Wyleczeni

Uwielbiam thrillery każdego rodzaju, a dzisiaj pragnę Wam przedstawić pierwszy polski thriller medyczny „Wyleczeni” napisany przez lekarza!

Marta Wolska jako mała dziewczyna jest świadkiem bestialskiego zamordowania jej rodziców. Zbrodniarzy nigdy nie udało się złapać, a śledztwo w tej sprawie zostało zamknięte. Jako dorosła kobieta zostaje lekarzem pracującym w jednym z Warszawskich szpitali. Pewnego dnia na jej oddziale dochodzi do zabójstwa jednego z lekarzy, a po samej Warszawie grasuje seryjny morderca. Czy te dwie sprawy coś łączy? Czy mają one coś wspólnego z życiem Marty?

Po prostu WOW! Książka została napisana w genialny sposób. Sam styli pisania autorki, opisy wydarzeń zostały napisane na bardzo wysokim poziomie i wcale nie da się wyczuć, że jest to debiut. Ogromnym plusem jest fakt, że autorka jest lekarzem, więc cała książka nabiera ogromnego realizmu. Jednak tutaj pojawia się w czytelniku pewne obawy - mianowicie może faktycznie warto zrobić rachunek sumienia zanim pójdzie się do szpitala, bo nigdy nie wiemy czy coś nas nie łączy z lekarzem. Bardzo spodobało mi się przedstawienie realiów z jakimi muszą się borykać służby medyczne i życie lekarzy, które wcale nie jest takie łatwe oraz przyjemne. Sami bohaterowie zostali wykreowani bardzo dobrze. Są oni realni i tacy… ludzcy. Cała historia jest bardzo oryginalna, przemyślana i co najważniejsze dopracowana. Intryga goni intrygę, a nieprzewidywalność zwrotów akcji powoduje, że nie da się odłożyć książki na później. Zakończenie? Majstersztyk - chyba nikt się takiego nie spodziewał! W dodatku ostatnie zdanie sugerujące kontynuację - cudownie ♡

Podsumowując - zdecydowanie polecam Wam sięgnąć po tę książkę! Jestem pewna, że nie będziecie tego żałować. Dostaniecie okrutne zbrodnie, zemstę, tajemnice i przede wszystkim wciągającą fabułę oraz realnych bohaterów. Lektura skłoni Was także do refleksji co uznać za dobro, a co zło. Gdzie mieści się granica między nimi, a także czym właściwie jest sprawiedliwość i jak ją mierzyć.

Polecam, polecam i jeszcze raz polecam! Premiera już 29.06.2021 r. ♡

,,Wyleczeni’’ okazali się lekturą dość zaskakującą, ze specyficzną główną bohaterką, ale także wciągającą fabułą i ciekawym spojrzeniem na pewne aspekty pracy opieki medycznej, o których często nie mamy pojęcia patrząc na nią z poziomu pacjenta. Czy sięgnę po dalsze losy Marty Wolskiej? Powiem szczerze, że tak, jestem bowiem niezwykle ciekawa jakie jeszcze niespodzianki szykuje dla swoich czytelników autorka skrywająca się pod pseudonimem Alicja Horn.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

Nieczęsto spotyka się tak inteligentny lekki thriller. I tak dobrze napisany. W dodatku z mądrym morałem. No i z poczuciem humoru. A jednak można! Mimo, że bohaterka ma zadatki na psychopatkę, to nie da się jej nie lubić. Książkę się po prostu pochłania. Nie ma tu zbędnych opisów, tak nużących w wielu innych thrillerach. Gdy dotarłem do finału, to próbowałem wyguglować zapowiedź następnych części (na razie brak). Gdyby w realu było więcej takich Wyleczonych, to życie pewnie byłoby prostsze....

Dla fanów thrillerów medycznych – „Wyleczeni”, Alicja Horn

„Wyleczeni to pierwszy polski thriller medyczny napisany przez lekarza, w którym wielopoziomowa intryga kryminalna łączy się z sugestywnym obrazem szpitalnej rzeczywistości widzianej od środka. Zrób rachunek sumienia, zanim trafisz do szpitala”, gdyż Alicja Horn nie będzie do Ciebie łaskawa.

Bohaterką powieści jest młoda lekarka Marta pracująca w Warszawskim Szpitalu Klinicznym. Jako dziecko była naocznym świadkiem morderstwa swoich rodziców. Niestety sprawcy nie zostali ukarani. Obecny czas nie jest dla niej łaskawy. Dochodzi do siebie po trudnym rozwodzie, dodatkowo miewa koszmary nocne związane z morderstwem rodziców. Pewnego dnia w szpitalu zostaje zamordowany zastępca ordynatora. Z uwagi na to, iż lekarz nie był lubiany przez kolegów z pracy ani pacjentów, cień podejrzeń pada na każdego. Dla mediów ważniejsza okazuje się jednak sprawa morderstw dokonywanych przez tak zwaną „Bestię z Mokotowa”. Podczas jednej z interwencji w szpitalu Marta poznaje policjanta. Wpadają sobie w oko. Ale nie tylko namiętność ich połączy.

Kim okaże się tytułowy wyleczony? Jakie tajemnice skrywają bohaterowie książki?

"A co, myślałaś, że jak policjant, to z literatury francuskiej czytuje tylko gazetki Carrefoura?"

Literaturę z gatunku thrillerów lubiłam, od kiedy tylko pamiętam, natomiast z pierwszą medyczną miałam do czynienia niespełna 2 lata temu i było to „Tabu”. Obecnie po thriller medyczny sięgam, kiedy tylko mam taką okazję. „Wyleczeni” to debiut literacki Alicji Horn. Powieść, która posiada w sobie wątek romantyczności / namiętności. Jak dla mnie idealnie. To, czego delikatnie mówiąc, nie lubię, czytając daną książkę to słowa Koniec części pierwszej. Kim okaże się tytułowy wyleczony? To było dla mnie totalne zaskoczenie. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy, obstawiałam sporo innych wersji, ale nie taką, którą zaserwowała autorka. Powieść nie należy do tych mrocznych, trudnych w odbiorze, gdzie krew leje się strumieniami. Czyta się ją lekko i przyjemnie pozwalając się wciągać w kolejne intrygi i przekręty świata szpitalnego. Jeśli lubicie czytać książki, które wciągają, są intrygujące i do końca trzymają w napięciu, to „Wyleczeni” powinni okazać się lekturą idealną.

