Zakazany owoc

Bardzo lubię książki autorstwa Jojo Moyers. Zawsze znajduje w nich coś pokrzepiającego, coś co poprawia mi nastrój w trudnych momentach. Książka "Zakazany owoc" bardzo mi się spodobała. Zwłaszcza to, że w powieści przedstawiono dwie historie kobiet. Każda żyje w innej epoce, ma inne powody do radości i do smutku. Bardzo podoba mi się też to, jak autorka oddała realia. Bohaterowie są realistyczni i pełnowymiarowi. Mają swoje zalety, ale i całe spektrum wad. To sprawia, że da się ich lubić, bo sobą podobni do każdego z nas. Książka "Zakazany owoc" to świetna lektura, nie tylko na lato. Na pewno do niej wrócę.

Ze słońcem i latem od dłuższego czasu kojarzą mi się okładki książek Jojo Moyes. Ich kolorystyka i wyzierająca z nich beztroska sugerują, że będą idealną wakacyjną lekturą.

Nie inaczej jest z wznowioną ostatnio książką „Zakazany owoc”, a w letnie klimaty wprowadza nas też miejsce akcji. Nadmorska miejscowość wypoczynkowa teraz i przed pięćdziesięciu laty jest tłem dla rozgrywających się tam wydarzeń. Miłości, nadziei, trudnych wyborów i ludzkich dramatów. Podziału społeczeństwa na to otwarte na świat i zmiany i to konserwatywne, torpedujące wszystko co nowe, inne i nieznane.

Głównymi bohaterkami są dwie kobiety, które dzieli pół wieku, ale wiele łączy. Przekonają się o tym, gdy Daisy rozpocznie remont domu należącego do niedawna do Lottie. Doświadczona okrutnie przez życie, opuszczona przez partnera Daisy, z dzieckiem na ręku podejmie się zadania, które może ją przerosnąć. I nie chodzi tylko o remont, ale i o odbudowanie zaufania do siebie, danie sobie szansy na szczęście. Lottie, której nigdy nie opuściło wyobrażenie o dawnej, niemożliwej miłości również w stanie w obliczu niełatwego wyboru. Czy sięgną po zakazany owoc? Czy nadal będą do niego wzdychać pozwalając, by kładł się cieniem na ich życiu? Czy uda im się pogodzić z samą sobą i odzyskać spokój i szczęście?

O ile sam pomysł na fabułę uważam za bardzo udany, o tyle nagromadzenie opisów, bohaterów i wydarzeń wydawało się momentami nieco przytłaczające. Można to jednak autorce wybaczyć, bo to w końcu jedna z jej wcześniejszych książek. Nie zabrakło w niej natomiast świetnie wykreowanych bohaterów, znakomicie oddanych realiów społecznych i nawet pewnej dozy humoru. Przede wszystkim jednak tego za co kochamy jej książki, opowieści o kobiecej sile, determinacji i dokonywaniu niełatwych wyborów.

Mamy więc piękną pogodę i książkę, po którą warto sięgnąć. Znajdźcie trochę czasu dla niej i dla siebie.

"Zakazany owoc" to książka o niespełnionej i nieodwzajemnionej miłości, złamanym sercu i zakazanym uczuciu.

Książka jest podzielona na trzy części i jakie te części są różne! Pierwsza część mi się podobała najbardziej. W historii Lottie, Guya i Celi zakochałam się bez pamięci już od pierwszych stron. Idealnie wykreowanie bohaterowie. Celia była czasami irytująca, ale do pozostałych postaci nie mam najmniejszych zastrzeżeń. Autorka w bardzo dobry sposób sposób przedstawiła zakazane uczucie między dwójką osób, a jak to się mówi "miłość nie wybiera", więc bohaterowie poszli za głosem serca. Ogólnie historia nie w moich klimatach, bo na co dzień nie czytam takich książek, ale ta mnie pozytywnie zaskoczyła. Autorka totalnie mnie kupiła i wie jak skraść serce czytelnika, wywołując falę emocji od zachwytu, przez szok i zdziwienie do łez. I nie koniecznie to były łzy szczęścia. Pierwsza część jak najbardziej zasługuje na 5 gwiazdek.

