Zakochaliśmy się w nadziei

Piękna książka o życiu i śmierci. O przemijaniu. Bardzo dojrzała. Emocje wręcz się z niej wylewają. Mówiąc szczerze, to pierwsza książka, która wycisnęła ze mnie łzy. Pierwsza taka pozycja, której czytanie musiałem przerywać, żeby ogarnąć się psychicznie i móc znów wejść w ten ciężki świat. Akcja dzieje się w szpitalu, miejscu niezbyt przyjemnym dla dzieci, a bohaterami są właśnie dzieci, które żyją ze śmiercią na ramieniu. 

Przy tej książce nawet największym twardzielom będą się szkliły oczy. Nie sposób się nie przejąć losami czwórki dzieci, które w szpitalu, w towarzystwie cierpienia i śmierci, same zbliżają się do nieuchronnego końca. Historia jest bardzo głęboka, a bohaterowie niesamowicie dojrzali jak na swój wiek. Zdecydowanie najcięższa książka jaką w życiu przeczytałem, ale nie żałuję ani jednej chwili przy niej spędzonej. Pewne przemyślenia towarzyszą mi do dziś, mimo upłynięcia sporej ilości czasu od jej przeczytania.

"Zakochaliśmy się w nadziei" - Lancali. Książka, która wprawiła mnie w osłupienie wielokrotnie i po której przez kilka minut musiałam posiedzieć w absolutnej ciszy, bo moje myśli były głośne, a mój umysł pracował na najwyższych obrotach.

Ten język, ci bohaterowie, ta historia... Ta powieść jest najpiękniejszym rozdzierającym serce arcydziełem. Rozpacz zakochała się w nadziei...

Sam, Hikari, Neo, Sony i Coeur zaprzyjaźniają się ze sobą w szpitalu. Czas i choroba to ich najwięksi wrogowie.

To książka, o której nie sposób zapomnieć. Nie zapomnę jaką czułam bezsilność, jaki czułam paraliżujący lęk oraz strach czytając o losach tych cudownie wykreowanych postaci. Nie uroniłam łez podczas czytania, ponieważ pustka w mojej duszy nie pozwoliła łzom popłynąć.

"Zakochaliśmy się w nadziei" to tytuł, który poruszył mnie do głębi. Który uświadomił mi wiele rzeczy. Który ukazał mi dobitnie czym potrafi być śmierć, miłość oraz przyjaźń. To książka wybitna i melancholijna. Urzekająca już od pierwszego rozdziału.

Mój ulubieniec tego roku 🤎

Tak bardzo przepełnionej dekadentyzmem powieści dla młodzieży jeszcze nie czytałem. Czas nastoletni jest nierozerwalnie połączony z myślami o sensie życia i przemijaniu, dlatego nie dziwię się popularności książki Lancali. To wzruszająca i pełna bólu historia o marzeniach, w której każdy ma prawo do szczęścia. Na mnie zrobiła piorunujące wrażenie, pomimo faktu że okres nastoletni już dawno za mną. Okazuje się, że czasami warto przeczytać jakąś powieść young adult - ten gatunek wciąż ma jeszcze sporo do zaoferowania. Znakomita lektura.

Ostrzegam. Ta książka wyciska łzy nawet z męskich oczu! Mimo dosyć specyficznego, poetyckiego stylu pisania autorki, książkę czyta się naprawdę dobrze. Klimat jest bardzo ciężki, w końcu miejscem wydarzeń jest szpital przepełniony chorobami, cierpieniem i śmiercią. Z tego też powodu tematyka jest wyjątkowo ciężka. Każdy z bohaterów ma swój własny charakter i osobną historię, co dodaje im mnóstwo realizmu. Trudno jest nie przejmować się losami osób, które są tak dobrze zaprezentowane. Książka składa do naprawdę głębokich refleksji. 

„Śmierć nie jest swawolna.

Śmierć jest nagła.

Nie jest ironiczna i nie potrzebuje powodów.

