Wyspa Kawanah

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty] 💕

Wyspa Kawanah” to książka, która już od pierwszych stron robi inne wrażenie niż typowe powieści młodzieżowe. Zamiast lekkiej historii z przewidywalnym zakończeniem jest coś znacznie bardziej refleksyjnego i nieoczywistego. To opowieść, która momentami wydaje się wręcz senna, jakby chciała zaburzyć? albo odróżnić, to co realne a to co dzieje się u naszego bohatera

To, co najbardziej wyróżnia tę książkę, to klimat. Jest mrocznie, dziwnie, troszkę niepokojąco, ale właśnie dzięki temu wchodzimy głęboko w emocje bohatera i zaczynamy analizować wszystko bardziej niż zwykle. Nie chodzi tu o to, co się dzieje, tylko dlaczego to się dzieje i co to wszystko tak naprawdę znaczy. Historia porusza tematy samotności, zagubienia, szukania tożsamości i próby zmierzenia się z przeszłością. Na pewno jako 17-latka mogę inaczej rozumieć tą ksiażke niż osoba która chociażby skończyła 25 lat , to jest piękne, że każdy z nas na rożnych etapach życiowych może postrzegać tą historię inaczej.

Główny bohater nie jest postacią, którą od razu da się polubić, ale właśnie dlatego wydaje się bardziej prawdziwy. Ma swoje problemy, emocje, lęki, a cała książka to trochę taka jego wewnętrzna podróż. Nie wszystko jest w niej dosłowne, wiele rzeczy to symbole, które każdy może zinterpretować inaczej. I właśnie to jest w niej najlepsze że zmusza nas do myślenia i zostawia z pytaniami, zamiast z gotowymi odpowiedziami.

Styl pisania Joanny Bober jest spokojny, momentami poetycki, ale cały czas przystępny. Nie ma tu sztucznego języka ani przesadnie filozoficznych opisów wszystko jest wyważone, pełne emocji, ale nie przytłaczające. Niektóre fragmenty naprawdę skłaniają do zatrzymania się na chwilę i zastanowienia. Nie jest to książka, którą czyta się w pośpiechu. Raczej wymaga skupienia i wejścia w jej świat trochę głebiej.

Podobało mi się też to, że autorka nie podaje wszystkiego wprost, Musimy sami się domyślić, co jest prawdą, a co tylko obrazem wewnętrznego świata bohatera. Takie niedopowiedzenia sprawiają, że książka zostaje w głowie jeszcze długo po przeczytaniu.

Dla kogo jest ta książka? Na pewno nie dla osób, które szukają łatwej, przewidywalnej historii. Ale jeśli ktoś lubi bardziej psychologiczne,tajemnicze opowieści, które pozwalają spojrzeć na emocje i relacje z innej perspektywy to zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

„Wyspa Kawanah” to książka, która nie daje prostych odpowiedzi, ale właśnie dzięki temu jest wyjątkowa. Zmusza do myślenia, pozwala na chwilę oderwać się od codzienności i wejść w świat pełen emocji, lęków i refleksji. Nie każdemu się spodoba, ale tym, którzy lubią czytać ze zrozumieniem i z refleksjami zostanie w pamięci na długo. :DD

Czy to nuda sprawia, że poszukujemy coraz to nowszych pozycji książkowych? Słowa z opisu sprawiły, że zastanowiłam się chwilę nad nimi i okazuje się, że tyle w nich prawdy! Przecież tak wiele razy zastanawiałam się, czy to ja nie pasuje do obecnego świata, czy to świat się zmienił. Koniec końców to nie świat jest zły czy dziwny, a ludzie, którzy na nim żyją.

To dość nieoczywista pozycja, zaskakująca fabuła, przyjemny język Autorki, trochę chyba nowoczesny świat i bohaterowie, którzy rzadko (a może i nie?) można spotkać w realnym świecie. Niczego nie ma za dużo i niczego nie ma za mało. Cieszę się, że wątek uczuciowy był potraktowany po macoszemu – bywa, że miłość przykrywa sedno powieści i wychodzi konkretny klops. Odwaga pisarki w tak sytym użyciu bluzgów absolutnie mi nie przeszkadza, oczywiście spotkałam się z opinią, że te słowa są zbyt natarczywe i zbyt mnogo użyte, ale nie zwróciłam w ten sposób na to uwagi.

