Wschody i zachody słońca

Książka inna niż wszystkie. Łączy ze sobą dwie zupełnie różne historie, które w pewnym momencie zaczynają się ze sobą przeplatać. Dwie kobiety, jedna młoda, druga u kresu życia. Dwie przeróżne osobowości i doświadczenia. Dodatkowo poznajemy niesamowitą historię miłości, która pomimo tego, że rozdzieliła ją wojna, nigdy nie dała o sobie zapomnieć.

Trudno jest mi zebrać wszystko, co chciałabym Wam przekazać do "kupy", bo ta książka porusza naprawdę wiele ważnych wątków. Jednakże mogę Was zapewnić, że zakorzeni się w Waszych sercach, zadziwi, wzruszy, a może i da nadzieję. Nadzieję na to, że dopóki słońce zachodzi i wstaje następnego dnia nad horyzontem to nie nastanie koniec świata. Ta historia pokaże Wam też, że czasami można sobie wiele rzeczy i momentów, o których marzymy, wyczekać. W momencie, w którym wszystkie okoliczności wskazują, że się nie uda, to nasza wytrwałość, cierpliwość i wiara mogą naprawdę dużo zdziałać.

"Wschody i zachody słońca" to historia o Małgosi, która musiała diametralnie zmienić swoje dotychczasowe życie i w ten sposób zostaje zatrudniona jako opiekunka starszej już pani, która to swoją aparycją i wigorem udowadnia, że duchem jest młodsza niż niejedna dwudziestolatka. Hanka, bo tak każe do siebie mówić, jest dość majętną osobą, która ma wokół siebie wielu znajomych. Jednakże jej bratanek martwi się, że do cioci przyciągają ludzi tylko jej pieniądze i możliwość ugrania sobie czegoś w spadku. Jednakże jego zmartwienia są niepotrzebne, ponieważ Hanka ma silny charakter i nie da sobą w żaden sposób manipulować. Jej opiekunka Małgosia dość szybko się o tym przekonuje, gdy starsza pani nie zważając na jej imię nazywa ją po prostu "Jadzią", zresztą jak każdą dotychczasową opiekunkę. Całe szczęście kobiety docierają się jakoś w tej współpracy i potrafią ze sobą funkcjonować. Jedyne co bardzo dziwi "Jadzie" to chęć Hanki, aby co miesiąc dokładnie w trzeci czwartek miesiąca przed wschodem słońca jechać na plażę w celu poszukiwania bursztynów. Jak się możecie domyślać ta potrzeba kryje za sobą pewną historię, którą to jesteśmy w stanie przeżyć wraz z Hanką, przenosząc się do jej młodości owianej wojną i późniejszym dość trudnym czasem dla świata. Powiem Wam, że mnie ta opowieść nie raz wzruszała i nakłaniała do refleksji. Akcja książki toczy się głównie w Sopocie, tym wojennym, jak i tym w teraźniejszości, co dla mnie osobiście jest dodatkowym plusem, ponieważ sama jestem z Trójmiasta i cieszę się, że mogę to miasto zobaczyć z perspektywy bohaterek.

Naprawdę gorąco polecam Wam tą opowieść, bo ma w sobie to coś, co czyni ją wyjątkową!

Historia zaczyna się może dość stereotypowo, bo od pomysłu na fabułę znanego z kultury popularnej - młoda kobieta na życiowym zakręcie podejmuje pracę opiekunki pewnej bogatej starszej pani. Nie jest to jednak banalna powieść, na jaką wygląda.

Akcja tej książki rozgrywa się dwutorowo: we współczesności oraz w czasach przed II wojną światową i powojennych. Bohaterkami części, która dzieje się w czasach teraźniejszych są dwie, jakże różne kobiety: Małgorzata, była nauczycielka, która nie umie się pozbierać i ułożyć życia jak trzeba oraz Hanka, dziarska, nieco ekscentryczna starsza pani, którą Małgorzata ma się zaopiekować. Z kolej wątkach z przeszłości poznajemy Anię, dziewczynkę, która chce zostać baletnicą i jej losy w trudnym świecie. Podoba mi się ta dwutorowość akcji, a szczególnie nawiązania do przeszłości, które, mimo iż dość skrótowe, stanowiły świetne uzupełnienie współczesnej części opowieści i sprawiały, że całość nie była monotonna.

