. W tej książce poznamy jednak kolejne historie o czterech osobach, gotowych zaryzykować i przenieść się w czasie…

☕️ Nie mogłabym być bardziej zachwycona! Stęskniłam się za pierwszą częścią i myślałam, że już nie znajdę niczego, co oczaruje mnie równie mocno co „Zanim wystygnie kawa”. Wtedy jednak pojawiły się „Opowieści z kawiarni”. Tak samo niezwykłe, tak samo fascynujące. Każda z wprowadzonych tu historii niesamowicie mnie poruszyła – nie zliczę, ile razy byłam bliska płaczu, ile razy rzeczywiście pojawiały się łzy. Każda opowieść jest jedyna w swoim rodzaju, a jednak łączy je coś więcej niż tylko budynek kawiarni. Potrafią poruszyć jakieś czułe struny w sercu każdego czytelnika, skłonić do wielu refleksji, a także zauroczyć swoim pięknem i pewną prostotą.

☕„Opowieści z kawiarni” nie są tylko powtórzonym schematem – nadal potrafią zaskoczyć. Jestem pewna, że nie czytaliście nic podobnego. Jest to krótka lektura (powiedziałabym nawet, że za krótka) dlatego warto na chwilę zwolnić i zagłębić się w ten magiczny świat kreowany przez Kawaguchiego. Dajcie się porwać tej historii, a gwarantuję, że na długo zagości w Waszych sercach. Pamiętajcie tylko, wróćcie zanim wystygnie kawa!

Tak jak pierwszy tom książki „Zanim wystygnie kawa” poruszył struny mojego serca, tak jego kontynuacja również niezwykle mnie wzruszyła. Wracamy do dobrze nam znanej kawiarni, jednak wraz z postępem czasu, pojawiły się nowe postacie. Język jest lekki, lecz niech was to nie zmyli! Powieść zawiera pokaźny ładunek emocjonalny. Myślę, że większość czytelników uroni choć jedną łzę podczas lektury.

Magią powieści jest jest uniwersalność. Historie klientów kawiarni moglibyśmy dopasować do przechodniów większości ulic (a może nawet do nas samych). Oba tomy są na podobnym poziomie kunsztu pisarskiego. Jeśli przeczytaliście pierwszą część, to wiem, że nie trzeba was namawiać do sięgnięcia po jej kontynuację. Jeśli jednak historia wciąż jest przed wami, to proszę przeczytajcie książkę „Zanim wystygnie kawa”! Warto!

Polecam lekturę „Zanim wystygnie kawa” wraz z jej kontynuacją, dla każdego kto szuka wzruszającej powieści. Książki dotykają najgłębszych zakamarków duszy i są kopalnią cudownych cytatów.

Z dużym zainteresowaniem przeczytałam pierwszy tom cyklu "Zanim wystygnie kawa" i z chęcią sięgnęłam po kolejny :). Wyjątkowo utalentowany autor w lekki i przyjemny sposób opisuje historie o miłości i przyjaźni, a także bólu utraty bliskiej osoby. Niezwykle spokojny i relaksujący styl pisania Kawaguchiego, a także stosunkowo krótkie rozdziały niosące ze sobą przeróżne historie wciągnęły mnie od pierwszych stron, a całość lektury pochłonęłam w 3 dni. Serdecznie polecam i czekam na kolejne pozycje!

☕Przenikając przez subtelne zasłony czasu, krok po kroku wchodziłam do kawiarni Funiculi Funicula, gdzie rzeczywistość splatała się z magią. Aromat świeżo parzonej kawy unosił się w powietrzu, otulając wnętrze elegancją i ciepłem. Była to oaza dla tęsknot i marzeń, przyciągająca dusze spragnione chwilowego ucieczki od nieuchronnego biegu czasu.

☕️ Z każdym oddechem wewnątrz murów, czułam, jak moje serce stopniowo ożywało, budząc wspomnienia utraconych chwil, niedokończonych opowieści i niewypowiedzianych słów. Toshikazu Kawaguchi, mistrz narracji, ponownie przyciągnął mnie swoim talentem, misternie splecionym z melancholią i pięknem, by wstrząsnąć najgłębszymi emocjami i skłonić do refleksji nad ulotnością egzystencji.

☕️ W drugim tomie "Zanim wystygnie kawa", misterna siatka opowieści roztacza się przed nami, oczarowując nie tylko swoim intelektem, ale również głębią emocji. Cztery nowe historie odkrywają przed nami tajemnice nie tylko bohaterów, ale i samej kawiarni. I tam, w otoczeniu starych zapachów i delikatnych dźwięków, ukrywa się odpowiedź na najbardziej niepokojące pytanie: kim jest ta tajemnicza kobieta w białej sukni? Czy w końcu się tego dowiemy?

