Zakątek nadziei

“Zakątek nadziei” Pauliny Kozłowskiej przyciąga wzrok piękną, sielską okładką. Niech was ona nie zwiedzie, bo opowiedziana historia przeczołga was emocjonalnie, ale też da nadzieję na lepsze jutro. Autorka porusza trudny, bardzo niewygodny tematy jakim jest przemoc domowa w każdym jej wymiarze, bo fizycznym, psychicznym i ekonomicznym. Sygnalizuje również temat weteranów wojennych i emerytowanych policjantów, którzy nie jedno widzieli, a to zostawiło ślad w ich psychice. Bo nigdy nie można przejść obojętnie wobec zła jakie wyrządza człowiek.

W powieści nie zabraknie pięknych okoliczności przyrody nadmorskiej oraz zwierząt. Autorka zwraca naszą uwagę na adopcję zwierząt, które też zostały skrzywdzone przez człowieka, a mimo to nie tracą nadziei na znalezienie nowego domu. Zło zostaje rekompensowane nadzieją na poprawę losu w każdym z poruszanych aspektów.

***

Liwia pobita przez swojego narzeczonego trafia w ciężkim stanie do szpitala. Czuwa przy niej koleżanka z pracy, Wiktoria. Kiedy Liwia odzyskuje przytomność, kobieta proponuje jej, aby wyjechała nad morze do jej brata Daniela. Prowadzi on Zakątek weteranów. Z dala od oprawcy Liwia powinna być tam bezpieczna. Tylko, czy na pewno?...

***

Wątek przemocy domowej, czy to fizycznej, czy psychicznej, zawsze wzbudza masę emocji. Czytając o niej, przeżywa się wszystko

mocniej, tym bardziej że w prawdziwym życiu również zdarzają się takie sytuacje, i nie są one niestety rzadkością...

"Zakątek nadziei" choć porusza trudny temat; to otuli również nadzieją na lepsze; opowie o nowym początku, przyjaźni, bezinteresownej pomocy i szansie na normalne życie.

Urokliwe miejsca, jakim niewątpliwie jest Zakątek weteranów, czy same Welonki, były idealnym miejscem dla Liwii na leczenie ran po koszmarze, jaki zgotował jej narzeczony.

Dziewczyna nie była już sama, mogła liczyć na Daniela i Wiktorię.

Mogła w końcu normalnie funkcjonować, bo we Wrocławiu gdzie mieszkała wcześniej, cały czas musiałby rozglądać się za siebie, czy jej oprawca nie wróci. Jego matka, ceniona pani architekt, również uprzykrzała jej życie, bo "Liwia zniszczyła życie jej synkowi" ⁉️

"Zakątek nadziei" czyta się niezwykle szybko; po mocnym początku, jaki zafundowała Autorka, nie mogłam odłożyć lektury na bok. Musiałam dowiedzieć jak zakończy się historia Liwii. Polubiłam ją, tak samo jak Daniela i Wiktorię - oni przywracają wiarę, że są na świecie ludzie, którzy wyciągną pomocną dłoń i nie zostawią w potrzebie ❤

Kiedy weźmiesz do ręki tę książkę, musisz wiedzieć, że nie jest to lekka i banalna historia. Ten elegancki domek na okładce, wśród zieleni może oznaczać nadzieję na coś nowego, ale może też w swoich ścianach skrywać historię, która nie powinna ujrzeć światła dziennego.

Przemoc fizyczna, psychiczna czy ekonomiczna potrafi zniszczyć w człowieku najbardziej delikatną tkankę. Doprowadza psychikę do takiego stanu, że patrząc na małe, sprytne mróweczki myślisz, że to one mają lepszy żywot, niż człowiek gnębiony. Liwia mimo młodego wieku już to wszystko doświadcza. Rany na ciele nie bolą tak, jak rany psychiczne, które zakotwiczą się w jej umyśle na długi czas. Jak to zranione zwierzę, wyje i piszczy, w skrytości błagając, aby to wszystko już się skończyło. Wierzy, że jest w stanie jeszcze ochronić, to co w niej kiełkuje, co da w przyszłości radość i pocieszenie. Niestety wraz z ostatnim ciosem, ta iskierka gaśnie.

Liwia nie widzi dla siebie przyszłości. Jednak pomocna ręka koleżanki z pracy, która okazuje się aniołem w ludzkiej skórze, pokaże jej, że jest w stanie wygrać z demonami przeszłości. Wysyła ją nad morze, do uroczego „Zakątka weteranów”, który prowadzi jej brat Daniel, były policjant. Tam w otoczeniu lasów, śpiewu ptaków i czujnego oka Daniela, Liwia próbuje zapomnieć o tym, co było. Mała mieszanka testosteronu rozbawia i rozwiewa ciemne chmury, dając Liwii lekki powiew wiatru. Kiedy zaczyna odczuwać ukojenie, niestety burza zmienia kierunek i nadchodzi nad uroczy zakątek. Wraz z nią pojawi się kobieca postać, która nie ma pokojowych zamiarów.

Ta książka porusza bardzo ważny temat szkodliwego działania jednego człowieka, na drugiego. Każda przemoc, każde złe słowo zostawiają blizny, które czasami goją się latami. Jednak autorka pokazała, że mimo wszystko ludzka psychika jest silna, potrafi walczyć o swoje, jest uwrażliwiona i otwarta na pomoc. Liwia mimo wstydu otwiera się na drugiego człowieka, chce żyć i patrzeć na swoją przyszłość z nadzieją. Ma wokół, siebie przychylnych ludzi, którzy wyciągają pomocna dłoń, a nawet dają jej klucz, aby mogła otworzyć czyjeś zamknięte serce.

