Zakręty losu. Tom 1

Macie chęć sięgnąć po prawdziwy miszmasz gatunkowy? Romans, dramat i powieść sensacyjna, która potrzyma Was trochę w napięciu to składowe jednej z najbardziej poczytnych serii spod pióra pani Agnieszki Lingas-Łoniewskiej, stanowiącej o zawiłych losach braci Borowskich. Pierwsza część Zakrętów losu jest niczym innym, jak wybuchową mieszanką literacką o skrupulatnie dobranych proporcjach – nie daje chwili wytchnienia, porywa w swój wir i nie pozwala oderwać się od lektury, przynajmniej dopóki nie zdołamy poznać zakończenia.

To opowieść o dwójce osiemnastolatków wchodzących w dorosłość i starających się obrać właściwą drogę ku przyszłości, których losy splata przeznaczenie, przypadkowe spotkanie w parku, a potem niespodziewanie rodzące się między nimi silne uczucie pierwszej prawdziwej miłości. Los jednak lubi pociągać za sznurki i realizować scenariusz do przedstawienia, gdzie nie brakuje czarnych charakterów i zakrętów, z których nie każdy zdoła wyjść obronną ręką. Tragiczna przeszłość, splot mniej lub bardziej dramatycznych zdarzeń, intrygi i przestępcza działalność starszego z braci Borowskich kładą się cieniem na życiu Krzyśka i Kaśki. Zmuszają ich do dokonywania wyborów, podejmowania trudnych decyzji, wystawiają łączące ich uczucie na ogromną próbę i w końcu rozdzielają ich drogi na długie lata.

Tymczasem życie zatacza koło. Krzysiek i Kaśka spotykają się znowu, po trzynastu latach i są zupełnie innymi ludźmi. Choć oboje wewnętrznie zranieni, obarczeni dramatyczną przeszłością, powinnościami i bolesnymi wspomnieniami, teraz stoją po dwóch stronach barykady, a uczuciu, które mimo żalu i rozgoryczenia, wciąż tli się w ich sercach wielkim płomieniem, towarzyszy prawniczy konflikt interesów. Uwikłani w niebezpieczny świat mafijnych porachunków, po raz kolejny stoją na zakręcie i muszą zdecydować, w którym kierunku podążyć. Tylko, że tym razem nie wszystko zależy od nich, a decydujący głos mają ludzie, którzy nie znają świętości, nie mają ludzkich odruchów i nie kierują się żadnymi wartościami.

Pełna recenzja na blogu - zapraszam :)

[Adres usunięty]

Potrafiąca przeciwstawić się ojcu, walcząca o swoje prawa, a jednak pokorna i przezorna Kasia, to główna bohaterka, którą czytelnik ma okazję poznać podwójnie. Kiedy wydaje się, że jako postać już nic nowego nie może zaoferować, autorka książki aplikuje wehikuł czasu, które przenosi w przyszłość i przemienia nastolatków w dorosłych, doświadczonych już ludzi. Podobnie jest w przypadku Krzysztofa, który tak samo jak Katarzyna, odgrywa tutaj rolę pierwszych skrzypiec. Ambitny, współczujący, nad wyraz dojrzały. Z zakochanego młodzieńca ewoluuje w zimnego adwokata. Gratuluję pani Agnieszce takiej koncepcji, ponieważ już w przypadku samych bohaterów tak wiele się dzieje, że trudno jakkolwiek się nudzić.

Słowa uznania należą się także za postaci drugoplanowe, a różnorodnych osobowości tutaj nie brak. Niebezpieczny przestępca, szalejące i niezważające na konsekwencje nastolatki, zatroskani rodzice czy odgrywająca dość istotną rolę Gośka. Nie ukrywam, że kontakty łączące ją z główną bohaterką, Kasią, wydawały mi się początkowo sztuczne, a kłótnie mocno naciągane, co miało wpływ na targające mną, mieszane uczucia. To jednak z czasem wszystko nabrało koloru i odpowiedniego wyrazu, a sama powieść, zaskoczyła mnie tak, jak mało która.