Nie jest to thriller mroczny (z wyjątkiem wątku seryjnego mordercy, Bestii z Mokotowa). Przeciwnie, dość lekki, także dzięki otoczce obyczajowej. Nie ma w nim zbyt wielu postaci, a więc nie można ich pomylić. Każdy z dwójki głównych bohaterów – lekarka Marta i policjant Michał – ma drugą naturę. Można się ich przestraszyć, choć pracują w tak zwanych zawodach zaufania publicznego. Dlatego okładkowy rachunek sumienia lepiej zrobić nie tylko przed wizytą w szpitalu, ale również przed odwiedzeniem komisariatu.

Mówi się, że ignorancja jest błogosławieństwem, czyli że jak się za dużo wie, to można być nieszczęśliwym. W powieści Horn błogosławieństwem jest wiedza medyczna Marty i dochodzeniowo-operacyjna Michała. Bez niej ciężko byłoby im "załatwić sprawy" i bez szwanku wyjść z niezłych tarapatów. Ale też para umie trzymać nerwy na postronku.

Powieść Horn opowiada o zbrodni inteligentnej, powiedziałabym "zawodowej", raczej nie do wykrycia. Bardzo ważny jest tu kontekst i lejtmotyw, który, chcąc nie chcąc, popycha do przemyśleń. Taki jest ukryty cel tej historii. Zgadłam, choć jestem też po lekturze wywiadu z autorką 😊

To naprawdę dobry poziom prozy sensacyjnej i obyczajowej jednocześnie. Krótko, zwięźle i na temat. Do tego emocjonująco, czasami nastrojowo. Zobaczymy, jak pójdzie z kontynuacją. Bo jest to część pierwsza, w której kończą się tylko niektóre wątki, co, oczywiście, nie jest zarzutem.

Jednym z bohaterów powieści jest styl pisarski, lekki i żywy. To dość rzadkie u debiutantów. W konsekwencji oceniam wysoko.

P.S. Wielki plus za poczucie humoru!

To moje największe odkrycie od początku pandemii. Dawno nie czytałem czegoś tak dobrze rozegranego. Jednak jest jeszcze przyszłość dla lekkiego thrillera! Czyta się jednym tchem. Intryga sprawnie uknuta, inteligentna i rzeczywiście wielopoziomowa. Dobrze poprowadzeni główni bohaterowie, w tym zwłaszcza pani doktor Marta ze swoją traumą. Napięcie umiejętnie miarkowane i narastające. Zakończenie niemożliwe do przewidzenia. A do tego ładny język. Lubię takie czytadła.

Pisarka Alicja Horn ma wyraźnie nieszablonowy styl. Jego częścią jest kapitalne poczucie humoru:

„…Marta rozejrzała się po mieszkaniu. Podeszła do szafki nocnej stojącej przy biurku i podniosła leżącą tam książkę.

- „Cząstki elementarne” Houellebecqa. No proszę, nie wiedziałam, że chłopcy z prewencji mają tak wyrafinowany gust literacki.

- A co, myślałaś, że jak policjant, to z literatury francuskiej czytuje tylko gazetki Carrefoura?

- Coś w tym stylu – odparła złośliwie...”

Niesłychanie ciekawa jest również kompozycja też książki. Inna od zwykłego thrillera. Tu nie ma schematycznego obrotu spraw. Nie ma prostego zabójstwa, którego sprawcę musi znaleźć policja. Dostaniemy natomiast zręczne powiązanie zagadki sprzed lat ze współczesnymi problemami zawodowymi i osobistymi głównej bohaterki. To lekarka Marta Wolska, która poprowadzi prywatne śledztwo i gdy trzeba nie cofnie się przed brutalnym wyrównaniem starych rachunków.

Och Panie, zadzieje się! Doktor Marta dobierze sobie miłego i tajemniczego pomocnika, śledczego policji Michała Łazowskiego. Parze pracoholików uda się pogodzić wymierzanie sprawiedliwości z burzliwym i urozmaiconym życiem profesjonalistów oraz ognistą przygodą. Ta historia mogłaby wydarzyć się naprawdę.

Akcja potoczy się na wysokich obrotach, choć będą też momenty pozwalające odsapnąć. Można liczyć na barwne sceny kryminalne i intymne. Logiczny ciąg zdarzeń i dobry warsztat pisarski spowodują, że nie trzeba będzie niczego sobie porządkować w głowie.

Całość to świetny pomysł na wieloczęściowy cykl o losach przebojowej pary. Czekam aż cdn.

Fabułę Wyleczonych skonstruowano w taki sposób, że nie wszystkie wątki znajdą zakończenie w tej części. Bo widać gołym okiem, że mamy tu pierwszą część cyklu. Trzeba mieć dobrze poukładane w pisarskiej głowie, żeby tak zamieszać, by później elementy układanki sensownie poskładać do kupy i - tam, gdzie w tej pierwszej części jest potrzeba - logicznie sfinalizować. A do tego mamy wyraźne postaci z bardzo różnymi, ciekawymi charakterami (a także imionami i nazwiskami, które się nie mylą!).

Jeśli to jest powieść debiutancka, jak próbuje nas przekonać wydawca, to autorka musi być utalentowana. Zwykle bowiem urodzaj historii i anegdot to domena doświadczonych pisarzy, zwłaszcza w przypadku książek tak spójnych.

Mamy nadto w tej powieści ewidentnie dojrzałe i oryginalne rozwiązania literackie. Jest ich kilka. Dostrzegą je wytrawni znawcy gatunku.

I tak, na przykład, dopiero pod koniec dowiemy się, który z kilku niemal równorzędnych wątków jest motywem przewodnim. I zaskoczy nas to. Motyw ten będzie łącznikiem z następną częścią, niejako wprowadzeniem do niej.

Kolejna rzecz, na którą warto zwrócić uwagę to umieszczenie w powieści, głównie w dialogach, elementów zabawnych, czego nie spotyka się zbyt często w thrillerach. A poczucie humoru ma pani Horn naprawdę przednie. Uśmiałem się niejeden raz. Nie wspominając o rozmaitych złośliwościach, którymi nasączyła swoją książkę.

No i całość ma głębszy sens. Powiedziałbym, że rezonuje. To nie jest zwykły thriller. Tak jak powieści niektórych dojrzałych, filozofujących autorów, Wyleczeni kryją w sobie to, co określam mianem materiału do przemyśleń. W konsekwencji Wyleczeni dają i dobrą zabawę, i strawę duchową. Nie jest to częste w przypadku tego gatunku.

Inny ciekawy chwyt to powolne kreślenie charakterów głównych postaci (w tym zwłaszcza komisarza Michała), jakby specjalnie niedokończone. Wyraźnie widać, że szykuje się rozwinięcie w kolejnej części.

