Władczyni mroku

Niesamowita historia!

Dawno nie czytałam czegoś co by aż tak mocno mnie wciągnęło! Pochłonęłam ją praktycznie na raz, a kiedy zauważyłam, że zbliżam się do końca zaczęłam czytać wolniej aby choć trochę się nacieszyć tą historią.

Może parę słów o samej historii.

Książka opowiada piękną historię o miłości.

Megan żyje jak zwykła trzydziestolatka, sprawy zaczynają się komplikować kiedy oblewa swojego szefa wrzącą kawą i od tej pory zaczynają przytrafiać jej się kolejne dziwne rzeczy.

Strasznie mi się podobało pisanie z tylu perspektyw, bo dzięki temu miałam szerszy obraz na wszystko. A ten wątek z poszukiwaniami Lilith? No mistrzostwo! Przepadłam gdy czytałam o ponownym zakochiwaniu się! Karina świetnie to opisała! Każda jedna scena, tak bardzo i dokładnie przemyślana.

Książka ocieka erotyzmem, ale nie ma w niej nudnych, monotonnych czy wyuzdanych scen seksu, nie tutaj skupiamy się na czymś innym co jest zdecydowanie na plus! Cały czas trzymała mnie w napięciu. Jedyny minus? To, to że była zdecydowanie za krótka! Ja chcę więcej! Chciałabym poczytać trochę więcej, może o Azazelu?

Świetna fantastyka, dawno takiej nie czytałam :)

Wyobraźmy sobie miłość, nie jest to trudne bo większość z Nas kocha, kochała czy tęskni za tym uczuciem. Teraz pomnóżmy to razy 3000 i może przybliżymy się do uczucia jakie łączy Lucyfera i Lilith. Władczyni mroku, pierwsza kobieta, czyli jakby nie patrzeć samo zło 😉 podstępem oszukana przez anioła Gabriela, trafia w ludzkiej postaci Megan na ziemię. Piekło stało się no hmm piekłem, bo furia Lucyfera nie miała granic, poleciały głowy a widmo wojny z Niebem wisi w powietrzu. Tymczasem Megan jest bardzo specyficzną osobą, poznaje Nicka i wie że ten mężczyzna jest jej przeznaczony, nie wie jak ale jest tego pewna.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

Nie da się ukryć, że uwielbiam książki fantasy, i pomimo mojej ogromnej sympatii dla autorki i szacunku do jej pracy, muszę stwierdzić – to jest bardzo dobrze napisana książka 😉 Duży plus to budowa postaci, w świecie fantasy stworzenie świata i bohaterów, który zaciekawi czytelnika, szczególnie, gdy mówimy o dość oklepanym temacie piekła jest trudne, ale tu stwierdzam że da się. Kolejnym plusem są sceny walk i bitwy, można się poczuć nie tylko widzem, ale i uczestnikiem akcji. Książka pięknie opisuje miłość, z perspektywy upadłych aniołów, głębokiej, intensywnej i bezgranicznej. Do czego się doczepię spytacie? Jest jedna rzecz, która drażniła mnie dość mocno, mianowicie częste nawiązania do popkultury, istny miszmasz, muzyczny, filmowy czy książkowym. Prawdopodobnie były to zabiegi komediowe, ale po kilku stały się męczące i wytrącane z całej otoczki fantasy.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

Była to moja pierwsza przygoda z twórczością Kariny i zdecydowanie nie ostatnia, miałam wielką frajdę czytając te książkę, koniec końców mogę ją Wam śmiało polecić.

.

"Nie zna ni Bóg, ni człowiek większej siły niż miłość i biada temu, kto stanie jej na drodze."