W drugiej części poznajemy kolejną główną bohaterkę, tytułową Daisy, która jest rozchwiana emocjonalnie po rozstaniu z Danielem. Życie jej się zawaliło, straciła ukochaną osobę i wiadome, każdy będzie po czymś takim cierpiał, ale płacz Daisy po prostu doprowadzał mnie do szału. Kobieta była bardzo irytującą bohaterką i nie przypadła mi do gustu. Co do fabuły to myślę, że było okej. Z jednej strony trochę nudno, ale też trochę ciekawie. Co prawda wiemy, że pojawi się jakaś osoba z przeszłości, ale i tak to było takie miłe zaskoczenie. Powiew świeżości i sentymentu. Miasteczko Merham jest przedstawione w przepiękny sposób. Nie dość, że są piękne widoki, to cała społeczność była ze sobą zżyta. Każdy o każdym wszystko wiedział, a plotki były na porządku dziennym. Drugiej części dałabym 3 gwiazdki.

W trzeciej części poznajemy dalsze losy Daisy i jej życia prywatnego. Autorka wprowadza element zaskoczenia, który totalnie zwala z nóg. Do końca czytałam książkę z zapartym tchem, ciekawa co się wydarzy. Przepiękna, ale również bardzo smutna książka o miłości, która nie miała prawa się nigdy wydarzyć. Trzecia część dostaje 3 gwiazdki.

„A jeśli bez względu na to, co zrobisz, nie potrafisz tej drugiej osoby uszczęśliwić, to w końcu trzeba się chyba przyznać do porażki”.

„Pamięć Arcadii”

„Zakazany owoc” to wielowątkowa powieść o ludziach, których życiowe ścieżki swego czasu przecięły się w Arcadii. Z pewnością ta nazwa w pierwszej kolejności kojarzy się z mityczną krainą szczęścia i beztroski, ale w tym przypadku chodzi o miejsce zdecydowanie bardziej przyziemne.

Arcadia to nowoczesny dom, zbudowany z rozmachem, zdecydowanie wyróżniający się na tle spokojnego miasteczka. Merham jest typowym, angielskim miasteczkiem - nudnym i konserwatywnym do bólu; jak powiadają mieszkańcy – trzyma poziom spośród nadmorskich kurortów. Tylko ta Arcadia i jej mieszkańcy… Co pewien czas chwiali ustalonym ładem społecznym. Kiedyś bohema budziła zgorszenie, teraz – plan otwarcia hotelu z barem!

Książka Jojo Moyes rozgrywa się w dwóch płaszczyznach czasowych. Przeszłość poznajemy oczami Lottie – młodej dziewczyny, mieszkającej w domu sąsiadującym z Arcadią. A współcześnie ten dom przybliża nam Daisy – projektantka, która ma stworzyć w nim niepowtarzalny hotel. Lottie chce pozostać niewidzialna, a Daisy usiłuje pozbierać się po bolesnym rozstaniu.

„Musiała nauczyć się marzyć”

Historie Lottie, Daisy, jak i innych osób z Merham koncentrują się wokół miłości i jej różnych odcieni. To opowieść o ludziach, którzy kochali bezgranicznie, ale nie znaleźli w sobie dość siły i odwagi, by walczyć o swoje uczucia. Bo świat rzucał im kłody pod nogi, mówił, że takie zachowanie nie przystoi. Bo miłość bywała zakazana, raniąca bliskich, którzy wyciągnęli do ciebie pomocną dłoń. A dług wdzięczności, ludzka przyzwoitość czy też po prostu głos rozsądku nakazywały przedkładanie cudzego szczęścia nad swoje. To także historie ludzi zagubionych, rozczarowanych dotychczasowymi doświadczeniami życiowymi, którzy zatracili w sobie umiejętność szczerej rozmowy o swoich marzeniach i pragnieniach.

I pomimo nieodwzajemnianych miłości, nietrafionych decyzji i niesprawiedliwych osądów ludzkich, widać światełko w tunelu. Autorka pokazuje, jak los potrafi okrutnie zakpić z ludzi, ale też dodaje otuchy. Spełnienie marzeń nie przychodzi łatwo, ale ryzyko się opłaca. Bo człowiek jest silniejszy aniżeli myśli, tylko potrzebuje czasu, by to zrozumieć.

„Przypuszczam, że czasami przeznaczenie szykuje dla nas przyszłość, której nie potrafimy sobie wyobrazić. Ażeby pomóc losowi, musimy gorąco wierzyć, że kiedyś coś dobrego w naszym życiu się wydarzy”.

PS Tak na marginesie. Blurb nowego wydania wspomina głównie o historii Daisy, natomiast pierwsze wydanie kładzie nacisk na wątek Lottie. Ciekawe 😉

W ponownym wydawaniem książek Jojo Moyes, oprócz dostępności, fajne jest to, że możemy łatwo zaobserwować postępy jakie autorka czyni z książki na książkę. Jej pierwsze powieści najczęściej nie spotykają się z dużym entuzjazmem, bo porównujemy je do tych najnowszych. Jednak każda ta historia ma swój klimat i warta jest opowiedzenia.