W gruncie rzeczy większość thrillerów jest dość podobna. Oczywiście akcja rozgrywa się w różnych miejscach, a bohaterowie oraz ich historie i życie są odmienne, ale zazwyczaj fabułę cechuje wiele prawidłowości.

Tymczasem prawdziwi fani gatunku łakną jak kania dżdżu czegoś nowego, świeżego. W Wyleczonych to znajdą. Mamy tu bowiem oryginalne sposoby zabijania (dostępne znawcom wiedzy medycznej), jest niecodzienne miejsce przynajmniej części akcji (szpital), niesztampowe zakończenie (delikatnie rzecz ujmując), no i mamy frapującą myśl przewodnią, wyjaśniającą motywy działania pary głównych bohaterów.

Do tego całość jest logiczna i uporządkowana.

Poza tym na próżno szukać w Wyleczonych zbędnych opisów, zwykle opuszczanych przeze mnie w innych książkach, których akcja powinna toczyć się wartko, ale nie zawsze tak jest właśnie przez te spowalniacze.

Cenię w tym thrillerze również romans, dobrze wkomponowany i w odpowiednich proporcjach.

Polubiłem tę książkę już po kilku stronach czytania. Na początku za wciągający styl. Bo samo przedstawienie historii szpitala specjalnie mnie nie kupiło. Ale, przyznaję, było krótkie. Za to historia poturbowanej przez życie, choć nadal młodej, lekarki Marty szybko mnie wciągnęła.

Ciekawe, czy są w niej jakieś elementy z życia samej autorki.

Za świetną fabułę, napięcie, nowatorstwo rozwiązań literackich i oryginalną tematykę (niszową na naszym rynku) daję piątkę.

Do Wydawnictwa Zysk i S-ka kieruję podziękowania za umożliwienie przedpremierowej lektury.

Wyleczeni to dość lekki thriller z mocno rozbudowaną sferą medyczną i obyczajową. Do tego okraszony humorem. To zatem powieść międzygatunkowa. To głównie rozrywka, tyle że błyskotliwa i w dobrym tonie.

Spróbuję nakreślić cechy ciekawego stylu autorki. Jest ich kilka: lekkość przekazu o zbrodni, nacisk na życie osobiste bohaterów, głębokie obserwacje (od kuchni) życia lekarzy i szpitala, treści zmuszające do refleksji, dużo humoru. Wystarczy, by sięgnąć po kolejne tomy.

Pełnokrwiste intrygi, zarówno te małe, życiowe, jak i te kryminalne, grubymi nićmi szyte. Fabuła wciągająca do bólu. I samo sedno, bez lania wody, które niestety stało się cechą szczególną nawet niektórych dobrych autorów polskich kryminałów. Zrobie rachunek sumienia zanim trafię do szpitala :)

Trudno się oderwać, bo to inteligentny kawałek prozy z pogranicza thrillera i powieści obyczajowej. Główna bohaterka Marta żyje bez nadziei na lepsze jutro, w teraźniejszości i zarazem w przeszłości. Ciężar złych wspomnień jest przygniatający, jednak udaje się nie zwariować. W końcu nadarza się okazja, żeby upuścić pary. Marta zmienia swoje życie diametralnie i je odczarowuje. Właściwie to nawet wytwarza nową rzeczywistość. Staje się wcieleniem przewrotności i nabywa moc likwidowania otaczającego ją zła, narzędziami, które zawsze miała pod ręką. Ale to dopiero początek.

W tej książce zdarzy się jeszcze wiele ciekawych rzeczy. Wszystko jest jak najbardziej realne, to nie science fiction. Końcówki się nie domyślicie - nie zgadniecie, kim są tytułowi Wyleczeni i po co w ogóle są.

Czytam ten debiut i dochodzę do takiego wniosku: jakiż to zmyślnie wykombinowany potrzask na czytelnika. Chcąc nie chcąc wpadasz bowiem w pułapkę przekonań pary bohaterów. Mimo, że doskonale wiesz, iż działają wbrew prawu. Ale akcja nie daje ci czasu na zastanawianie się. W trakcie trzeba wybrać, kto potwór, a kto ofiara 😊 Głębiej pomyśleć można dopiero po. A jest nad czym.

Aż boję się wyobraźni autorki odnośnie kontynuacji tej powieści. Pani Alicjo, proszę ostrzec panią doktor Martę, by jej pewność siebie nie wzięła góry nad rozwagą 😊

Ciekawe połączenie powieści obyczajowej z dobrym thrillerem, a do tego nutka pikantnego kryminału. Połączenie wykonane w bardzo dobrym stylu i z bardzo dobrym smakiem, pod żadnym względem nie przesadzone. "Wyleczeni", to książka, którą czyta się bardzo dobrze, bez poczucia zapętlenia i zagubienia w akcji. Choć czytamy w głównej mierze o służbie zdrowia, która wydawać by się mogło jest tak oczywista, a mimo to momentami przychodzi pytanie "SERIO?!", "CZY TO SIĘ DZIEJE NA PRAWDĘ?!". Dobra lektura łącząca w sobie wątki pracy w szpitalu i popełnionej dawno temu zbrodni. Wszystko to świetnie składa się w całość i bardzo dobrze się czyta. W mojej osobistej ocenie książka zasługuje na najwyższe noty.

Oj, ta autorka jeszcze namiesza. Zauważyli to już i Węglarczyk i Ziębiński. Oj tak – potrafi w układanki. To klimatyczny delikatny thriller z szeroko rozumianego gatunku ‘crime AND mystery’.

Demony przeszłości nie dają o sobie łatwo zapomnieć, ale można je, z odrobiną szczęścia, spacyfikować – dowodzi pani Horn. Morderstwa w białych rękawiczkach, żądza zemsty, życie na krawędzi – a wszystko takie lekkie… Główna bohaterka ma u mnie wielkiego plusa za charakter i wegetarianizm!

Aż do samego końca nic nie jest ani jasne ani oczywiste. A jakie przewrotne jest to drugie dno, którego część czytelników – skaczę po opiniach i widzę – nawet nie dostrzegła. Czego chce nas pani nauczyć? Do jakich przemyśleń zmusić? Oj, niegrzeczna ta nasza debiutantka. Jej pióro lekkie, ale napotka ostre pióro cenzorów moralności. Niejednego ta książka obrazi, dotknie, podrażni.

Rzecz to na tyle wciągająca, że tęskno mi już do następnego tomu.

