Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite

Rok temu w marcu zachwycałam się zbiorem opowiadań Daphne du Maurier i tak się złożyło, że historia zatacza koło, bo i w tym roku w marcu jestem zachwycona zbiorem opowiadań w bardzo podobnym klimacie, ale spod pióra Susan Hill. To właśnie jest niesamowicie pociągające w czytaniu, że nigdy nie wiesz przed otwarciem książki jakie uczucia będą Ci towarzyszyć.

W tym przypadku była to literacka rozkosz, bo Susan Hill pisze opowiadania z takim wyczuciem i taką elegancją, którą widuję w klasycznych powieściach. Trop z książkami Daphne du Maurier jest tu w pełni uzasadniony, bo może być dla was takim drogowskazem, że jak lubicie du Maurier to Hill będzie dla was dobrym wyborem, ale też warto zaznaczyć, że Hill w tym wszystkim ma swój własny styl co bardzo doceniam. Jest bardziej mroczniejsza i fatalistyczna w swojej wizji na historię.

Przez większy czas dana historia może wydawać się mniej zatrważająca, ale w powietrzu wisi mrok, który tylko czeka, by uderzyć. Bardzo przypadły mi do gustu rozwiązania w każdym z siedmiu opowiadań, które przekraczają granicę rzeczywistości i wchodzą już w mrok mocy nadprzyrodzonych. Autorka zaimponowała mi plastycznością w opisywaniu właśnie tego gęstniejącego mroku, który spada na bohaterów, bo potrafiła wywołać ciarki niedosłownym opisem jakiejś makabry, a właśnie takim lepkim i klaustrofobicznym przekazem strachu, który na nas osiada, gdy dzieje się coś co przekracza nasze pojmowanie świata.

Napisałam, że podobały mi się wszystkie rozwiązania, ale też warto zaznaczyć, że od początku do końca wszystkie, a były krótsze bądź dłuższe opowiadania przypadły mi do gustu, co w zbiorach opowiadań wcale takie częste nie jest.

Susan Hill w zwyczajne sytuacje potrafi włożyć subtelną trwogę, która pozostaje w pamięci po skończeniu i też muszę ją pochwalić za ciekawe pomysły, na których opierała swoje historie. Do znanych motywów potrafiła dołożyć własne niebanalne ślady.

Porzucenie moralności na rzecz nauki. Piękno ciała i brzydota duszy. Zawiść, która niesie okrutną zemstę. A to ukazane za pomocą życia przenoszonego z jednego na drugie. Lalki, którą lepiej traktować dobrze. Obrazu, który zawsze jest tam, gdzie znikają ludzie. Jest w tym miłość, pasja i zemsta. Bohaterowie gubią się w codzienności i zapadają w mroku. Nie są pewni, co jest jawą, a co snem. Ucieczka nie ma sensu, a ludzie wokół nie mogą udzielić pomocy. W siedmiu opowiadaniach autorka bawi się klimatem i tworzy coś wyjątkowego. Pięknego i pociągającego. Zdecydowanie godnego uwagi.

Nie potrafię pogodzić się z myślą, że Susan Hill to pisarka współczesna. Jedynie w jednym opowiadaniu cofa się do okresu wiktoriańskiego, a resztę najchętniej umieszcza w latach powojennych, ale całość pachnie grozą dziewiętnastego wieku. Ma w sobie wszystko, co stara, dobra groza sobą reprezentuje, a jej proza plasuje się gdzieś w okolicach tej, jaką posługiwał się Le Fanu. Czyta się to natomiast z ogromną przyjemnością.

Utonęłam w światach stworzonych przez Hill. Zagubiłam się w jej zgrabnych zdaniach i przytłaczającym mroku, jakim oblepiła swoich bohaterów. Nawiedzone miejsca i przedmioty zostały wykreowane ze smakiem, a przeróżne okoliczności życiowe, w jakich znalazły się kolejne postacie, stworzone były starannie. Tekst więc był na wysokim poziomie, a wydawnictwo Zysk i S-ka zadbało, by całość nęciła ładnym wydaniem. Takich tytułów właśnie potrzebuję!

przekł. Jerzy Łoziński

,,Był posępny listopadowy wieczór, nad rzeką zawisła gęsta mgła, a rozmyte aureole otoczyły latarnie uliczne. W takich okolicznościach doszło do rozmowy, która miała doprowadzić do tragicznych skutków".

Chyba nie znam takiej drugiej pisarki, która umiałaby w tak ujmujący sposób opisywać wydarzenia z tej książki. Ma tak niesamowicie lekkie pióro, które wzlatuje nad niebiosa, a my chętnie się mu przyglądamy. Pochłaniamy najmniejszy kawałek treści, by pieściła nasze wnętrze. To opowieść z klasą i babcinym ciepłem. Tutaj bohaterzy rozmawiają o rzeczach ważnych i błahych, a ja nie potrafiłam się nadziwić, że każda ta rzecz ciekawiła mnie jednakowo. Bohaterami jest tu kilka postaci, które są faktycznie różne. Nie każdemu można tutaj zaufać, gdyż dla nich śmierć bywa na porządku dziennym. Zwłoki jakiegoś topielca pływającego od dłuższego czasu pod barką są nie człowiekiem z krwi i kości, tylko denatem, którego trzeba rozłożyć na czynniki pierwsze. Jednak mimo opisów nie jest nam niesmacznie, choć bohaterzy potrafią się krzywić. Jest ciekawie, jakby ktoś zdradzał nam największą tajemnicę. Odbiór denata przechodzi na nas i gdzieś zaciera się ta granica pomiędzy płaczem spowodowanym śmiercią, a widokiem ciała, które nie jest już człowiekiem, a jedynie jego skorupą, która pozostała do zbadania.