Książka jest podzielona na trzy części, które pozornie nie są ze sobą związane. Jednak z biegiem akcji wątki się łączą. Jest to powieść powolna, stateczna i bardzo nostalgiczna. Dużo tutaj wrażliwości, tęsknoty, trudnych wyborów. I mimo że akcja nie porywa, to ciężko się oderwać, ze względu na niepowtarzalny urok i ten specyficzny styl autorki.

Zawsze z niecierpliwością czekam, kiedy Wydawnictwo Znak poinformuje o premierze kolejnej powieści Jojo Moyes. Na szczęście na początku tego miesiąca moja cierpliwość została wynagrodzona, ponieważ do księgarń trafiło wznowienie jednej ze starszych powieści autorki pod tytułem Zakazany owoc. Od jesieni ubiegłego roku nie przeczytałam żadnej jej książki i przez to trochę zapomniałam już jaką radość potrafi sprawiać mi twórczość Jojo Moyes.

Jojo Moyes traktuję już trochę jak starą dobrą znajomą. Po przeczytaniu około dziesięciu jej powieści wiem, czego mogę się po niej spodziewać i zazwyczaj mnie nie zawodzi. Na szczęście tym razem ponownie otrzymałam to, czego oczekiwałam.

Moyes zabrała czytelnika do Merham, małego konserwatywnego angielskiego miasteczka położonego nad morzem. Osadziła fabułę powieści w dwóch przestrzeniach czasowych i przybliżyła historię dwóch żeńskich postaci Lottie i Daisy.

Akcja powieści rozpoczyna się w latach 50-tych XX wieku. Lokalna, nielubiąca wszelkich zmian społeczność jest co najmniej zniesmaczona, kiedy w jednym z domów wystawionych na sprzedaż zwanym Arcadią zamieszkują żyjący wbrew wszelkim konwenansom ludzie z kręgu bohemy. Dla osiemnastoletniej Lottie Swift przyjętej pod opiekę przez szanowaną rodzinę z miasteczka nowi mieszkańcy są szansą na wyrwanie się z nudnej obyczajowości Merham. Córka opiekunów Lottie - Celia Holdem również chętnie odwiedza Arcadię. Dziewczęta, wbrew zakazom rodziny szybko stają się jej stałymi gośćmi. Celia zostaje wkrótce bohaterką skandalu, który wybucha po jednej z wizyt dziewcząt u nowych znajomych. Dla jego wyciszenia wyjeżdża na jakiś czas do Londynu. Jej powrót do miasteczka z narzeczonym położy cień na całym późniejszym życiu Lottie.

Kilkadziesiąt lat później wokół Arcadii ponownie robi się głośno. Tym razem za sprawą planowanego otwarcia w niej nowego hotelu, który zdaniem mieszkańców Merham przyciągnie z Londynu gości o wątpliwej reputacji i zakłóci spokojne życie miasta. Nad przebiegiem remontu czuwa projektantka wnętrz Daisy Parsons, niedawno porzucona przez ojca swojej czteromiesięcznej córki. Rzucenie się w wir pracy staje się dla Daisy okazją do przewartościowania relacji z byłym partnerem. Przy okazji kobieta odkrywa, że Arcadia skrywa pewien sekret. Sekret, który ożywi bolesne wspomnienia jednej z mieszkanek Merham i odkryje skrywaną latami rodzinną tajemnicę.

Pomimo tego, że to jedna z pierwszych powieści autorki, może trochę słabsza warsztatowo od późniejszych, to Zakazany Owoc był bardzo przyjemną lekturą. Z dobrze skonstruowaną fabułą, z ciekawymi, wyrazistymi bohaterami oraz przesłaniem, że czasami po prostu trzeba ruszyć dalej w swoim życiu. Warto było poczekać na rozwinięcie fabuły, która jak to u Moyes rozkręca się zawsze bardzo powoli. Historie bohaterek książki utworzyły przyjemną, aczkolwiek trochę smutną opowieść o przeznaczeniu, o zakazanej namiętności z góry skazanej na niepowodzenie. Opowieść o ponoszeniu konsekwencji swoich wyborów i o przewrotnym losie.

Jeśli lubicie powieści obyczajowe, lubicie książki Jojo Moyes to Zakazany Owoc bez wątpienia powinien znaleźć się w Waszej biblioteczce. Moja kolekcja powieści Moyes jest już o niego bogatsza.

