Wszystko za K2

Jednym słowem: REWELACJA!

W kilku słowach: Majstersztyk, fakt goni fakt. Książka oparta na wnikliwej analizie wielu dokumentów, rozmów.

Eksploracja gór od początku po ten niezdobyty zimą szczyt K2.

Początki taternictwa, himalaizmu i alpinizimu w Polsce, z wątkiem światowym. Po rysie historycznym poruszony wątek zdobywania najwyższych szczytów, wyścig po letnie i zimowe wejścia. Największą uwagę autor skupia (jak sam tytuł wskazuje) na narodowej wyprawie z przełomu 2017/2018. Jest to rewelacyjna analiza przygotowań, w tym żywieniowych, podziału obowiązków przed wyprawą, przygotowywania prognozy pogody (świetny wątek o klimacie). Wiele relacji ze spotkań z uczestnikami, opis tego co działo się pod K2 zimą. Analiza wypadków, relacje z akcji ratunkowej, codzienność w mesie. Książkę kończyłam czytając podsumowanie wyprawy, wnioski na przyszłość. Książka kończy się pozytywnym aspektem, sukcesem Andrzeja Bargiela z 22.07.2018- pierwszy zjazd na nartach z K2. Polacy zdobędą K2 zimą! Wiele osób, które po akcji na Nanga Parbat i samotnej wspinaczce Urubki zabrały głos powinny przeczytać tę książkę. Polecam.

„Wszystko za K2” jest reportażową opowieścią o próbie zdobycia najwyższego szczytu Karakorum podczas zimowej wyprawy. To również książka o wielkich, niebezpiecznych pasjach, a także o zmierzchu prawdziwego, legendarnego himalaizmu, który jest niszczony przez rozgorączkowane media.

W grudniu 2017 roku grupa polskich himalaistów wyruszyła na podbój K2, drugiego co do wysokości szczytu ziemskiego. Była to trzecia próba zdobycia góry w okresie zimowym. Wcześniej Polacy próbowali dokonać tego w latach 1988 i 2003. Nie udało się.

Tym razem miało być inaczej, ale ekipa znów poniosła klęskę.

Książka Piotra Trybalskiego jest szukaniem odpowiedzi na pytania o jej przyczyny.

Bogato ilustrowana zdjęciami opowieść krok po kroku opisuje przygotowania do wyprawy i jej dramatyczny przebieg: aklimatyzowanie się, zakładanie obozów, czekanie na sprzyjającą pogodę, walkę z mrozem i własnymi emocjami, a także konflikty, do jakich doszło w ostatnich tygodniach.

W międzyczasie czterej członkowie ekipy wzięli udział w akcji ratunkowej na Nanga Parbat, gdzie utknęli inni wspinacze, Elizabeth Revol i Piotr Mackiewicz. Niestety, życie udało się ocalić tylko Francuzce.

Ten dramatyczny fragment wyprawy stał się dla autora pretekstem do rozważań na temat lojalności, odpowiedzialności i odwagi w górach. Mówią o tym przede wszystkim ratownicy, czyli: Jarosław Botor, Adam Bielecki, Denis Urubko i Piotr Tomala.

Piotr Trybalski przywołuje jednak również wypowiedzi innych znanych himalaistów, m.in. kierującego całą ekspedycją Krzysztofa Wielickiego, śledzącego wydarzenia w kraju Piotra Pustelnika, a także nieżyjących już legend – Wandy Rutkiewicz, Jerzego Kukuczki, Artura Hajzera.

Osobne miejsce zajmuje w książce kwestia pasji i ambicji, a także pracy zespołowej. Szczególnie ważkie w tym temacie jest kontrowersyjne zachowanie Denisa Urubki, który bez zgody kierownika wyprawy samotnie zaatakował w lutym K2.

Czy klęska, jaką poniósł, była życiową nauczką? Czy zemstą, jaką przygotował mu wyniosły szczyt? Jak jego krok oceniali towarzysze wyprawy, inni himalaiści, dziennikarze i internauci? - na te i inne pytania autor szuka odpowiedzi, cytując różne źródła i ukazując decyzję Urubki w różnym świetle.

Wśród wielu wątków podejmowanych przez Piotra Trybalskiego, wymienić należy rolę mediów w opisywanej wyprawie i we współczesnym himalaizmie.

Ekspedycja była na bieżąco relacjonowana, w czym niemały udział mieli sami uczestnicy. Czy jednak skupianie się przez nich na przekazach, zamieszczaniu zdjęć i komentarzy w sieci, nie wpłynęło negatywnie na ich kondycję? Czy niektórzy nie starali się być bardziej gwiazdami niż wspinaczami?

Autor ubolewa nad tym, że prawdziwy, legendarny himalaizm, który był samotną walką z górami, naturą i sobą samym, odchodzi do lamusa. Jego ideę zabijają żądne sensacji media, lecz spory udział w tym mają niektórzy wspinacze.

„Wszystko za K2” to hołd złożony prawdziwym wspinaczkom wysokogórskim, konkretnym bohaterom i ich wielkiej życiowej pasji, która wielu życia pozbawiła.

Całość czyta się jednym tchem, niczym najlepszą powieść sensacyjną, mimo iż zna się już przecież na początku finał wyprawy. Nie przeszkadza to jednak w śledzeniu dramatycznych wydarzeń i w snuciu głębokich refleksji. Te ostatnie towarzyszą czytelnikowi nawet po odłożeniu książki na półkę.

BEATA IGIELSKA