☕️ Jak rozkwitające kwiaty, te opowieści ożywają, wprawiając w ruch najdelikatniejsze struny serca. Przeplatają się w nich losy mężczyzny, poszukującego spotkania ze swym zmarłym przyjacielem, syna, któremu nie dane było towarzyszyć matce w jej ostatniej drodze, narzeczonego, który nigdy nie mógł wypowiedzieć sakramentalnych słów miłości, oraz policjanta, który pragnie naprawić dawne błędy i spełnić obietnicę.

☕️ Wsłuchując się w szmer czasu, autor z wirtuozerią opisuje podróże tych bohaterów, zanurzając nas w niepowtarzalnych momentach spotkania przeszłości i teraźniejszości. Każde spojrzenie, dotyk czy dźwięk staje się najcenniejszym skarbem.

☕Wspaniała. Jej prostota i piękno po raz kolejny skradły moje serce…

Po pierwszym tomie długo nie mogłam znaleźć czegoś podobnego, ale na szczęście został wydany drugi :) Pomysł jest ten sam, poznajemy kolejne historie osób, które potrzebują pomocy swoich bliskich, pocieszenia czy dodania otuchy. Mam wrażenie, że ta część jest jeszcze lepsza od poprzedniej, czuć, że warsztat autora się poprawił. Zdecydowanie nie jest to książka dla każdego, bo porusza trudniejsze tematy, ale zdecydowanie ją polecam. Mocno wciąga i czytając ją, można nie zauważyć, że wystygła nam nasza kawa ;)

☕🕰️

Gdzieś w Tokio, w jednej z niepozornych uliczek, znajduje się mała, cicha kawiarenka, w której można przenieść się w czasie i spotkać z bliskimi. By tak się jednak stało, trzeba przestrzegać kilku dość skomplikowanych zasad.

,,Zanim wystygnie kawa. Opowieści z kawiarni" stanowią kontynuację losów bohaterów z poprzedniego tomu. Oprócz tego autor wprowadza też zupełnie nowe postaci i oddaje im głos. Podobnie jak w poprzedniej części, historia podzielona jest na cztery rozdziały, a każdy z nich traktuje o jednej podróży w czasie.

⏳⏲️

Toshikazu Kawaguchi stworzył kontynuację, która przerosła moje oczekiwania. Znalazłam w niej wszystko, co pokochałam w poprzednim tomie - niezwykły nastrój, wyciszenie, tajemniczość i moc wzruszeń. Nie do końca potrafię powiedzieć dlaczego, ale ta seria ma na mnie bardzo kojący wpływ.

Odnoszę wrażenie, że ,,Opowieści z kawiarni" są nawet lepiej dopracowane. Losy bohaterów - nowych i wcześniej już znanych - splatają się ze sobą bardziej niż dotychczas, co sprawiało, że byłam dużo mocniej zaangażowana podczas lektury.

Polecam tę pozycję wszystkim fanom kawy, literatury azjatyckiej i poruszających historii.

💓🍀

"Opowieści z kawiarni" Toshikazu Kawaguchi

Strata jest nieodłącznym elementem życia każdego z nas. Prędzej, czy później każdy z nas jej doświadczy i na własnej skórze przekona się, jak bardzo bywa ona bolesna. Na szczęście, w większości przypadków mijający czas, choć, wbrew powiedzeniu nigdy w pełni nie leczy ran, to pozwala im się w pewnym stopniu zabliźnić, a nam żyć dalej. Nie bez powodu napisałam, że dzieje się tak w większości przypadków, gdyż wygląda to zupełnie inaczej, kiedy do tych ran sączy się poczucie winy. Jest to najsilniejsza trucizna, która latami, a nawet przez całe życie może nie pozwolić nam na bycie szczęśliwym.

Bardzo często, kiedy bezpowrotnie tracimy, kogoś bliskiego naszemu sercu żałujemy wszystkiego, czego nie zdążyliśmy tej osobie powiedzieć, obwiniamy się, że nas przy tej osobie nie było, kiedy powinniśmy przy niej trwać. A także co jest niezwykle niszczące, żyjemy w przeświadczeniu, że w pewnej mierze przyłożyliśmy rękę do tego, że stało się to, co się stało. Wówczas wielu z nas nosi w sobie silne pragnienie tego, żeby móc jeszcze raz choć przez kilka chwil porozmawiać z tą osobą. Spotkać się, coś wyjaśnić, za coś przeprosić. Wszyscy wiemy, że w realnym życiu jest to niemożliwe, ale książki mają tę niezwykłą moc i na ich kartach wszystko może się wydarzyć.

