Wysłannik. Zapomniana księga. Tom 4

Szczerze? Uwielbiam tę serię i przyznaję, że przypadła mi do gustu dużo bardziej niż Żniwiarz. W mojej opinii jest ciekawsza i w fajniejszy sposób prezentuje naszą słowiańską mitologię.

„Wysłannik” to już czwarty tom serii „Zapomniana księga”, która przez długi czas była trylogią. Pewnie was nie zaskoczę kiedy napiszę, że cieszę się z jej wznowienia i rozbudowania, ale równocześnie mam nadzieję, że piąta część będzie już ostatnią, ponieważ bardzo chciałabym dowiedzieć się, jak to wszystko się zakończy!

Ten tom różni się trochę od pozostałych. Przede wszystkim jego akcji rozgrywa się w podróży, a to z kolei pociąga za sobą rozbudowanie świata, nowych bohaterów, nowe demony oraz nowe przygody. W tej części nic już nie jest takie jasne, jak w poprzednich. Doszliśmy do momenty, w którym nie wiemy, co będzie dalej i komu możemy ufać, przez co historia jest ciekawsza i w miarę dynamiczna. Następną widoczną zmianą jest różnica w „dojrzałości” zarówno bohaterów, jak i samej opowieści. Nie są one może jakieś kolosalne, ale jednak zauważalne. Styl autorki jest bardzo przystępny i lekki, a bohaterowie... cóż ja ich uwielbiam, nawet jeżeli momentami przewracam przez nich oczami ;)

Podsumowując „Wysłannik” to świetna kontynuacja cyklu, a ja osobiście nie mogę doczekać się już „Demona”.

Kolejna część przygód Huberta Sierpnia i jego przyjaciół w świeci po zagładzie. Tym razem mężczyzna planuje stworzyć sojusz pomiędzy najbliższymi wioskami, który polegałby na wymianie zgromadzonych dóbr orz w przypadku ataku na którąkolwiek z wiosek zapewniłby zbrojne wsparcie w odparciu nieprzyjaciela. Wraz z przyjaciółmi organizuje więc wiec, na którym spotkają się przedstawiciele poszczególnych wiosek i ustalą zasady współpracy. Nieoczekiwanie pojawiają się na nim goście, których nikt nie chciałby tam widzieć, a którzy mogą stanowić poważ Ne zagrożenie. Czy przyjaciołom i tym razem uda się wyjść cało z opresji?

Kolejna część serii zachwyciła mnie tak, jak zrobiły to poprzednie. Autorka ma niewątpliwy talent do tworzenia tajemniczego, nieco magicznego świata i widma przyszłości, jakiego każdy z nas gdzieś w głębi się obawia. Główni bohaterowie po raz kolejny zyskali moją sympatię i cieszę się, że po raz kolejny mogłam uczestniczyć w ich niesamowitych przygodach.

Bardzo podoba mi się styl pisania autorki – przystępny i barwny, co sprawia, że czytelnik czuje się uczestnikiem wydarzeń, a nie tylko ich biernym obserwatorem. Mam nadzieję, że niedługo doczekam się kontynuacji tej serii, ponieważ jest niesamowicie wciągająca i z każdą stroną czekam niecierpliwie na więcej.

Ω Zupełnie jakby coś, może los, może pogoda, może demony albo jeszcze co innego pilnowało, żebyśmy jednak nie zdołali odbudować starego świata…

⚙️

Ω Hubert ponownie planuje wziąć okrutny los za rogi – stworzyć z wielu osad Zjednoczoną Północ. Nie wszystko jednak jest takie proste. Przyjaciele Łowcy wyruszają w daleką podróż, a Sierpień depta im po piętach napotykając wiele niebezpieczeństw, zawierając nowe sojusze i spotykając nowych wrogów. Jak więc skończy się ta ryzykowna wyprawa…?