Zabiera tak po prostu bez żadnych podchodów…”

Śmierć… stanęła kilka razy na mojej drodze… znienawidziłam ją… sprawiła, że chwilami czułam jakbym sama odeszła… zabrała mi coś najcenniejszego… a czy coś mi dała? Dobitnie pokazała, że „życie to szereg pożegnań… więc możesz bać się zakończeń. Możesz płakać, wściekać się, przeklinać. Tylko nie zapominaj cieszyć się z początków i z wszystkiego, co dzieje się pomiędzy.”

Każdy z nas kiedyś odejdzie, pójdzie własną ścieżką, do własnego Nieba… niektórych spotka to wcześniej, niektórzy będę cieszyć się codziennością przez wiele lat… i często tak myślimy o śmierci, że powinna spotykać tylko starszych, ale czasem staje na drodze młodych ludzi.

ℤ𝕒𝕜𝕠𝕔𝕙𝕒𝕝𝕚ś𝕞𝕪 𝕤𝕚ę 𝕨 𝕟𝕒𝕕𝕫𝕚𝕖𝕚 to historia opisująca młode osoby, które mierzą się każdego dnia właśnie z nią, ze śmiercią… Ich codzienność to szpital, ciągłe badania, złe samopoczucie, ale mimo tego próbują odnaleźć w każdej chwili dobro.

„Jak zabija się czas, chorobę, śmierć? … Kradniesz im to, co oni ukradli tobie…Chwile. Dzieciństwo. Życie…”

Byłam pod wrażeniem jak dojrzale podchodzili do tematów ostatecznych, jak rozważnie, przenikliwie walczyli o to co życie pragnie zaoferować każdemu, walczyli o miłość, przyjaźń, każdą chwilę. Mieli siebie, mieli nadzieję… która też ich zawiodła…

Poznawałam przemyślenia bohaterów strona po stronie i czułam to co oni. Myśli przelane na papier tak bardzo do mnie trafiały, czułam ciepło na sercu, ale również ból i przyszedł moment na łzy… nie tylko nad losami „gangu zbuntowanych dzieciaków”, ale również trochę nad tym co wydarzyło się w moim życiu…

Mówi się, że czas leczy rany, nie zgadzam się z tym, czas powoduje, że uczymy się żyć z bólem…

Wzruszająca, piękna, trudna, poetycka …taka jest ta historia, historia o czymś nieuniknionym, o końcu i o tym czy można się z nim oswoić.

Recenzja

[współpraca barterowa @weneedyabooks ]

“Czas się skończy. Choroba będzie się jątrzyć. Śmierć umrze”

,,Zakochaliśmy się w nadziei” to pozycja wyjątkowa. Młodzi ludzie, przed którymi świat powinien stać otworem zostali pozbawieni szansy odkrywania go. Ta książka kupiła mnie już samym pomysłem, a realizacja jest równie satysfakcjonująca. Jest to smutna historia, ale jakże ważna. Mieszanka tak intensywna, doprawiona genialnymi dialogami. ,,Zakochaliśmy się w nadziei’’ to książka, która wywołała we mnie ogrom emocji. Fabuła została w niesamowicie interesujący, nietuzinkowy sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie tej historii zostali w genialny sposób wykreowani, to bardzo prawdziwe postaci, które borykają się z różnymi problemami, postępują pod wpływem emocji, chwili i popełniają błędy tak jak my, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w wielu przypadkach. Historia ta przedstawiona jest oczami wszechwiedzącego narratora i taki sposób i pomysł na zaprezentowanie losów bohaterów bardzo mi się spodobał. Na kartach powieści poznajemy kilkoro postaci Sam, Sony, Neo, Coeur, Hikari każdy borykający się z inną nieuleczalną chorobą, innymi problemami, jednocześnie tak bardzo pragnący przeżyć jeszcze coś ciekawego, pięknego i inspirującego. Bohaterowie nawiązują przyjaźnie, zakochują się i te dwa aspekty zostały tutaj cudownie zaprezentowane. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych kwestii, które z pewnością wzbudzą w Czytelniku ogrom skrajnych emocji, są to między innymi: przemoc domowa, zaburzenia odżywiania, znęcanie się fizyczne i psychiczne, gwałt, samobójstwo, depresja, leki, zaburzenia autoimmunologiczne. Kiedy zaczynałam czytać tą książkę widziałam, że będzie ona bardzo poruszająca ze względu na tematykę jakiej pojęła się autorka, ale nie spodziewałam się aż takiej bomby emocjonalnej! Pióro autora niezwykle przypadło mi do gustu! Jest bardzo przyjemne i lekkie, bardzo szybko czyta się treść i totalnie jesteśmy wciągnięci w tą historię przez co nie chcemy odkładać jej na później. Przepadłam dla tej historii, dla tych bohaterów i dla tej fabuły, która gołym okiem widać, że została dopracowana i dopięta na ostatni guzik.