Rzadko piszę opinie, ale tym razem powinienem. Byłem w delegacji służbowej do Gdyni, łącznie około 7 godzin w pociągu. Rano grymasiłem w księgarni, w końcu padło na "Wyleczonych". O autorce wcześniej nie słyszałem. Skończyło się na tym, że wracając wysiadłem w Warszawie na innej stacji. Specjalnie, bo musiałem doczytać zakończenie. Książka strasznie wciąga. Jest napisana lekkim językiem bez niepotrzebnych opisów i dywagacji (ależ odmiana!). Dla mnie to ważne, zwłaszcza w podróży. Kilka wątków, niby niezależnych, fajnie się w końcu zgrywa. Autorka zastosowała nietypową budowę fabuły. Co prawda głównych bohaterów jest dwójka, ale to nie detektyw gra pierwsze skrzypce. Choć oczywiście jest i śledztwo. Najważniejsza część dzieje się w szpitalu, gdzie urzęduje lekarka, pod której skrzydła lepiej nie trafić, jeśli ma się coś na sumieniu. A ona umie zdobyć informacje i połączyć fakty. Powieść jest po prostu świetna. Czekam na następną część.

Zapraszam Was na recenzję debiutu pod tytułem "Wyleczeni" autorstwa Alicji Horn. W słynnym warszawskim szpitalu zostaje znalezione ciało zastępcy ordynatora. Wśród personelu pojawia się wiele plotek i domysłów, na temat śmierci doktora Szymańskiego. Wskazanie potencjalnego mordercy, może okazać się dość kłopotliwe dla śledczych, skoro połowa szpitala pałała nienawiścią do zamordowanego mężczyzny. W międzyczasie, kiedy cała placówka zaoferowana jest całym zdarzeniem, media nadal huczą o kolejnych ofiarach "Bestii z Mokotowa", która szczególnie upodobała sobie młode kobiety.

Wszystkie dotychczasowe zdarzenia, wydają się łączyć w jakiś sposób z przeszłością młodej lekarki Marty Wolskiej, która w wieku pięciu lat była świadkiem śmierci swoich rodziców. Czyżby demony z przeszłości wróciły po nią, by dokończyć to co zaczęły?

Mój pierwszy thriller medyczny w życiu, z pewnością na długo odznaczy się w mojej pamięci. Od czasu odłożenia książki na półkę minęły trzy dni, a ja nadal czuję ucisk w gardle, na wspomnienie tego, co się wydarzyło. I właśnie w tym momencie stwierdzam, że zbrodnia nie musi być krwawa, żeby zrobić na czytelniku pożądane wrażenie.

Marta Wolska jest bardzo nieprzewidywalną postacią, która nie raz zaskoczyła mnie swoim zachowaniem. Jej dzieciństwo nie było usłane rózami, a trwający obecnie rozwód, dostarcza kobiecie jeszcze więcej negatywnych emocji. Muszę przyznać, że nie chciałabym mieć w Marcie wroga, to jak daleko jest stanie posunąć się w zemście odebrało mi mowę. Młodą lekarkę mimo wszystko od samego początku bardzo polubiłam. Z racji tego co by się nie działo, moja postawa wobec niej się nie zmieniła, nawet po wpuszczeniu totalnie obcego faceta do mieszkania. Z którym od razu wylądowała w łóżku. Na szczęście oszczędzono mi szczegółów.

Cały przebieg wydarzeń przedstawiony jest w narracji trzecioosbowej, która mnie osobiście nie przeszkadza. Jako, że to thriller medyczny, poznajemy tu środowisko szpitala od strony lekarzy. Opisywane są ich codziennie obowiązki, ale też wyzwania oraz problemy z jakimi muszą się mierzyć. Nie zabraknie też ciekawych ploteczek, które jeszcze bardziej podkręcą atmosferę.

Moja ocena 10/10 tak udanych debiutów życzę sobie więcej. Polecam z całego serca!

Nie dziwię się, że to bestseller. Czyta się szybko, nawet za szybko. Nadspodziewanie dobra fabuła wciąga już na samym początku. Choć złożona z różnych wątków, to każdy ma swoje znaczenie. Nie ma co streszczać tu treści, ale można powiedzieć, że w „Wyleczonych” udajemy się na poszukiwanie lepszego porządku społecznego. Porządku, w którym ludzkie chwasty są bezlitośnie wypleniane, a zemsta ma głęboki sens.

A po przeczytaniu zastanawiamy się, czy postacie z książki Horn są zupełnie fikcyjne. Czy żyją gdzieś w realu? Jakieś im podobne pewnie tak.

Przeczytałam bardzo dobre "Cienie" Wojciecha Chmielarza i zastanawiam się, jaki mają związek z kapitalnymi "Wyleczonymi" Alicji Horn. Czy pseudonim Horn ma coś wspólnego z Chmielarzem? Na przykład analogicznie do Remigiusza Mroza i Ove Løgmansbø.

W cyklu gliwickim Wojciecha Chmielarza główny bohater to Dawid Wolski, a w "Wyleczonych" główną bohaterką jest Marta Wolska. Ostatnia dotychczas opublikowana część cyklu, "Wilkołak" wychodzi tuż przed "Wyleczonymi". Wieść gminna niesie, że cykl o Marcie Wolskiej to trylogia, tak jak cykl gliwicki.

Czy w końcówce (s. 473) wydanych w 2018 r. "Cieni” zawarta jest wskazówka dotycząca "Wyleczonych”? - "Nienawidził szpitali. Ilekroć miał do jakiegoś wejść, cierpła mu skóra, a wnętrzności kurczyły się w jamie brzusznej, jakby wszystkie chciały się schować pod osłoną żeber. Wiedział, że to uczucie było irracjonalne. Statystycznie rzecz ujmując, więcej ludzi ze szpitali wychodziło wyleczonych, niż umierało, ale nie potrafił tego przezwyciężyć. Jego dziecięcy umysł zapamiętał szpital jako miejsce, gdzie na pacjentów czeka śmierć.” Jak przeczyta się "Wyleczonych", to staje się jasne, o co z tym umieraniem może chodzić...

