Wszystkie nasze obietnice. Akademia Sztuk Rosefield. Tom 2

Ten tom podobał mi się odrobinę mniej niż poprzedni, jednak nadal bardzo przyjemnie się go czytało.

Uwielbiam klimat całej dylogii - gdy siedzi się wieczorem pod kocykiem z herbatą w ulubionym kubku i czyta o przygodach ulubionych bohaterów, łatwo odpłynąć i zatracić się w wykreowanej rzeczywistości.

Tak jak w pierwszym tomie Hazel i Tristan mieli bardzo dużo wspólnego i świetnie się dogadywali, tak tutaj Charlotte i Andrew to chodzące przeciwieństwa. Oczywiście obie relacje mają swój urok, ale chyba ostatecznie mam słabość raczej do chłopaka w stylu Tristana niż Andrew.

Charlotte to niezwykle poukładana, przestrzegająca zasad wzorowa studentka. Jest kreatywna, sumienna i sympatyczna. Bardzo ją polubiłam, ponieważ wydaje mi się, że gdybym spotkała ją w prawdziwym życiu, świetnie byśmy się dogadały. Niestety ktoś próbuje przeszkodzić jej w dążeniu do marzeń i kradnie jej przybory.

Andrew to z kolei syn rektora - arogancki, chodzący własnymi ścieżkami, nieprzestrzegający zasad. Brzmi typowo, wiem, jednak ma w sobie coś niepowtarzalnego, co przyciąga.

Oboje nie mieli łatwego dzieciństwa i oboje zmagali się z problemami z rodzicami. Mimo to ich charaktery są zupełnie różne, ale jak to się mówi - „przeciwieństwa się przyciągają”? W tym przypadku zdecydowanie tak.

Andrew stara się pokazać Charlotte, że nie ma nic złego w tym, by czasem odpuścić i po prostu odpocząć. Lubię ich przekomarzania i słowne potyczki.

Autorka ma niezwykłą lekkość w opisywaniu losów bohaterów, dzięki czemu my, czytelnicy, płyniemy przez jej historię. Jedynie momentami przeszkadzały mi niektóre komentarze mające podkreślić charakter „bad boya” - były to jednak drobne rzeczy.

Klimat dylogii „Rosefield” jest niepowtarzalny: kultowa akademia z bogatą historią, usytuowana w urokliwym miejscu i skrywająca w starych murach wiele tajemnic. Brzmi jak marzenie, prawda?

Czytając o tak wyjątkowej uczelni, aż samemu ma się ochotę studiować w takim miejscu.

Podsumowując: bardzo polubiłam bohaterów drugiego tomu „Akademii Sztuk”, a fakt, że postacie drugoplanowe to bohaterowie pierwszego tomu, sprawiał, że czułam się w tej historii swobodniej.

Język i styl autorki są przyjemne, proste i przejrzyste, co ułatwia czytanie.

Dark akademia, jesień, tajemnice i nutka miłości - to połączenie idealnie opisuje tę historię. Jeżeli i wy jesteście fanami klimatycznych historii, gdzie musicie wytężyć własne zmysły, aby odkryć zagadkę to ta dylogia jest właśnie dla Was!

Akademia Sztuk Rosefield to pozycja idealna na jesień! Już od pierwszych stron pokochałam klimat tej książki. Mamy tu pełno zagadek i od samego początku wraz z główną bohaterką próbujemy się dowiedzieć kto stoi za kradzieżą jej rzeczy.

Styl pisania był cudowny. Co prawda przez pierwsze kilkadziesiąt stron ciężko mi było się wciągnąć w fabułę, ale później już płynęłam po tej książce i nie mogłam się od niej oderwać!!

Charlotte jest projektantką mody. Mamy sporo opisów na ten temat, więc można się jeszcze bardziej wczuć się w klimat akademii. Naprawdę polubiłam główną bohaterkę, jest bardzo ambitna i ciężko pracuje na swoje sukcesy.

Wątek romantyczny został świetnie poprowadzony! Wszystko rozwijało się naturalnie i bez chaosu. Dodatkowo bohaterowie tak do siebie pasują!! Bardzo przyjemnie czytało mi się ich wspólne sceny. Mamy tu motyw zakazanej miłości, a to sprawia, że jeszcze bardziej pokochałam tę dwójkę.

Jedyne czego mi zabrakło (co oczywiście nie ujmuje w mojej ocenie) to brak plot twistu. Spodziewałam się po prostu czegoś innego. Dostaliśmy niejasne zakończenie co sprawia, że jeszcze więcej się myśli na temat tej książki. Mam tyle pytań co do niej, a najgorsze jest to, że chyba nigdy nie dostanę na nie odpowiedzi..

Czy polecam?

ZDECYDOWANIE TAK!! Wspaniały klimat, tak jak wcześniej wspominałam, książka idealna na jesień, do czytania przy świeczkach, gdy za oknem pada deszcz, a my siedzimy pod kocykiem i pijemy jesienną herbatkę 🥹🥹 Tak kojarzy mi się ta książka!!