Trudno przewidzieć tutaj w jakim kierunku pobiegnie cała ta historia. Dość szybko rozegrany początek kazał mi rozważyć dwie opcje: albo autorka wystrzelała się z pomysłów i będzie przynudzać, albo zafunduje coś, czego niełatwo się domyślić. Na szczęście zwyciężyła druga z moich teorii, co nie było dla mnie takie oczywiste. Moglibyście powiedzieć: w końcu to pani Lingas – Łoniewska. Jednak warto mieć na uwadze, że „Zakręty losu” to pierwsza część trylogii o braciach Borowskich, wydana w 2012 roku. Wtedy jeszcze warsztat autorki nie był tak dopracowany, jak teraz. Przekonałam się jednak o tym, że okazał się wystarczająco dobry, by książka mogła naprawdę usatysfakcjonować.

„Zakręty losu” to książka o niebanalnej miłości, młodzieńczej, szczerej, a jednak wystawionej na niełatwe próby. O uczuciu dojrzałym, namiętnym, pełnym pasji i komplikacji. W tle tej miłosnej przygody głównych bohaterów tlą się rozmaite problemy, które spotykają wielu ludzi każdego dnia. Uzależnienie, śmierć rodzica, narkotyki czy próba reanimacji utraconego szczęścia. To jednak nic, ponieważ w całą fabułę został sprytnie wpleciony wątek kryminalny. I to w jego klimacie kończy się pierwszy tom trylogii, nie pozostawiając wyboru i zmuszając do tego, by sięgnąć po kolejną część.

Dzięki tej książce przekonałam się o tym, że przez Agnieszka Lingas – Łoniewska błyszczała już od dawna, częstując czytelników smacznym kawałkiem literatury. Ja odkryłam ją dwa lata temu, więc mam co nadrabiać, a jej starsze książki okazują się niemniej ciekawe, niż te pochodzące z nowego dorobku. Polecam wielbicielom pióra tej autorki, fanom miłosno – kryminalnych historii oraz wielbicielkom hipnotyzujących i czarujących bohaterów. Z przyjemnością sięgnę po kolejny tom i liczę na to, że okaże się równie dobry.

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Przeczytałam już niemal wszystkie książki autorstwa ALŁ i wreszcie nadszedł czas na serię "Zakręty losu".

Bardzo Was proszę!

Niech nie zraża Was okładka czy tytuł mogące krzywdząco dla fabuły sugerować, że to historia rodem z taniego romansu! W przypadku książek z tej serii prawdziwe w 100% jest powiedzenie "nie oceniaj książki po okładce"!

Pierwsza część sagi o braciach Borowskich rozpoczyna się w czasach maturalnych młodszego z braci - Krzyśka. Poznajemy go w parku, kiedy przypadkiem najeżdża na uprawiającą jogging Kasię. Splot różnorodnych, mniej lub bardziej dramatycznych, okoliczności sprawia, że tych dwoje zbliża się do siebie. Przy czym cieniem na ich związku kładzie się przestępcza działalność starszego brata Borowskiego - Łukasza, a to powoduje, że koniec końców Kasia i Krzysiek tracą ze sobą kontakt na wiele lat.

Przeszłości nie da się jednak tak łatwo wymazać, więc tytułowy los postawi głównych bohaterów po dwóch stronach barykady - Krzyśka jako obrońcę mafijnych pionków, a Kaśkę jako panią prokurator, próbującą rozbić gang narkotykowy, w którym aktywnie działa Łukasz - Lukas - Borowski.

Książka jest naszpikowana zwrotami akcji, konfliktami, zagrożeniem oraz silnymi emocjami, łączącymi główne postacie, dzięki czemu czytelnik niecierpliwie przewraca kolejne strony, aby dowiedzieć się co dalej. Autorka jak zwykle bardzo zgrabnie i przekonująco łączy wątki dramatyczne, kryminalne oraz miłosne.

A zakończenie sprawia, że pozostaje nam się tylko cieszyć, że to dopiero początek przygody z tą najlepszą według mnie pozycją w dorobku Agnieszki Lingas-Łoniewskiej.

Z chwilą przekręcenia ostatniej strony książki "Zakręty losu" Agnieszki Lingas-Łoniewskiej, która jest wstępem do trylogii o braciach Borowskich, oficjalnie mogłam nazwać siebie fanką Pani Agnieszki. Dlaczego?

