Zagubieni w Neapolu

Piękna książka o miłości, piękna książka o Neapolu. Odebrałam ją jako autobiograficzną i chyba to jest przyczyna dosadnego, bezpośredniego i głębokiego opisu uczuć bohaterów, które wnikają w ciało podczas czytania.

Sposób przedstawienia Neapolu wcale mnie nie zdziwił, bo jestem po lekturze książek Eleny Ferrante. Wprawdzie byłam kiedyś w tym mieście, ale rzucenie okiem na biedne dzielnice przez turystę mają sie nijak do odczuwania miasta przez mieszkańców. Quartiero Spagnolo nie jest przyjazna, ale jeśli mieszka się tu z mężczyzną życia, to staje sie ciepłym domem. Bo domem są ludzie. To konkluzja samej bohaterki.

Jest to książka dla tych, którzy lubią się zastanowić nad sensem ludzkich powiazań i nad rolą przyzwyczajeń i tradycji.

Powieść przeczytałam z wielka przyjemnością i umieszczam na wysokiej półce.

Debiut literacki Heddi Goodrich pt. „Zagubieni w Neapolu” to rewelacyjna, poetycka opowieść o pierwszej miłości i życiu w Neapolu pod koniec lat 90tych XX wieku.

Autorka w spokojnym, przyjemnym i pełnym środków stylistycznych języku przedstawia nam opowieść związku głównej bohaterki, jej imienniczki z Pietro. Historia zaczyna się, gdy ta dwójka się poznaje i powoli zaczyna się ich wzajemna fascynacja. Warto podkreślić, że całość przedstawiona jest oczami Heddi, a rozdziały poświęcone tamtemu życiu w Neapolu poprzetykane są wymianą mailową jej i Pietro po latach. Przez to od początku wiemy, że tamten związek nie skończył się szczęśliwie. Powoli odkrywamy całą ich historię miłości, jak do zakochania i fascynacji przeszli przez głęboką miłość i przyzwyczajenie, po rozpad związku. To zderzenie ludzi o różnych światopoglądach, gdzie jedno nie jest skore do żadnego kompromisu, nie ma też siły i odwagi by sprzeciwić się tym, którzy tego związku nie akceptują. To historia głównie piękna, jednak momentami trudna, wywołująca dużo uczuć. Ogólnie, mimo dosyć trudnego początku, książka bardzo mi się podobała, oczarowała mnie klimatem Sycylii, pięknym językiem i szczerze przedstawioną głęboką historią miłosną zmuszającą do refleksji. Polecam tym, którzy kochają język i lubią nieśpieszne lektury.

„Gówniane życie, nie ma co mówić. Paskudnym faktem jest przyzwyczajenie. Sądzę, że już zabliźniły się wszystkie rany po zawodach, błędach i przykrościach. Opisuję się jako mężczyznę na dobrowolnym wygnaniu, ale moja dusza wciąż ma odruchy wymiotne. Nie widzę żadnego wyjścia ani drogi ucieczki. Z drugiej strony cynicznie i małostkowo myślę, że wiele z moich przykrości i lęków to prezenty od moich rodziców, którzy sprzysięgli się wraz z tą głupią częścią mnie, że uczynią mnie potwornie podobnym do siebie samych”.

To fragment listu Pietro do Heddi, który niegdyś, jako student geologii na Uniwersytecie w Neapolu zakochał się na zabój w Heddi właśnie, Amerykance, która przyjechała studiować do Neapolu. Zbieżność imienia z imieniem autorki chyba nie dziwi, można przypuszczać, że to jej osobista historia będzie opisana w książce. Kiedy Heddi po zakończeniu studiów opuszcza Neapol, by zamieszkać w Nowej Zelandii, po latach dostaje niespodziewany list od Pietro. To sprawia, że powracają wspomnienia z czasów studenckiego, beztroskiego życia w Neapolu, mieście pięknym, a jednocześnie tak odpychającym, że nie wiadomo, czy je kochać, czy z niego uciekać,a w którym oboje przeżyli coś pięknego, miłość niezwykle trudną, obfitującą w momenty pełne uniesień i szczęścia, ale również nie do końca spełnioną. Nie jest tajemnicą, ani nie będzie spojlerem to, że oboje nie są już razem, bo świadczy o tym już pierwszych kilka stron. Dlaczego zatem miłość tak silna nie miała przełożenia na późniejszą relację?