W gruncie rzeczy nie ma w tej książce zbyt wielu postaci pobocznych czy drugoplanowych, są oczywiście tajemniczy mężczyźni, jest też kilka zgryźliwych osób, a także dwa urocze pieski, jednakże stanowią oni tło dla głównych bohaterek, które są w tej powieści najważniejsze. Ponadto, jako postacie są całkiem interesujące - nieidealne, bardzo realne, z wadami i zaletami, z charakterem, nie płaskie, takie osoby, które każdy mógłby spotkać w prawdziwym życiu.

Małgorzata jest w bardzo trudnym punkcie - straciła pracę, jest rozwódką, nie ma dzieci, nie wsparcia w rodzicach, nie wie co ma dalej zrobić ze swoim życiem. Przyjęcie pracy jako opiekunka starszej pani, traktuje jako konieczność spowodowaną przez los, możliwość zarobienia dużej sumy pieniędzy, ale zarazem jako pewien spadek w drabinie społecznej. Z kolei Hanka dla osoby z zewnątrz wygląda na zwykłą starszą panią, miłą, ciepłą, nieco naiwną, może bogatszą niż inne kobiety w jej wieku, może też trochę bardziej ekscentryczną, ale w gruncie rzeczy po prostu dziarską staruszkę. Mało kto wie, że to kobieta, która przeżyła swoje, ma za sobą różne doświadczenia, ale ma w sobie wiele mądrości oraz wiele tajemnic. Małgorzata będzie miała okazje je poznać i nawiązać szczególną więź z tą nietypową osobą...

"Wschody i zachody słońca" to kawałek dobrej literatury obyczajowej, bez nadmiernej emocjonalności, która często się pojawia w takich publikacjach. Nie brakuje tu co prawda tragedii, czy dramatycznych wydarzeń dotykających bohaterów, jednak nie przytłaczają one czytelnika, ani nie powodują zmęczenia czy zniesmaczenia swoją liczbą i sposobem opisania. Cała historia jest napisana lekko, bez zbędnych opisów przyrody, przydługich monologów wewnętrznych, czy dziwnych dialogów, dzięki temu czyta się ją szybko, a cała opowieść bardziej wciąga czytelnika. Na uwagę zasługuje też okładka książki, która jest ładna i estetyczna, ale przede wszystkim świetnie pasuje do opowiadanej historii i jej klimatu.

Pełna recenzja na blogu: [Adres usunięty]

Moje poprzedniczki napisały takie trafne recenzje, że nie chcę się już tu wymądrzać i dodam tylko, że książka jest świetnie skomponowana. Prowadzenie dwóch narracji w różnych przestrzeniach czasowych, jest tu bardzo naturalne i ułatwia zrozumienie treści a nie sztucznie komplikuje, tylko po to, by zaciekawić.

Wg mnie znakomita powieść.

Jesteście team wschody czy zachody słońca? Zarówno wschód jak i zachód słońca każde z tych zjawisk ma swój urok. Wschód słońca nad morzem to jedna z najpiękniejszych atrakcji naturalnych. Wschodzące słońce nad taflą morza to niesamowity widok. Zachód słońca, to coś, co potrafi docenić każdy, bez względu na poziom romantyzmu, jaki go cechuje. Zachody słońca wyglądają różnie w różnych miejscach na ziemi. Soczyste czerwienie, głębokie pomarańcze i nasycone żółcie – to wszystko zobaczymy w trakcie tych kilkudziesięciu minut podczas wschodu i zachodu słońca.

"Trudno sprecyzować pragnienia, jeśli wciąż ubolewa się nad tym, co się straciło".

Małgorzata Kunc 34 -letnia rozwódka, była nauczycielka, zostaje opiekunką Pani Hani. Starsza pani jest dość specyficzną osobą i ma swoje fanaberie. W zamian za opiekę i towarzystwo Małgosia będzie miała zapewniony dach nad głową i godziwe wynagrodzenie, ale jest pewien haczyk. Hania jest niezwykle majętna i sporo osób czyha na jej spadek. I tutaj zaczynają się schody. Małgosia ma zadbać o to, aby ten spadek nie trafił w niepowołane ręce. Hania na przekór wszystkim "sępom" już wie, jak rozdysponuje swoje pieniądze. Nie jednego zaskoczy jej decyzja. Cofnijmy się do roku 1936. To właśnie wtedy wszystko się zaczęło...