Dlatego, że powieść ta porywa wraz z pierwszym zdaniem. Bo sprawia, że czas mija nieubłaganie szybko. Akcja powieści dzieli się na dwie części, a mianowicie: część pierwsza trzynaście lat wcześniej i część druga trzynaście lat później. Z początku poznajemy młodziutkich bohaterów i ich dotychczasowe życie. Mają po osiemnaście lat i maturę przed sobą. Krzysiek Borowski to szkolny przystojniak, jest w związku z Małgosią Filipiak. Wszystko toczy się swoim torem dopóki w ich życiu nie pojawia się Katarzyna Matczak. Jej ojciec wziął za żonę matkę Małgorzaty, tym samym dziewczyna stała się przyrodnią siostrą młodej Filipiakówny. Życie Katarzyny, Krzyśka, Małgorzaty i Łukasza (starszego brata Krzyśka) zostanie odmienione już na zawsze. Opowieść pokazuje jak poczucie winy i odrzucenia potrafi zniszczyć życie do jego ostatniej sekundy. W tej powieści zostaje udowodnione, że młodzieńcza miłość, która wydaje się być jedyną jaka może nas spotkać, rzeczywiście taka jest. Kiedy wszyscy spotykają się po latach wszystko jest inne, ale uczucia pozostały. Zachowały się również dawne urazy, niewypowiedziane słowa, niewyjaśnione sytuacje i strach, lęk o lepsze jutro, które, jak dowiedzą się bohaterowie nie zawsze jest takie, jakie sobie wymarzyliśmy. Autorka wprowadziła tutaj wątek mafii i czarnego rynku. Osobiście uwielbiam takie klimaty, dlatego też książka ta trafiła na listę moich ulubionych książek. Dodatkowo wątek adwokata i oskarżyciela! Mistrzostwo. Ale o tym musicie sami się przekonać, bo musiałabym wyjawić całą fabułę, a nie o to tutaj chodzi. Tytuł idealnie pasuje do wnętrza książki. Zakręty losu, które spotykają bohaterów niestety, ale są bardzo realistyczne. Wydaje mi się, że kiedy człowiek rzeczywiście trafia na nieodpowiednich ludzi, wszystko może potoczyć się dokładnie takim samym torem jakim toczyło się życie Krzyśka, Kaśki i Łukasza oraz Małgosi. Każdy bohater ma tutaj swoją własną rolę do odegrania a jednocześnie wszystko idealnie łączy się w całość. Bardzo podoba mi się ten zabieg, urozmaica akcję i daje czytelnikowi możliwość dokładnego poznania danej postaci.

Nie wiem jak mogę Was jeszcze przekonać do sięgnięcia po tę powieść. To książka warta każdej poświęconej sekundy, godziny czy przeznaczonych na lekturę dni. Z ogromną przyjemnością czytałam "Zakręty losu" jak i dalsze części. Wspaniale stworzony świat, tym bardziej, że akcja toczy się w Polsce! Nie sądziłam, że trafię na tak dobrą pozycję i to stworzoną przez Polkę! Zachęcam i polecam tę powieść z całego serca! Ja już ją pokochałam!

Do powszechnego obiegu weszło motto Forresta Gumpa, literackiego i filmowego bohatera, który stwierdził, iż: "Życie jest jak pudełko czekoladek. Nigdy nie wiadomo, co się trafi". Te stwierdzenie idealnie pasuje do losów bohaterów pierwszej części trylogii Agnieszki Lingas-Łoniewskiej - ich życie przepełnione jest niespodziankami, nagłymi zwrotami akcji, a także zakrętami, z których nie wszyscy wychodzą zwycięsko...

Kiedy Kasia przeprowadza się do nowego miejsca, gdzie mieszka jej macocha wraz z córką, nic nie zapowiada się, że owe przenosiny będą tak owocne w skutki. Dziewczyna będąc już w klasie maturalnej, trafia do nowego środowiska, gdzie musi zaaklimatyzować się, co nie zawsze jest łatwe. Od razu poznaje Krzyśka, z którym błyskawicznie nawiązuje intensywną, młodzieńczą więź. Ich miłość zaczyna wdrapywać się na coraz wyższe etapy, jednak co rusz napotyka masę trudności - niezadowolenie rodziców, przyrodnia siostra Kasi wpadająca w wir nałogu, brat Krzysztofa handlujący narkotykami...Wszystko zaczyna komplikować się, a związek młodej pary zostaje wystawiony na próbę, którą przegrywa.