Książka została podzielona na trzy części. Pierwsza opowiada o losach mieszkańców nadmorskiego miasteczka Merham sprzed wieku, a w szczególności Lotti, dziewczyny którą opiekowała się pewna rodzina w czasie II wojny światowej. Lotti dorasta i zaczyna różnić się o przebranej rodziny. W drugiej części przenosimy się pół wieku do przodu. Mamy tu projektantkę i zarazem samotną matkę Daisy. Obie te części początkowo stanowiły dla mnie oddzielne historie, jakby były to dwie różne książki. Jednak później pojawia się trzecia część i wszystko zgrabnie się połączyło, ale i tak wrażenie hałosu pozostało. Momentami ciężko było mi też połapać się, kto jest kim. Poza tym trzeba dość długo poczekać nim rozkręci się fabuła. Nie można też liczyć tu na jakieś spektakularne emocje. Ale książki Jojo Moyes chyba już takie są - nostalgiczne, refleksyjne, nieco smutne, choć lekko napisane.

Zwykle lubię bohaterów niejednoznacznych lub takich, którzy przechodzą jakieś metamorfozy. Tu postacie są od początku do końca albo dobrzy albo źli, nic pośrodku.

"Wiesz, czasami trzeba po prostu ruszyć dalej przed siebie - stwierdziła starsza kobieta.

Daisy podniosła gwałtownie głowę.

- Żeby przeżyć. Czasami trzeba po prostu ruszyć dalej. To jedyny sposób."

Historia ta pokazuje jak decyzje podjęte w przeszłości rzutują na przyszłość człowieka. Jak tajemnice, które po latach ujrzą światło dzienne mogą namieszać w jego życiu. Autorka wskazuje jak ważna jest rozmowa, wyjaśnienie sobie niedopowiedzeń, które mogą zmienić bieg naszego życia. Powinniśmy również doceniać to, co mamy, dostrzegać to, co najważniejsze, nie bać się swoich uczuć oraz nauczyć się walczyć o to, na czym nam zależy.

"Rób to, na co masz ochotę. Nie będziesz potem niczego żałować. Bo kiedy będziesz w moim wieku, świadomość zmarnowanych szans przytłoczy cię jak głaz."

"Zakazany owoc" to lekka, wzruszająca, wielowątkowa powieść obyczajowa z tajemnicą w tle o sile przeznaczenia, namiętności, utraconych szansach, tęsknocie, miłości w oparach konwenansów. Jak smakuje zakazany owoc i jaką cenę ponosi się za jego zerwanie? To już Wam pozostałem do sprawdzenia. 

„Żeby przeżyć. Czasami trzeba po prostu ruszyć dalej. To jedyny sposób."

Dwie ramy czasowe, dwie bohaterki, dzieli je pół wieku. Nadmorska miejscowość Merham, tutaj życie toczy się swoim spokojnym rytmem, wszyscy się dobrze znają. Lata pięćdziesiąte ubiegłego wieku, to trudny, pokomplikowany świat Lottie. Dziewczyny, która wychowywała się w rodzinie zastępczej. Jedno z dzieci państwa Holden – jej zastępczej rodziny – jest w wieku naszej Lottie, dziewczynki szybko się zaprzyjaźniają. Lata płyną ich przyjaźń się zacieśnia. Niestety zakochują się w tym samym mężczyźnie. Jak dalej potoczy się ich relacja, kto boleśniej zostanie zraniony? Na własnej skórze Lottie poznaje, co to kłamstwo, tajemnice i namiętność. I czasy współczesne – Daisy to młoda projektantka, właśnie ma podjąć nowe wyzwanie zawodowe. Ma zająć się urządzeniem wnętrza pensjonatu. Jest to dla niej nie lada wyzwanie. Ta praca jest dla Daisy ucieczką, właśnie zostawił ją facet, z którym ma kilkumiesięczne dziecko. Kobieta wie, że teraz musi być bardzo silna, ma, dla kogo. Już wkrótce okaże się jak bardzo ten pensjonat jest niezwykły. Skrywa w sobie tajemnice zakazanej miłości. Ma ON niepokojąca dużo wspólnego z historią Lottie.

Czasami bardzo trudno jest zostawić przeszłość za sobą i ruszyć do przodu. Od samego początku powieść wciąga, przykuwa uwagę, nie sposób się oderwać. Wielowątkowa, a przy tym bardzo spójna. Akcja toczy się powolnym rytmem i intryguje. Retrospekcje i czasy współczesne idealnie ze sobą współgrają, wszystkie wątki się ze sobą splatają tworząc dopracowaną całość. Autorka funduje nam niesamowitą dawkę emocji. Idealnie wyważona, bez zbędnego słodzenia, szczera do bólu, chwilami wywołuje uśmiech. Nic nie jest tu łatwe, ani oczywiste.

