Z ciszy. Z miłości. Tom 4

Zoja zdała właśnie maturę i planuje się wybrać się na studia weterynaryjne. Na co dzień pracuje zarówno w schronisku jako wolontariuszka jak i w studiu tatuażu należącym do jej ojca. To właśnie w tym drugim miejscu poznaje Filipa. Chłopak przyjechał specjalnie aż z Warszawy aby zrobić sobie tatuaż- szkopuł tkwi w tym, że panicznie boi się igieł.

Zoja niemalże od razu wpada Filipowi w oko i ten w myśl zasady, że nie ma co się zastanawiać tylko od razu trzeba działać, próbuje się z nią umówić. Ponieważ dziewczyna dopiero co zakończyła trudny związek i nie ma zamiaru z nikim wiązać się na stałe, więc daje mu kosza. Jednak Filip wcale nie ma zamiaru odpuścić i robi dosłownie wszystko, żeby się z nią umówić. Mimo wszystko Zoja również jest nim nieco zafascynowana i stopniowo wyłamuje się ze swoich postanowień. Los jednak bywa przewrotny i niezwykle okrutny; już na samym początku związku rzuca im kilka kłód pod nogi. Filip wcześniej zawsze dawał nogę, gdy pojawiały się pierwsze problemy. Czy teraz zostanie przy boku Zoji, aby wraz z nią stawić czoła tragicznym wydarzeniom, które wywróciły jej życie do góry nogami, czy ponownie podda się bez walki?

Przejrzałam przelotnie kilka recenzji na Lubimy Czytać i doszłam do wniosku, że jestem chyba z bardzo nielicznych osób, które "Z ciszy" nie powaliło na kolana. Nie zrozumcie mnie źle, to nie jest zła książka. Mnie po prostu nie wywaliło z kapci, nie miałam ścisku w gardle i wcale się nie czułam jakbym siedziała w emocjonalnym rollercoastrze. To jest właśnie ten problem, że ta historia nie wywołała u mnie kompletnie żadnych emocji mimo, że w drugiej połowie fabuła kręci wokół dość przykrych wydarzeń. Również w porównaniu do innych nie widzę tutaj nic nowatorskiego- wręcz przeciwnie, autorka jedzie na wielu utartych schematach. Ona, chociaż na co dzień wygadana i nie daje sobie w kaszę dmuchać, była jednocześnie poniewierana przez byłego chłopaka, dupka przez duże "D". W efekcie zamyka się na relacje damsko-męskie. On jest przystojny, zabawny i ciągną się za nim obowiązkowe demony z przeszłości z którymi wciąż się nie uporał. Ktoś też wspominał, że relacja między bohaterami rozwijała się powoli i w tym momencie zaczęłam się zastawiać, czy ja na pewno czytałam tę samą książkę. Wierzcie mi, Zoja jak na osobę twardo twierdzącą, że z nikim się nie zwiąże po trudnych doświadczeniach, zaskakująco szybko ląduje w ramionach Filipa ( i nie tylko). To jest "fast big love" z rodzaju tych, której potęgą można pokonać każde życiowe zawirowanie.

Nie mogę zarzucić autorce, że nie porusza w swojej powieści istotnych tematów. Takich jak chociażby wykonywanie profilaktycznych badań na wirus HIV. Osoby aktywne seksualnie chociaż raz powinny wykonać taki test- nawet jeśli mamy stałego partnera, przezorności nigdy nie za wiele. Marta Senator poprzez postać Zoji pracującej w schronisku, uświadamia nas jak rozległym problemem są u nas bezdomne zwierzęta. Niekochane, porzucane ( a w szczególności w okresie wakacyjnym), nierzadko katowane. Ściśnięte w klatkach, w wiecznie przepełnionych i niedofinansowanych schroniskach, pragną chociaż odrobiny miłości. Zawsze mi się łezka w oku kręci, gdy czytam o okrucieństwie w stosunku do zwierząt i tak było również w tym przypadku.

Generalnie lubię czytać książki "New adult" i z reguły aż tak bardzo nie przeszkadzają mi utarte klisze. Jednak coś zdecydowanie nie pykło między mną a tą historią. I chociaż przeczytałam ją niemalże na raz, to nie potrafiłam się w nią zaangażować i losy bohaterów były mi kompletnie obojętne. Jak już mówiłam, nie uważam "Z ciszy" za słabą książkę i jest wielka szansa, że wam się spodoba. U mnie po prostu zabrakło tego efektu "wow" i wraz z ostatnią przeczytaną stroną, puszczam tę historię w niepamięć.

"Z ciszy" jest zdecydowanie najlepszym tomem tej serii. Jeśli chcecie się za nią zabrać, to pamiętajcie, że nie trzeba czytać wszystkich części po kolei!