⚙️

Ω Patrząc na poprzednie części „Zapomnianej Księgi” i „Wysłannika” jestem w stanie powiedzieć tyle – coś się zmieniło🤔. Począwszy od „Strażnika” wszystko czego doświadczali bohaterowie tej serii rozgrywało się zazwyczaj w konkretnych miejscach – czy to miasto, czy jakiś bunkier, lasek – a samej podróży pomiędzy punktami nie odczuwało się jak tu. Cóż, tytuł „Wysłannik” jest tu nie bez przyczyny. Jak się więc można domyślać było tu dużo bieganiny, konnej jazdy, zbaczania z trasy i związanych z tym problemów (albo korzyści, zależy jak na to spojrzeć😎). Momentami też się przez to dłużyła akcja, ale mieliśmy to wynagrodzone ciekawymi wątkami i, co najważniejsze, postaciami, a trochę tu ich było😁. Ale oczywiście „Wysłannik” trzyma poziom swoich poprzedników - czy to opisami przyrody i humorem. Czasami tak też jest, że jakieś książki są swego rodzaju zapowiedzią czegoś wielkiego😖, czegoś na co czeka się z zapartym tchem. Po epilogu ja tak właśnie mam, więc chyba można to uznać za sukces @paulinahendel_autorka 😏. Czekam z niecierpliwością na kolejny tom😍🤓⚙️📚.

Bardzo długo czekałem na czwarty tom przygód Huberta i... Nie rozczarowałem się nim. Paulina Hendel znów ukazuje nam zniszczony świat pełen demonów, które czają się na każdym kroku. Pokazuje go w bardzo realny sposób, który z pewnością jest godny uwagi i kontynuacji. Lubię tematy związane z mitologią słowiańską, dlatego bardzo odpowiadają mi światy, które tworzy autorka. W książce jest wielu nowych bohaterów, co trochę wyróżnia tę część od poprzednich. Jak w każdej powieści Pauliny Hendel akcja toczy się bardzo szybko, więc nie można się nudzić. Książkę przeczytałem w mgnieniu oka i mam ochotę na więcej.

Ponownie mamy do czynienia z przygodami Huberta.

Początek dość stateczny. Ludzie przygotowują się do porozumienia między osadami, jednak ich spokój przerywają wojskowi z południa.

Po otrzymanym zaproszeniu wysłannicy z osad jadą na spotkanie, bez Huberta. Nasz główny bohater wyrusza za nimi wraz z Zuzą i Arturem. Wtedy zaczynają się prawdziwe przygody.

Inny udomowiony owinnik, czy nawet bies. To tylko przedsmak kolejnych wydarzeń.

Koniec w sumie mnie zaskoczył, ale cała powieść nie wzbudziła we mnie skrajnych emocji. Dobrze napisana, jednak czegoś jej zabrakło. Czekam na kolejny tom.

Moja czytelnicza podróż w poznawanie twórczości Pani Pauliny Hendel dopiero się rozpoczęła. Co prawda przyznam, że z losami głównego bohatera imieniem Hubert mogę się z nimi wdrożyć w Cyklu: Zapomniana księga (tom 4) pt. '' Wysłannik'', gdyż nie miałam okazji przeczytać wcześniejszych pozostałych 3 tomów i obserwować, jak toczyły się jego przygody w otaczającym go świecie i czy potrafi ON sobie dzielnie radzić z pojawiającymi się na jego drodze do pokonania wielu przeszkód?

Czytając ten Cykl: Zapomniana księga (tom 4) mogłam dowiedzieć się, jaki jest naprawdę główny bohater Hubert Sierpień.

To waleczny mężczyzna, niebojący się wyzwań. Jest osobą komunikatywną, pomocną. Przede wszystkim ufa każdemu napotkanemu człowiekowi na swojej drodze ku dotarcia do upragnionego celu.

Z każdą czytaną stroną chciałam odkrywać, jakie to tajemnice skrywa Hubert z tego względu na to, że potrafi być na swój sposób odważny, ale poza tym skrywa jeszcze wiele nieodkrytych przed Czytelnikiem swoich nowych twarzy.

Myślę, że to głównie się tyczy jego cech charakteru tych pozytywnych, jak i negatywnych.

Podoba mi się u Huberta to, że kocha swoją rodzinę. Ma do niej ogromny szacunek, jak i również swoich przyjaciół.

Nie zabraknie w tej książce bardzo dobrego momentami poczucia humoru występującego u tychże bohaterów, doskonale dobranych tekstów dialogowych trafnie opracowanych przez autorkę dla każdego z nich oraz pięknie ujętych w niej opisów przyrody i terenów geograficznych dostrzeżonych pod kątem pisarskiej obserwacji.