Miłość, rodzina, niepokojąca przeszłość, przeznaczenie. Czy warto trwać w związku z góry skazanym na porażkę dla dobra dziecka? Czasami tak trudno jest podjąć dobrą, właściwą decyzję. Strach przed tym, co nowe. Trudy samotnego macierzyństwa, poświęcenie, oddanie. Brak szczerych rozmów, niedopowiedzenia, które bardzo utrudniają i komplikują życie. Różne odcienie miłości, namiętność, silne, odważne kobiety. Kłamstwo, które ma swoje konsekwencje. Małe, angielskie miasteczko, mentalność ich mieszkańców w całej okazałości. Gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą, życie na pokaz, plotki, pozory, bo co ludzie powiedzą.

Klimatyczna, wciągająca, poruszająca, słodko-gorzka powieść obyczajowa. Kawał dobrej literatury! Czytanie od początku do końca było ogromną przyjemnością. Powieść daje do myślenia, ukazuje, że warto podejmować wyzwania, iść w życiu do przodu. Jeżeli lubicie mądre, wartościowe, emocjonalne powieści to bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

„Zakazany owoc” to najnowsza książka Jojo Moyes i kolejna napisana na bardzo wysokim poziomie. Autorka jawi się jako mistrzyni powieści obyczajowej i tym razem oferuje nam twór na kształt sagi rodzinnej. Akcja bowiem rozpoczyna się w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, a kończy we współczesności.

Opowiada losy mieszkającej w niewielkim, nadmorskim miasteczku rodziny, która przyjmuje na wychowanie nastolatkę z Londynu. Poza młodszymi dziećmi, państwo Holden maja córkę w zbliżonym wieku i dziewczynki się zaprzyjaźniają. Pech chciał, że obie zakochują się w tym samym mężczyźnie, bogatym synu importerów owoców egzotycznych. Jak rozwinie się sytuacja? Ktoś będzie cierpiał, to pewne. Ale kto? Może wszyscy?

W drugiej części poznajemy Daisy, dekoratorkę wnętrz, którą partner zostawia samą z kilkumiesięcznym dzieckiem. Twierdzi, że sytuacja go przerasta i musi wszystko przemyśleć. Kobieta postanawia być silną dla córeczki i przyjmuje zlecenie odrestaurowania pensjonatu, w małym, nadmorskim miasteczku...

Można stwierdzić, że poza ludzkimi bohaterami, kolejnym z nich, pełnoprawnym, żeby nie powiedzieć głównym jest właśnie Merham. Ono żyje własnym rytmem, buntując się przeciwko zmianom. Jak to w niewielkich miejscowościach bywa, wszyscy się znają, plotkują i dbają o pozory. Niektórzy do przesady.

Moyes po raz kolejny pochyla się nad losami kobiet, trudności jakim muszą sprostać jako matki, ile muszą poświecić. Książka jest niezwykle obszerna. Ma ponad pięćset stron, jednak napisana jest tak przystępnym językiem, że nie męczy. Nie wprowadza też chaosu, wszystkie fakty i postacie są uporządkowane, poukładane.

I niestety często przewidywalne. Ale choć kilku wydarzeń się domyślamy, nie odbiera to bynajmniej frajdy z czytania. Kibicujemy bohaterom niczym ulubionej drużynie sportowej, a autorka usprawiedliwia ich decyzje, choć przyznać trzeba, że zazwyczaj, mimo że pogmatwanymi drogami, postępują słusznie.

Jojo Moyes ma już wyrobioną markę na polskim i światowym rynku wydawniczym. W „Zakazanym owocu” akcja może dzieje się niespiesznie, ale to kawał dobrej literatury. Skłania do refleksji i pozwala zastanowić sie nad tym, jakie życiowe wybory warto zrealizować. To pochwała odwagi i siły kobiet, które jeśli trzeba poradzą sobie w każdych warunkach. Wystarczy tylko ruszyć naprzód...

To zarazem potępienie postawy „co ludzie powiedzą?” i przedkładania pozorów nad własne szczęście. Nad szczęście najbliższych. Polecam niezmiennie kolejne dzieło Moyes i ostrzegam, że czytając nabierzecie ochoty na filiżankę herbaty. Bohaterowie wypijają jej na kartach powieści hektolitry... jak przystało na małe, nadmorskie, typowo angielskie miasteczko.