Chociaż wydawać by się mogło, że będzie to kolejna zwykła, przepełniona schematami historia, to całkowicie się mylicie. Autorka wplata kilka ważnych, jednak często pomijanych tematów. Jednym z nich jest HIV i badanie się. Główna bohaterka bardzo namawia na nie Filipa i sama mówi, że nie pójdzie do łóżka z nikim, kto nie zrobił tych testów. Sama autorka przez swoje słowa namawia nas- czytelników, do tego.

Kolejnym tematem, którego nie mogłabym pominąć, jest temat zwierząt w schronisku. Autorka uświadamia nam, jak niektóre z przebywających tam zwierzaków zostały poszkodowane. A to wszystko jest nasza wina- człowieka. Zastanówmy się dwa razy (albo nawet więcej) zanim będziemy chcieli sprawić sobie jakiegoś zwierzaka.

Mówiąc ogólnie o tej książce, była ona naprawdę dobra. Styl pisania autorki bardzo się polepszył. Szczególnie widać to, gdy porównamy sobie tom 1 z 4. Ta część zaoferowała mi dużo śmiechu, ale także smutku. Przepłakałam na tej historii około 150 stron. Fabuła bardzo mną wstrząsnęła i na pewno nie zapomnę tej książki.

„Z ciszy” to czwarty tom serii „Z miłości” i jeśli nie znacie poprzednich tomów, to nie ma czego się obawiać, bo książki można czytać w dowolnej kolejności i to bez znajomości poprzednich tomów.

Zoja wkracza w dorosłość i jest to bolesny początek. Została zraniona przez byłego chłopaka i teraz zaufanie przychodzi jej z wielkim trudem. Kiedy w salonie tatuażu, w którym jest recepcjonistką, spotyka Filipa, wszystko się zmienia. Jego determinacja, pogoda ducha i cięty dowcip robią na niej wrażenie, z czasem ulega pokusie, by ta znajomość poszła dalej niż przyjaźń, okazuję się, że każdy kryje w sobie mroczne tajemnice.

Zacznę od stylu, bo to ON mnie zauroczył! Autorka pisze niezwykle plastycznie. Od pierwszej strony poczułam to coś, czyli talent autorki. Książkę przeczytała z prawdziwą rozkoszą i dosłownie płynęłam przez tę historię.

Kreacja bohaterów jest świetna. W tej powieści nie znajdziecie płytkich i błahych problemów, oczywiście jakieś sceny zazdrości się pojawiają, na szczęście nie między głównymi bohaterami, co przyjęłam z ulgą. Ich relacja rozwija się na oczach czytelnika i to jest piękne. Nie jest to miłość od pierwszego wejrzenia. Ich uczucia dojrzewają wraz z rozwojem wypadków, co jest niezwykle naturalne. W końca miłość pokazana w prawdziwy sposób, taka jaka jest, bez tego zwierzęcego magnetyzmu, który zawsze mnie irytował. Tu bohaterowie stajają się poznać i choć jest między nimi chemia, to dążą do zrozumienia drugiej osoby i dopiero wtedy ich relacje stają się bardziej intensywne.

Zoja to tak naprawdę normalna dziewczyna, która jest córką właściciela salonu tatuażu, a jeśli chodzi o ten motyw, to mam słabość do tatuatorów. Bardzo sympatyczna dziewczyna. Filip również niczym szczególnym się nie wyróżnia, jednak oboje są cudowni! Mają urok, któremu trudno się oprzeć i uwielbiam ich za to.

Akcja jest zawrotna, naprawdę dużo się tu dzieję i choć całą powieścią jestem oczarowana, to odnoszę wrażenie, że autorka dosłownie wszystko poruszyła w tej książce. Jest upierdliwy i chamowaty chłopak, strata rodzica, choroba, uraza z przeszłości i jeszcze wiele dramatów, z którymi bohaterowie muszą się zmierzyć. Jest to znaczący powód, który nieco stonował mój entuzjazm, bo ten cały natłok wrażeń okazał się przytłaczjący, lecz styl autorki i sami bohaterowie podnoszą poziom.

