Wszystkie dzieci Maharadży

Wszystkie dzieci maharadży to powieść autorstwa Joanny Puchalskiej wydana nakładem Fronda.

Kiedy w wyniku ataku III Rzeszy na ZSRR, ci ostatni przechodzą do obozu aliantów przywrócone zostają stosunki dyplomatyczne pomiędzy Polską a Rosją sowiecką. Dzięki temu możliwe staje się uratowanie rzeszy Polaków znajdujących się w sowieckiej niewoli. Niedługo potem na teren Indii przybywa tysiące polskich dzieci. Wygłodzone i w łachmanach, odnajdują przyjazne miejsce w okolicy wsi Balachadi. A wszystko to dzięki maharadży Jam Sahea Digvijay Sinhji, który zapewnił dzieciom- uchodźcom dom nad głową, wyżywienie, ubranie, opiekę lekarską, możliwość nauki a przede wszystkim bezpieczeństwo.

Kiedy ukazała się zapowiedz niniejszej książki byłam szczerze przekonana, że będzie to bibliografia maharadży, który w czasie drugiej wojny przygarnął wiele polskich dzieci. Myliłam się, bo książka okazała się powieścią opartą na faktach. Nie opowiada również stricte o życiu Jama Saheba Digvijay Sinhjia tylko raczej o dzieciach, które były pod jego skrzydłami. Jednak nie jestem tym faktem zawiedziona. Wręcz przeciwnie.

Jak już zaznaczyłam wcześniej książka jest fikcją literacką. Jednak generalnie opiera się na listach i bogatej literaturze tyczącej się dzieci polskich przybyłych do Indii podczas drugiej wojny światowej. I tak dzięki wykreowanym przez autorkę postaciom dzieci, przybliżono czytelnikowi jak wyglądał rozkład dnia w obozie dla polskich nieletnich uchodźców.

To także książka o ich troskach, radościach, próbach zapomnienia tego co przeżyli na nieludzkiej ziemi a także pierwszych miłościach i staraniach zbudowania swojego życia na nowo. Oczywiście pośrednio poprzez inicjatywę maharadży czyli miejsce gdzie mieszkało tysiące polskich dzieci możemy poznać samą osobę Jama Saheba Digvijay Sinhjia i cel jaki mu przyświecał.

Wszystkie dzieci maharadży to książka, która odkrywa nam kolejne karty tyczące się historii naszej Ojczyzny. ,,Gościna’’ polskich dzieci w Indiach i wielka pomoc maharadży Jama Saheba Digvijay Sinhjia jest wątkiem mało znanym. A szkoda, bo często pamiętamy o ,,przyjaciołach’’, którzy ,,pomagali’’ naszym rodakom tylko wtedy gdy mieli w tym interes a o osobie pomagającej z potrzebny serca wie tyko małe grono ludzi. Czy to nie przewrotność losu? Być może. Na szczęście ta książka w jakiś sposób może naprawić tę niesprawiedliwość.

Samą książkę, pomimo trudnych scen, które czasami rozrywają serce i sprawiają ból, czyta się dość szybko. ,,Winą’’ za to mogę obarczyć dość dobry warsztat autorki i ciekawych bohaterów, które wykreowała oraz ich burzliwe losy. Te ostatnie nie są łatwe, ale bazują na historiach prawdziwych postaci. Przez to trudno przejść obok nich obojętnie. Dlatego chciałabym by ta lektura stała się pierwszym krokiem do poznania dobroczyńcy wielu polskich dzieci, którym udało wyrwać się z sowieckiej ziemi- maharadży Jama Saheba Digvijay Sinhjia. Poznając jego osobę i zachowując ją w pamięci możemy okazać wdzięczność za dobro, którego uświadczyły polskie dzieci.

Ci, którzy znają mnie osobiście i ci, którzy zaglądają do mnie na blog lub stronę wiedzą, że od lat fascynuję się Indiami i wszystkim, co jest z nimi związane, a już w szczególności kulturą i wiarą. Dlatego też gdy zobaczyłam tę książkę w zapowiedziach wydawniczych, oczywiste stało się to, że muszę ją mieć w mojej biblioteczce i koniecznie poszerzyć swoją wiedzę na temat tego wyjątkowego kraju.

Faktem jest, że zanim zabrałam się do lektury, minęło sporo czasu, ale nie spodziewałam się, że czeka na mnie taka fascynująca, a zarazem niezwykle poruszająca i pouczająca historia.

