Z pamiętnika samotnej wróżki

Bardzo dobra, ciekawie napisana komedia romantyczna, trochę poradnikowa, trochę zabawna i trochę refleksyjna.

Są takie książki, które pomimo swojej lekkości i prostoty, mają czarującą głębię, przyprawiającą czytelnika o szczery uśmiech od ucha do ucha, by po chwili wcisnąć go w fotel i pozostawić w zadumie. Taka właśnie jest ta książka.

Zapraszam na recenzję.

Z pamiętnika samotnej wróżki to debiutancka książka Ewy Zdunek, która z wykształcenia jest prawnikiem, absolwentka UKSW oraz WAT (studia podyplomowe na kierunku Przywództwo i Komunikacja Społeczna), zawodowy negocjator i mediator stały przy Sądzie Okręgowym w Warszawie, wykładowca na wydziale studiów nad rodziną Uniwersytetu im. Kard. Stefana Wyszyńskiego. W 2011 roku otrzymała wyróżnienie w postaci Złotej Mediany przyznawane przez Stowarzyszenie Mediatorów Polskich dla wyróżniającego się mediatora.

Emilia - trzydziestoletnia singielka, która rezygnuje z pracy w rodzinnej pralni i z zamiłowaniem do kart odziedziczonym po ukochanej babci, postanawia zostać wróżką. Jej marzeniem jest przegonić samotność i poznać miłość życia. Zdecydowanie odrzuca propozycje ojca, który stara się zaaranżować jej związek z sąsiadem, któremu w spadku zapisany jest dom pogrzebowy... Kobieta zakłada konto na pewnym portalu randkowym i rozpoczyna polowania na faceta. Nasza bohaterka nie jest typową, schematyczną i stereotypową wróżką z kryształową kulą i czarnym kotem. Zamiast kota ma psa Kornelkę oraz niezwykle uroczą papugę Bolusia. Jest mądrą, inteligentną, ciepłą i bardzo ambitną kobietą, którą polubiłam od pierwszych stron książki.

Kto z nas nie chciałby mieć numeru telefonu do osoby, której można się wygadać, zwierzyć z lęków czy zapytać o dobrą radę? Emilia wielokrotnie zastanawia się nad funkcją, jaką pełni w życiu wielu swoich klientów.

Czasami zastanawiam się, czego ludzie naprawdę chcą? To nie problem napisać lub powiedzieć coś zgodnego z ich oczekiwaniami, bo zdradzają je od razu, ale rzecz w tym, że często klienci w rzeczywistości nie chcą dowiedzieć się tego, o co pytają, i pytają o to, czego nie chcą wiedzieć.

Czy dzisiejsze wróżki posiadają magiczne moce? Czy może zastępują nam terapeutów, prawników, psychologów, lekarzy, a także przyjaciół, z którymi możemy o wszystkim porozmawiać. Podzielić się obawami o jutro i skrywanymi tajemnicami? Dlaczego w świecie, w którym żyjemy łatwiej jest nam rozmawiać przez telefon lub pisać na internetowych portalach z zupełnie obcymi nam ludźmi, zamiast porozmawiać z kimś, na kim nam zależy. Z kimś, kto jest nam bliski, kto nas zna i trwa przy nas bez względu na wszystko?

Autorka w rewelacyjny sposób ukazuje szereg wad i zalet zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Pamiętnik wróżki jest zabawną komedią oraz bardzo ciekawym i dającym do myślenia poradnikiem dla obu płci. Mężczyźni dowiedzą się z niego jak poderwać kobietę, jak z nią rozmawiać i jak choć w niewielkim stopniu ją zrozumieć. Kobiety z kolei mają szansę dowiedzieć się jak zatrzymać przy sobie faceta, jak sprawić, by zauroczyć delikwenta i zatrzymać go przy sobie na zawsze. Dowiedzą się jak korzystać z życia i jak być szczęśliwym dzień po dniu.

Emilia wpada w szaleńczy wir randek i internetowych romansów, z całą masą mężczyzn, tak, że nie sposób spamiętać ich imiona. Początkowo był to dla mnie spory minus. Miałam wrażenie, że autorka zasypuje mnie co chwilę innym bohaterem, jednak po któreś historii z rzędu uznałam to za plus. Dlaczego? Ci mężczyźni w życiu Emilki właściwie nie mieli większego znaczenia. Większość z nich była chwilową, często nie udaną znajomością. Autorka przedstawia dzięki nim szereg różnych zabawnych historii z codziennego życia. Wszystko to sprawia, że bohaterka staje się jeszcze bardziej realna, jeszcze bardziej podobna do wielu z nas, a każda przygoda kształtuje jej charakter.