Walka z demonami na pierwszy rzut oka nie należy do łatwych, ale przy pomocy ludzkiej czujności może mieć ona lepsze dno, z tym że trzeba trzymać nawet dystans do samego siebie w świecie pełnym grozy i niebezpieczeństw.

Z największą przyjemnością przeczytam pozostałe 3 tomy w Cyklu: Zapomniana księga.

Polecam przeczytać tę książkę.

Po raz pierwszy spotkałam się z twórczością Pani Pauliny, kiedy buszując w księgarni otworzyłam na przypadkowej stronie tom 3 Zapomnianej Księgi. Dobre pół godziny stałam jak wmurowana w podłogę i nie mogłam się oderwać od czytania. Przed przeczytaniem całej książki jeszcze w sklepie uratowało mnie tylko i wyłącznie zamknięcie tegoż lokalu ze względu na późną porę. Wyszłam zaopatrzona we wszystkie dostępne tomy Zapomnianej Księgi i pierwszy tom Żniwiarza. Rzadko zakochuję się w stylu danego autora od pierwszej przeczytanej strony, a tutaj było to dla mnie istne objawienie czytelnicze. Pochłonęłam Zapomnianą Księgę w ciągu tygodnia i rozpoczęło się moje niemiłosiernie się dłużące oczekiwanie na kolejny tom. Tym bardziej cieszy mnie, że udało mi się Wysłannika otrzymać jeszcze przed premierą od wydawnictwa We need Ya, jako egzemplarz recenzencki, za co działowi marketingowemu bardzo serdecznie dziękuję.

Powiem krótko i na temat: Żadna, ale to żadna przeczytana przeze mnie do tej pory seria fantasy (a musicie uwierzyć mi na słowo, że było ich sporo), nie miała tak logicznie, płynnie i spójnie napisanej fabuły. Przy tym wyrazista postać Huberta, nie mniej barwne postaci jego bliskich, przyjaciół i wrogów, a do tego szczypta słowiańskich wierzeń sprawiają, że nie mogę oderwać się od czytania, a koniec książki to dla mnie cios w najczulszy punkt, bo wiem jak desperacko będę wyczekiwać premiery kolejnej części.

W tej serii każdy znajdzie coś dla siebie, a ja utonęłam w niej bez reszty.

Chcę więcej!

Zdecydowanie więcej! Myślałam, że ciężko będzie dorównać "Strażnikowi", ale "Wysłannik" o jej... Książkę pochłonęłam w momencie, od samego początku AKCJA za AKCJĄ, tak jak lubię :D Trzymała w napięciu i naprawdę ciężko było się od niej oderwać.

Nie wiem czy to możliwe, ale jeszcze bardziej zżyłam się z bohaterami, przeżywałam wszystko z nimi, martwiłam się o nich i naprawdę bardzo ucieszyłam się z końcówki! I teraz pytanie... co będzie dalej? :D

Myślę, że to jedna z najlepszych serii jaką czytałam i posiadam i na pewno, szczerze będę ją polecać.

Paulina Hendel i jej Zaginiona Księga coś ostatnio często przewijają się w recenzjach na Pomistrzowsku. Cóż jednak mogę poradzić, skoro zakończenie każdej kolejnej książki wręcz nakazuje zachowanie zdrowego rozsądku i sięgnięcie po kolejną część? Nie było więc innej opcji. Po "Strażniku", "Tropicielu" oraz "Łowcy" nadszedł czas na czwartą odsłonę serii, czyli na "Wysłannika".

I wiecie co? Teraz też nie mogę się doczekać aż dorwę "Demona" - zwieńczenie cyklu. Ale po kolei:

W postapokaliptycznej Polsce dochodzi do przełomowego wydarzenia. Przedstawiciele północnych wiosek kraju zbierają się na specjalnym wiecu organizowanym przez mieszkańców Dąbrówki na czele z Hubertem, Ernestem, Zuzą oraz przygnałą ze Święcina Izą. Spotkanie to ma przejść do historii, ponieważ pierwszy raz od wojny ludzie postanawiają pomyśleć o własnej przyszłości, a nie wyłącznie o tym, jak przetrwać zimę. W trakcie wiecu więc dochodzi do wymiany doświadczeń, spostrzeżeń, a nawet do typowego handlu produktami. Okoliczne wioski znajdują nowych sprzymierzeńców w walce ku nowej Polsce.