W wyniku pewnych zdarzeń piekielne podziemie zostaje częściowo pozbawione władzy, natomiast Lucyfer - partnerki. Książę Ciemności nie spocznie, póki nie odzyska Lilith, kobiety, którą kocha nad wszystko inne. Tymczasem na Ziemi, a dokładnie w San Francisco niejaka Megan Rivers wiedzie nad wyraz nudne życie u boku chłopaka, który coraz bardziej działa jej na nerwy. W pracy również nie może liczyć na chwilę wytchnienia, więc... pewnego dnia pod wpływem głębokiej frustracji oblewa swojego szefa kawą. Na domiar złego, w jednej chwili kawa zamienia się we wrzątek, a Megan zostaje zwolniona. Pozbawiona pracy kobieta postanawia zrealizować swoje głęboko skrywane marzenie, jakim jest napisanie własnej książki. Niepokojącym staje się fakt, że z otoczenia Megan zaczynają ginąć ludzie, a i z nią samą dzieje się coś, czego sama nie jest w stanie wytłumaczyć. Tymczasem w otoczeniu trzydziestolatki pojawia się intrygujący, piekielnie przystojny mężczyzna Nicholas Marlowe. Mimo tego, że Megan widzi go po raz pierwszy w życiu, ma nieodparte wrażenie, jakby znali się całą wieczność...

"Władczyni mroku" to debiutancka powieść Kariny Hiddenstorm, której to wznowienie miałam okazję przeczytać. W swoim życiu pochłonęłam wiele książek, więc jest w stanie mnie zaskoczyć jedynie coś niebanalnego, wyróżniającego się na tle innych historii. Uwierzcie, czegoś takiego jeszcze nie czytałam! Walka między Piekłem a Niebem, dobrem a złem (chociaż w tym wypadku dobro i zło to pojęcie względne :)). Miłość, która jest w stanie przetrwać największe tortury. Przeczytałam tę książkę kilka dni temu, a w mojej głowie panuje chaos, nie potrafię zebrać myśli. Autorka wykreowała mężczyznę, który stawia swoją miłość na piedestale, a bez niej świat przestaje istnieć. Jest w stanie zrobić naprawdę wszystko by ocalić swoją ukochaną. Poruszy Niebo i Ziemię (dosłownie). Miłość, która nigdy nie ustaje - coś pięknego, i to właśnie ona jest motywem przewodnim tej powieści. "Władczyni mroku" wciąga już od pierwszych stron, choć na początku rozdziały były dla mnie nieco za krótkie i wybijały mnie z rytmu. Książka była dla mnie nieodkładalna, gdybym miała taką możliwość to odłożyłabym ją dopiero po zapoznaniu się z epilogiem. Niestety, musiałam ją sobie dawkować ;). Niebywały klimat powieści zachwyca już od pierwszych stron! Świetna kreacja bohaterów, szczegółowe i zabierające dech w piersiach opisy walk, których tu nie brakuje - chapeau bas! Chylę czoła! Jest taki jeden moment, gdzie aż przecierałam oczy ze zdziwienia. Dla tych, co lubią w książkach flaki na wierzchu (czyt. ja :P), będziecie usatysfakcjonowani ;). Co do minusów... przeszkadzały mi liczne wtrącenia, porównania danej sytuacji do wydarzeń z filmów czy książek. Przytaczanie utworów muzycznych było naprawdę okej, jednak filmy i książki... Jak dla mnie trochę za dużo. Ten zabieg często odwracał moją uwagę od wątku, który został poruszony. Dziwiło mnie nieco nagłe zwracanie się głównej bohaterki bezpośrednio do czytelnika. Mimo tych kilku minusów jestem zadowolona z lektury. Niebywała historia Władczyni Mroku i Księcia Ciemności skradła moje serce. Polecam fanom fantastyki, gdzie to siła miłości gra istotną rolę. To moja pierwsza książka Autorki, ale na pewno nie ostatnia.

"Ten mężczyzna zdawał się kochać mnie miłością tak wielką, że w jej imię gotów był zniszczyć cały świat. Zrobiłby wszystko, absolutnie wszystko, byleby tylko zobaczyć cień uśmiechu na mojej twarzy, a z powodu jednej przelanej przeze mnie łzy skłonny był spalić samo słońce.

