Wolny kraj. Departament prawdy. Tom 3

PopKulturowy Kociołek:

Duet James Tynion IV i Martin Simmonds w dwóch pierwszych tomach serii zaserwowali czytelnikowi wciągającą mieszankę motywów rodem z serialu „Z archiwum X” i elementów mrocznego thrillera, który na długo pozostaje w pamięci czytelnika. Trzecia odsłona cyklu pod względem klimatu i złożoności nadal utrzymuje wysoki poziom poprzedników. Tym razem jednak do zwizualizowania scenariusza Tynion IV zaproszono różnych artystów. Otrzymali oni wolną rękę w ukazaniu losów Lee Harveya Oswalda dzielnie pracującego dla Departamentu Prawdy i stopniowo odkrywającego złożoną historię organizacji.

Poprzedni historie dotyczyły przeróżnych teorii spiskowych i towarzyszących im ludzkich paranoi. Scenariusz recenzowanego komiksu ponownie skupia się na podobnej trudnej, złożonej a momentami wręcz szalonej tematyce. Rzeczywistość miesza się tu z przeróżnymi legendami/teoriami nieodzownie towarzyszącymi ludzkości od bardzo dawna. Ufo, sekrety religii, człowiek-motyl, faceci w czerni, manipulacja historią i kształtowanie jej według potrzeb władzy. Tego typu treści znajdziemy tu znacznie więcej. Jedne z nich mogą nas rozbawić, inne zaś tak mocno powiązane są z otaczającą nas rzeczywistością, że trudno jest nie oddać się pewnym głębszym rozważaniom. Taki jest właśnie cel autora, który stara się, aby odbiorca jego dzieła zadał sobie pytanie: „czy chcę w to uwierzyć”?

James Tynion IV niezależnie od tego, czy bierze się tu za narrację historyczną, czy skupia uwagę na czasach bardziej współczesnych, wie jak stworzyć atmosferę mrocznego thrillera, której naprawdę trudno jest się oprzeć. Poszczególne rozdziały bardzo dużą uwagę poświęcają również naturze człowieka. Jego trudnych do kontrolowania lęków, doszukiwania się tajemnic tam, gdzie ich nie ma czy próbie radzenia sobie na różne sposoby z wielkimi tragediami.

SEKRETY ARCHIWUM

Trzeci tom „c” tylko potwierdza klasę tej serii, chociaż dochodzi tu do pewnych zmian i taki miszmaszowy to tom. Ja jednak tytuł ten uwielbiam, mimo pewnych ewidentnych minusów, bo to taki trochę mokry sen dzieciaka wychowanego na „Z archiwum X”. Więc sięgam, czytam i za każdym razem mam ochotę na więcej. W skrócie: jedno z bardzo nielicznych dzieł Tyniona – o ile nie jedyne – które naprawdę warto jest poznać.

Jakie sekrety czekają w archiwach? Jak Lee Harvey Oswald zdobył swoją pozycję? O co jeszcze kryje się w naszym świecie? Pora zacząć to odkrywać!

To były wczesne lata 90. XX wieku, na karku niewiele jeszcze lat, kiedy TVP – wtedy jeszcze emitowało coś dobrego – zaczęło puszczać „Z archiwum X”. A ja, berbeć właściwie, bo co to te nieco ponad siedem lat znaczyło, ukradkiem, czasem przez palce, podglądałem epizody, które podejrzeć się dało. I czytałem komiksy od TM-Semic (a potem SQN) z tej serii. A potem, w nastoletniości już, kiedy wychodziła w kioskach kolekcja DVD serialu, zbierałem – acz nie zebrałem, dopiero po latach zdobyłem komplet, ale to inna historia. A potem oglądałem, powtórki, na DVD, nowe sezony… Sedno tego wszystkiego? Że po dziś dzień, bo w sumie może ze dwa, trzy lata ledwie minęły, jak zrobiłem sobie maraton wszystkich sezonów, filmów i seriali pobocznych, uwielbiam, kocham, uważam za najlepszy serial i długo by jeszcze. I szukam podobnych historii, a w komiksach to chyba tylko „Departament prawdy” zapewnił mi podobne wrażenia.

Okej, wiem, płaskie są tu postacie, nakreślone bez charakteru i bez głębi – przekleństwo fabuł Tyniona – ale olewam to, bo kupuje mnie treść. Wielkie spiski, różne niezwykłości, miks teorii spiskowych, ludzkich wierzeń, grozy, tajemnic przeszłości i sekretów bohaterów, ze złymi rządzącymi na czele – no wszystko tu bezczelnie brane z „X Files”. Tak wprost, bez udawania. Ale z własnym pomysłem na to wszystko, z oddaniem hołdu klasyce i świetną zabawą. Bo bawi się tu scenarzysta, ale i artyści odpowiedzialni za rysunki. A artystów jest tu zdecydowanie więcej, bo ten tom to takie gościnne występy. Występy różnorodne, po grafikach to widzicie, dorzucające coś od siebie i rozbudowujące to wszystko o nową estetykę. Ale to typowe ilustracje, te pięknie malowane, jakby podpatrzone u Billa Sienkiewicza w latach 80. XX wieku, też są obecne.

I co? i polecam. Każdy, kto kochał „Z archiwum X”, poczuje się tu, jak w domu. Kto nie kochał, nie znał, ale jednak teorie spiskowe, horrory i thrillery z dawką fantastyki lubi, kto lubi tajemnice, sekrety i mrok, też będzie zadowolony. a ja nie mogę się już doczekać tomy czwartego – i na razie ostatniego (choć od paru miesięcy nie było nawowego zeszytu). I przy okazji mam nadzieję na inne podobne serie – ot Tynionowskim „UFOlogy” bynajmniej bym nie pogardził.