Wyspa kobiet morza

Lisa See Wyspa kobiet morza, kiedy w moje ręce trafiła Wyspa kobiet morza, przypomniało mi się, że gdzieś parę lat temu miałam w swoich rękach inną książkę tejże autorki. Była to Herbaciana dziewczyna, całkiem udana, pełna egzotyki opowieść. Nie inaczej jest z Wyspą kobiet morza. To opowieść zaczynająca się przed II wojną światową o kobietach z koreańskiej wyspy Jeju, które jako haenyeo - nurkujące bez wyposażenia, poszukujące morskich stworzeń jeżowców, ośmiornic, uchowców czy ślimaków morskich, jako żywicielki zgodnie z wieloletnią tradycją rodzinną, były zobligowane dbać o byt swoich rodzin. I chociaż społeczną powinnością kobiety i żony, było wydanie na świat syna, który kiedyś przedłuży ród, to każda rodzina była wdzięczna losowi za narodziny córki, bo to ona w przyszłości zapewnić miała pożywienie swojej rodzinie.

Autorka snuje swoją opowieść w dwóch perspektywach czasowych, zaczyna od czasów przedwojennych, kiedy Mi-ja oraz Young-sook są dziewczynkami, które dopiero zaczynają swoją przygodę nurkową pod okiem matek i innych kobiet z grupy. Następnie przeprowadza swoje bohaterki przez trudne lata wojenne i powojenne, okupację japońską, a potem przez jeszcze bardziej krwawy okres odbudowy państwa koreańskiego. Wydarzenia tamtych dni, poddadzą ich wieloletnią przyjaźń ciężkiej próbie. Jest również perspektywa współczesna, w której poznajemy jedną z bohaterek w z awansowanym już wieku oraz rodzinę drugiej. To spotkanie stanie się dla wszystkich bolesnym, chociaż niezwykle ważnym powrotem do przeszłości.

Urzekła mnie pierwsza część książki, w której mamy do czynienia z niebezpieczną, chociaż piękną pracą kobiet pod wodą. Uwielbiam wodę, dałam się zatem ponieść jej potędze, podziwiając podwodny świat przyrody oraz szczególne umiejętności nurkujących bez żadnego zabezpieczenia kobiet. Kiedyś miałam okazję przejść krótki kurs nurkowy na Gran Canarii i wiem, że takie pierwsze zanurzenie się pod wodą, nawet z pełnym wyposażeniem, nie było dla mnie takie proste.

Druga część natomiast staje się niezwykle dramatyczna. Najpierw wojna, a potem powojenny terror, którego ofiarami padły dziesiątki tysięcy Koreańczyków, opisany został przez autorkę w sposób niezwykle sugestywny i tragiczny, a psychiczne rany, które odniosą bohaterki i ich rodziny pozostawią blizny na całe dalsze życie.

Jest jeszcze jeden niezwykle ważny, piękny i pełen tajemnic element powieści, związany z tradycją wyspy, ludowymi wierzeniami, bogami, tradycyjnymi ceremoniami i duchowymi przewodniczkami kobiet. To ON dodaje opowiadanej historii magii i pewnej egzotycznej nastrojowości.

A kobiety z wyspy do dziś nurkują w sposób tradycyjny. Chętnie przeczytałabym reportaż o ich życiu i pracy. Może ktoś się kiedyś pokusi, żeby taki napisać ?

Powieść zdecydowanie na czasie! Sięgnęłam po nią ze względu na to, że bardzo podobała mi się "Herbaciana dziewczyna" tej samej autorki. Nie da się ukryć, że obydwie książki mają ze sobą wiele wspólnego - wspólnym mianownikiem jest zdecydowanie tematyka siostrzeństwa i kobiecej solidarności. Dodatkowo kultura koreańska w nieco bardziej odmienionej rzeczywistości - można powiedzieć w lustrzanym odbiciu... Bardzo polecam tę książkę, jest dobrze napisana, sympatyczna, ale także bardzo mądra i pokazująca ciekawą perspektywę. W mojej opinii bardzo ważną, szczególnie w dzisiejszych, dziwnych czasach.