Któż powiedział, że diabeł jest zły?

Okrutny - owszem, ale nie zły.

Jak może być zły ktoś potrafiący tak kochać?"

15 maja wyjdzie remake dzieła, które zapoczątkowało to wszystko. Wtedy na nowo będziecie mogli poznać "Władczynie mroku" w swojej nowej odświeżonej, zliftingowanej odsłonie. Teraz chyba czas na moje ochy i achy bo książka @karina_hiddenstorm jest objęta moim ambasadorstwem.

.

Czytałam i starą wersje i nową właśnie 2 raz (chociaż za pierwszym razem jej nie skończyłam aby przed premierą mieć efekt "wow"). To jak ta książka została zmieniona to jest dla mnie wielkim szokiem. Pierwsza WM miała dobrą historie, ale była za długa, niektóre postacie potrzebowały dodatkowego szlifu. W nowej WM winy zostały naprawione a całość czytało się bardzo dobrze. Wreszcie przydługie opisy nie nudziły czytelnika a wartka akcja podsycała ciekawość. Owszem wolałabym aby rozdziały jednak miały długość taką jaka jest np w księdze IV bo dużo lepiej sie to czytało i miało się tę ciągłość historii, ale i tak uważam, że to co Karina zrobiła z tą książką zasługuje na mocne brawa. Historia Lilith i Lucyfera od samego początku mi się podobała, ale po dodaniu kilku scen do ich już i tak wyszukanego i dobrego wątku, zaliczyła kolejny szczyt dzięki któremu ta książka na nowo mnie oczarowała i zachwyciła. I tak, uważam, że do fabuły można było jeszcze coś dodać, szczególnie, że na pierwszym jak i na drugim planie sporo się działo to myśle, że taki zabieg raczej nie byłby złym pomysłem. Szczególnie kilka scen po stronie anielskiej - wcale bym sie nie obraziła.

.

Postacie też znacznie zostały poprawione. Megan owszem ma swoje dziwne zachowania, ale nie jest już tą "Karyną z osiedla". Charakteryzacja Lilith była niesamowicie dobra, do Lucusia nie mogę się doczepić. Z kolei Gabriel został poprawiony i bardzo dobrze bo nareszcie zyskał tę ostrość, którą powinien mieć.

.

Mimo zdaniem powinniście sięgnąć po tę książkę. Przepiękny paranormal romance dla którego upadłam i jestem zachwycona! Karina zrobiła mega robotę i liczę na to, że zrobi to o co ją prosiłam po przeczytaniu WM! ♥️

"Władczyni mroku" nie była moim pierwszym spotkaniem z książkami K.C. Hiddenstorm i na pewno nie ostatnim. Pomysł na fabułę był bardzo ciekawy, zrealizowanie go dobrze wyszło, bohaterowie nie byli irytujący i naprawdę ich polubiłam. Czy cokolwiek mogło pójść źle? No mogło. Nie jest to coś, z czym każdy będzie miał problem. Zdaje mi się po prostu, że nie był to dla mnie odpowiedni moment na przeczytanie tej książki. O co tak naprawdę chodzi? Chociaż zostałam wciągnięta w fabułę i cały czas chciałam czytać dalej, to szło mi bardzo opornie. Mogę to porównać do mojej historii z "Małego życia", gdzie czytanie szło mi bardzo źle, z każdą następną stroną wolałam zacząć oglądać coś na youtube, a przewracanie kartek wcale nie było już takie łatwe. Chociaż chciałam czytać dalej, bo zostałam zainteresowana historią, to nie mogłam... Dokładnie tak samo było z "Władczynią mroku", chociaż ją przeczytałam do końca.

Chciałabym za jakiś czas (za rok, może dwa) ponownie sięgnąć po tę książkę i zobaczyć, czy tym razem spodoba mi się ona w 100%. Nie można powiedzieć, że jest ona zła i na pewno wielu z Was przypadnie ona do gustu, jednak u mnie jedna rzecz nie pykła.

