Wszystkie barwy marzeń

Autor: Natascha Lusenti

Tytuł: Wszystkie barwy marzeń

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Z dwoma ukochanymi kotami i skąpym bagażem złożonym głównie z książek Emilia wprowadza się do kamienicy, w której nikogo nie zna. Nie może otrząsnąć się z bolesnych wspomnień, tak wiele smutku było ostatnio w jej życiu. Ucieka przed światem, a jednocześnie marzy o bliskości, zwierzeniach przy kawie, kojącym cieple przyjaźni. Chcąc poczuć się mniej samotna, nieśmiała dziewczyna każdego ranka zamieszcza na tablicy ogłoszeń krótkie opowieści – o placku, który mama piekła, gdy miała gorszy dzień, tęsknocie za tym, co bezpowrotnie minęło, radości z drobnego upominku… Intymne listy do anonimowych adresatów. Ale nie wszystkim sąsiadom to się podoba. Decyzją zarządcy nieruchomości kartki mają zniknąć z tablicy. I wtedy właśnie sprawy przyjmują zupełnie nieoczekiwany bieg… Czy pośród obcych ludzi Emilia znajdzie w końcu przyjaciół?

Podeszłam do niej, ponieważ zaciekawił mnie opis. Nie do końca wiedziałam czego mogę się spodziewać. Dużo było podzielonych opinii, jednak stwierdziłam, że dam szanse. Jest to książka, którą czytało mi się przyjemnie. Nie miałam problemów ze zrozumieniem tej pozycji. Powijał się tylko problem z wcieleniem się w rolę bohaterki, lecz minęło to dość szybko. Jest to lekka, a zarazem dobra pozycja myślę, że na jeden wieczór. Dobrze się przy niej bawiłam. Muszę przyznać, że czuje lekki niedosyt, ponieważ z chęci przeczytałabym więcej o losach bohaterki. Cieszę się, że miałam okazje przeczytać te pozycje. Myślę, że niestety nie będzie to lektura, którą będę pamiętać długo. Mimo wszystko na ten moment daje jej 6/10.

„Wszystkie barwy marzeń" to powieść, gdzie myśli wyprowadza się na spacer, a uśmiech wydaje dźwięki, które wypełniają przestrzeń. Gdzie w pokoju należy zostawić pusty kąt dla snów, a kolory stanowią ważny element codzienności. Gdzie czas odbiera dzieciom rodziców a dorosłym radość.

Bohaterowie są tam samotni na wiele sposobów. Jest poszukujący miłości rozwodnik, syn pozbawiony uwagi, staruszka, której bliscy odeszli czy kobieta, która zaczyna wszystko od zera. Bez pracy, bez partnera, bez przyjaciół w pobliżu. W dłoniach trzyma dwa transportery z kotami i to jej jedyny bagaż, z którym wprowadza się do nowego miejsca. Do kamienicy, gdzie samotne dusze mieszkają obok siebie, ale się nie dostrzegają. Motorem do zmian są wiadomości na tablicy ogłoszeń. Codzienne historie, które stopniowo łączą ze sobą ludzi o wrażliwych wnętrzach. Takich, którzy wciąż gotowi są szukać piękna w codzienności. Którzy potrzebują zmiany.

Dorosła perspektywa miesza się ze światem widzianym oczami dziecka. Światem, gdzie ludzie zapatrzeni są w ekrany telefonów i nie widzą otaczającego ich piękna czy emocji na cudzych twarzach. Choć i ta dorosła perspektywa cechuje się wyjątkowym spojrzeniem na rzeczywistość. Takim, gdzie dla odprężenia wpatruje się w startujące samoloty a każdej nocy sypia się w innym pokoju. Gdzie sporo jest lęku i trudnych wspomnień, od których pragnie się uciec. Emilia i Nicola — z punktu widzenia których tę historię poznajemy, choć to ta pierwsza niewątpliwie jest główną bohaterką — na świat patrzą z perspektywy kogoś, kto wie, jak ważna są słowa i kto gardzi pośpiechem. Oboje mają ogromną wyobraźnię i dzięki niej ich przeżywanie emocji aż skrzy od kolorów. Codzienność z nimi nie może być nudna, choć bywa przegadana.

Nie wiem, czy lubię powieść Nataschy Lusenti i nie wiem, czy lubię jej główną bohaterkę, ale niewątpliwie jest w tej opowieści piękno, które zrozumieją ludzie szukający uroku codzienności. Tacy, którzy lubią eksperymenty z formą a „dziwacy" niezmiernie ich interesują. Którzy lubią, gdy ich stopy odrywają się podczas czytania od ziemi. Była to historia pełna uroku.

tłum. Monika Woźniak

"Wszystkie barwy marzeń" to sentymentalna, emocjonalna historia, która mnie bardzo zaskoczyła. Ciepła, zaskakująca, prosta, piękna. To taki swoisty "plasterek" na negatywne emocje, złość, żal, ból... Czytając listy Emilii co rusz pojawiał się uśmiech na mojej twarzy.