W powieści znajduje się kilka różnych opowiadań, jednak każda z nich posiada ten smak i klasę z którą się je zapamiętuje. Niekiedy było mrocznie, ale nie wywoływały we mnie lęku, tylko właśnie podziw. Opowiadania podzieliłabym na horror, może nawet kryminał i oczywiście fantastykę, która zawsze w jej książkach jest obecna. Wszystko napisane z umiarem, małym dreszczykiem i niemal poezją doskonale przekazaną przez uczucia z jakimi zmagają się postacie. Zakończenia tych historii nie można przewidzieć, gdyż na początku każdego z nich odnajdziecie małą podpowiedź, a później skazani jesteście na domysły. Bardzo polecam do przeczytania przy ognisku, czy też wieczoru z horrorem, gdyż nie ukrywam, że w nocy emocje zwane strachem budzą się jako pierwsze:-)

Wspominałam już jak uwielbiam horrory? Nie ma znaczenia czy jest to krótka forma czy pełnowymiarowa lektura - wszystko co kryje w sobie dreszczyk przerażenia biorę w ciemno! Susan Hill już wcześniej zabrała mnie w sympatyczną podróż po bezkresach zaskoczeń grozy, więc tym chętniej sięgnęłam po jej nowe dzieło, które śmiało mogę przyrównać do równie udanej poprzedniczki.

W książce zamknięto kilka opowiadań, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Motywy są różne, więc nie będę Wam streszczać historii, polecam bowiem zajrzeć do nich samemu i na własnej skórze przekonać się, która historia trafi do Was najbardziej. W moim odczuciu wszystkie były pomysłowe i dobrze wykonane, więc naprawdę bardzo trudno wybrać mi tą jedną ulubioną a tym samym potwierdzam, że jako fan grozy podczas czytania bawiłam się lepiej niż dobrze.

Hill rewelacyjnie radzi sobie ze stopniowaniem napięcia. Buduje elementy zaskoczenia, które zawsze przywołują sporo emocji, ale to ciężki klimat, mroczna atmosfera i uczucie nieuchronnych strasznych wydarzeń napędza nas do przerzucania kolejnych stron. W typowo angielskim stylu autorka prowadzi nas przez kolejne opowiadania bawiąc się oryginalnością oraz rozciągając schematy, by w ostatecznym efekcie zaserwować nam nie tylko wydarzenia z dreszczykiem w tle, paranormalnymi zjawiskami czy niebezpiecznymi istotami, ale i pewnym wartym zapamiętania morałem.

"Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite" to kolejna bardzo udana propozycja od Susan Hill. Jeśli macie obiekcje przed krótką formą i nie przekonują Was odpowiadania - oto idealny moment, by zmienić zdanie. To książka idealna do poduszki, ponieważ można poczytać przed snem wybrane historie, pobudzić tym samym wyobraźnię do intensywnego działania i zaserwować sobie koszmary, bo autorka posługuje się plastycznymi i obrazowym językiem, który pozwala odgrywać w naszej głowie żywe obrazy.

Zło wdziera w się naszą codzienność z każdej strony… Wdziera się ono także z innego świata.

Mgliste ulice wiktoriańskiego Londynu, przedmieścia lat 50., przerażające sekrety naukowca, śmiertelne niebezpieczeństwo to tylko niektóre z obrazów opowieści, które stworzyła dla nas Susan Hill w swoim zbiorze „Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite”.

Autorka znana jest z pisania niesamowitych historii, więc nie mogło być inaczej i tym razem. Hill ma wysoce rozwiniętą wyobraźnię i talent pisarki co pozwala jej tworzyć w sposób zaskakujący i na długo zapadający w pamięci. W „Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite” oddała ona hołd wiktoriańskiemu stylowi pisania, ale zrobiła to na swój własny sposób. Dzięki temu być może całość jest znacznie lepiej przyswajana przez czytelnika i lepiej zrozumiana. Niemniej jednak charakter wiktoriańskich dzieł pozostał zachowany.

Do zbiorów opowiadań zawsze podchodzę z dystansem, jednak trzeba przyznać, że tym razem nie ma mowy o żadnym zawodzie. Każda z 7 przedstawionych historii jest inna i równie mocno ciekawa. Może nie wszystkie były straszne, ale jest to bardzo miłe połączenie horroru, thrilleru i fantastyki. Oczywiście możemy się tutaj doszukiwać jakiś niedociągnięć, ale na upartego są one w każdej książce. Biorąc także pod uwagę, że są to opowiadania ich fabuła nie było mocno rozwinięta przez co momentami można odczuwać, że zostało coś pominięte. Autorka przede wszystkim stawia na dobrze przedstawione postacie i całą otoczkę, a nie akcję. Jednak uczucie grozy, niepokoju nie opuszcza nas ani na chwilę, a to sprawia, że każde z opowiadań czytamy z zapartym tchem.

„Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite” to świetny zbiór opowiadań, w którym tak naprawdę każdy miłośnik horrorów i thrillerów może znaleźć coś dla siebie. Susan Hill być może nie jest jeszcze u nas bardzo znana, dlatego tym bardziej polecam Wam jej książkę. Uwierzcie, że warto zapoznać się z jej prozą.