Początkowo byłam przekonana, że trafiłam na typową biografię maharadży, jednak okazało się, że jest to fabularyzowana powieść oparta na faktach, biografii, listach i wspomnieniach dzieci oraz dorosłych, którzy trafili pod opiekuńcze skrzydła tego wyjątkowo ciepłego i serdecznego człowieka.

Jednak nim to się stało przeszli przez piekło zsyłek na Syberię, niejednokrotnie obserwowali śmierć najbliższych, sami walcząc o przetrwanie. Nie raz, nie dwa a setki razy byli głodni, chorzy z ledwością wymykający się z zimnych objęć własnej śmierci.

Opisy tego wszystkiego i fragmenty listów niejednokrotnie rozrywają serce i zmuszają o refleksji nad tym, jacy teraz jesteśmy zachłanni, ciągle chcemy więcej i więcej. Każą czytelnikowi zwolnić w tym pędzie świata i zastanowić się co tak naprawdę jest w życiu ważne...

Ich życie zmienia się gdy docierają do obozu dla uchodźców w niewielkiej wsi Balachadi.

(Obóz był z założenia przeznaczony dla dzieci w wieku 2–15 lat, starsze przenoszono do Valivade. Komendantem obozu został ksiądz Franciszek Pluta, który zorganizował go na wzór harcerski – poranna gimnastyka, apel w szeregach zwróconych w stronę Polski. Dla starszych dzieci zorganizowano szkołę. Nauczycielkami zostały kobiety ocalone z łagrów, które wraz z dziećmi przybyły do Indii, [Adres usunięty].: Maria Skórzyna, Waleria Tyszkiewicz, Helena Krzętowska, Stefania Śliwińska, Cecylia Stachoń, Janina Dobrostańska, a także Antoni Maniak. Maharadża sprowadził z Goa, ówczesnej portugalskiej kolonii na południu Indii, trzech kucharzy, którzy umieli gotować po europejsku. Na wysokim maszcie powiewała biało-czerwona flaga, dar polskich marynarzy z SS Kościuszko- źródło: Wikipedia).

W relacjach świadków maharadża daje się poznać jako człowiek niezwykle otwarty i ciepły. Brał on udział we wszystkich ważnych uroczystościach mających miejsce w obozie. Zapraszał dzieci do swojego pałacu, gdzie gościł ich niczym najbardziej wyczekiwanych gości. Był to człowiek niezwykle spontaniczny, lubiący bawić się z dziećmi, łagodny. Dawał dzieciom namiastkę normalnego dzieciństwa bez strachu i niepewności co do jutra... Szkoda, że tak rzadko i mało się o nim mówi...

"Wszystkie dzieci maharadży" to książka w moim odczuciu niezwykła... Nie dlatego że opisuje nam postać mało znanego człowieka, który bezinteresownie zrobił dla Polaków niewyobrażalną rzecz, ale dlatego, że pomimo olbrzymiego cierpienia, które zostało opisane na jej stronach, niesie również pociechę i nadzieję w to, że są na świecie ludzie, którzy wyciągną pomocną dłoń, i sprawią, że zza ciemnych chmur, choć na chwilę wyjrzy słońce.

Tak jak wspomniałam wyżej, przedstawiona historia niejednokrotnie wywołała we mnie ogrom bólu i łez współczucia. Pomimo to czyta się tę książkę naprawdę dobrze.

Autorka stworzyła doskonałą fabułę, bohaterowie są wykreowani po prostu genialnie, obdarzeni całą gamą uczuć i emocji- stają się czytelnikowi niezwykle bliscy.

Przypadł mi do gustu styl pisarki, jest lekki i bardzo przyjemny w odbiorze, barwne i niezwykle plastyczne opisy pozwalają poczuć całą gamę emocji od poczucia strachu i dyskomfortu po całkowity relaks w ogrzewającym twarz słońcu...

Jeśli inne książki autorki są utrzymane w podobnym "klimacie" z przyjemnością po nie sięgnę.

Doskonałym uzupełnieniem fabuły jest szeroka bibliografia, którą autorka umieściła na końcu powieści. Nie tylko zdradza tam, z jakich źródeł historycznych sama korzystała, ale wskazała wiele ciekawych pozycji, po które warto sięgnąć, by poznać jeszcze szerzej historię maharadży, który bezinteresownie uratował tysiąc polskich dzieci.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To fascynująca powieść, a zarazem doskonała lekcja historii, o której tak naprawdę niewiele wiemy.

POLECAM...