Zaginiony symbol. Robert Langdon. Tom 3

Zaginiony symbol to raczej zaginiona wena twórcza Dana Browna. Jej początkowa konstrukcja, możliwe, że przez fakt swoistego oklepania nie wciąga tak samo, jak w przypadku innych powieści, których bohaterem jest Robert Langdon. Wezwany, a raczej ściągnięty podstępem do Kapitolu, gdzie kontaktuje się z nim tajemniczy rozmówca, a następnie odkrycie w jednej z sal odciętej dłoni przyjaciela, która jest pierwszą ze wskazówek. Później mamy do czynienia z CIA, które działa na tych samych zasadach, jak w filmach klasy B. Zagadka, aż tak nie pociąga i z pewnością można się troszkę zawieźć przez pierwsze trzysta stron na autorze, który do tej pory pisał prawdziwe bestsellery. Choć może się mylę, jednak spadek w notowaniach po tej powieści mówi sam za siebie. Jednakże sądzę, ze dla ludzi, którzy kochają mistykę i tak znajdą tutaj coś dla siebie. Możliwe, że my europejczycy jesteśmy bardziej przywiązani do zagadek z naszego podwórka, aniżeli tajemnic masońskich, które są czysto rodem z Ameryki. Z pewnością jedyne czym można się zainteresować po tej lekturze to zagadnienia z dziedziny neoetyki. Ta powieść jest swoistym przekazem wiary w możliwości ludzkiego umysłu, w wiarę we własne możliwości, osiągnięcie nieosiągalnego i co najważniejsze ta powieść stała się początkiem przemiany wstępu do kolejnej, jaką jest Inferno - prywatnym zdaniem najlepszej powieści pisarza. Zaginiony symbol można uznać za słabszą z jego powieści. Kiedyś uważałam, że jest to jedyny pisarz, który może napisać na tysiąc stron i się nią nikt nie znudzi. Popełniłam błąd. Te ponad 600 stron przebrnęłam z jakimś mozołem. Czy było warto? I tak i nie. Nigdy nie dowiesz się, czy książka jest interesująca dla ciebie, póki jej nie przeczytasz od początku do końca...

Już po raz trzeci zaginąłem z Robertem Langdonem. A to za sprawą światowej sławy pisarza Dana Browna. Tym razem to „Zaginiony symbol” sprawił, że w mieszkaniu wieści o mnie zaginęły. Żona miała święty spokój, a ja prawdziwe czytelnicze święto. Bo nie da się ukryć, że lektura książek Browna to celebracja – prawdziwa czytelnicza uczta. Autor doskonale łączy historię, zagadkę, intrygę, akcję i geniusz swojego pióra. A Robert Langdon to James Bond ikonografii.

Tym razem najpopularniejszy historyk w dziedzinie światowej literatury wezwany zostaje do Waszyngtonu. Na prośbę swojego przyjaciela Petera Solomona wygłosić ma przemówienie. Niestety jak się okazuje owo zaproszenie było misternie zaplanowaną pułapką. Na domiar złego znaleziona zostaje odcięta dłoń Solomona, a na niej wytatuowano tajemnicze symbole. Okryty zostaje również masoński pierścień. Co może oznaczać taki przekaz? Oto pytanie do specjalisty – Roberta Langdona.

Jak zwykle historyk musi walczyć nie tylko z tajemniczymi siłami, lecz również z czasem. Ten nie gra na jego korzyść. Każda uciekająca sekunda zmniejsza szanse na odnalezienie Petera żywego. Langdon idąc za rozszyfrowanymi wskazówkami nie zważa na niebezpieczeństwa, lecz dąży do poznania prawdy.

Jaką drogę będzie musiał przejść Langdon? Czy zdoła uratować przyjaciela? Jaką prawdę odkryje? Warto się tego dowiedzieć.

„Zaginiony symbol” to trzecia część cyklu z Robertem Langdonem. Trzecia i równie udana oraz wciągająca jak dwie wcześniejsze. Dan Brown nie ma sobie równych w tworzeniu zagadek z historią w tle. Zagadek tak intrygujących, że często czytając książki autora, szukałem informacji pogłębiających wiedze, którą Brown przelewa na papier swych powieści. Co ważne robi to rzetelnie. Widać, że autor przed napisaniem książki, wkłada ogrom pracy w research.

I za to należą się słowa uznania. Lecz nie tylko za to. Za pomysł, wykonanie, zagadkę, akcję… i mógłbym tak wymieniać walory twórczości amerykańskiego pisarza oraz mocne strony „Zaginionego symbolu”, ale nie chce zabierać Wam czasu na czytanie tej recenzji. Lepiej przeczytajcie coś wartościowszego – książki Dana Browna, są godne polecenia!

Powieść „Zaginiony symbol” ukazała się nakładem Wydawnictwa Sonia Draga

⭐RECENZJA⭐

Pisarz @authordanbrown zachwycił mnie swoimi poprzednimi książkami - "Anioły i demony" oraz "Kod Leonarda Da Vinci". Uważam, że są to lektury godne uwagi, jak i polecenia. Myślałam, że również tak bedzie przy powieści "Zaginiony symbol", ale ta książka niestety kompletnie mnie nie porwała, wręcz przeciwnie, irytowała mnie. Zacznę od fabuły, która jak dla mnie była bardzo naciągana, taka pisana na siłę, bez jakiegoś polotu, po prostu nudna. Z początku nie mogłam zorientować się kto, gdzie, jak, w jakim celu?!?! 🤔 Uważam, że autor chciał za dużo na raz i stąd wyszło to, co wyszło 🤷🏻‍♀️ Z tą historią nie czułam żadnej więzi, podczas czytania nie czułam żadnych emocji, nie czułam jakiegokolwiek napięcia, kompletnie nic nie czułam 😒 Jeśli chodzi o głównego bohatera Roberta Langdona to lubię go, ale tutaj nie czułam z nim żadnej zażyłości. Nie wiem co się podziało, ale bardzo nad tym ubolewam. Nie będę pisać Wam o jego kreacji, bo pisałam już o tym przy wcześniejszych recenzjach. Jeśli chodzi o język i styl napisanej powieści to są świetne, lekkie i przyjemne, także lekturę przeczytałam szybko. Osobiście nie jestem skłonna polecać Wam ów książki, ale tak, jak zawsze Wam pisze każdy musi sam sprawdzić i przekonać się, czy dana powieść się spodoba, czy nie. Miłego!

🙄

Współpraca z @wydawnictwosoniadraga 💚

🙄