„Z ciszy” to niezwykle intensywna powieść, która zgotuję Wam masę zaskoczeń i jeszcze więcej wybuchów emocji! Oszałamiająca historia, może nie idealna, ale napisana pięknie i równie pięknie się ją czyta. Jak najbardziej polecam! 7+/10

"Z ciszy" to powieść wyjątkowo przejmująca, bogata w emocje, wrażenia i uczucia. To powieść, której nie da się czytać obojętnie. Martyna Senator stworzyła historię, która porusza wiele ważnych kwestii. Pokazuje, jak trudno człowiekowi jest się pogodzić z utratą bliskiej osoby, jak pewne wydarzenia zmieniają nas już na zawsze. To historia o przyjaźni, miłości, przemijaniu, tragicznych i bolesnych wydarzeniach, która pozostawiają trwałe piętno na ludzkiej psychice. To także historia o tym, by nie być obojętnym na krzywdę, jaka często wyrządzana jest zwierzętom. Autorka pochyla się również nad kwestią adopcji zwierząt. W książce nie zabrakło szczerego humoru, momentów przyjmujących melancholijną barwę oraz łez.

Zoja codziennie zakłada zbroję twardej kobiety, wie że nie może pozwolić sobie na rozpad i sprawianie problemów najbliższym. Jej priorytety są teraz zupełnie inne, nie szuka miłości, tylko chce się skupić na rodzinie i nauce. Jednak gdy Filip przekracza próg studia tatuażu, w którym pracuje, jej życie nabiera rozpędu. Chłopak, który boi się igieł, chce wykonać sobie niezwykle oryginalny tatuaż. To będzie wielka miłość czy kolejne kłopoty? Czy uczucie, przy sytuacjach które przygotował dla nich los, okaże się wystarczająco mocne, by stawić im czoła?

Książki Martyny Senator bardzo mi się podobały, dlatego wiedziałam, że nie zawiodę się na kolejnej. Spodziewałam się, e po raz kolejny emocje będą wielkie a historia wzruszająca. Stety niestety niektóre z poruszanych wątków w niej, sama doświadczyłam w niedawnym czasie i dlatego zadziałała ona na mnie jeszcze mocniej.

Historia Zoji i Filipa jest naprawdę poruszająca. Dziewczyna kończy szkołę, zastanawia się nad swoją przyszłością i może się wydawać, że żyje beztrosko. Jednak jej życie rodzinne w jednej chwili diametralnie się zmienia, a ona sama staje się kłębkiem nerwów. Filip również ma swoje demony przeszłości, które go męczą. Mimo to potrafi być szarmancki, uroczy i zabawny. Mogłoby się wydawać, że do siebie nie pasują, ale życie pisze różne scenariusze. Autorka porusza tutaj wiele ważnych, a jednocześnie trudnych tematów, zwłaszcza w drugiej połowie. Bardzo współczułam bohaterom i miałam ogromną nadzieję, że uda im się przezwyciężyć przeciwności.

Bohaterów również polubiłam. Filip to mój nowy crush, a ich w ostatnim czasie jest naprawdę mało, a tutaj się to wydarzyło. Wiele dziewczyn będzie marzyło o takim partnerze. Jest to chłopak kochany, uroczy, zabawny, który ma cięte riposty i jest mega uroczy. Trudno go nie polubić. Stawia czoła swoim lękom i idzie za głosem swojego serca. Zdarza mu się zrobić głupotę, ale potrafi też przyznać się do błędu i naprawiać wyrządzone szkody. Zoję też polubiłam, chociaż czasami miała momenty, kiedy mnie irytowała. To dziewczyna, która twardo stąpa po ziemi, jest bardzo ostrożna i nieufna. Wiele w życiu przeszła i teraz ma wiele obaw. Los niestety nie jest dla niej łaskawy i co chwila podrzuca jej kolejne kłody. Bardzo też polubiła tatę Zoji, który był dla niej opoką i wsparciem, a jednocześnie był zabawny.

O stylu nie muszę raczej dużo mówić, ponieważ jeśli znacie choć jedną książkę autorki, to wiecie jak je się czyta. Przez to się płynie, trudno przewidzieć jaki będzie tego finał. Poruszane wątki nie są przesadzone, a czytelnik jak o tym czyta, mocno to przeżywa. Ogólnie z całej historii wylewa się mnóstwo emocji i nie da się jej przeczytać z obojętnością.

Ostatnio pisałam o książce "Ukryte w ciszy" i tutaj podsumowanie będzie podobne. To przepiękna i bolesna powieść o rodzinie, demonach przeszłości i rodzącym się w tym wszystkim uczuciu. Powieść, która ma ważny morał, która wzruszy i zapewni rollercoaster emocjonalny. Dla wrażliwych osób, polecam tu także kocyk i zapas chusteczek, przydadzą się. A mi pozostaje już jedynie wreszcie nadrobić książkę "Z nicości", chociaż na razie takich bomb emocjonalnych mi wystarczy!