“Dwie samotne dusze ponad granicami, dzielące jeden wszechświat, nie mogą być rozdzielone przez nic. Nie mogą zostać ukradzione sobie nawzajem. I tak długo, jak długo tu jestem, nigdy więcej nie złamię danej obietnicy”

Zakończenie jakie zaserwowała tutaj autorka pozostawiło mnie w osłupieniu i z szybko bijącym sercem. Jednocześnie uważam, że to zakończenie było naprawdę idealne dla tej historii! "Zakochaliśmy się w nadziei" to emocjonująca, poruszająca, piękna i jednocześnie bolesna historia, która skłania do refleksji i zostanie w mojej pamięci i sercu już na zawsze!

ℤ𝕒𝕜𝕠𝕔𝕙𝕒𝕝𝕚ś𝕞𝕪 𝕤𝕚ę 𝕨 𝕟𝕒𝕕𝕫𝕚𝕖𝕚

Cóż to była za książka.

Ogromna dawka emocji, przede wszystkim smutku i współczucia ale też i innych emocji.

Płynęłam przez tę książkę z zaoartym tchem, nie mogłam się od niej oderwać.

I mimo, że była w niej potężna dawka smutku, no bo jak może go nie być, gdy bohaterami są smeirtelnie chorzy nastolatkowie, to przyciągała mnie do siebie jak najsilniejszy magnes.

Jedyne, co mi się nie spodobało, to wykorzystywanie swoich chorób dla osiągnięcia korzyści i jako wymówka na kradzieże.

Chociaż z drugiej strony, nie wiem jak bym się zachowała na miejscu tych dzieci.

Każde z nich oprócz swojej choroby niesie za sobą ogromny bagaż życiowych doświadczeń.

I chociaż domyślałam się, kim jest narrator to jednak bardzo przyjemnie mi się całość czytało.

Kolejnym, co mi przypadło do gustu, jest styl pisania autorki a także poruszenie szalenie trudnych i ważnych tematów jak przemoc psychiczna i fizyczna, sa*okaleczanie, samobójst*wo czy g*ałt a także depresja i anoreksja.

Niesamowicie wciągający świat, którego akcja głównie dzieje się w szpitalu.

Siła przyjaźni, wiara w przyszłość i lista celów do spełnienia - to wszystko tu znajdziecie.

Znajdziecie także ból, cierpienie, nadzieję i miłość.

Mimo, że ta książka jest z gatunku Young Adult (ale raczej powyżej 16 a nawet 18 lat) to gwarantuję, że jest napisana tak, że trafi do serc i umysłów bardzo już dorosłych ludzi, jak ja.

Z całego serca dziękuję za tę piękną i wzruszającą przygodę

"(...)- Myślę, że najgorsze uczucie na świecie to powiedzieć komuś, że cierpisz, i usłyszeć, że nie masz żadnej rany."

▪︎▪︎

"Śmierć nie jest swawolna.

Śmierć jest nagła.

Nie jest ironiczna i nie potrzebuje powodów.

Zabiera tak po prostu, bez żadnych podchodów.

Ale przynajmniej tym razem śmierć była na tyle uprzejma, by dać nam czas na pożegnanie."

▪︎▪︎

Byłam przekonana, że ta książka okaże się jednak trochę przeraklamowana. No bo wiecie jak to jest z tymi wszystkimi "głośnymi hitami" z bookstagrama, wszyscy się zachwycają i płaczą, a ty po przeczytaniu stwierdzasz, było ok, ale nic poza tym. I po pierwszym rozdziale, dobra może dwóch, myślałam, że będzie smutno, ale dam radę. Cóż byłam w okropnym błędzie.

