Wszystko, co ukrywamy

Kolejny raz historia przedstawiona przez Kelly Rimmer sprawiła, że finalnie łzy spływały po moich policzkach. Z pewnością rola matki nie jest łatwa, a kiedy jeszcze kobieta boryka się z depresją poporodową świat staje się utrapieniem…

To właśnie ten problem porusza w książce autorka. Poznajemy losy kobiet… Grace, żyjącej w latach pięćdziesiątych, a wiemy przecież, że w tamtym okresie bardzo mało, albo nawet wcale nie mówiło się o takich problemach oraz Beth, córkę Grace, która teraz, po urodzeniu wymarzonego syna również boryka się z własnymi myślami i trudnościami, jakie niesie za sobą macierzyństwo. Pojawia się także Maryenne, walcząca o to, aby kobiety miało prawo głosu, aby mogły się spełniać, ale jest w stanie poświęcić wiele...

Autorka wplata również inne trudne wątki, śmierć bliskiej osoby, walkę z chorobą. Na tych prawie czterystu stronach zawarty jest ogrom emocji: bólu, cierpienia, ale również momentami radości i szczęścia. Poznajemy rodzinę Walshów, ich perypetie, zmagania się z losem, który bez wątpienia nie był dla nich łaskawy.

Każdy z nas zna powiedzenie, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu, ale czy nie warto pielęgnować rodzinnych relacji, cieszyć się z tego kto jest obok nas… Trzeba jednak pamiętać o szczerości, bo kłamstwo, zatajanie prawdy nigdy nie prowadzi do niczego dobrego, a wręcz może zniszczyć komuś życie i jego marzenia.

„W ciągu kilku ostatnich lat przekonałam się, że samotność jest gorsza od smutku. A to dlatego, jak sobie uświadamiam, że samotności z definicji nie da się z nikim dzielić”.

Życzę Wam, żebyście nigdy nie byli samotni, abyście nigdy nie musieli ukrywać się przed całym światem…

Jeśli jesteście gotowi na historię niezwykle poruszającą, opowieść o rodzinnej tragedii, pełnej tajemnic koniecznie sięgnijcie po ten tytuł.

Kelly Rimmer "Wszystko, co ukrywamy" 🏠

"Widzę tylko jeden sposób, żeby go przechytrzyć. Tylko jeden sposób by zaznać spokoju. Sytuacja jest i tak już zła, bo znowu znalazłam się w tym miejscu-moje dzieci zasługują na to żebym dokonała wyboru i tu nie pozostała. Nawet Patrick zasługuje na coś lepszego."

Niezwykła powieść o rodzinnej tajemnicy i niezwykle trudnym macierzyństwie.

To moja druga powieść autorki i byłam lekko sceptyczna sięgając po nią, ponieważ sądziłam, że trudno zbudować dobrą, emocjonująca fabułę, której akcja nie jest osadzona w czasach wojennych. Jednak to i nawet więcej udało się autorce znakomicie. 👏

Fabuła toczy się spokojnie, intrygująco i coraz bardziej robi się przygnębiająca, by na koniec wybrzmieć głośnym dźwiękiem niczym zerwana struna... Takie właśnie emocje budzi ta powieść. Ciekawi i szarpie na koniec boleśnie jakąś część duszy odpowiedzialną za przeżywanie fikcji literackiej.

Język, którym posługuje się autorka jest bardzo przystępny. Ale to temat, wokół którego zbudowała fabułę jest godny uwagi i wybrzmiał tutaj wyjątkowo starannie i głośno.

Każde czasy miały swoje problemy, swoje ograniczenia wolności i praw. Szkoda tylko, że ograniczano je tylko kobietom. Chociaż czytając trudno odpędzić natrętną myśl, że współcześnie niestety zbyt wiele się nie zmieniło, przynajmniej na naszym lokalnym poletku...