„Władczynię mroku” przeczytałam po raz pierwszy dość dawno temu, więc historia Megan nie jest mi obca, kiedy się dowiedziałam, że autorka planuje wydać historię ponownie, aby uniknąć poprzednich błędów i doszlifować ją w każdym calu, byłam przeszczęśliwa. Za nic na świecie nie mogłam przejść obok niej obojętnie, zwłaszcza, że bardzo lubię występowanie aniołów w literaturze, a kiedy mamy tutaj takich z „różkami” jest jeszcze lepiej!

Nie od dziś wiadomo, że kobiety lubią złych chłopców, jednak czasami za męża biorą tego grzecznego, ułożonego, idealnego ojca dla dzieci, czy Megan dokona właśnie takiego wyboru? Czy okaże się, że takie życie nie jest dla niej? A może czeka ją coś zupełnie innego? Jak długo można się czuć więźniem we własnej skórze? Czy dziewczynie uda się w końcu odkryć dlaczego ciągle czegoś poszukuje? Czy poczuje się w końcu sobą?

,,Któż powiedział, że diabeł jest zły? Okrutny - owszem, ale nie zły. Jak może być zły ktoś potrafiący tak kochać?”

„Władczyni mroku” to pozycja wręcz obowiązkowa dla wszystkich fanów fantastyki, potyczek niebiańsko piekielnych z romansem, który jest wieczny, wyjątkowy w tle. Takiej miłości nie można zapomnieć, czy wymazać z kart historii, jest na to zbyt potężna, wyjątkowa, a przede wszystkim pasjonująco prawdziwa. Która z nas nie chciałaby mężczyzny, który jest gotów spopielić cały świat, aby odzyskać utraconą miłość? Takiego pełnego pasji, w którego oczach można odnaleźć najgorętszy ogień, taki prosto z piekielnej otchłani. Jeśli myślicie, że Książę Ciemności został przedstawiony tutaj, jako słodki miś pyś, który dla ukochanej odda zarówno królestwo i konia to jesteście w błędzie. Lucyfer nie stracił niczego ze swojego wybuchowego charakteru i skłonności do okrutnego zmniejszania liczebności swoich żołnierzy, ale kto by go rozliczał z czegoś tak banalnego? On tutaj rządzi, a świat musi sobie o tym przypomnieć.

„W obliczu śmierci ukochanej osoby dzierżony w dłoni oręż znaczy tyle co nic - kruszeje ON i rozsypuje się w pył, bo w takiej chwili nawet największy wojownik ma na podorędziu jedynie łzy i krzyczące z rozpaczy serce.”

Megan w niczym nie przypomina grzecznej młodej kobiety z San Francisco, która sztampowo dzieli swoje życie między dom, pracę i nudnego, jak flaki z olejem mężczyznę, będąc jednocześnie otwieraczem do puszek dla swojego czarnego oraz niezwykle ujmującego kota. Ilekroć tylko „znika z radaru” ukochanego zdaje się dopuszczać do głosu swoją mroczniejszą naturę, czuć bardziej sobą, niż kiedy jest „kalafiorkiem”, jak zwykł pieszczotliwie nazywać ją Jim Morrison, fan wszystkich bio, eco żywnościowych spraw. Moja pieczareczko? Nie tędy droga koleś!

Kobieta odczuwa dziwną tęsknotę, za czymś, a może kimś, kogo nie pamięta, jak właściciela tych magnetycznych ciemnych oczu? Ma twardy charakter i usilnie wypiera oczywiste oznaki, że coś jednak jest nie w porządku. Przywykliśmy do słodkich bohaterek z zadziornym charakterkiem, które potrafią walczyć o swoje, w Megan dostrzegamy drogę, która powolnie prowadzi do destrukcji, dzikie imprezy, prochy i niemożność ustania na własnych nogach, ciągłe poszukiwania odpowiedzi, przy jednoczesnym lęku, że przyjdzie czas się z nimi zmierzyć.