Żadne słowa, nie są w stanie oddać tego co ta książka ze mną zrobiła. Autentycznie musiałam robić sobie przerwy, ponieważ przez nieustająco płynące łzy i emocje, które we mnie buzowały, nie byłam w stanie jej czytać.

I nie chodzi o to, że jest ona wzruszająca (bo to za mało powiedziane), ale o to, że ta historia jest niewiarygodnie piękna i mądra, i mimo że jest cholernie bolesna, to jest przy tym niezwykle czuła, i mimo wszystko pokrzepiająca. Dotyka czytelnika, zostawiając po sobie niezapomniany ślad.

Z całą pewnością będą do niej wracać tysiące razy.

"Zakochaliśmy się w nadziei" nie jest tak dobra jak mówią, jest o niebo lepsza.

CZYTAJCIE! CZYTAJCIE! CZYTAJCIE!

Książka "Zakochaliśmy się w nadziei" jest debiutancką powieścią autorki, a jak już wiecie bardzo lubię poznawać nowych pisarzy dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu. Jest to powieść z gatunku literatury młodzieżowej. Do sięgnięcia po tą książkę zachęcił mnie intrygujący opis i genialna, mroczna i klimatyczna okładka. Język jakim posługuje się autorka jest wręcz finezyjny, a także bardzo przyjemny i lekki w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko i z ogromnym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem. Ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie i uwierzcie, że nie odłożyłam jej nawet na minutę, tak bardzo byłam pogrążona w świecie bohaterów. Fabuła została w niesamowicie interesujący, nietuzinkowy sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie tej historii zostali w genialny sposób wykreowani, to bardzo prawdziwe postaci, które borykają się z różnymi problemami, postępują pod wpływem emocji, chwili i popełniają błędy tak jak my, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w wielu przypadkach. Historia ta przedstawiona jest oczami wszechwiedzącego narratora i taki sposób i pomysł na zaprezentowanie losów bohaterów bardzo mi się spodobał. Na kartach powieści poznajemy kilkoro postaci - Sam, Sony, Neo, Coeur, Hikari - każdy borykający się z inną nieuleczalną chorobą, innymi problemami, jednocześnie tak bardzo pragnący przeżyć jeszcze coś ciekawego, pięknego i inspirujacego. Bohaterowie nawiązują przyjaźnie, zakochują się i te dwa aspekty zostały tutaj cudownie zaprezentowane. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych kwestii, które z pewnością wzbudzą w Czytelniku ogrom skrajnych emocji, są to między innymi: przemoc domowa, zaburzenia odżywiania, znęcanie się fizyczne i psychiczne, gwałt, samobójstwo, depresja, leki, zaburzenia autoimmunologiczne. Kiedy zaczynałam czytać tą książkę widziałam, że będzie ona bardzo poruszająca ze względu na tematykę jakiej pojęła się autorka, ale nie spodziewałam się aż takiej bomby emocjonalnej! Razemz bohaterami odczuwałam strach, ból, cierpienie, smutek, cieszyłam się także z tych lepszych dni i momentów. Wieloletnie miałam ochotę "wejść" do tej książki i przytulić oraz wesprzeć każdego z nich, dać im nadzieję na lepsze jutro. Jestem pewna, że wielu z Was uroni przy niej nie jedną łzę. Zakończenie jakie zaserwowała tutaj autorka pozostawiło mnie w osłupieniu i z szybko bijącym sercem. Jednocześnie uważam, że to zakończenie było naprawdę idealne dla tej historii! "Zakochaliśmy się w nadziei" to emocjonująca, poruszająca, piękna i jednocześnie bolesna historia, która skłania do refleksji i zostanie w mojej pamięci i sercu już na zawsze! Trzymam kciuki za autorkę! Polecam!

Ta książka rozerwie twoje serce na strzępy i pozostawi po sobie niewyobrażalną pustkę, ale jest pełna miłości, ciepła, przyjaźni i wolności. Moja ulubiona książka❤️

Kocham tę książkę tak bardzo, jak stąd w kosmos i z powrotem.