Polecam tę powieść kryminalną innym lekarzom i medykom. Fantastyczne są te historie z pracy w klinice. Bardzo realistyczne i fachowe. No i pacjenci. Samo życie, chciałoby się powiedzieć. W ogóle fabuła jest ciekawa, w tym wątki spoza szpitalnego życia pani doktor Marty. Czytając zastanawiałem się, jakie będzie zakończenie i muszę przyznać, że zaskakująco oryginalne. Fajnie spędzone dwa wieczorki :)

Nie wiem, czy to dobrze, ale ta książka potrafi zaszokować. Dobrze poprowadzona postać głównej bohaterki wymyka się prostej ocenie. Przecież lekarze mają leczyć, a nie zabijać! Chyba, że chodzi o bandziorów, jak wydaje się twierdzić Alicja Horn, autorka Wyleczonych. Pokazuje, że lekarz to też człowiek, któremu zemsta nie jest obca. I wtedy może nawet zapomnieć o przysiędze Hipokratesa. Dobra zemsta nie jest zła, a wręcz może być usprawiedliwiona, zwłaszcza jeśli mamy do czynienia z psychopatyczną osobowością mściciela. Lekarka Marta chyba zasługuje na takie miano, bo chyba ani przez chwilę nie żałuje swoich wyborów, które z etyką lekarską nie mają wiele wspólnego. Nie mniej pokręcony jest komisarz Michał, kochanek i wspólnik Marty. On też stracił już w wiarę w nasz system sprawiedliwości i przestał być naiwnie uczciwym policjantem. To również szokuje, choć pewnie niektórzy pochwaliliby jego postępowanie. Dla mnie Michał to charakterologicznie postać jaśniejsza od Marty, bo jednak się przed nią wywnętrza. Natomiast lisia Marta nie wykłada wszystkich kart na stół, uchyla Michałowi tylko rąbek swojej tajemnicy. Ciekaw jestem, jak potoczy się trajektoria tego związku w kolejnych częściach. Bo choć smaczku powieści dodają głównie zbrodnie, to mega ciekawy jest cały jej kontekst obyczajowy, no i charaktery, w tym motywacje głównych postaci. Czy ten związek będzie miał coś wspólnego z miłością? A może dwójkę bohaterów połączyły tylko seks i podobna filozofia życia? Raczej na pewno kolejne zbrodnie.

Autorka Alicja Horn stworzyła bohaterkę kontrowersyjną, o silnej osobowości. Bohaterka tą jest bardzo sprytna lekarka Marta Wolska, profesjonalistka w leczeniu ludzi, a gdy trzeba to i w wyprawianiu ich na tamten świat. I to bez żadnych rozterek moralnych. Kłamie i oszukuje bez mrugnięcia okiem. Jest nieugięta w realizacji przyjętych celów. Na pewno strach byłoby trafić pod opiekę takiej doktorki w publicznym szpitalu. A tam właśnie dzieje się gówna akcja, choć nie tylko. Wyborowy jest też wątek krwawego mordercy z Mokotowa, który zabija młode panie. Jak się okazuje obserwuje też Martę. Mocno trzyma w napięciu historia ich spotkania, która może się skończyć tragicznie. Tylko dla kogo? Polecam. Daje pięć gwiazdek.

Swego czasu zaczytywałam się w thrillerach medycznych Tess Gerritsen, a wcześniej Robina Cooka. Ta książka bardziej mi pasuje, bo wszystko jest w niej takie swojskie, bo akcja dzieje się w naszych współczesnych realiach, choć z wycieczką do niedawnej przeszłości bohaterki. Poza tym świat szpitalny to jedynie część znacznie szerszej historii.

Różne wątki są kompatybilne i łatwo się łączą. Niektóre będą chyba kontynuowane w kolejnej części. Czekam właśnie na wydanie "Pasożyta".

Główne postacie – lekarki i policjanta budzą sympatię. Czytelnik odruchowo staje po ich stronie, nawet jeśli nie zgadza się ze swego rodzaju filozofią życia, jaką wyznają. Ale i tak pozna ją dopiero na końcu. Epilog zaskakuje, również właśnie dlatego, że ma w sobie pewną istotną myśl przewodnią. A to nieczęsta cecha thrillerów, zwłaszcza krajowych.

Ta powieść przekracza granice gatunków (thriller, kryminał, powieść obyczajowa), dzięki czemu nie jest mroczna jak wiele standardowych sensacji. Jest tu niezamknięta sprawa sprzed lat, która znajduje swój ciekawy finał. Fabuła pełna jest i innych niewiadomych, które w końcu zostają dopieszczone i się wyjaśniają. Autorka umiejętnie zbudowała narastające napięcie. Akcja długo trzyma w niepewności. Całość jest bardzo dobrze rozpisana, a naprawdę przełomowe zakończenie kompletnie zaskakuje.

Polecam wam powieść “Wyleczeni” jako historię wielowątkową, w której tajemnice i intrygi wiodą prym. Przy okazji poznacie jak wygląda praca lekarza od kuchni. Na to musimy nałożyć pewien dystans do opisanych sytuacji, bo nie jest to literatura faktu, a fikcja literacka. Ale też powszechnie wiadomo, że w każdej historii jest ziarenko prawdy. Koniecznie sprawdźcie kim są wyleczeni, ponieważ pierwsze wasze skojarzenia mogą okazać się fałszywe. Z pewnością nie zabraknie wam emocji podczas czytania. A samo zakończenie wywoła was dreszcz grozy i niedowierzania. Na szczęście autorka nie powiedziała ostatniego słowa i będzie kolejny tom o Marcie Wolskiej.

"Wyleczeni" to debiut autorstwa Alicji Horn. Mamy tu mix gatunków - od thrillera medycznego po powieść obyczajowa z wątkiem miłosno-erotycznym. Często taka mieszanka obraca się na niekorzyść autora, ale nie tym razem. Książkę czyta się lekko, jest w niej też sporo humoru. Alicja Horn obnaża słabości działania systemu służby zdrowia jak i sprawiedliwości. Zakończenie zaskakuje i wręcz nakłania, by sięgnąć po kolejny tom, co oczywiście z przyjemnością uczynię

Rewelacyjna para kochanków, policjant i lekarka wymierzają sprawiedliwość na własną rękę, niczym Dexter. Bardzo inteligentna i logiczna fabuła.. Ciężko się oderwać. Jak zaczniecie, to nie zostawicie aż skończycie :)

"Mylisz się. Nie ma normalnych ludzi. Są tylko tacy, którzy lepiej panują nad swoim szaleństwem"

W jednym z warszawskich szpitali, na oddziale chorób zakaźnych, pielęgniarki znajdują zwłoki zastępcy ordynatora, nielubianego przez wszystkich doktora Szymańskiego, któremu ktoś podciął gardło. W tym samym czasie trwa policyjne śledztwo dotyczące serii zabójstw młodych kobiet, o które podejrzewany jest seryjny zabójca nazywany przez media "Bestią z Mokotowa". Młoda lekarka z oddziału Szymańskiego, Marta odkrywa, że jej osoba w jakiś sposób łączy obie te sprawy. Angażuje się w działania policji i wspólnie z komisarzem Michałem stara się odkryć prawdę.