Bardzo lubię czytać pamiętniki i wszelkiego rodzaju korespondencje. Są to z reguły bardzo osobiste zapiski, które pozwalają dokładnie poznać ich autora, na chwilę zapomnieć o sobie i stać się osobą, o której czytamy. Kiedy przeczytałam notkę na temat autorki, przyznam, że szczerze się zdziwiłam. Prawniczka, mediatorka, która pisze o wróżce.To mnie trochę zbiło z tropu, jednak bardzo szybko przypadł mi do gustu jej styl. Ewa Zdunek pisze niezwykle lekko i przyjemnie, co sprawia, że książkę można dosłownie pochłonąć. Nie oznacza to jednak, że trzeba. Ja jej nie pochłonęłam ani w jeden, ani w dwa dni. Męczyła mnie? Zdecydowanie nie! Chwile, które spędziłam na lekturze tej pozycji były genialne. Siadałam na ławce w parku, moja mała czarodziejka spała smacznie w wózku, a ja wyłapując ciepłe promienie słońca oddawałam się lekturze, słuchając szumu rzeki i śpiewu ptaków. Pochłaniałam jedną z kolejnych historii spisanych przez Emilię i śmiałam się sama do siebie. Po tych zabawnych, wywołujących uśmiech na twarzy historiach nadchodziły kolejne, jednak po nich zamykałam książkę i oddawałam się przemyśleniom. Z każdej bowiem opowiastki, każdej przytoczonej bajki, każdego napisanego listu można wyciągnąć naukę, wysnuć refleksje zastanawiając się nas sensem własnej egzystencji. To w książkach naprawdę bardzo cenię.

Delikatnym minusem jest kilka literówek, które gdzieś po drodze zauważyłam, jednak jest ich niewiele i nie wpływają na odbiór książki, ani na jakość czytania. Może pominęłabym kilku mężczyzn pojawiających się na jej kartach, lecz z drugiej strony każda z tych postaci w pewien sposób wpływała na Emilię i kształtowała jej światopogląd.

Jedyne co mnie zasmuciło (i to kieruję do wydawnictwa) to schodzący w szybkim tempie różowy napis na okładce. Nie pozostanie mi chyba nic innego, jak przeczytać książkę jeszcze raz, żeby różowy kolor zszedł do końca.

Ewa Zdunek za pomocą swojej wróżki porusza szereg ważnych wątków robiąc to w bardzo przyjemny i często wesoły sposób. Nie boi się poruszyć wielu spraw używając dobrego humoru i mądrego przesłania. Jednym z ważniejszych dla mnie wątków była miłość do samej siebie.

Czym jest zatem miłość własna? To zaufanie do siebie, do swoich wyborów i decyzji. To akceptacja wszystkiego co przyciągam. To szacunek do siebie, którego nikomu nie pozwalam naruszyć, nawet za cenę kłopotów. To komfort postępowania zgodnie z własnym sumieniem, które postrzegam jako szeroką i otwartą drogę. Prostą, przejrzystą i dostępną dla każdego. Każdego, kto nie boi się nią podążać.

Z pamiętnika samotnej wróżki, to pierwsza książka, której recenzji podjęłam się na prośbę autora. Kiedy powiedziałam o tym bardzo bliskiej znajomej, zapytała mnie, czy nie boję się, że się zawiodę na książce i nie będę wiedziała co napisać. Faktycznie, przez chwilę miałam taką myśl, jednak intuicja podpowiadała mi, że warto skorzystać z tej szansy. W końcu nie każdy świeży bloger ma taką możliwość. Znajomej odpowiedziałam z uśmiechem: "wiesz, najwyżej napiszę, żeby każdy omijał tą książkę i Sąd Okręgowy w Warszawie z daleka". Napiszę jednak, że zdecydowanie warto sięgnąć po tą książkę, a sąd nie wydaje się być taki straszny ;)

Książka Ewy Zdunek jest połączeniem tego, co w życiu jest najważniejsze. Udowadnia, że szara rzeczywistość i zwykłe życie nie muszą być nudne i pozbawione kolorów. Pokazuje, że każde marzenie, zarówno to błahe jak i bardzo poważne posiada niezwykłą moc. Wszystko jest możliwe, trzeba w to tylko mocno wierzyć, a czasami sprawę wziąć w swoje ręce. Ta książka napisana jest prostym i przyjemnym językiem. Wciąga od pierwszej strony, bawi wywołując uśmiech na twarzy i zdecydowanie pozostaje na długo w pamięci. Jestem pod wrażeniem jak w prosty i ciekawy sposób można przedstawić uroki codziennego życia/Autorka oprócz zaserwowanego humoru, zmusza czytelnika często do refleksji. Bez wątpienia do niej jeszcze wrócę i żałuję, że historia wróżki Emilki już się skończyła. A może będzie jeszcze szansa spotkać Emilkę i poznać jej dalsze losy z którymś z mężczyzn?