Dziś opowiem Wam o książce wyjątkowej, która rozerwała moje serce na strzępy 💔 i sprawiła, że bardzo długo nie mogłam się po niej pozbierać. 🥺 O książce skategoryzowanej jako "młodzieżówka", ale po którą powinien sięgnąć każdy czytelnik (16+)❗️ Jestem pewna, że ta piękna, ale zarazem bolesna historia, pozostanie w moim sercu na zawsze. ❤️ Jeśli chcecie dowiedzieć się dlaczego, to zapraszam na recenzję "Zakochaliśmy się w nadziei".

Sam, Sony, Neo i Coeur to czwórka nastolatków cierpiących na nieuleczalne choroby. 😔 I choć każdy z nich usłyszał z ust lekarzy inną diagnozę, to życie każdego nieuchronnie dobiega końca. Swoje ostatnie chwile spędzają w szpitalu, czekając na śmierć. ☠️ Każdy z nich zmaga się z myślą, że może nie doczekać jutra, ale w ich życiu nie brakuje typowych dla dorastających dzieciaków doznań. 👍 Doświadczają przyjaźni, miłości 💕 i kształtują swoje charaktery. Każdy z nich inaczej reaguje na swoją chorobę i związany z nią "wyrok śmierci", ale gdy dołącza do nich pewna dziewczyna, ich postrzeganie świata kompletnie ulega zmianie. 😮

Nie jestem w stanie opisać emocji, jakie targały mną podczas czytania tej książki. To piękna, 🥰 smutna, 😔 wzruszająca, 😢 rozdzierająca serce i duszę historia napisana barwnym, poetyckim wręcz językiem, który wprowadza wyjątkową atmosferę. ✨️ To trudna, bolesna opowieść, ale ważna i niesamowicie potrzebna. Lancali miała świetny pomysł na fabułę i uważam, że w pełni go wykorzystała. 👌 Podobało mi się, że poświęciła czas każdemu z bohaterów, pozwalając poznać ich wyjątkowe historie i charaktery, po czym połączyła to wszystko w spójną całość. Od każdej postaci możemy się czegoś nauczyć, bo każda z nich ma inną perspektywę patrzenia na te same rzeczy. 😌

"Zakochaliśmy się w nadziei" to książka, która łamie serce, 💔 porusza do głębi i wywołuje ogrom emocji. Czy byłam na nią przygotowana? Tego nie jestem pewna. 😑 Czy żałuję, że po nią sięgnęłam? Absolutnie nie! 🙅‍♀️ Czy Wam ją polecam? Zdecydowanie tak❗️😍

Ta książka skradła moje serce przez okładkę. Dostałam ją w prezencie świątecznym, leżała długo w szufladzie, czekając na swoją kolej.

Sądziłam, że będzie ona tak jak inne, szybka do przeczytania. Jednak nie, przez pierwsze kilkanaście stron wydała mi się nudna, nie umiałam się przemóc aby dalej czytać, nawet odłożyłam ją na kilka dni. Jednak później ponownie sięgnęłam po nią, uznając że nie warto się poddawać.

Mowa o szpitalu, chorobach i przyjaźni w tak trudnych momentach. Podobało mi się, jak Sam opowadała jak poznała każdego ze swych przyjaciół - Sony, Coeur oraz Neo. Każda historia była tak ciekawa, że niw mogłam się oderwać od książki, musiałam poznać całą historię ich znajomości. Później dochodziły obecne momenty, wzloty i upadki, a lista celów którą robili, była tą cudowną nadzieją dla nich w tych trudnych chwilach.

Po przeczytaniu tej książki, zobaczyłam jak kruche jest życie, jak niewiele potrzeba do szczęścia.

Książka zdecydowanie dla ludzi, lubiących przeżywać najcięższe emocje. Czytałem wiele dramatów, jednak żaden nie potrafił mnie tak sponiewierać, jak ten tytuł. Samo miejsce akcji, czyli szpital, będzie dla wielu osób przytłaczające, a jeśli dodamy do tego czwórkę dzieci, które w każdej chwili mogą umrzeć, jako bohaterów, robi się naprawdę ciężko. Wbrew pozorom nie jest to wada. To pierwsza tak dojrzała książka, z jaką miałem do czynienia. Polecam serdecznie każdemu, kto szuka w książkach prawdziwych emocji.