Kim jesteś Megan? Bohaterka ciągle poszukiwała prawdy, chociaż wszystko skomplikowało się w chwili, kiedy straciła pracę w paranormalnych okolicznościach oblewając szefa podgrzaną do czerwoności kawą, nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że czarny napar chwilę temu był ledwo chłodny. Wszystko gmatwa się jeszcze bardziej, kiedy ludzie w otoczeniu dziewczyny z wyjątkowym tatuażem na plecach zaczynają umierać, do tego świat zaczyna trawić ogień. Przypadek? A skądże!

„O gorzka ironio, demon obdarzony sumieniem, potrafiący kochać, żart samego Stworzyciela, który chyba nie do końca wiedział, jak wielką potęgę powołuje do życia, jak skomplikowane w swym genialnym szaleństwie piękno przyjdzie mu przepędzić ze swego królestwa.”

Książka pochłaniała nie tylko czas, który przy niej spędziłam, ale także całą mnie. Och, ile bym dała za taką rozmowę kwalifikacyjną u samego Nicolasa! Nawet, jeśli musiałabym spędzać czas przy tych olbrzymich wężach, których po prostu się boję, to się nazywa poświęcenie, które wywołała we mnie debiutancka powieść Hiddenstorm.

Historia opowiadana jest w dwóch wymiarach, nie tylko dowiadujemy się, co ma miejsce na ziemi, ale także poznajemy niebo oraz piekło, wraz z ich mieszkańcami, których nie sposób nie lubić, nawet, jeśli powiadają się „po złej stronie mocy”. Przedstawiony przez autorkę świat jest szczegółowy, dzięki czemu pozostajemy dobrze poinformowani o każdej zmianie akcji. Język jest zróżnicowany, co nadaje postaciom autentyczności, dziwnie by było słuchać, jakby Megan wysławiała się zawsze w literacki sposób pozbawiony wulgarności, która jest fragmentem jej mroczniejszej części charakteru. Jestem pełna podziwu dla pani Kariny za ogrom wiedzy na temat aniołów, wielkiego upadku i demonów, widać, że kosztowało ją to wiele pracy. Nie wszystkie anioły są jasne, dobre, tak samo, jak nie wszystkie demony nie są w stanie kochać i spalać się w tym uczuciu.

Po, której stronie opowie się czytelnik pozostaje otwartą kwestią, ja już wybrałam, a po moich zachwytach i przekazanych w tekście emocjach trudno będzie się nie zorientować, komu kibicowałam na każdej pochłanianej stronie.

„Władczyni mroku” w nowej odsłonie jest tym, czego pragnęła, czego potrzebowała historia Lilith i Lucyfera, świeżego spojrzenia. Uporządkowana, dopieszczona i równie wciągająca, co jej pierwowzór. Niektóre sceny zostały usunięte, inne odświeżone, a przy tym nie wpłynęły negatywnie na fabułę, nie pozbawiając ją tej magii, którą tak kocham. Przepadłam po raz kolejny i wiem, że tak się będzie działo ilekroć sięgnę po „Władczyię mroku” autorstwa Kariny Hiddenstrom.

Niedawno miała swoją premierę książka „Władczyni mroku”, co do której przyznam szczerze, miałam dość spore oczekiwania. Jakoś tak nie wiem skąd to się wzięło, ale nastawiłam się na świetną historię z romansem pomiędzy kobietą a diabłem w tle. I sam romans był, ale czy w mojej opinii było to świetne... ale po kolei!

Ogólnie to zabrałam „Władczyni mroku” ze sobą w podróż do Niemiec i zdecydowaną większość drogi spędziłam na lekturze. I jak zaczęłam ze sporym entuzjazmem, tak niestety, ale bardzo szybko ten entuzjazm straciłam. Powiedzmy, że hmm no nie polubiłam się z tą książką... czytając miałam nadzieję, że z czasem będzie lepiej, że to tylko ten początek niezbyt przypadł mi do gustu, ale przeczytane strony rosły, a sympatia nie wzrastała. I teraz szczerze przyznam, że nie do końca wiem od czego zacząć, o czym pisać, bo w sumie to prawie całą książkę przeczytałam na, jakby to określić, takim autopilocie, żeby przeczytać.

