Niepowtarzalny styl Joanny Bator po raz kolejny kołysze nas na falach wyjątkowej narracji. Tym razem jesteśmy na Sri Lance, gdzie autorka szuka śladów zaginionej przez laty dziewczyny, Witkacego, Malinowskiego i siebie samej. Warto utopić się w jej słowach.

Na wyspie łzie, na której niedawno znalazła się Joanna Bator i stworzyła na niej swoją niezwykłą książkę, wylądował Witkacy – jej wielkie, licealne guru. Cień Witkacego śledzi narrację autorki i co jakiś czas ją inspiruje. Ta z kolei fascynuje nas, czytelników, zmusza do myślenia i uczy, że każda droga przeżycia życia, jeśli jest w zgodzie z nami, jest dobra.

Bator ląduje na cejlońskiej ,,Wyspie łzie” i słowami oswaja wszechobecne tam robactwo, ludzi i ich historie. Autorka umiejętnie, wyjątkowo trafnie i często ironicznie opisuje zastaną rzeczywistość często odnosząc się do własnego ja i życia, które przeżyła. Jestem pod tak wielkim wrażeniem jej stylu i rozważań, że nie mogę dojść do siebie i wciąż rozmyślam o przeczytanych słowach. Klasa.

Odczucia podczas lektury są niesamowite, bo i sama opowieść jest zupełnie niebanalna i bardzo oryginalna. Uczestniczymy bezpośrednio w pisarskim procesie tworzenia, a nie, jak to zwykle bywa, gdy otrzymujemy jego kwintesencję. To opowieść trochę reportażowa, trochę sensacyjna, ale najwięcej w niej bardzo osobistej biografii. Poznajemy Sri Lankę z zupełnie innej strony i tak samo poznajemy Joannę Bator. W książce znajdziecie mnóstwo przemyśleń autorki na temat ludzi i zdarzeń, mnóstwo odniesień do jej innych książek, dużo bardzo prywatnych uwag i zdarzeń ( jak choćby wizja choroby wirusowej, która ją zmogła). Cała opowieść jest nietuzinkowa. To bardzo osobisty monolog Autorki, która dzieli się z nami swoją wyprawą, dzień po dniu. Dodatkowym atutem książki i jej dopełnieniem są niezwykle czarno-białe zdjęcia autorstwa Adama Golca. Stanowią z tekstem doskonałą całość, mistyczną i tajemniczą.

Szukacie naprawdę oryginalnej i niezwyklej lektury? Sięgnijcie po "Wyspę Łzę"!

Ha… To nie jest kryminał czego ja się nie spodziewałam. Myślałam że to opowieść o poszukiwaniach Sandry Valentine. A to okazało się… jeszcze lepsze. Nie wiem czy to gust mi się poprawia czy akurat trafiam na same perełki że tylko czytać, czytać, czytać. Poszukiwanie Sandry to według mnie tylko pretekst do biografii samej pisarki. To opowieść o tytułowej Wyspie Łzie czyli Sri Lance. To opowieść o herbacie, o smutku, o miłości, o prawdzie, o podróżowaniu. I to znowu bardzo poetycka książka. I znowu bardzo polecam „Wyspę Łzę” Joanny Bator. Cała powieść to mnóstwo przepięknych cytatów.