Bezwzględne choroby,

depresja,

życie ulokowane na stałe w szpitalnych murach,

skomplikowane relacje rodzinne,

autodestrukcja,

śmierć bliskich,

wizja własnej śmierci,

nadzieja przeplatająca się z przenikającą rozpaczą…

To wszystko tworzy mroczną, przejmującą scenerię, na którą postanawiają wkroczyć miłość, przyjaźń i nadzieja!

Tak, to bezsprzecznie jedna z tych przeszywających na wskroś, sensualnych opowieści, jakie chłonie się całym sobą, każdą cząstką, a zapomnienie, które funduje lektura, zaczyna wreszcie przypominać otumaniający, choć jakże przygnębiający trans, z jakiego niełatwo się wyrwać, nawet po zakończeniu czytania.

„Zakochaliśmy się w nadziei” to zdecydowanie najtrudniejsza pozycja, jaką mi było dane poznać w tym roku. Czytałam ją prawie cały miesiąc, bo choć wciągała mnie niesamowicie do swojego smutnego świata, ładunek emocjonalny, jakim została nasączona, był dla mnie zbyt przytłaczający, wielokrotnie rozrywał moje serce na strzępy, a lęk, jak dalej potoczą się rozpaczliwe losy bohaterów, obezwładniał mnie do tego stopnia, iż co jakiś czas musiałam koić rany lżejszą lekturą. Ta książka doprowadza na skraj emocjonalnego wycieńczenia, a jednak jest tak wyjątkowa, piękna i wartościowa, iż moim zdaniem powinien ją poznać absolutnie każdy!

Pióro pisarki wyróżnia się poetyckim, nienagannym, nadzwyczaj sugestywnym stylem. Naszkicowane opisy działają na wszystkie zmysły i rozbudzają wyobraźnię do granic, akcja toczy się subtelnie, niespiesznie, oparta jest na kanwie trudnej, przeszywającej tematyki, która bezdusznie miażdży serce, dziurawi duszę, ściąga na dno emocjonalnego wyczerpania.

Porażająca, wzruszająca do łez, nadzwyczaj refleksyjna, przeszywająca na wskroś! „Zakochaliśmy się w nadziei” jest prawdziwą torpedą emocjonalną, jaka pozostawia w absolutnej rozsypce! To nie tylko porażająca opowieść o niesprawiedliwości i ulotności ludzkiego losu czy duchowym przygotowywaniu się do śmierci, ale również dotykająca duszy historia o niesamowitej więzi, wytrwałości i miłości, która przecież jest w życiu najważniejsza i może okazać się prawdziwym antidotum. Przepiękna uczta literacka, która pozostanie w sercu na zawsze!

Bardzo wrażliwa i refleksyjna powieść, która dała mi naprawdę dużo do myślenia. To książka opowiadająca o trudnościach oraz problemach spotykających młodych ludzi. Autorka dokonuje wnikliwej analizy psychiki bohaterów, by jak najlepiej odzwierciedlić prawdziwe uczucia, myśli oraz emocje osób, które musiały zmierzyć się z przykrościami w swoim życiu. Myślę, że każdy czytelnik będzie mógł utożsamić się z głównymi postaciami i zrozumie ich działania. Serdecznie polecam. 

Nie jest to lektura lekka, łatwa i przyjemna, ale zdecydowanie jest piękna. Przebrnięcie przez pierwszy rozdział było dla mnie kłopotliwe, ale z każdym kolejnym całość nabierała sensu. Książka jest przepięknie napisana i bardzo wzruszająca. Szpitalne okoliczności robią przytłaczające wrażenie, ale tym mocniej wybrzmiewa tutaj każde słowo, a emocje są silniejsze. Nie wiem, czy kiedykolwiek będę chciała wrócić do tak trudnej powieści, ale nigdy nie będę żałowała, że chociaż jeden raz w życiu ją przeczytałam.