Pietro, to chłopak z małej wioski, mający prostych, bardzo poświęconych pracy i swojej ziemi rodziców, Heddi z kolei jest wyzwoloną, marzącą o wielkich podróżach dziewczyną. Mimo, iż Pietro chciałby zmienić swoje życie, to z drugiej strony ciężko jest mu odciąć korzenie i zawieść tym samym rodzinę. Można by rzec, że to trochę tchórzliwe zachowanie, świadczące o tym, że chłopak, a potem już mężczyzna, nie potrafi podejmować własnych decyzji i żyć własnym życiem, po trosze tak też jest, ale z drugiej strony, czasem bardzo ciężko jest wziąć los w swoje ręce, kiedy odpowiedzialność za rodzinę, przywiązanie i strach przed odcięciem się od wszystkiego, co pewne i znane, są silniejsze. Tak bywa, spotkałam się z takimi sytuacjami również i jestem w stanie to zrozumieć. Oboje próbują ze wszystkich sił, by ich związek przetrwał. Heddi odwiedza rodzinę Pietro, w której nie jest akceptowana i nie czuje się dobrze, Pietro poznaje rodzinę Heddi, którą zwyczajnie w świecie uznaje za fantastyczną. Niemniej jednak nigdy nie będzie między nimi czegoś, co by scaliło ich na zawsze. Czy to wina różnych oczekiwań? czy niezgodność charakterów? czy może jednak odrażającego, gorącego i męczącego Neapolu? „Setki tysięcy juter, wyrzuconych w błoto możliwości. Nagle opanowało mnie wrażenie dyskomfortu, uczucie nieznośnego bezruchu, poczucie utraty, na którą nie było lekarstwa”. Po kilku latach spędzonych w tym mieście, w zabytkowej Quartieri Spagnoli, pod którą jest Podziemne Miasto, pełne tuneli, pustych przestrzeni, a na dodatek upał i sirocco nie dają żyć, można mieć dość. Można mieć wrażenie, że to miasto wysysa energię i chowa ją gdzieś pod te wszystkie ulice, do podziemi i że ona tylko tam czeka, by razem z Wezuwiuszem kiedyś wybuchnąć i zetrzeć w pył każde istnienie.

To smutna, ale piękna historia, świetnie pokazana od strony psychologicznej: obraz dwóch istnień, które choć nie potrafią żyć bez siebie, nie umieją również żyć razem. Wiecznie się ścierają, zbliżają i oddalają, aż w końcu przychodzi moment wyboru, który i tak niewiele zmieni w warstwie uczuciowej. Heddi Goodrich nie napisała płomiennego romansu, który kończy się happy endem, to książka, która jest pełna melancholii, nostalgii za dawnymi czasami i jest dobrą analizą ludzkich odczuć: pragnień i lęków.

Warto również wspomnieć o samym Neapolu, który jest niekwestionowanym bohaterem tej książki. Opisy miasta świetnie oddają jego atmosferę i sprawiają, że z jednej strony od razu chce się tam pojechać, a z drugiej, w ogóle nie. Mamy tu przedstawienie miasta za pomocą zmysłów: wzroku, dotyku, słuchu, węchu, albo przez pryzmat mieszkańców. Bardzo mi się podobały te opisy, a jest ich naprawdę sporo, na koniec wybrałam dwa cytaty.

„Błękitna noc spływała jak akwarela na budynki Quartieri Spagnoli, a mimo to nieśmiałe ciepło tego wiosennego popołudnia zostawało uwięzione w zaułkach, zaplątane w pajęczyny porozwieszanego, zapomnianego prania, w opary smażących się kalmarów i słodkawy odór śmieci”.

„Melancholia żyła w każdym zaułku, w parze z dwoma dziewczynkami jędzącymi lizaki w seksownych minispódniczkach, była w ich straconym dzieciństwie. Była w bezrobotnych przed barem, którzy wymieniali wiadomości na temat piłki nożnej, w jęku młynka do kawy, który wciąż od nowa musi powtarzać codzienną, odwieczną pracę, i nigdy niczego nie osiągnie; była w kobiecie w średnim wieku, sprzedawczyni książek dla dzieci, która usadowiona na brudnych schodach jakiegoś kościółka na oczach wszystkich sylabizowała tekst bajki „Trzy świnki”. Smutek był w braku prywatności i wstydu”