"Wyleczeni" to połączenie świetnie wykreowanego thrilleru medycznego, z wciągającą, odrobinę romantyczną powieścią obyczajową. Autorka, sama będąca lekarzem, bardzo rzetelnie oddała klimat panujący wśród pracowników szpitala i specyfikę wykonywanych przez nich zawodów, a wszystko opisała w sposób lekki i przyjemny w odbiorze. Charakterystyczni bohaterowie niejednokrotnie zaskakiwali swoimi decyzjami. Było emocjonalnie, odrobinę brutalnie, intrygująco i zaskakująco, chociaż zabrakło mi większego napięcia. Do samego końca nie przewidziałam jednak w jaki sposób zakończy się prowadzona przez Martę i Michała sprawa, w której pokazali, jak czasami trudne bywa zrozumienie, czym tak naprawdę jest sprawiedliwość

Wyleczeni są debiutem literackim Alicji Horn. I jako debiut są, mimo kilku mankamentów, nieźli. Zawsze dodaję plus debiutanckim książkom, chyba, że są kompletnym niewypałem. Z Wyleczonymi tak nie jest.

To nie jest niewypał. Nie jest też rewelacja literacka. Ot niezła, z ciekawą intrygą powieść. Jednak z pewnością nie jest to thriller medyczny.

Thriller medyczny charakteryzuje się wg. mnie tym, iż to książka mocno sensacyjna, może nawet mrożąca krew w żyłach, ze skomplikowaną intrygą, akcja oscyluje wobec zagrożeń związanych z medycyną, biotechnologią, ew. inżynierią genetyczną. Dodatkiem są uwikłani w intrygę przedstawiciele środowiska medycznego i skupienie się wokół zagrożeń dla życia i zdrowia ludzkiego wynikających z działań związanych z szeroko rozumianą medycyną.

Wyleczonym niestety brak większości tych elementów. Z medycyną książkę łączy fakt, iż główna bohaterka Marta Wolska jest lekarzem, a gros akcji rozgrywa się w dużym warszawskim szpitalu. I tyle.To nie najgorsza powieść obyczajowa z licznymi wtrętami medycznymi, ale nie thriller medyczny.

Do tego Horn dorzuciła sporą porcję obciążeń psychicznych. Jej bohaterka, ok.30-letnia lekarka po mocnych i traumatycznych przejściach, pewnego dnia na oddziale zauważa pacjenta, który powraca do niej od wielu lat w snach. Ten mężczyzna jest zabójcą jej matki. Lekarka postanawia, iż człowiek ten musi umrzeć. I tak to się zaczyna. Do tego dochodzi sporo innych spraw. I tu jest problem.

Autorka porusza wiele kwestii, inicjuje wiele wątków. Są one ciekawe. Jednak tak naprawdę żadnego z nich nie doprowadza do końca. Pozostają one w zawieszeniu. A szkoda, bo jak napisałam, wątki są ciekawe i miały potencjał.

Owszem, może to oznaczać, iż będzie ciąg dalszy. Jednak można było zakończyć chociaż część wątków. Całość sprawia wrażenie jakby pisarka odrobinę pogubiła się w tym, co chciała napisać. Za dużo jak na pierwszy raz, na pierwszą książkę.

Dodatkowo rzuca się w oczy irracjonalne zachowanie głównej bohaterki Marty. Przynajmniej ze 2 razy mocno mnie zdenerwowała. Miałam ochotę nią potrząsnąć. Dziwna jest ta postać. W wielu momentach bardzo fajna, ogarnięta, wzbudzająca sympatię, a za moment coś takiego, jakby to była inna osoba. Jakieś rozdwojenie postaci.

Na plus zasługuje ciekawa intryga. Jej oś jest naprawdę dobra. Gdyby tylko została odrobinę inaczej poprowadzona, a wątki choć częściowo doprowadzone do końca.

Atutem jest także ciekawie ukazane środowisko medyczne. Widać, iż autorka, lekarka, wie o czym pisze. Użycie nazewnictwa, ukazanie pracy lekarzy, to to co w tego typu książkach bardzo lubię.

Lekkie pióro. Alicja Horn dobrze, lekko pisze. Dzięki temu książkę mimo kilku niedociągnięć czytało się naprawdę dobrze. Nie uważam czasu poświęconego na lekturę za stracony...o ile przymknie się oko na kilka niedociągnięć debiutantki.

Jeżeli potraktujemy Wyleczonych, jako powieść obyczajową rozgrywająca się w środowisku medycznym będzie to niezła lektura. Może nie rewelacyjna, ale niezła, warta poświęcenia jej czasu.

I tak potraktowanych Wyleczonych wam polecam.

Jeżeli jednak uznamy, zgodnie z marketingiem wydawcy, iż to thriller medyczny, rozczarowanie będzie spore, a lektura niewarta poświęconego czasu.

Sami zdecydujcie. Ja czekam na kolejną książkę autorki. Widać, iż Alicja Horn ma dobre pióro i potencjał. Wierzę, że następne książki będą dużo lepsze.

Nie mam żadnych znajomych lekarzy, ale może wy macie. Oni naprawdę tak często rozmawiają o zabijaniu?!

Wow, co to była za książka. Przeczytana w jeden dzień wywołała we mnie wiele emocji, chociaż chyba nie wszystkie były zamierzone przez autorkę...

To był debiut i to czuć. Styl jest poprawny, nie wyróżnia się ani na plus, ani na minus. Początkowo narracja balansuje pomiędzy thrillerem a horrorem, ale w żadną wersję nie byłam skłonna uwierzyć. Dzieje się dużo i ciężko w tym odnaleźć główny wątek, a czytanie uprzykrzają też topornie wprowadzone dygresje. Po co postać nagle sucho recytuje opis i historię jakiegoś związku chemicznego? Może żeby usprawiedliwić słowo „medyczny” w reklamie książki, nie wiem. Doceniam zrobienie researchu, ale nie zawsze wychodziło to naturalnie, czasami miałam wrażenie, że czytam artykuł w jakiejś naukowej gazecie albo stronę Wikipedii.

Ciężko uwierzyć w niektóre wydarzenia, a już najbardziej w to, co się dzieje wokół głównej bohaterki. Rzeczywistość na bieżąco zmienia się „pod nią”, żeby tylko wyszła zwycięsko z każdej sytuacji. Irytuje ją były mąż? Bum! Ni z tego ni z owego okazuje się, że przechowywała kompromitujące go zdjęcia. W ogóle, każdy tam ma na kogoś haka, jest przestępcą albo zna kogoś takiego. Pacjenci z oddziału zakaźnego to albo agresywni nietrzeźwi ćpuni albo anonimowi staruszkowie z biegunką. Ciężko mi ocenić, czy ten świat specjalnie miał wyjść taki przejaskrawiony, żeby usprawiedliwić morderców.

