Wyspy szczęśliwe

Joanna wraca z córką z wakacji, już nie może się doczekać aż wtuli się w ramiona męża. Niestety Tomasz na nie nie czeka, za to w domu Joanna zastaje przykrą niespodziankę. Wszystkie sprzęty zostały opieczętowane przez komornika. Świat kobiety runął niczym domek z kart, Tomasz zniknął, a po nim zostały tylko długi. Firma którą prowadził zarejestrowana była na Joannę, a teraz o spłatę zaległości domagają się wierzyciele.

Dom zostaje zlicytowany, Joanna musi szybko znaleźć nowe lokum i pracę. Trochę pomaga jej wujostwo, ale dług opiewa na kilkaset tysięcy.

Marta w 1945 roku była świadkiem śmierci swojej mamy i sióstr. Całą rodziną uciekali przed Sowietami. 9 letnia wówczas dziewczynka przez trzy dni leżała na mrozie, między trupami czekając na ratunek. Teraz jest staruszką ale cieszy ją każdy dzień życia. Marta mieszka w domku na Mazurach, w domku który przyciąga ludzi jak magnes. Mieszkają tutaj Teresa, Wiktor i Maryla - każde z nich nosi ze sobą brzemię przeszłości. Codziennie wpadają Pułkownik i Matylda, z Warszawy przyjeżdża Karol Dębski z żoną. Cała ta grupa założyła fundację "Kocham cię życie!" i wspiera potrzebujące dzieci.

Losy Marty i Joanny przecinają się w niezwykły sposób. Dobry los maczał tutaj swoje palce. Rozmowy tych dwóch kobiet dają nieźle do myślenia.

"Nie ma większego bogactwa i szczęścia nad życie, które najbardziej docenia ten, kto je kończy. A podwójnie szczęśliwy ten, kto ma obok siebie drugiego człowieka."

Pomimo przeciwności z którymi muszą mierzyć się bohaterki ta książka pełna jest dobrych emocji, ludzi-aniołów i uczucia które pojawi się nieoczekiwanie. Czytało mi się tę powieść cudownie, ponad 500 stron bardzo dobrej obyczajówki, takiej która trafia prosto w serce, która zaskakuje zwrotami akcji, która niesie nadzieję.

"Żeby poznać siebie, trzeba najpierw dostrzec innych... "

Joanna wiodła szczęśliwe życie. Wymarzona córka, mąż, który zarabiał na życie. Joanna nie musiała się o nic martwić. Do czadu, aż pewnego dnia okazało się, że nie ma nic, a wszystko co ma przejmie komornik. Jednego dnia Joanna wiedzie szczęśliwie życie, a drugiego zostaje sama z córką bez pieniędzy i dachu nad głową. W tej przerażającej sytuacji kobieta poznaje ludzi, którzy okazują się prawdziwymi aniołami.

"Wyspy szczęśliwe" to książka, która pokazuje, że kiedy człowiek traci nadzieję, to zawsze trafi się ktoś kto wyciągnie pomocną dłoń.

Pamiętajmy, że życie to wzloty i upadki, a naszą osobowość kształtują nie tylko sukcesy, ale przede wszystkim przeciwności losu.

Joanna była przekonana, że będzie z mężem na dobre i na złe. Po powrocie do kraju bardzo zdziwiła się, gdy okazało się, że ich dom i sprzęty są zajęte przez komornika. Jak miała wytłumaczyć to wszystko swojej kilkuletniej córeczce Tosi? Sama do końca nie wiedziała jak to się stało, jednak mimo początkowego załamania szczęście zaczęło się do niej uśmiechać. Nadal jednak nie wiedziała co dzieje się z jej mężem, a długi same nie chciały się spłacać. Czy Joanna zadziałała wbrew sobie by zapewnić Tosi godziwe życie? To się miało dopiero okazać. Życie stawia przed nami różne scenariusze i sami możemy zdecydować na który się zdecydujemy.

Pozycja jest obszerna i mimo tak dużej objętości nie udało się dobrze rozwinąć wszystkich wątków. Przypadł mi do gustu pomysł na fabułę, mieszanie losów różnych bohaterów ze sobą, z przeszłości, ale tego wszystkiego było jakoś za dużo. Chętnie dowiedziałabym się więcej o niektórych sprawach, jednak autorka bardzo sprawnie ucinała temat. Miło spędziłam czas z tą lekturą, przeniosłam się w czasy niepokoju, UPA, zabijania, poznałam teraźniejszość Joanny i jej niechęć wobec męża, nieszczerość różnych postaci, ale wszystkie tematy nie zdołały wybrzmieć do końca.

Jak to w literaturze obyczajowej bywa, zazwyczaj zakończenie jest dość przewidywalne i wszystko dobrze się kończy. Czy tak było też w tym przypadku, musicie przekonać się sami. Jak już wspomniałam, nie żałuję, że skusiłam się na tę lekturę, ale liczyłam na większe emocje i dokładniejsze rozwinięcie wątków. Może w przyszłości doczekamy się jednak kontynuacji tej książki i tam wszystko się rozstrzygnie? Czas pokaże.