[Adres usunięty]

Decydując się na zakup konkretnej książki bądź dokonując wyboru egzemplarza recenzenckiego zazwyczaj kieruję się kilkoma elementami, takimi jak: oryginalna, przyciągająca wzrok okładka; ciekawy bądź tajemniczy tytuł książki; intrygujący i zachęcający opis czy gatunek literacki, któremu dana publikacja jest przypisana (nie czytuję fantastyki, horrorów i od niedawna poradników). Ponadto przed podjęciem decyzji co do lektury danej książki, bardzo często zapoznaję się z jej opiniami (o ile takowe już istnieją). I właśnie ten czynnik w dużej mierze sprawił, że sięgnęłam po powieść "Z pamiętnika samotnej wróżki". To książka, którą już od jakiegoś czasu miałam w planach, widniała na mojej liście "do przeczytania". Aczkolwiek nie byłam do niej w stu procentach przekonana. Zawsze pojawiały się ciekawsze lub coraz to nowsze powieści, które bardziej mnie interesowały. Aż któregoś dnia trafiłam na bardzo przychylne recenzje tej publikacji i wówczas stwierdziłam, że nie ma sensu odkładać jej lektury na potem. Czy zatem "Z pamiętnika samotnej wróżki" to powieść warta uwagi? Czy wywarła na mnie pozytywne wrażenie? Zapraszam na moją opinię.

Ewa Zdunek - prawnik z wykształcenia, absolwentka UKSW oraz WAT (studia podyplomowe na kierunku Przywództwo i Komunikacja Społeczna), zawodowy negocjator oraz mediator stały przy Sądzie Okręgowym w Warszawie, wykładowca na wydziale studiów nad rodziną Uniwersytetu im. Kard. Stefana Wyszyńskiego. W 2011 roku otrzymała wyróżnienie w postaci Złotej Mediany przyznawane przez Stowarzyszenie Mediatorów Polskich dla wyróżniającego się mediatora. (źródło: okładka książki "Z pamiętnika samotnej wróżki").

Emilia to młoda singielka, pracująca w pralni ojca, który odziedziczył ją po swoim dziadku. W czasie pracy kobieta często wróży klientkom i sąsiadkom, co nie podoba się niestety jej ojcu. Uważa ON bowiem, że to co robi jego córka jest zwykłym oszustwem. Ten pragnie, aby córka znalazła wreszcie porządnego mężczyznę, wyszła za mąż i przejęła po nim biznes. Emilia jednak nie jest zainteresowana ani prowadzeniem pralni, ani absztyfikantami, których nieustannie przyprowadza jej ojciec. Oznajmia mu, że wybiera się na kurs dla wróżek i porzuca pracę w pralni. Pewnego dnia postanawia rozpocząć karierę jako pełnoetatowa wróżka, tym samym rejestrując się na portalach ezoterycznych. Ponadto zakłada też kilka kont na różnych portalach randkowych, mając nadzieję, że uda jej się znaleźć kogoś na stałe...

Główną bohaterką i jednocześnie narratorką jest Emilia, która w formie pamiętnika dzieli się swoimi przeżyciami z ostatnich kilku miesięcy. Kobieta jest absolwentką filozofii, od zawsze jej pasją było wróżenie. Niestety jej rodzice nie akceptowali jej dotychczasowych wyborów, głównie ojciec, który nie rozumiał, dlaczego córka nie myśli przyszłościowo i nie dąży do osiągnięcia stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa. Niejednokrotnie przyprowadzał kawalerów, mając nadzieję, że na któregoś w końcu córka się zdecyduje. Jego marzeniem było, aby Emilia wyszła za mąż za grabarza, bo tylko ten zawód jest pewny. Ale Emilia jakoś nie mogła sobie wyobrazić sytuacji, kiedy by musiała spać z mężczyzną, który wcześniej miał do czynienia z nieboszczykami. Kobieta pragnęła stać się niezależna finansowo i postawić się ojcu, dla którego nigdy nie były ważne jej plany i marzenia. Dlatego też odeszła z pralni i założyła swój własny biznes - została wróżką, tym samym realizowała swoją pasję i wreszcie robiła to, co sprawiało jej przyjemność i miała z tego satysfakcję. Poza tym chciała też udowodnić ojcu, że jest w stanie sama znaleźć mężczyznę, który spełni jej oczekiwania, który zaakceptuje jej hobby i z którym stworzy udany i szczęśliwy związek. Zdecydowała się zatem na rejestrację na portalach randkowych w celu nawiązania nowych znajomości, a także być może znalezienia kandydata na męża. Czy jej się to uda? Czy pozna mężczyznę swego życia?