Jedno słowo, które mi się nasuwa na myśl o tej historii jest takie, że jest ona nieco... dziwna, specyficzna. I nie jestem pewna, czy w dobrym tego słowa znaczeniu. Kiedy już ją zaczęłam, nie umiałam się wkręcić i było ku temu kilka powodów. Jednym z nich jest trochę ciężki styl pisania, przez co nie czytało się tak łatwo, jakby się chciało. A po drugie (i trzecie) – nie potrafiłam się połapać w bohaterach, bo zbyt często i szybko były przeskoki z jednych bohaterów do drugich – ta książka ma wiele wątków, bohaterów, a rozdziały są króciutkie, bo zwykle strona lub dwie. Zanim ogarnęłam o kim jest dany fragment i co się dzieje, to już był koniec i następny i tak w kółko. Nieco chaotycznie zostało to rozegrane, przez co trudno było mi się skupić na akcji i często się gubiłam. Co najlepsze, po jakimś czasie zaczęłam się wręcz zastanawiać o czym ta pozycja w ogóle jest, bo potraciłam się w tym wszystkim i nie wiedziałam, co tak naprawdę jest głównym problemem.

Okej, o akcji co nieco powiedziałam, czas na bohaterów. A było ich sporo, oj sporo. I nie powiem, że źle wykreowani, czy coś w tym stylu – bo tutaj akurat muszę autorce oddać, że nie byli oni wykreowani na odczepnego, wręcz przeciwnie – o większości czegoś się dowiadujemy, czasem mniej, czasem bardziej ważne rzeczy. Niemniej jednak, mnie osobiście zabrakło „tego czegoś”, tej nici sympatii – nie mówię, żeby koniecznie z wszystkimi, ale chociażby z Lucyferem i Megan. Bo prawda jest taka, że ich los był mi zwyczajnie obojętny. Owszem, byłam ciekawa, jak potoczą się ich losy, co ich czeka, jaki będzie finał ich historii, ale jednocześnie gdy komuś podwinęła się noga, to pozostawałam niewzruszona. Tutaj na chwilkę się zatrzymam i przyznam, że takich momentów było sporo, bo co jak co, ale K.C.Hiddenstorm nie bała się zranić swoich postaci. I u mnie działa to jak najbardziej na plus! Nie wiem, jak wy, ale mnie coś bierze, kiedy czytam książki, w których bohater z każdego ciężkiego starcia wychodzi w nieskazitelnym stanie, jeśli już to z jakimś drobnym zadrapaniem. We „Władczyni mroku” tak nie ma, autorka często wystawia postaci na próbę, nieraz zostaną zranieni, nawet i śmierć zagląda im w oczy.

Natomiast jeśli chodzi o Lucyfera i Megan to powiem tak – jak jego tak nawet, nawet polubiłam, tak jej kompletnie nie. Obojętnie w której wersji, zwyczajnie nie poczułam do niej żadnej sympatii, wręcz mnie momentami irytowała, denerwowała. Wydała mi się czasem zbyt lekkomyślna, naiwna, nie wiem.

Tak więc, jak się już pewnie domyślacie, ja fanką tej książki niestety nie zostałam. A szkoda, bo zapowiadała się naprawdę ciekawie – może miałam zbyt wysokie wymagania? A może to po prostu nie był ten czas na nią? Nie wiem. W każdym razie nie zamierzam mówić, że ta pozycja jest zła, a już broń Boże nie mam zamiaru odwodzić was od przeczytania jej. Bo co jak co, ale czegoś takiego nie lubię i nie zrobię. Przecież każdy ma inny gust, a co za tym idzie – ile ludzi tyle opinii. To, że mnie „Władczyni mroku” nie kupiła nie znaczy, że wam się nie spodoba. Bo to, że ma grono wielbicieli – wiem, bo widziałam kilka recenzji. Także wiecie, ja moje odczucia przedstawiłam, a co z nimi zrobicie, czy sięgniecie, czy nie – to już jest wasza decyzja.