Niespodziewanie na zebranie spraszają się niezapowiedziani goście, skutecznie rujnując wesołą, lekką i nieco podchmieloną pieruńsko mocną aroniówką atmosferę. Przybysze, jak sami siebie nazywają, są wysłannikami z Groty pod Łodzią. Kiedy usłyszeli o zrzeszeniu północy, postanowili wpisać się na listę sojuszników, przynosząc ze sobą najpotrzebniejsze dary.

Jedynie Hubert ma mieszane uczucia dotyczące gości, szczególnie że pewne nieciekawe sprawy nagle wychodzą na jaw. Dochodzi do wielu najróżniejszych wydarzeń, co koniec końców skutkuje wyprawą Huberta i Zuzy na południe kraju. A tam przyjaciele spotykają ogrom problemów, całą rzeszę obcych ludzi, co w zasadzie powoduje kolejne problemy, a na dodatek wiele nowych demonów, czyli... znowu problemy.

Bez owijania w bawełnę powiem, że "Wysłannik" jest książką, która do tej pory podobała mi się najbardziej. Sytuacje, w jakie wplątali się bohaterowie, były niesamowicie intrygujące, a sposoby, jak z nich próbowali wybrnąć, momentami mocno komiczne. Zauroczyła mnie mnogość całkowicie nowych wątków oraz samo to, że Hubert wyruszył w podróż z Zuzą - dwójka moich ulubionych postaci się zjednoczyła, co automatycznie wpłynęło na jakość lektury.

Warto w odrębnym akapicie wspomnieć o podróży bohaterów przez Polskę. Motyw niby oklepany, wszak można go znaleźć w wielu przeróżnych powieściach, ale tutaj Paulina Hendel wprowadziła powiew świeżości. Bohaterowie nie tylko wyruszają na ratunek przyjaciołom. W trakcie wędrówki w pewnym sensie odnajdują własne przeznaczenie, co gdzie indziej zwykle odbywa się na samym końcu - nie konkretnej części, ale często samej serii, trylogii lub innej "logii".

Od razu widać, że "Wysłannik" to książka napisana po latach, w przeciągu których Paulina Hendel zdobyła niemałe doświadczenie. I choć w poprzednich częściach autorka pisała lekkim piórem, tak teraz przez powieść się dosłownie płynęło. Wysłannik jest dogłębniej przemyślany, a fabuła stała się dojrzalsza, tak jak zresztą jej bohaterowie.

Końcówka powala na kolana, wbija w ziemię i sprawia, że czytelnik staje, jak wryty. Hendel serwuje nam świetnego, pełnometrażowego twista, czego efekty wspominam do dzisiaj - przypomnę, że mija czwarty dzień od przeczytania.

W książce zabrakło mi nieco głębszego wejścia w postać Zuzy. Dziewczyna jest dosłownie niesamowita i jedyna w swoim rodzaju, dlatego bardzo chętnie dowiedziałabym się, co za demon jej siedzi w głowie. :)

"Wysłannika" polecam gorąco! Oczywiście, nie radzę czytać bez znajomości poprzednich tomów, bo się po prostu nie połapiecie w wydarzeniach. W książce podobało mi się niemal wszystko (co już wiecie z powyższych zdań): od lekkiego pióra Hendel, przez podróż i poznawanie nowych ludzi, odkrywanie niezbadanych krańców Polski, aż do ukazywania relacji między bohaterami albo demonami. Przy "Wysłanniku" nie idzie się nudzić, a spokojny, zaplanowany wieczór zamieni się w wir zaskakujących wydarzeń.

Hubert organizuję spotkanie mieszkańców pobliskich osad na których ma zostać złożony sojusz. Jednak później musi wyruszyć w kolejną niebezpieczną podróż w świecie demonów i innych stworów. Hubert nie wie komu tym razem ma ufać, a komu lepiej nie, wszystko bardzo się plączę. Ludzie mają swoje mroczne tajemnicę, a za kurtyną nocy czają się żądne krwi demony które nie przepuszczą okazji. Do tego wędrowcy spotykają demony z jakimi nie mieli wcześniej kontaktu, są nowością i nie wiadomo jak sobie z nimi poradzić.