A propos zabijania, jest tutaj jedna scena, nad którą ubolewam, bo tak ją zepsuto. Spróbuję to opisać bez spoilerów – jedna postać postanawia zabić nieprzytomnego pacjenta. Warunki są idealne, to byłaby zbrodnia doskonała, łączyła ich tragiczna przeszłość, na miejscu zero pozostawionych śladów i jeszcze ten klimat chyżby-nawiedzonego szpitala, puste korytarze, no miodzio. I co? I nic, zero napięcia. Po robocie, zapominamy o sprawie.

Ja wiem, tak miało być, zakończenie tłumaczy wszystko. Zakończenie zasługiwałoby na osobny wykład, bo jest tak oderwane w kosmos, że do teraz się śmieję. Po prostu przeczytajcie to sami.

To mój pierwszy thriller medyczny i nasze spotkanie zaliczam do dość nieudanych.

Bardzo pozytywnie się nastawiłam, oczekiwałam czegoś z krwi i kości, tym bardziej, że jest napisany przez lekarza, który raczej zna się na rzeczy... Jednak w mojej opinii ta książka jest totalną klapą.

Mam wrażenie, ,że jak na pierwszy tom serii, jest tutaj zdecydowanie zbyt wiele wątków, które nijak odnosiły się do głównej historii. Do tego totalnie nie polubiłam się z bohaterami, a główna bohaterka bardzo mnie irytowała i to dzięki niej ksiązkę cyztałam na raty. Szczerze obawiałam się, że jej nie skończę.

Nie przypominam sobie również, aby było w niej coś, co by mnie zainteresowało, zaskoczyło czy zachwyciło.

Dla mnie historia ta daleka jest od thrillera.

Nie sięgnę po drugi tom i nie polecam jeśli liczycie na rasowy thriller medyczny.

„Wyleczeni” to debiut literacki Alicji Horn, a zarazem książka rozpoczynająca całą serię. Reklamowana jest jako pierwszy polski thriller medyczny napisany przez lekarza. Jako że ten gatunek na naszym rynku nie jest mocno użytkowany przez pisarzy, a mocno lubiany przeze mnie, to z chęcią zdecydowałam się na lekturę tego tytułu. I jego początek dał mi nadzieję, że może być z tego fajna historia, choć już na wstępie styl, w jakim jest pisana, nie całkiem nie zadowolił – nie jest za płynny, choć stylistycznie poprawny. Fabuła zaczyna się ciekawie – od morderstwa nielubianego zastępcy ordynatora w warszawskim szpitalu. Morderstwo to nasuwa na myśl inne, które w tym czasie mają miejsce w Warszawie, a które przypisywane są tak zwanej Bestii z Mokotowa. Całość przedstawiona jest z punktu widzenia młodej lekarki, Marty, która w swojej przeszłości ma mocno traumatyczne przeżycia. Niestety im dalej w fabułę, tym pojawia się więcej wątków, a żaden z nich nie zostaje konkretnie rozwinięty, przez co gubi się tu oś kryminalna historii. Na plus na pewno można zaliczyć obraz fatalnej kondycji polskiej służby zdrowia, opis funkcjonowania takiego szpitala, choć ‘funkcjonowanie’ to chyba słowo nad wyrost. Jednak i to nie jest zrobione do końca umiejętnie – za dużo krytyki w jednym miejscu, za bardzo natarczywie, przez co miałam wrażenie, że książka to jedno wielkie narzekanie. Bohaterom powieści brakuje głębi psychologicznej, uzasadnienia ich wyborów i podjętych decyzji. Niestety więc nie mogę powiedzieć, że lektura mnie zadowoliła i że czekam na to drugi. Wręcz przeciwnie – wiem, że po niego nie sięgnę.

Czy istnieją zbrodnie, które możemy usprawiedliwić? Czy zabicie złego człowieka, także jest złe? Czy może zabijając udaremnimy zło, które szerzy? Czy zamordowanie mordercy robi z nas morderców? To wiele pytań, które nasuwają się po przeczytaniu książki „Wyleczeni” Alicji Horn.

Główną bohaterką książki jest Marta, młoda, atrakcyjna lekarka zmagająca się z duchami przeszłości, co cieniem kładzie się na jej życiu doczesnym. Rozwód, trudni pacjenci, bezkompromisowy przełożony i niekończące się problemy w służbie zdrowia to jej codzienność. A kiedy do tego wszystkiego, znienawidzony przez personel szef zostaje brutalnie zamordowany, podejrzenie pada na cały personel. W tym samym czasie do Marty, jak bumerang powraca przeszłość, niewyjaśnione morderstwo jej rodziców to już nie tylko nocne koszmary, ale najprawdziwsza rzeczywistość. Przystojny komisarz prowadzący śledztwo, jeszcze bardziej komplikuje życie Marty, z jednej strony jest spragniona uczuć, z drugiej jednak nie chce ponownie się rozczarować i znowu cierpieć. Całej znajomości nie sprzyja także działalność „Bestii z Mokotowa”, mordercy młodych dziewczyn, w śledztwo którego zamieszany jest policjant.

Książkę czyta się szybko, przystępny język oraz krótkie rozdziały tym bardziej temu sprzyjają. Nie lubię w książkach rażąco śnieżnobiałego papieru, a taki właśnie tu jest. Okładka również nie przypadła mi do gustu, zbyt dosadna wręcz tandetna. Umieszczone na niej krople krwi, niejako sugerują, że książka ociekać będzie brutalnością, a opisy makabrycznych zbrodni będą czyhać na czytelnika z każdej strony. Nic bardziej mylnego. Książka jest przewidywalna, brak w niej elementów zaskoczenia, zwrotów akcji, a co najważniejsze brakuje mi stanu napięcia i niepokoju, kiedy czytam o kolejnym morderstwie. Nie zaliczyłabym jej ani do thrillera ani powieści kryminalnej, osobiście odebrałam ją jaka obyczaj, opisujący życie młodej lekarki, gdzie tłem są popełniane „gdzieś” zbrodnie.

Autorka porusza w książce zagadnienia dobra i zła, rozważania o sprawiedliwości, o postepowaniu zgodnie z prawem, co często jest niesprawiedliwe i nieadekwatne do popełnionych zbrodni. Nie rozlicza czynów swoich bohaterów, zostawia to nam, czytelnikom.