Zabookowany Świat Pauli

Dość duża część z nas jest chrześcijanami albo przynajmniej częściowo zna tę religię. Historie, które są opisane w Biblii albo opowiadane przez różnego typu proroków, duchownych czy przeciwników chrześcijaństwa, są wielokrotnie powtarzane, opisywane, odtwarzane na ekranach naszych telewizorów, czy w jakikolwiek inny sposób dochodzą do nas. Część z nas na pewno niezachwianie w nie wierzy, ale są osoby, które wierzą tylko trochę lub w ogóle. Jednak co byście powiedzieli, gdyby okazało się, że owszem – świat przedstawiony w Biblii istnieje, ale wygląda całkowicie inaczej niż moglibyśmy się tego spodziewać?

Megan od zawsze ma wrażenie, że jej życie nie należy do niej, że jest inna i nie na miejscu. Zrzuca to na karb swojej bujnej wyobraźni lub braku dostosowania do życia. Tak naprawdę to nauczyła się to ignorować. Tylko w pewnym momencie dochodzi do sytuacji, którą jest wyjątkowo trudno wytłumaczyć. Od tego momentu świat Megan przewraca się do góry nogami. W odległej rzeczywistości Lucyfer wraz ze swoją ukochaną Lilith obserwuje swój własny raj – Piekło. Nasuwa mu się refleksja, że jest najszczęśliwszą istotą na świecie, bo wie, co to prawdziwa miłość i jest gotowy na wszystko, by mogła trwać dalej. Nie zdaje sobie sprawy, jak szybko przyjdzie próba właśnie tej miłości. Czy naprawdę jest w stanie zburzyć świat dla swojej ukochanej? Czy miłość jest wieczna?

Nie będę Wam kłamać – "Władczyni mroku" przyciągnęła mnie przede wszystkim okładką. No i może faktem, że to fantastyka. To też najczęściej wystarcza. Wiem, że sporo osób nie przepada za takimi okładkami, jednak ja uwielbiam wszystko, co wygląda na magiczne, często mroczne, tajemnicze i co pokazuje siłę kobiet. Ten obraz właśnie taki jest, więc musiałam ulec. Gdy bardziej skupiłam się na informacjach o niej, okazało się, że to bestseller. Jak widać pod względem popularności dobrze trafiłam. A czy pod względem treści?

Styl autorki okazał się dla mnie bardzo nieróżnorodny, ponieważ były moment, gdzie byłam naprawdę pod wrażeniem doboru słów, opisów i dialogów, a przychodziły również takie momenty, gdzie słowa między sobą się gryzły, a ja co chwilę traciłam wątek. Przechodziłam od przyjemnej atmosfery do totalnej katastrofy. Ogólnie język mnie nie zachwycił i miałam wielokrotnie problem z wyobrażaniem sobie, jak to dokładnie wygląda. Nie mogłam wejść do tego świata i zrozumieć jego zasad, co mnie irytowało i skłaniało do odłożenia powieści.

Pewnie powiecie, że motyw aniołów i demonów jest bardzo popularny we wszelkich rodzajach sztuki. Zgadzam się. W końcu to już dobre tysiące lat. Najzabawniejsze jest, że mimo to nadal nie jesteśmy znudzeni tym topos, a na pewno nie ja. Uwielbiam go i co jakiś czas ktoś potrafi mnie jeszcze pozytywnie zadziwić, co do swojego kontrowersyjnego lub niekonwencjonalnego pomysłu. Tutaj tak nie było, ale to nie oznacza, że "Władczyni mroku" jest schematyczna. Momentami na pewno, ale też ma w sobie trochę świeżości i innowacyjności. Aczkolwiek czasami mieszały mi się postacie z różnych opowieści. Te same imiona, a różne charaktery... Nie zawsze miałam pewność, czy moja wizja bohatera pochodzi z tej historii, ale to jest bardziej mój problem niż tej powieści.