Czy znajdziemy tutaj domniemania filozoficzne? Oczywiście! Wiele kwestii musimy sami odkryć. I z jednej strony to bardzo dobry manewr, że sami odsłaniamy karty; analiza tego co czytamy, staje się w sumie chlebem powszednim tej pozycji, a my pozwalamy sobie na skupienie i delektowanie się w sumie tym, co trzymamy w rękach. Stąd też uważam, że to nie jest książka dla każdego – niestety może ona być męcząca dla nieodpowiedniego odbiorcy. Można tę historię porównać do takiego slalomu między jawą a snem. Magiczna wyspa – dość różnorodne otoczenie, trochę sytuacyjne wpadania z deszczu pod rynnę, ewoluowanie myśleniem w kierunku dorosłości i nabierania powagi.

Nie mamy tutaj narzuconego punktu widzenia, sami sobie możemy ukierunkować spostrzeżenia na temat tego tytułu. Pisarka ma fach w dłoni, buduje rewelacyjny klimat i nie zależnie czy się wciągamy od początku, czy w połowie, nie umiemy się oderwać. Z lektury jestem zadowolona, chociaż nie powiem na sto procent czy uda mi się zapamiętać ją na długo. Chwilowo chodzi mi po głowie, ale co będzie dalej, tego nie przewidzi nikt.

To chyba najbardziej nieoczywista książka jaką w tym roku przeczytałam. Jest niczym huragan, która zmiata z nas wszystkie pozytywne emocje, by pokazać, że piekło nie musi ukazywać się dopiero po śmierci. Objawia się tutaj w ludziach bliskich, którzy potrafią tylko obrażać, bić, wyzywać i wyganiać z domu. To były bardzo przejmujące sceny, które nie tyczyły się tylko jednego bohatera. To było gorsze uczucie niż uderzenie szczeniaka, który ledwo zaczął patrzeć na oczy. Osoby opiekujące się raniły na każdym kroku i ilekroć był ten temat poruszany, to aż chciało mi się krzyczeć. Były jednak i takie momenty, kiedy postać doświadczała ukojenia, bliskości innej osoby w której ramionach mogła się ukryć i w końcu przyjąć pozę dziecka, które się boi. To były sceny poruszające niczym pierwszy przebiśnieg wychodzący z zimnego puchu wśród zamieci. To one dawały nadzieję na pozytywne losy, której trzymaliśmy się do czasu ponownego pojawiania się tych złych. Kolejnym elementem na który zwróciłam uwagę była magia, która objawiała się podmuchem wiatru, wichurą lub magicznym uniesieniem, które spadało na chłopaka znienacka. To coś pojawiało się i znikało, niczym postacie innych ludzi będących widocznych gdzieś w oddali, lecz zanikających w oka mgnieniu. W ten sposób miotano nami na prawo i lewo dostarczając chyba każdego uczucia jakie potrafimy odczuwać. Trudno tutaj też było oddzielić prawdę od wizji chłopca. Niektóre wydarzenia działy się od razu, jakby były dalszym ciągiem, a później wychodziło na jaw, że nie do końca działy się w jego rzeczywistym świecie. To akurat mi się podobało, bo sama nieraz potrafię poddawać wodze fantazji i nie zawsze jest to snem:-) Tak pod koniec to chciałam też zwrócić uwagę na to, że choć cała historia jest miejscami poplątana, to jednak na swój sposób ukazuje przemianę jaka zachodzi w młodym chłopcu. Z myśli samobójczych przechodzi do dostrzegania świata jaki jest naprawdę. Wcześniej jego myśli skupiały się na nieszczęściu, które go spotykało. Później nastąpił przełom i tymi samymi oczyma dostrzegł życie, które wcześniej mu umykało. To było najbardziej wartościową rzeczą, która została tutaj opisana. Cała historia jest godna polecenia, lecz tylko większe urywki bardzo przykuwają naszą uwagę. Druk jest mniejszy, ale i tak myślę, że warto po nią sięgnąć:-)