Wyznania Frannie Langton

Magnetyczna, klimatyczna, egzotyczna. Pulsująca namiętnością jak tętno wyczuwane dotykiem spragnionych dłoni. Książka inna niż wszystkie w tym klimacie, chociaż jeśli chodzi o czasy kolonializmu, książek o niewolnictwie i rasizmie to przeczytałam ich swojego czasu całkiem sporo. Otwierają oczy na okrucieństwo, które w mniejszym lub większym stopniu trwa od setek lat. Pokazują, że często dobrymi chęciami jest wybrukowane piekło, a bez wejścia w czyjąś skórę nie potrafimy odgadnąć jego potrzeb.

Tym razem zostajemy żywcem przeniesieni do XIX-wiecznego Londynu, gdzie opinia społeczna zostaje rozgrzana do czerwoności za sprawą procesu czarnoskórej służącej oskarżonej o zabicie swoich państwa. Sprawa nie jest jednak tak czarno-biała jakby mogło się wydawać. Frannie pochodzi z Jamajki, została przywieziona z plantacji trzciny, na której prowadzono makabryczne badania na temat ras człowieka. Londyn jawił jej się jako raj, dopóki nie została oddana w prezencie Benhamom. To tam poznała smak miłości, namiętności, ale też kłopotów, które prowadzą do strasznych konsekwencji.

Książka do połknięcia. Losy Frannie, jej podróż z Jamajki do Londynu i to co wydarzyło się później dosłownie pochłonęłam. To historia pełna niesprawiedliwości, społecznych nierówności, ale też z odrobiną pikantnych opisów, których chyba zupełnie się tutaj nie spodziewałam, a całkiem ciekawie zagrały z całą opowieścią.

Na uwagę zasługuje również styl pisania autorki oraz tłumaczenie w wykonaniu Mateusza Borowskiego. Czytając losy Frannie rzeczywiście miałam wrażenia jakby były to strony spisane ręką niewolnicy, która wielu spraw nie rozumie, niektóre z nich odbiera w sposób intuicyjny, z resztą głęboko się nie zgadza, a jednak musi żyć ze świadomością, że świat jest zbudowany tak, a nie inaczej. Czy dziewczyna zabiła swoją panią? Czy można posunąć się do tak makabrycznej zbrodni w stosunku do kogoś kogo się kocha? Odpowiedź miałam ciągle gdzieś w głowie, na granicy świadomości.

Polecam, kolejna książka, która trafia do tegorocznych ulubieńców.

Zanim opowiem wam coś o tej książce, chcę byście wiedzieli, że autorka bardzo zaskoczyła mnie wszelkimi porównaniami, których tutaj używała. Nie spotkałam się jeszcze z tak oryginalnymi hasłami.

,, Miss-bella przybyła na koźle zaprzężonego w muła wozu, do którego pasowała jak biała rękawiczka do zeschniętego żywopłotu... "

,, Poza tym swą talię, wąską jak dziób wilgowrona, ściskała fiszbonowym gorsetem, opinającym ją niczym drugi garnitur żeber".

,, Kiedy spogląda się wstecz, czas zapada się jak ścianki dołka wykopanego w błocie ".

Wiecie, choć przeczytałam już wiele książek, to jednak te prawdziwe, opowieści z życia, które przynosiło tylko cierpienie przeżywa się najbardziej. Bo gdy poznacie tutaj młodą bohaterkę, która nie zna swojego pochodzenia i celu, jaki został jej wyznaczony, to aż serce się kraje, kiedy poprzez kaprysy zostaje karana. Służy jak najlepiej potrafi, niekiedy z powodu swojej ciekawości i pecha staje się troszkę oderwana od rzeczywistości i wtedy dostaje baty. Jej duma gdzieś tam drzemie, tylko jeśli chodzi o jedzenie, to chowa ją do kieszeni.

Jej przygodom nie ma końca. Była bowiem nie tylko niewolnicą, ale i asystentką nienormalnego lekarza, który uwielbiał przeprowadzać eksperymenty, które nawet mnie zniesmaczyły, ale i kochanką kobiety. Zostaje posądzona o morderstwo dwojga osób. Najciekawsze jest to, że nie uważa się za winną. Stając przed sądem nie przyznaje się do winy utwierdzona w przekonaniu, że nie słusznie ją oskarżono. Jest czarna, więc czy to oznacza, że na tej podstawie można jej nie wierzyć? A może to właśnie jej umysł płata takiego figla, że nie chce dopóścić do prawdy. Bo czy mogła zabić kogoś, kogo kochała? No i za co?

Historia, która mną wstrząsnęła i jednocześnie w której piórze się zakochałam była dla mnie bardzo przejmująco wciągająca. Ona opowiada tu wszystko ze swojej perspektywy. Czytamy o chwilach, kiedy odpływa w marzenia, kiedy chce się czegoś nauczyć, oraz kiedy jest karana i w jaki sposób. Zmieniała wiele prac i w każdej traktowali ją jak śmiecia, którego nie można nawet poddać recyklingowi. Jej historia jest na tyle wyjątkowa, że zdobi ją setka porównań utkanych z własnego doświadczenia. Czytanie tej książki boli, ale nie wywołuje łez, jakby wszystkie już zostały przez Frannie wylane. Czytając ją żałowałam, że zbliżam się do końca i jednocześnie chciałam czym prędzej ją doczytać. Opowieść nawet po skończeniu wciąż pałęta się po głowie wywołując w nas niedowierzanie. Jak można tak traktować ludzi? Dla mnie nie ma różnicy kolor skóry. Karze się za rzeczy złe, dlaczego więc karano ją?