Więc ogólnie to pierwsza książka z serii jaką czytałam, jednak muszę je nadrobić ponieważ książka jest na prawdę interesująca i wciąga. Mamy spokój i ciszę, jednak dobrze wiemy że jest to tymczasowy spokój. Autorka na prawdę pięknie worowadza nas w ten słowiański świat demonów. Podoba mi się styl pisania, dzięki któremu książka idzie bardzo szybko i zwinnie. Ja serdecznie polecam ją wam, a sama muszę wrócić do początku historii.

 

Hubert wraz z mieszkańcami zaprzyjaźnionych osad organizuje wiec, mający na celu złączyć społeczeństwo i rozwinąć współpracę przy wymianie towarów i usług. W ten sposób chcą odbudować świat zrujnowany po wojnie i zarazie. Jednocześnie spotykają na swojej drodze coraz więcej nowych demonów. Podczas niebezpiecznej wyprawy w poszukiwaniu sprzymierzeńców spotka go wiele niespodzianek.

Czwarta część serii skupia się głównie na jednej wyprawie Huberta w bardzo odległe zakątki kraju. Porównując do poprzednich części, mogę śmiało powiedzieć, że autorka gwarantuje czytelnikowi jeszcze większe emocje. Dzieje się tu naprawdę dużo, a niektóre wątki wprawiają w osłupienie. Z każdą kolejną częścią nie mogę nacieszyć się tą serią. Zdecydowanie są to książki do których chce się wracać. Oczywiście nie mogę przestać się zachwycać temu jak piękne są okładki tych książek. Smutno mi tylko, że nie mam pod ręką kolejnego tomu, jednak trzeba się uzbroić w cierpliwość i czekać na kontynuację.

To chyba jedna z najbardziej wyczekiwanych książek fantasy tego roku! Ale czy była warta uwagi?

No kurczę, powiem Wam, że problem polega na tym, że wpaść na dobrą serię fantasy, która po kilku tomach nie zaczyna nudzić to jest sukces. A powiem szczerze, że nie trawię Żniwiarza (tak, musiałam się do tego przyznać!). A jednak po Zapomnianą Księgę sięgam bez żadnego „ale”.

I tak też się stało tym razem… już tęsknię, już chcę więcej, już mi mało! Boże, jak mi brakuje już tych bohaterów, tego świata!

Zazdroszczę tym, którzy dopiero zaczynają przygodę z tą serią bo jest fenomenalna. Tak czy inaczej, czekam na kolejny tom, bo mam nadzieję, że będzie i że autorka już pisze!

Hubert wyrusza w niebezpieczną podróż, której celem jest zdobycie jak największej ilości sojuszników. Podczas podróży przekona się komu można ufać, a komu nie. Nowy ład sam się nie zbuduje. A żeby był solidny, muszą tworzyć go ludzie, którym można ufać.

*

To kolejna książka, która skrada słowiańską część mojego serduszka. Nie wiem jak to się stało, że ja wcześniej nie sięgnęłam po książki autorki, skoro choćby cykl “Żniwiarz” często przewijał mi się na ig, czy w waszych poleceniach. Jest to książka, przy której musiałam się troszkę bardziej skupić, żeby zrozumieć fabułę. Nie jest ona wyjątkowo skomplikowana i ciężka w czytaniu, jednak same poruszone wątki, co jakiś czas zmuszały mnie do refleksji. Do tych przemyśleń skłonił mnie głównie postapokaliptyczny świat w jakim toczy się akcja. Uświadomiło mi to, jak niewiele potrzeba, żeby rzeczywistość, w której żyjemy zaczęła przypominać tę z “Wysłannika”. I to był dla mnie bardzo ważny wątek. Głównym motywem jest tu jednak podróż głównego bohatera. Podróż, która ma pomóc znaleźć sprzymierzeńców do odbudowania nowego świata. Dla mnie to była świetna książka o walce o lepsze życie. Książka o budowaniu zaufania, ryzyku i szukaniu sojuszników, którzy czasem pojawiali się w najmniej oczekiwanych momentach. Bardzo mi się spodobała, a wątek słowiańskich demonów fajnie gra z całością. Jestem na tak i już czaję się na kolejne tomy. Polecam fanom słowiańskich klimatów, oraz tym, którzy lubią czasem pomyśleć o tym, co może nas czekać w przyszłości. ❤️