Emilia opisuje mnóstwo sytuacji, które miały miejsce w jej życiu w ciągu niespełna roku. Mianowicie omawia wizyty klientów, a także rozmowy telefoniczne z nimi. Okazuje się, że nie korzystają z jej usług tylko dlatego, że chcą poznać przyszłość, zapytać o zdrowie, miłość, prosić o typowanie wyścigów konnych lub numerów lotto, ale czasami tylko po to, aby zwyczajnie porozmawiać. Kobieta opowiada o znaczeniu kart, z których wróży, a także wyróżnia ich rodzaje. Dzieli się swoimi spostrzeżeniami na temat pracy wróżki, chwali się ilością przeprowadzonych rozmów na portalach ezoterycznych. Ujawnia swoje przemyślenia dotyczące pojęcia miłości, powodów zapotrzebowania na wróżki, a także próbuje znaleźć odpowiedzi na pytania: dlaczego ludzie korzystają z usług wróżek i wróżbitów, skoro kompletnie w to nie wierzą bądź typowo egzystencjalne: kim jest? Ponadto chwali się swoimi proroczymi snami. Niewątpliwie odczuwa się ogromną miłość głównej bohaterki do ezoteryki, która stała się jej wielką pasją zapoczątkowaną przez babcię. Wróżbiarstwo jest dla niej spełnieniem marzeń, sprawia jej przyjemność, pozwala nawiązać nowe znajomości, a także dzięki stawianiu kart może pomóc wielu ludziom w podjęciu przez nich decyzji i dokonywaniu wyborów.

Jednak nie tylko ukazuje swoją pracę, ale przedstawia także swoje życie poza nią. Pojawia się mnóstwo zabawnych anegdot dotyczących wizyty u fryzjera, jazdy autobusem pełnym ludzi, przedświątecznych zakupów w markecie czy poddania się hipnozie. Przede wszystkim jednak poznajemy zapiski, w których szczegółowo dzieli się różnymi perypetiami związanymi z poszukiwaniami odpowiedniego kandydata na partnera, a nawet męża. Ujawnia prowadzone rozmowy z panami, wyróżnia ich typy (pod względem wyglądu zewnętrznego, osobowości, zajmowanego stanowiska), dzieli się refleksjami na temat mężczyzn i zadawanych im pytań, wnioskami ze spotkań z nimi bądź wrażeniami z uczestniczenia w bankietach, na które była zapraszana. Mamy możliwość również zaznajamiania się z treścią listów, które pisywała do jednego z poznanych mężczyzn. Wielokrotnie odnosiłam wrażenie, jakby Emilia na siłę chciała znaleźć miłość i partnera, z którym mogłaby spędzić życie. Zastanawiałam się, czy rzeczywiście była aż tak zdeterminowana i pragnęła związać się z kimś na stałe i naprawdę była na to gotowa, czy po prostu chciała pokazać ojcu i jednocześnie mu udowodnić, że sama jest w stanie znaleźć odpowiedniego mężczyznę, a przede wszystkim chciała, aby ten dał jej wreszcie spokój.

Przyznaję, że początkowo książkę czytałam z ciekawością i przyjemnością. Jednak później z każdą kolejną kartką moje zainteresowanie przeżyciami i spostrzeżeniami głównej bohaterki gwałtownie malało. Wszystko stawało się coraz bardziej monotonne, schematyczne, z czasem zaczęło powiewać nudą. Nie ukrywam, że od pewnego momentu bardzo się męczyłam i wielokrotnie miałam ochotę po prostu przerwać lekturę. I tylko pojawiające się zabawne zdarzenia z życia Emilii, których było całkiem sporo, sprawiały, że kontynuowałam czytanie tej powieści. Chyba miałam wobec niej większe oczekiwania, spodziewałam się oryginalnej, niebanalnej, ekscytującej i lekkiej lektury. Na pewno jej pozytywem jest zakończenie - piękne i poniekąd wzruszające.

Krótko mówiąc, "Z pamiętnika samotnej wróżki" to powieść, którą niestety jestem rozczarowana. To jedna z tych książek, o których się zapomina po odłożeniu na półkę.