Wyspy szczęśliwe dla bohaterki powieści to miejsce, w którym czuje się bezpieczna. W otoczeniu ludzi, których kocha, z poczuciem, że jej miłość jest odwzajemniana jest spełniona i szczęścia. Niestety jej wyspy zostają gwałtownie zatopione przez niewyobrażalną zdradę. Joanna do tej pory opierała całe swoje życie na tych stabilnych elementach – teraz pozostaje zupełnie bezradna. Podobnie jak Marta, która w dzieciństwie straciła rodzinę, przeżyła ciężką traumę i mogła liczyć tylko na pomoc osób trzecich.

Uczciwie ostrzegam, że jeśli już zdecydujecie się na czytanie powieść chwyci was ona za serce, wedrze się w nie i już go nie opuści. Przede wszystkim dlatego, że jest prawdziwa. I to prawdziwa w dwójnasób. Po pierwsze to, co wydarzyło się Joannie, może zdarzyć się każdemu z nas. Bo nic nie jest w życiu takie zupełnie pewne. Zwłaszcza w świecie, w którym szczerość stała się podrzędną wartością. Po drugie to, co wydarzyło się Marcie jest prawdziwe, bo… Bo jest prawdą. Prawdziwa jest i Marta i jej historia. Autorka poznała kobietę osobiście, przeprowadzając z nią wywiad. To właśnie dzięki temu mamy okazję poznać tragiczne losy mogił w pobliżu jednej z mazurskich wsi. Wsi wiele lat temu napadniętej przez armię sowiecką. Jeśli śledzicie fanpage Wioletty Sawickiej możecie zobaczyć najcieplejszą, obdarzoną największym sercem i olbrzymią pogodą ducha bohaterkę literacką, która pozuje do zdjęcia razem z autorką i książką.

„Wyspy szczęśliwe” to nie bajka, chociaż momentami za taką mogłaby uchodzić. To wspaniała opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, walce z przeciwnościami losu, ludzkiej niezłomności i odwadze. O tym, że żadne potknięcie ani upadki nie dyskwalifikują nas do bycia szczęśliwymi. I w końcu o dbaniu o to, co tak naprawdę jest dla nas ważne, bo właśnie to sprawia, że jesteśmy kim jesteśmy.

Przez szereg niezwykłych zbiegów okoliczności Joanna odnajduje zacisze, jakie dla złamanych dusz przygotowała Marta. Przyznam, że od samego początku zastanawiałam się jak dwa wątki połączą się w jeden i zostałam bardzo miło zaskoczona. Bo wszystkie przypadki, a książka może się poszczycić wieloma, są tak bardzo prawdopodobne, że pozostawało mi jedynie wstrzymywać oddech i obserwować co z tego wyniknie. Joanna dociera do skromnej chatki i od razu wyczuwa miejsce i ludzi mogących pomóc jej pozbierać złamane serce w jedną całość. Poznaje grupę ludzi podobnych do niej, skrzywdzonych przez los, których staruszka przygarnęła pod swoje skrzydła i dała im moralne wsparcie. Sama niesiona swoimi ciężkimi doświadczeniami nie zatraciła pogody ducha, optymizmu i dobroci w sercu.

Uwielbiała klimat tego miejsca. Czuła się tu jak przeniesiona w przeszłość, gdzie wszystko miało swój czas, miejsce i harmonię.

Osobom wrażliwym mogę zagwarantować całą masę wzruszeń. Niejednokrotnie siorbałam nosem i to nie tylko w momentach smutnych, ale również tych szczęśliwych. Jestem zafascynowana aurą, jaką książka wokół siebie roztacza. Porusza w sercu olbrzymią dobroć, wiarę w to, że na świecie istnieje jeszcze bezinteresowność. Czytając odkryłam coś zupełnie nieprawdopodobnego. Lektura mnie uspokoiła, poprawiła mój nastrój i dała taki wielki pozytywny ładunek. Czułam się wyciszona. Taka umiejętność przekazania uczuć świadczy jedynie o nieprawdopodobnej dojrzałości twórczej, jaką Sawicka nabrała przez, nadal niewielkie (patrząc perspektywicznie), doświadczenie. Bogactwo językowe, przepiękna stylistyka, gwara regionalna z czasów, których moje pokolenie pamiętać już nie może. Wszystko dopracowane i dopięte na ostatni guzik.

Fankom romansu muszę zdradzić, że między kartkami znajdziecie Wiktora. Mojego nowego pana Darcy 😉 To absolutnie najlepsza męska kreacja jaką spotkałam w literaturze. Jak wszystko w tej książce jest ON tworem z krwi i kości. Nieprzekoloryzowany, ludzki ze wszystkimi swoimi wadami i zaletami. Ale dam wam go poznać w swoim czasie.

Mogłabym pisać bez końca, ale wiem, że szybko byście się znużyli i uznali, że na lekturze mojej opinii poprzestaniecie. A z całego serca chcę was zapewnić, że „Wyspy szczęśliwe” wędrują do kanonu powieści, które będę polecała chcącym doświadczyć czegoś pięknego. Widać gołym okiem ile pracy i serca zostało włożone między stronice. Bardzo chciałam wynaleźć jakieś słabe strony. Przekopałam w myślach cały tekst i może rzeczywiście zakradła się pewna monotonia w moment, w którym bohaterka odnalazła spokój. Ale czy chwila wytchnienia może być wadą?

Byłam wzruszona i wściekła, oczarowana i wstrząśnięta, rozbawiona i bardzo smutna, czułam niepokój i ulgę. Momentami łzy płynęły same. Czy można dopisać coś jeszcze? Można, ale już chyba wystarczy 🙂