"Jednak miłość nie jest na tyle silna, żeby zatrzymać działania ludzi, którzy nie mają nic do stracenia, a życie człowieka nie ma dla nich żadnej wartości." *

Katarzyna i Krzysztof nieoczekiwanie spotykają się po trzynastu latach, podczas których przeżyli wiele lepszych i gorszych chwil, zdobywając bogaty bagaż doświadczeń. Nie jest to łatwe spotkanie, ponieważ budzi mnóstwo wspomnień, a także związane z nimi żal i rozgoryczenie... Wszystko byłoby zdecydowanie prostsze, gdyby nie arcytrudne zadanie przed Kasią i Krzyśkiem, które może połączyć albo rozdzielić ich na zawsze.

"Niestety, życie nie jest takie proste, a los nie zawsze usłużnie spełnia marzenia ludzi, którzy chcą nim kierować. Los idzie swoją drogą i często wpada w ostry zakręt, lecąc długą drogą w dół..." **

Niezwykle interesującym doświadczeniem jest poznanie tych samych bohaterów z dwóch perspektyw, czyli na przestrzeni kilkunastu lat - zarówno jako młode osoby dopiero wkraczające w dorosłe życie, jak i ustatkowanych, dojrzałych ludzi, posiadających pewne przyzwyczajenia czy ukształtowany charakter oraz system wartości. Takie przedstawienie historii bohaterów ukazuje, jak człowiek potrafi zmienić się przez kilka lat - jest tym samym człowiekiem, ale może zmienić się diametralnie, zarówno w pozytywny, jak i negatywny sposób.

Pewnym irytującym zabiegiem były dla mnie zdrobnienia imienia Kasi, czyli Katka oraz Katia - znam kilka Katarzyn i nikt nigdy nie nazywał ich w ten sposób. Poza tym męczące okazały się nieustanne zwroty Krzysztofa do swojej ukochanej, który cały czas nazywał ją 'swoją śliczną'. Oczywiście używanie takich słów jest niezwykle miłe i sympatyczne, ale uważam, że co za dużo, to niezdrowo, tym bardziej jeśli owe określenie używane jest nawet w sytuacjach wymagających użycia zupełnie innej nazwy bądź imienia.

Nie byłam przygotowana na to, że "Zakręty losu" wciągną mnie tak mocno w swój niebezpieczny świat, gdzie pewni ludzie nie liczą się z nikim, postępując wbrew społecznym standardom i wszelakim normom czy wartościom. Książka wspaniale ukazuje, jak łatwo jest stoczyć się na samo dno, ponieważ niewiele trzeba, aby wpaść w szpony nałogu. Nieważny okazuje się wiek, wygląd czy poziom życia - jeżeli człowiek nie ma mocnego i nieugiętego charakteru, potrafi uzależnić się wręcz błyskawicznie, a wyjście z nałogu jest zdecydowanie trudniejsze i nie zawsze możliwe...

Za pomocą tej historii Agnieszka Lingas-Łoniewska uświadamia również, że nie wolno obarczać się odpowiedzialnością za wszystkich wokół, ponieważ inni i tak zrobią to, co chcą, a my będziemy żyć z wyrzutami sumienia do końca życia. Ludzie wrażliwi są w stanie uczynić wiele, aby pomóc bliskim osobom - nawet jeżeli jest to sprzeczne z ich przekonaniami czy zdecydowanie przewyższające ich możliwości. Oczywiście uważam, że jeśli jesteśmy w stanie wesprzeć kogoś, to powinniśmy to robić, gdyż warto wierzyć w ludzi i wyciągać do nich pomocną dłoń. Jednak jeżeli ktoś usilnie nie chce skorzystać z naszej pomocy i odrzuca ją za każdym razem, to bezsensowne staje się nasze przekonywanie i poświęcanie cennego czasu, gdyż każdy powinien przeżyć swoje życie tak, jak tego chce - nawet jeżeli, według nas, ów sposób jest definitywnie niesłuszny.

* cytat ze str. 264

** cytat ze str. 157

[Adres usunięty]