Autorka pisze o problemie braku dostępu do legalnej aborcji. Akcja toczy się w dwóch osiach czasu. Rok 1956 i później, gdzie narratorem jest Grace i 1996 gdzie autorka oddała głos Betty. Matka i córka. Dwie kobiety połączone niechcianym dziedzictwem. Szukające pomocy i nie godzące się na jej przyjęcie.

Książka wzbudza silne emocje, szczególnie pod koniec, gdy poznajemy spojrzenie na sprawę każdej ze stron.

@kelrimmerwrites święta robota, gratuluję. Autorce udało się napisać kolejną powieść, która zmusza do refleksji, poucza i napomina by być bardziej uważnym na emocje innych ludzi, nawet wtedy gdy starają się je oni mocno ukryć.

Beth Walsh podczas porządków w domu rodzinnym znajduje stary dziennik swojej dawno zmarłej matki pochodzący z lat pięćdziesiątych. Beth dowiaduje się, że jej matka wcale nie zginęła w wypadku samochodowym. Dlaczego ojciec Beth przez całe życie okłamywał ją i jej rodzeństwo? Co tak naprawdę stało się z Grace?

Uwielbiam czytać takie zagmatwane historie pełne takemnic z przeszłości, które powoli odkrywam. Autorka wymyśliła znakomitą fabułę, od której nie mogłam oderwać się nawet na moment. Świetnie wykreowani bohaterowie. Powieść rozgrywa się w dwóch perspektywach czasowych. Teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Wzruszającą powieść o trudach macierzyństwa, depresji poporodowej oraz miłości. Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Autorka potrafi budować emocje i napięcie. Ta historia doskonale pokazuje, czym jest depresja, która może zaatakować każdego, a samemu ciężko z tego wyjść. Po takiej lekturzę trzeba ochłonąć, bo chwyta za serce i potrzebne są chusteczki. Prawda, która poznajemy jest szokująca, a emocje jakie towarzyszą podczas czytania tej powieści są ogromne.

Długo nie zapomnę o tej historii. Lekkie pióro autorki sprawiło, że książkę przeczytałam jednym tchem.

Muszę nadrobić inne książki tej autorki.

Gorąco polecam!

Depresja poporodowa choć zaliczana jest do najczęściej występujących powikłań po porodzie nadal dotyka co piątą kobietę. I choć obecnie nasza wiedza na jej temat jest większa niż kilkadziesiąt lat temu, nadal stanowi temat trudny do dyskusji… Dlaczego właśnie dzisiaj o depresji?? Kelly Rimmer w najnowszej książce „Wszystko co ukrywamy” właśnie depresję poporodową uczyniła tłem powieści. Powieści, która wzrusza i, która jest nijako zlepkiem ogromnej ilości tajemnic.

Na kartach książki poznajemy Beth, która natrafia na dziennik swojej zmarłej matki. To, co wiedziała na temat okoliczności jej śmierci nagle staje się kłamstwem. Dlaczego ojciec przez tyle lat ją kłamał ??

Kilkadziesiąt lat wcześniej Grace po raz kolejny odkrywa, że jest w ciąży. Czuje, że ta sytuacja zaczyna ją przerastać i powoli traci kontrolę nad swoim życiem. Do czego doprowadzi ją sytuacja w której się znalazła??

Dwie kobiety, dwie perspektywy czasowe, zagadki z przeszłości i tajemnice, które światło dzienne ujrzą dopiero po latach. Do tego matczyna miłość, która wymaga wyrzeczeń i poświęcenia…

I choć nie jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, przyznaję, że kolejny raz jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Tym razem tło wojenne zostaje zastąpione opowieścią obyczajową, która aż kipi od nadmiaru emocji. Przyprawia o łzy wzruszenia i powoduje, że książka staje się jedną z tych o której myśli się nawet po skończonej lekturze.

Polecam całym sercem… Książka dla której warto na chwilę zatrzymać się w naszym codziennym biegu…