Przy książkach Martyny Senator nie potrafiłam się nudzić. Zawsze tak leci ta książka, że nawet nie wiem kiedy a już jestem na końcu książki. Styl jest bardzo lekki i wydaje mi się, że każdemu podpasuje. Ta książka ma ponad 350 stron, ale nie odczuwa się tego. Podczas czytania zauważyłam, że lepiej pisze się autorce z perspektywy kobiety. Oczywiście Martyna Senator porusza bardzo trudne tematy i to do mnie przemawia. Z tego co mogliśmy się dowiedzieć to już raczej ostatni tom z serii . Książka jest bardzo barwna. Zawsze czytam książki tej autorki na bieżąco. Wiem wtedy i mam pewność, że nic mnie nie ominie w tej kwestii. Dlatego zawsze z niecierpliwością czekam na kolejną książkę.

Co ja tu dużo będę mówić, książka jest na prawdę fantastyczna i uważam, że warta przeczytania. Warto by było gdybyście przeczytali każdą książkę po kolei. W każdym kolejnym tomie, jest spoiler do następnej części. Natomiast jeśli wam to nie przeszkadza to śmiało możecie czytać. Główni bohaterowie są cudowni, bardzo szybko da się z nimi zżyć i złapać kontakt. Oczywiście w moim wypadku nie obyło się bez łez. To nieodłączny element każdej książki Martyny Senator. To jaką piękną przemianę przechodzą główni bohaterowie od początku do zakończenia jest czymś pięknym. Książkę oceniam 10/10 i niestety zabrakło mi skali. Nie zauważyłam aby pojawiały się jakieś błędu logiczne czy stylistyczne.

Z każdym kolejnym tomem serii "Z miłości", jestem coraz bardziej zauroczona lekkim, barwnym i dowcipnym piórem autorki. Nie inaczej było tym razem. "Z ciszy" pochłaniam z głupawym uśmiechem na twarzy i wypiekami na policzkach. Gdybym była emotką pewnie miałabym jeszcze wielkie serca zamiast oczu😍 Historia Zoji i Filipa jest absolutnie urzekająca i urocza. Przynajmniej do pewnego momentu... Bo wiecie, nie jest tak do końca słodko i różowo. Bohaterowie są radośni, pełni życia i zdają się nie mieć żadnych większych trosk. Jednak im dokładniej ich poznajemy, tym więcej blizn pojawia się na idealnym obrazku. Autorka w brutalnie szczery sposób udowadnia, że życie to nie tylko tęcza i jednorożce🌈🦄 ale również daje nadzieję, że po burzy wreszcie wyjdzie słońce⛈🌞 To solidna dawka dobrego new adult w przemyślanej i dopracowanej formie. Jestem zauroczona bohaterami, poruszona ich historią i zachwycona głębią przekazu. To historia przy której będziecie się świetnie bawić i nieustannie uśmiechać, ale skłoni Was również do refleksji i wyciśnie kilka łez. Przyjemna i wartościowa pozycja- musicie ją poznać bliżej!😊

Spodziewałam się lekkiej i przyjemnej, niewymagającej młodzieżówki. Czy ją otrzymałam? Nie. Dostałam coś o wiele lepszego, coś co porusza serduchem tak mocno, że o tym nie da się zapomnieć.

Bohaterowie okazali się niezwykle przyjaznymi postaciami ze świetnym poczuciem humoru. Oboje dźwigali na swoich ramionach ogromny ciężar, jaki jest strata. Myślałam, że to tyle. Jednak w momencie, gdzie doszło do momentu kulminacyjnego, siedziałam z potokiem łez na kanapie i próbowałam się uspokoić, bo to co dzieję się w najnowszej powieści Pani Martyny Senator, nie pozwala pozostać obojętnym. To są tak ważne tematy, które są raczej "pomijane" we współczesnym świecie, ale w końcu znalazł się ktoś kto postanowił głośno się o tym wypowiedzieć.

Autorka napisała książkę, której nie da się od tak odłożyć, emocję trzymają do końca, a nawet i po zakończeniu czytelnik może się spodziewać kaca książkowego...

Sięgając po książkę Martyny Senator ,,Z ciszy” spodziewałam się przyjemnej i lekkiej młodzieżówki. Dostałam natomiast piękną, przepełnioną emocjami i wstrząsającą historię dwóch młodych ludzi. Zoja to niezwykle wrażliwa, troskliwa, a zarazem silna i zdeterminowana dziewczyna, która pomimo wielu tragicznych sytuacji nie poddaje się i wierzy w lepsze jutro. Niestety nie polubiłam drugiego bohatera, czyli Filipa. Jest ON typowym bad boyem, który zrobi wszystko, żeby dostać to, czego akurat zapragnie. Książka bardzo schematyczna, ale także wciągająca i ciekawie napisana. Jest to zdecydowanie pozycja idealna do przeczytania w wakacje.