To też przesłanie dla nas, aby być czujnym obserwatorem, czy gdzieś obok, za ścianą, a może w bliskim otoczeniu, jakieś pełne lęku oczy, nie potrzebują naszego wsparcia.

Czy na codzień zastanawiamy się co dzieje się za zamkniętymi drzwiami domów i mieszkań? Zapewne nie. A tam często nie panuje miłość i sielanka, ale przemoc i terror.

Liwia pewnego dnia obudziła się w szpitalu, po tym jak skatował ją narzeczony. Osoba, która powinna być najbliższą okazała się oprawcą. Gdyby nie starszy pan, sąsiad, który w końcu odważył się interweniować, Liwia tego razu mogłaby nie przeżyć.

W takich sytuacjach ważne jest, aby mieć kogoś kto wyciągnie do nas pomocną dłoń. Aniołem dla Liwii okazała się koleżanka z pracy. Znalazła Liwii spokojny azyl u swojego brata- Daniela, który prowadzi ośrodek dla żołnierzy zmagających się z traumami po powrocie z misji. Ale czy Zakątek Weteranów stanie się miejscem, gdzie Liwii na pewno nic nie zagrozi?

Sielska okładka, sympatyczny tytuł- to wszytko mogłoby sugerować, że mamy do czynienia z lekką letnią historią o błogim życiu na wsi. Jednak już początek powieści Pauliny Kozłowskiej mocno sprowadza czytelnika na ziemię. Okazuje się, że główna bohaterka od lat jest ofiarą przemocy domowej i to jedną z tych, które nie widzą dla siebie innej drogi i miejsce na ziemi niż to u boku oprawcy. Dziewczyna regularnie bita, poniewierana i poniżana traci kontrolę nad swoim życiem ale nie widzi wyjścia z tej sytuacji. Wbrew pozorom otarcie się o śmierć powoduje, że Liwia ma szansę na nowe życie.

Nie ma nawet ułamka powodu, który usprawiedliwiałby przemoc wobec drugiego człowieka. Jednak agresja i tyrania ze strony bliskich jest często pojawiającym się motywem w wielu domach, a ofiary nie są w stanie przeciwstawić się takiemu traktowaniu.

Dobrze, że są autorzy, którzy nie boją się poruszać tak trudnych tematów na kartach swoich powieści, bo jeśli choć jedna osoba otrząsnie się z marazmu i dzięki lekturze spojrzy trzeźwo na problem, to już będzie ogromny sukces.

Ale "Zakątek nadziei" to nie tylko smutek i traua. Znajdziecie w niej dużo ciepła, pozytywnych wibracji, pięknych emocji. Na kartach tej powieści odnajdziecie apoteozę przyjaźni, która jest ogromną wartością, często niestety niedocenianą. Dlatego bardzo mocno polecam lekturę najnowszej powieści Pauliny Kozłowskiej, od której nie mogłam się oderwać.

Owiana tajemniczością. Utkana emocjami. Obnażająca gorycz dnia powszedniego. Ukazująca siłę prawdziwej przyjaźni i miłości. Napawająca nadzieją, że po burzy zawsze świeci słońce.

Każdy z nas wie, że przemoc jest zła. A mimo to rzadko kto na nią reaguje. Bo nie chce się wtrącać. Bo się boi. Bo to nie jego sprawa. Tymczasem za zamkniętymi drzwiami, być może ktoś, walczy o życie...

Gdyby nie interwencja sąsiada, Liwia nie miałaby szansy na przeżycie. Bita i poniżana przez swojego wpływowego i znanego narzeczonego, przeżywa piekło na ziemi.

Teraz, z licznymi ranami na ciele i duszy, budzi się w szpitalu. Nie przypuszczała, że sprawy zajdą tak daleko, a mężczyzna, któremu oddała serce, omal nie zakatował jej na śmierć.

Aby nieco ochłonąć i odpocząć, za namową przyjaciółki, postanawia wyjechać na Pomorze do "Zakątka weteranów". Tutaj poznaje właściciela nieruchomości - Daniela, oraz jego czterech czterożnych przyjaciół. Liwia szybko zadomawia się w nowym miejscu i przyzwyczaja do obecności Daniela. Chociaż nie mówi mu prawdy o swojej przyszłości, ta szybko wychodzi na jaw.

Liwia jest przerażona, gdy pewnej nocy, zauważa na posesji zakapturzoną postać. Jest pewna, że jej narzeczony ją znalazł, wszak ma układy i jest zdolny do wszystkiego.

Lecz prawda okazuje się zupełnie inna...

"Zakątek nadziei" to niezwykle ważna powieść. Autorka ukazuje w niej, że czasem należy pokonać własny wstyd i wołać głośno o pomoc.

Niestety większość z nas ma z tym problem. Zastaszona, przerażona, zawstydzona boi się odezwać.

A przecież zawsze znajdzie się ktoś, kto wyciagnie pomocną dłoń. Kto nie oceni, nie wyśmieje, a wesprze i pocieszy.

"Zakątek nadziei" napawa optymizmem. Ukazuje, że nieważne, jak trudną i bolesną drogę masz za sobą, bo tuż za rogiem, czeka na ciebie coś pięknego.

Nieważne ile razy upadniesz, ważne, że z każdego upadku podnosisz się silniejsza.

I nieważne ile razy dosięgniesz piekła, ważne, że potrafisz z niego się odbić i mocno chwycić za dłoń swojego prywatnego anioła.

Bo anioły istnieją.

Trzeba tylko umieć je dostrzec.

Dziękuję Wydawnictwu Replika za możliwość przeczytania i zrecenzowania tej powieści.

Takie książki jak "Zakątek nadziei" są potrzebne. Otwierają oczy i serca.

Serdecznie polecam