Świetna⚘

Jakie barwy mają marzenia? Jaki kolor ma smutek, jaki szczęście, a jaki niepewność?

Na te pytania odpowiedzi zna Emilia, główna bohaterka książki włoskiej autorki, Nataschy Lusenti. W doskonałym debiucie pisarki, młoda dziewczyna, przeżywszy wiele zranień i mając wiele bolesnych wspomnień, próbuje zacząć swoje życie od nowa. W tym celu, wraz z dwoma ukochanymi kotami i skąpym bagażem złożonym głównie z książek, wprowadza się do kamienicy, w której nikogo nie zna. Chcąc poczuć się mniej samotna, nieśmiała dziewczyna każdego ranka zamieszcza na tablicy ogłoszeń krótkie opowieści – o swoich wspomnieniach, emocjach, przemyśleniach. Pisze o tym, co ją boli, z czego się cieszy, co powoduje smutek. To uzewnętrznianie się pomaga jej i - jak się okazuje - również innym, którzy wyczekują każdego kolejnego poranka, by móc przeczytać anonimowy list. Ze względu na strach przed reakcją innych osób, Emilia chce jednak pozostać anonimowa.

Jednakże nie każdy jest na tyle otwarty i żyjący w zgodzie ze sobą samym, by być w stanie zaakceptować odmienność innych oraz ich zwierzenia. Dlatego część osób chce zlikwidować ogłoszenia dziewczyny. Ponadto, gdy już jednak wydaje się, że wszystko dobrze się ułoży, Emilia odkrywa coś przerażającego i bardzo przykrego…

Sama główna bohaterka jest osobą niezwykłą, a przy tym doskonale stworzoną. Mimo ekscentryczności jest dziewczyną, którą naprawdę możemy polubić, a także utożsamiać się z nią. Choć ucieka przed światem, jedyne, o czym marzy, to przyjaźń i ciepło, których tak bardzo jej brakuje. Pomimo trudnej przeszłości jest przepełniona wdzięcznością. Kocha ludzi i bardzo pragnie być wśród nich. Dokucza jej samotność i brak przyjaciół. Pokazuje przy tym jednak, że optymizm i radość, a także przyjaźń możemy znaleźć niemalże na każdym kroku.

Narracja oraz styl autorki są jedną z rzeczy, które urzekły mnie od razu. Historia Emilii jest pełna prawdziwego życia w różnych jego barwach, od smutku i samotności, do radości i szczęścia. To przepiękna powieść w duchu potrzeby akceptacji, zrozumienia i bycia kochanym. Opowiada ona również o zdobywaniu odwagi, o zwracaniu uwagi na punkt widzenia innych, o przyjaźni i problemach, z którymi każdy z nas się zmaga.

Książka ta jest moim zdaniem idealną lekturą na wakacje, która oprócz lekkości czytania daje nam też wspaniałe emocje i pole do przemyśleń. Myślę, że każdy jest w stanie znaleźć w niej coś dla siebie – niezależnie od wieku i płci czytelnika.

Maja, lat 16

Szkolny Klub Recenzenta

Kilka tygodni temu, na profilu Wydawnictwa Literackiego na Instagramie pojawiła się zagadka. Umieścili fragment okładki pewnej książki i trzy krótkie opisy o czym ta książka może być. Już wtedy stwierdziłam, że wszystkie opisy mi się podobają i niezależnie który okaże się prawdziwy to chcę tę książkę przeczytać. Nie będę ukrywać faktu, ale to wszystko dzięki kotom, które pojawiły się na okładce i w opisach. Skradły moje serce, a ja kilka tygodni później sięgnęłam po książkę pod tytułem „Wszystkie barwy marzeń”.

Emilię poznałam w dniu przeprowadzki do nowego mieszkania. Właśnie straciła pracę, jej przyjaciółka wyjechała, a jej jedynymi towarzyszami są dwa koty. Kobieta czuje się samotna i z tego powodu zaczyna pisać krótkie opowieści o swoim życiu, które zamieszcza na tablicy ogłoszeń na klatce. Nikt się nie spodziewał, że jej niewinne poczynania wniosą tyle zmian do jej życia.

Historia o Emilii spodobała mi się już od pierwszych stron. Polubiłam główną bohaterkę, która okazała się być nieśmiałą kociarą, która kocha książki. Od chwili jej poznania poczułam, że mogłabym się z nią zaprzyjaźnić. W momencie, gdy zaczęła umieszczać historyjki na tablicy ogłoszeń poczułam żal, że to nie działo się na mojej klatce schodowej, gdyż z wielką chęcią bym je czytała.

Miałam pewne wyobrażenia o książce „Wszystkie barwy marzeń”, które w ogóle się nie sprawdziły. Książka okazała się być dużo lepsza. Historia Emilii jest pełna prawdziwego życia, które zawiera momenty smutku, samotności, ale także radości i szczęścia. Polubiłam czytanie o jej życiu i mam wrażenie, że za niedługo będę chciała wrócić do tej książki, aby jeszcze raz przeczytać o pomysłach Emilii i jej kotach.