"Słońce codziennie wschodzie zachodzi... Ale dopóki widzisz słońce, możesz być pewien, że koniec świata jeszcze nie nadszedł, rozumiesz?"

"Wschody i zachody słońca" to już druga książka autorstwa Pani Aleksandry Tyl, którą miałam okazję przeczytać. "Ostatnia podróż" mnie zachwyciła. A ta książka jak dla mnie jest fenomenalna. Dwie przestrzenie czasowe gdzie teraźniejszość przeplata się z przeszłością i tajemnica, którą powoli odkrywam razem z bohaterami książki, szukając odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Do tego życiowe refleksje na temat tego jak łatwo wszystko przekreślamy, zamiast próbować szukać innych rozwiązań. Owszem porażki bywają bolesne, ale to nie od razu koniec świata. W życiu trzeba mieć cel i marzenia. Każdego dnia ktoś się rodzi i ktoś umiera, a słońce dalej wschodzi i zachodzi.

"Chcę oglądać z Tobą świat,

wschody i zachody słońca

Niech muzyka w sercu gra dla nas gra,

niech rozbrzmiewa cały czas. Aga i Piotr "Chce oglądać z Tobą świat"

Małgosia, po tym, jak straciła pracę w szkole, postanawia podjąć się opieki nad starszą panią. W tym celu przeprowadza się z Warszawy do Sopotu, ale gra jest warta świeczki, ponieważ za każdy miesiąc ma otrzymywać cztery tysiące wynagrodzenia, do tego nie musi ani gotować, ani sprzątać, jej zadaniem jest zapewnianie ponad dziewięćdziesięcioletniej kobiecie towarzystwa. Hanka jest trochę zdziwaczała, ma swoje przyzwyczajenia i uparty charakter, ale kiedy poznajemy jej przeszłość, jesteśmy w stanie zrozumieć jej zachowanie.

To jest najlepsza książka, jaką przeczytałam w tym roku. Nie wiem, dlaczego jej lekturę wciąż odkładałam na później. Jestem miłośniczkom mocniejszej literatury, wolę książki z dreszczykiem, ale „Wschody i zachody słońca” skradły moje serce, dogłębnie mnie wzruszyły, a po przeczytaniu ostatniej strony, zupełnie nie wiem, co ze sobą zrobić i jak po czymś tak dobrym, sięgnąć po coś innego. Jestem dumna, że ta pozycja stworzona została przez polską autorkę.

Akcja powieści toczy się naprzemiennie. Poznajemy czasy teraźniejsze oraz te sięgające okresu tuż przed pierwszą wojną światową. Mamy okazję przyjrzeć się Hance, która była dzieckiem pełnym marzeń, chciała ona zostać primabaleriną, w tym czasie poznała ona również miłość swojego życia, choć miała dopiero dziesięć lat i tak naprawdę jeszcze fiu-bździu w głowie. Aleksandra Tyl w płynny sposób połączyła całość w jedną spójną powieść, powoli dozując czytelnikom informacje z przeszłości. Od tej książki naprawdę trudno się oderwać.

Małgosię polubiłam, choć ma ona cechy, które mnie w niej denerwowały. Czasami wykazywała zazdrość w stosunku do posiadanych przez Hankę pieniędzy, wychodziła z niej dusza materialistki, która chciałaby coś ugrać na majątku starszej pani, choć jest ona jedynie jej opiekunką. Z drugiej strony wykazała się ona również wielkim sercem, cierpliwością, pomocną dłonią i myślę, że w którymś momencie przywiązała się do specyficznej staruszki.

Ta historia opowiada o niespełnionej miłości, fałszywych ludziach, gotowych grać przyjaciół, tylko po to, by zostać uwzględnionym w testamencie, ciężkich czasach wojennych, w których wszelkie marzenia odchodzą na dalszy plan, a każdy dzień jest walką o przetrwanie, a jej zakończenie wzrusza, szokuje, pozostawia po sobie milion myśli. Ja jestem całkowicie zakochana w tej powieści i z całego serca Wam ją polecam, nawet jeśli nie jest to gatunek, który lubicie najbardziej, wszak ja też na co dzień sięgam po inne książki, a ta historia podbiła moje serce bardziej niż jakakolwiek inna z ulubionej dziedziny. Polecam!