Akcja książki toczy się w pewien sposób dwutorowo. Część wydarzeń odbywa się u nas na Ziemi, a część w Piekle lub Niebie. Może na wstępie powiem, że nie cierpię mieszania magicznego świata z naszym rzeczywistym. Akceptuję to tylko u "Harry'ego Pottera" i "Percy'ego Jacksona". Tutaj też to do siebie nie pasowało i tak naprawdę mogłabym wygłosić dwie oddzielne opinie, co do tej powieści. Wydarzenia dziejące się na naszej Ziemi były nudne, bardzo przewidywalne i czasami wprost żenujące. To były te fragmenty, gdzie zaczynałam myśleć o niebieskich migdałach, a nie o fabule, jak powinnam. Choć czasami były ciekawe nawiązania do literatury, kinematografii i muzyki. Wiele razy rozbawiły mnie. Tylko wiecie... Co za dużo to nie zdrowo. Nie każdy tak bardzo siedzi w popkulturze i zarazem przeszłości. Na szczęście ten magiczny świat ratował sytuację. Piekło było niesamowicie wykreowane i pod względem klimatu, i dość dużej szczegółowości. Wszystkie wydarzenia, które się tam działy, sprawiały, że zapominałam o świecie i czułam, że to naprawdę dobra historia. Szkoda tylko, że tych momentów było tak mało.

Demony tak samo jak ich świat były bardzo dobrze wykreowane. Odznaczały się głębokim, niejednoznacznym i wielowymiarowym charakterem. Dodawały baśniowości oraz niepewności do tej opowieści. Z niektórymi nawet potrafiłam się w pewien pokrętny sposób utożsamić. Dlatego jeszcze bardziej żałuję, że autorka nie skupiła się również na tych niebiańskich istotach. One były potraktowane całkowicie po macoszemu – płytkie, nudne i wręcz głupie. Choć olbrzymi plusem i to chyba największym jest fakt, że żadna postać (może poza jedną) nie była do końca dobra, ale też nie była do końca zła. Dobre czyny przeplatały się z tymi złymi, a wybory stawały się coraz trudniejsze. Ze wszystkich bohaterów najbardziej polubiłam Lucyfera, który jest po prostu wymarzonym mężczyzną. Pomijając płytki fakt urody, pieniędzy i władzy, Lucyfer potrafił kochać z całej siły, potrafił łamać zasady i krytycznie podważać pozorne dobro. I jego wielowymiarowa osobowość też robiła na mnie olbrzymie wrażenie. Wypadałoby również powiedzieć coś o Megan, tylko... Nie cierpiałam jej. Była dla mnie odpychająca, przez co w ogóle nie potrafiłam zrozumieć jej postępowania. Irytowała mnie niemiłosiernie, a przy tym jeszcze nie grzeszyła mądrością i błyskotliwością. Gdyby ją usunąć albo sensowniej wykreować, to "Władczyni mroku" nabrałaby nowego, lepszego wymiaru. Postaci żeńskie ratowało Uzjel – stereotyp silnego, kobiecego charakteru. Jakkolwiek jest to sztampowe, to takie bohaterki uwielbiam i zawsze doceniam.

"Władczyni mroku" była dla mnie niesamowitą przygodą, która pokazała mi nowy wymiar rzeczywistości oraz udowodniła, że zło nie musi być złe, a dobro nie zawsze jest dobre. Właśnie takich powieści nam brakuje w literaturze polskiej. Oczywiście wymieniłam całkiem pokaźny wachlarz wad, jednak nie są one na tyle duże, by nie sięgnąć po tę książkę. Bardziej wynikają z mojej obsesji na punkcie dokładnej analizy i pewnego rodzaju wiecznego czepiania się. Niech Was to do końca nie zniechęci, tylko niech będzie pewnego rodzaju ostrzeżeniem.