Dziś po raz drugi chciałabym zabrać was do Japonii i zaprosić na wyjątkową kawę do maleńkiej klimatycznej kawiarenki, w której zgodnie z obiegową opinią dzieją się rzeczy niezwykłe. A jest to możliwe dzięki drugiej już odsłonie cyklu, Zanim wystygnie kawa „Opowieści z kawiarni” Toshikazu Kawaguchi. Pierwsza część wspomnianego cyklu, którą już dla was recenzowałam, nie tylko potwierdziła miejscową legendę, że w tej właśnie kawiarence można cofnąć się w czasie, ale też bardzo mi się podobała. Dlatego, postanowiłam wybrać się do Kraju Kwitnącej Wiśni jeszcze raz i ponownie odwiedzić kawiarenkę.

Choć odwiedzamy ją jakiś czas później, to ulegamy wrażeniu, że dla tego miejsca czas niejako się zatrzymał. Ta niezwykle klimatyczna ponad stuletnia kawiarnia ma swoją niepowtarzalną aurę, którą czujemy od razu po przekroczeniu jej progu. Niezmiennie spotykamy tam życzliwą i serdeczną obsługę, którą spowija aura tajemniczości, znanych nam już z poprzednich odwiedzin stałych klientów kawiarni, jak również oczywiście nowe osoby. To właśnie pragnienie przeniesienia się w czasie i spotkania kogoś bliskiego je tutaj przywiodło.

Nie będę zdradzała wam ich historii, gdyż składają się one na cztery krótkie opowiadania i niezależnie od tego, co powiem, to i tak będzie to zbyt wiele. Napiszę tylko, że każde z nich jest poruszająca i pozwala wyciągnąć wiele wartościowych refleksji i przemyśleń samemu czytelnikowi. A wynikają one z bardzo osobistych zwierzeń tych ludzi. Chcą cofnąć się w czasie, gdyż coś ich gnębi i niszczy. Nie pozwala zaznać spokoju i cieszyć się radością życia. Tutaj mogą liczyć na wysłuchanie bez słów krytyki i jakichkolwiek osądów, a także pomoc w tym ostatnim tak ważnym dla każdego z nich spotkaniu.

Taki rytuał podróży w czasie wiąże się z kilkoma zasadami, które dla wielu wydają się irytujące i pozbawione sensu. Dwie z nich to:

„Choćby nie wiem, jak się starać w przeszłości, nie można zmienić teraźniejszości”.

„Obowiązuje limit czasu. Wróć, zanim wystygnie twoja kawa”.

Rodzi się zatem pytanie, jaka jest zasadność i korzyść z takiej podróży skoro niczego nie może ona zmienić na lepsze. Nie może także zapobiec temu, co już się wydarzyło? Mało tego może trwać tylko tyle, ile czasu stygnie kawa, a więc zaledwie kilka minut. Odpowiedzi poszukajcie, sięgając po książkę, ale pamiętajcie, że często, choć może wydać się wam to niedorzeczne, ukojenie możemy znaleźć nie w samych zmianach, które bywają niemożliwe, a w perspektywie, z jakiej dane trudne życiowe doświadczenie postrzegamy. O tym jednak przekonacie się czytając „Opowieści z kawiarni”, do czego serdecznie was zachęcam.

Choć są to odrębne cztery historie, to każdą z nich łączy kłamstwo. Miało ono miejsce w każdej z nich. I to właśnie ten wspólni czynnik skłania nas podczas lektury do rozważań, czy kłamstwo niezależnie od sytuacji zawsze jest czymś złym? Czy tylko prawda, jest wartością niosącą dobro, a może istnieje kłamstwo w dobrej wierze? Zostawiam was z tymi pytaniami i mam nadzieję, że podsycą one waszą chęć przeczytania książki.

Podobnie jak w przypadku pierwszej części, ta również bardzo mi się podobała. Spędziłam na jej lekturze bardzo cenny i wartościowy czas. Choć z uwagi na powtarzalność schematu przemieszczania się w czasie poznanych już wcześniej, stała się ona przewidywalna. Mnie to jednak zupełnie nie przeszkadzało. Tym bardziej że poznajemy również kolejne nieznane dotychczas zasady.