Polubiłam główną bohaterkę, jej cięty język i twardy charakter, sposób w jaki podchodzi do życia i otaczających ją osób. Jest pewną siebie, odważną kobietą, w wielu sytuacjach zaimponowała mi swoją stanowczością. Pozostałe postacie także zasługują na uznanie, autorka z łatwością kreuje ich charaktery i osobowości, są prawdziwi, z krwi i kości. Ogromnym plusem są także dialogi, miejscami z odrobiną humoru i sarkazmu.

Książka jest bardzo przyzwoita, polubiłam styl i język autorki, historia także jest ciekawa, może zabrakło mi pewnych motywów, ale taki był zamysł autorki. Wolę bardziej krwawe kryminały z w większym stopniu rozwiniętym motywem śledztwa, ale to moje subiektywne odczucie. Szczerze polecam, ja sięgnę po inne pozycje.

"Wyleczeni" to thriller medyczny, co dla mnie było wystarczającą zachętą do tego, by po tę książkę sięgnąć. Jasne, to debiut i wiem, że wiele osób nie chce dawać takim szansy, ale szczerze? Często zdarza się, że właśnie te pierwsze powieści są tak dopracowane, tak przemyślane, że ma się wrażenie, jak by czytało się książkę doświadczonego autora. I tutaj z radością przygarnęłam od Wydawnictwa Zysk i S-ka egzemplarz przedpremierowy, by móc Wam podpowiedzieć czy warto zamówić, czy warto przeczytać :)

Co znajduje się w środku, w treści? Główną bohaterkę, Martę, której po nocach śni się jeden koszmar i nie jest to wytwór wyobraźni. Kobieta w dzieciństwie widziała jak mordują jej matkę i choć od dawna już ten sen jej nie nawiedzał, to własnie kiedy w szpitalu, w którym pracuje został zabity zastępca ordynatora, ona właśnie z tym koszmarem znów się zmaga i właśnie przez to zastanawia się, czy te wydarzenia nie są ze sobą powiązane. I w tym miejscu chciałabym powiedzieć, że to zalążek na świetny dreszczowiec, już w tym momencie czytelnik odczuwa niepokój i zaczyna się zastanawiać, o co chodzi. Ale nie, autorka postanowiła tępym, plastykowym nożem poorać mnie po tętnicy szyjnej i dorzucić seryjnego mordercę, grasującego po Warszawie. No cóż, jak by tego było mało, dostajemy jeszcze wątek typowo obyczajowy. Nosz kurczę, ile na raz?

Mam wrażenie, że autorka chciała zbyt wiele na raz umieścić w tak niewielkiej ilości znaków, bo zahacza o kilka wątków, zostawia nie oczywistości pewnie z zamysłem na kolejny tom lub nawet serię, a mimo to odczuwam niedosyt. Miał być thriller i w pewnym sensie jest i nie oczekiwałam, że akcja będzie pędzić, ale mimo wszystko jest zbyt wolna, choć to moje subiektywne odczucie. Mimo to lubię, kiedy w dreszczowcu nawet jeśli bardzo powoli doczłapujemy się do zakończenia, to po drodze wstrzymuję oddech z nerwów i niepokoju. W tym przypadku tego nie ma, przez co się nieco robi nudno.

Pomieszanie wielu pomysłów spowodowało, że momentami miałam ochotę przeskoczyć o kilka stron, bo autorka skupiała się aż nadto na kontekście obyczajowym. Natomiast, muszę przyznać, że pomiędzy wierszami zadawała też czytelnikowi masę ważnych pytań i dzięki temu po lekturze odczułam potrzebę, by usiąść, przemyśleć co autorka chciała mi przekazać.

A z plusów, to bohaterowie. Pewnie nie pomylę się w stwierdzeniu, że Alicja Horn wyciągnęła ze środowiska medycznego wiele cech charakteru i przypisała je postaciom w swojej książce, a główna bohaterka, choć zmaga się z przeszłością i jest nieco irytująca, to obdarzyłam ją sympatią i chętnie sięgałabym po nawet serię, w której odgrywałaby pierwsze skrzypce. Może bardziej w strefie właśnie medycznej, w której wydaje mi się, że autorka czuje się jak ryba w wodzie?

Podsumowując ten debiut jestem nieco rozdarta, bo myślę, że wiele pracy zostało włożone w stworzenie tej powieści, a jednocześnie czuję niedosyt i wolałabym, żeby objętościowo była jeszcze raz lub dwa razy taka, a by poruszone zostały bardziej niektóre wątki, bo jakoś tak czułam, że nieco zostały potraktowane po macoszemu.

Czy polecam? Tak, to coś nieco innego i ciekawego na polskim rynku wydawniczym, ale uprzedzam lojalnie, że akcja jest powolna, choć pomysł był ciekawy. Ode mnie 6/10 gwiazdek i czekam na kolejną książkę autorki, bo myślę, że będzie tylko lepiej, będzie się rozwijać i mam nadzieję, że nie będzie pchać wszystkich pomysłów, które aktualnie pojawiają się w jej głowie do jednej powieści!

Wydawnictwu Zysk i S-ka dziękuję za możliwość przeczytania jeszcze przed premierą!

Poznajemy Martę Wolską która pracuje w szpitalu. Po zdradzie męża stawia wszystko na pracę. Pojawiają się pierwsze morderstwa. Oraz problemy z sąsiadką . Również poznaje przystojnego komisarza i połączy ich namiętność...

No po tej książce spodziewałam się zupełnie czegoś innego. Ostatnio bardzo mnie ciekawią thrillery medyczne. Ale tutaj nie znalazłam nic co by wzbudzało we mnie emocje. Były zabójstwa ale w połowie one nic nie wnosiły ani nie były jakoś wątki tego bardzo pociągnięte. Życia szpitalnego kompletnie mi zabrakło, było parę scen że szpitala ale przecież bohaterka taka zapracowana ponoć dyżur za dyżurem. A wszystkie problemy jakie miała były poza nim. Znalazłam tutaj opisy lekow, opisy lekarzy historycznych i ich odkrycia. Rodzaje chorób oraz bakterie. Wiele wiele opisow które były nudne i w połowie nie potrzebne. Bohaterka też taka nijaka. Książkę męczyłam czytałam po 50str i odkładałam. W żadnym stopniu mnie nie zaciekawiła. Ostatnie 50str były fajne i na prawdę chciało się czytać ale jako całej książki to nie uratowało... Ale ze jest to pierwsza część to myślę że druga może po takim zakończeniu będzie idealna.. Ale niestety nie ten tom. Momentami czytałam i nie wiedziałam o co chodzi.

Niestety ta książka u mnie się nie sprawdziła.. Nawet nie miałam odczucia ze czytam thriller.