Przepiękna i dotkliwa historia. Jestem osobą wysoce wrażliwą, więc czytanie jej mnie bolało. Wychodzi na to, że ludzka psychika wciąż potrafi być nierozwiązaną zagadką. Ze swojej strony bardzo ją polecam.

„Mój proces rozpoczyna się tak jak moje życie: rozpychanie łokciami, ścisk i ślina.”

Tak zaczyna się niesamowicie wciągająca książka „Wyznania Frannie Langton”. Udany debiut Sary Collins strona po stronie ujawnia nam jak doszło do aresztowania głównej bohaterki.

Mulatka Frannie opowiada nam o swoim życiu na jamajskiej wyspie, nauce czytania, o tajemniczej pracy w wozowni… Jednak wspomnienia nie są ułożone chronologicznie i na wyjaśnienie niektórych z nich, choć zdarzyły się dawno, musimy długo czekać.

Znaczna część książki to późniejsze życie w Londynie. Służba u angielskiego naukowca Georga Benhama i jego żony, Marguerite. Płomienny romans, narkotykowy nałóg i … morderstwo. Czyż nie tak powinien wyglądać kryminał idealny? Co z tego, że historia wydarzyła się 200 lat temu…

Jak skończyła się historia Frannie Langton? Czy prawda ujrzała światło dzienne?

Sięgnijcie koniecznie po książkę!!

Frannie pracowała na jamajskiej plantacji trzciny cukrowej, była asystentką lekarza, który przeprowadzał eksperymenty mające za cel udowodnienie różnic między rasami. Następnie wyjechała do Londynu, gdzie była służąca i bogatych i wpływowych pracodawców - znanego naukowca i jego ekscentrycznej żony, , którą Frannie połączył zakazany romans. Wszystko zmienia się kiedy Frannie zostaje oskarżona o morderstwo pracodawców. Czy faktycznie to zrobiła? Co jest prawdą, a co kłamstwem?

Bardzo lubię debiuty, a ten zaintrygował mnie swoim opisem i niesamowicie przykuwającą oko okładką, przyznajcie sami, że okładka książki robi tutaj niebywałą robotę. Styl autorki jest bardzo przyjemny w odbiorze, co w moim przypadku przełożyło się na to, że książkę pochłonęłam w jeden wieczór. Fabuła została w bardzo ciekawy sposób nakreślona i poprowadzona, jest to z pewnością nietuzinkowa historia, przynajmniej ja połączeniem takich wątków wcześniej się nie spotkałam. Akcja powieści toczy się w głównej mierze w XIX - wiecznej Anglii. Historia tutaj przedstawiona to tak naprawdę opowieść o życiu głównej bohaterki na przestrzeni lat - małej dziewczynki, która uczy się czytać, nastepnie niewolnicy na Jamajce, aż w końcu kochanki, która wplątała się w zakazany związek ze swoją pracodawczynią. Muszę oczywiście wspomnieć o tym, że Frannie jest czarnoskóra, więc w w londyńskim świecie od początku skazana była na pogardę, przemoc, dyskryminację czy rasizm. Jednak w tym wszystkim pojawiła się miłość, taka która nie powinna mieć miejsca, a na pewno nie w tamtych czasach, nie pomiędzy dwoma kobietam i nie pomiędzy białą, a czarnoskórą kobietą. Świat w którym przyszło żyć Frannie okazał się bardzo łasym na sensację, pełnym fałszu i obłudy. Z każdej strony tej powieści wylewają się skrajne emocje, w głównej mierze te negatywne jak cierpienie, niesprawiedliwość czy ból, a ja czytając tą historię chłonęłam je całą sobą i mocno ubolewałam nad losem głównej bohaterki. Przygotujecie się na poruszająca, trudną i mocną lekturę, która z pewnością zostanie w Waszej pamięci na dłużej! Polecam! Moja ocena 8/10.

Piękna, sugestywna proza, mroczny klimat, fascynujące historyczne tło, przenikliwe kobiece portrety, tajemnica zbrodni, wiele ważnych i łamiących serce kwestii... Dla mnie – ciekawe literackie doświadczenie i udany debiut. Książka Collins skłania do przemyśleń na temat pochodzenia, rasy i płci oraz ówczesnej sytuacji kobiet i osób czarnoskórych – uświadamia boleśnie, w jak wielu różnych formach przejawiają się zniewolenie i dyskryminacja. Otrzymaliśmy opowieść o świetle i mroku ukrytych pod powierzchnią, złożoności ludzkich charakterów oraz zawiłości serca, pamięci i umysłu. O silnym gniewie i próbie zabrania głosu w społeczeństwie, które nie chciało słuchać. Warto przeczytać.