Warto wspomnieć również, że tym razem nie tylko klienci kawiarni dzielą się z nami swoimi przeżyciami, ale otwiera się przed nami także ktoś z jej obsługi. To sprawia, że wyjaśnia się wiele tajemnic, które już w pierwszej części bardzo mocno ciekawiły czytelnika. I muszę przyznać, że to właśnie ich wyjaśnienie spowodowało, że łza zakręciła mi się w oku.

Cykl „Zanim wystygnie kawa” dowodzi temu, że nie trzeba pisać obszernych tekstów, aby w ręce czytelników trafiła bardzo wartościowa i wciągająca książka, która zostanie z nimi na długo, jeśli tylko zasiądziemy do jej czytania z otwartym sercem.

O poczuciu winy na skutek przemilczanej prawdy, umniejszaniu swojej wagi w życiu drugiego. Braku pogodzenia się ze śmiercią bliskiego, chęci ostatniego spojrzenia w ukochaną twarz. Odnalezieniu szczęścia po stracie, docenieniu piękna miłości, która pozostawiła po sobie więcej niż ból. Pozwoleniu sobie na wybaczenie oraz na przyszłość wypełnioną kolorami.

Tokijska kawiarnia potrafi przenosić ludzi w czasie, choć nie może to zmienić biegu wydarzeń. Nie ważne, jak bardzo człowiek by się starał — przeszłości jest stała. W dodatku sama podróż ograniczona jest licznymi zasadami i nie należy do przeżyć bezpiecznych, a jednak wciąż znajdą się zagubione jednostki, które podejmują ryzyko. Które potrzebują odpowiedzi lub chociaż uśmiechu. Które muszę sięgnąć w inny moment życia, by pogodzić się z teraźniejszością.

Toshikazu Kawaguchi sprawnie bawi się subtelnościami. Dodaje do stworzonego przez siebie świata kolejnych rozbudowanych bohaterów, a ich losy wypełnia bólem oraz czułością. Luki między zdaniami uzupełnia mgiełką z melancholii, a żadna kropka nie jest ostateczna. Dzięki temu powstaje coś uniwersalnego, intrygującego oraz miłego dla serca. Tyle że nie jestem fanką stylu autora. Tego, jak wiele informacji powtarza, jak niezgrabne językowo wydają mi się niektóre akapity. Przez to jego tekst lubi odbijać się ode mnie, choć jednocześnie ma w sobie coś tak przyjemnego, że z ochotą sięgam po kolejne strony i kolejne tomy. A przez „przyjemne“ należy rozumieć wiele bólu, który potrafi zakuć w serce, a jednak następują po nim pokłady czułości, jakie dają ukojenie. To natomiast sprawdzony przepis na tekst, który lepiej skosztować, a potem trochę pokręcić nosem, niż stracić szansę na doświadczenie opowieści.

przekł. z języka angielskiego Joanna Dżdża

Poznajcie kawiarnię, która zmienia ludzkie życia. Choć nie można w niej zmienić przeszłości i otaczającego świata, wizyta w niej potrafi działać cuda. To właśnie tu bohaterowie przenoszą się w czasie, by po raz kolejny ujrzeć i spotkać się z tymi osobami, których już między nimi nie ma. W kolejnym już tomie "Zanim wystygnie kawa" poznajemy cztery ujmujące serca historie, które są warte o wiele więcej niż ten malutki przeczytany fragment. Każdy z nich bowiem budzi refleksje nad życiem, wyborami, wypowiedzianymi i przemilczanymi słowami. Można powiedzieć, że bohaterowie doznają swego rodzaju oczyszczenia duszy, a to wszystko podczas zaledwie kilku minut bacznie zważając na moment zanim wystygnie kawa...

Jeśli ktoś zapytałby mnie czy polecam tę książkę wybalałuszyłabym oczy i odparła "Żartujesz? Ja nakazuję Ci ją przeczytać!". Ten tom po raz kolejny utwierdził mnie w przekonaniu, że Toshikazu Kawaguchi to autor, który ukazuje nam prawdziwe oblicze wyimaginowanych wydarzeń. Choć na dzień dzisiejszy nie możnością jest cofnąć się w czasie, gdyby to tylko było możliwe ta kawiarnia byłaby pierwszą na liście do odwiedzenia.

Jakże uradowało się moje serce, gdy dowiedziałam się, że będzie tom trzeci! 💙

Jeśli nie znacie części pierwszej zalecam sięgnąć najpierw do niej, bo choć historie są zupełnie inne potrafią wiązać się z tymi z poprzedniej książki 🙂