Władca much

Ta książka to klasyk. Ostatnio po raz pierwszy przeczytałam powieść "Władca much" Williama Goldinga i jestem nią naprawdę zachwycona. Owszem, znałam ekranizację tej powieści, oglądałam ją kilka razy, ale to nie to samo. Odbiór książki jest całkiem inny. Można samemu wyobrażać sobie pewne wątki, wydarzenia czy postaci. Powieść ta zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Długo nie mogłam pozbierać się po jej skończeniu. Pewne tematy czy postaci jeszcze długo do mnie wracały. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że jest to pozycja wybitna i każdy powinien się z nią zapoznać, bo naprawdę warto. Nie wierzycie? Sprawdźcie sami.

Władca much to książka stosunkowo krótka, licząca niecałe 300 stron w nowym wydaniu. Jest to zatem lektura na dosłownie dwa wieczory, lecz jej treść pozostaje z czytelnikiem zdecydowanie na dłużej. Z początku wydaje się, że to taka dziecięca wersja Robinsona Crusoe, tylko z większą liczbą bohaterów. Dzieci powoli odnajdują się bowiem w nowej sytuacji, zwiedzają wyspę, zdobywają jedzenie itd. Z czasem jednak pojawiają się między nimi coraz większe podziały, które nieuchronnie prowadzą do konfliktu, zatracenia ludzkich uczuć i pogrążenia się w barbarzyństwie i skłonnościach sadystycznych.

Goldingowi udało się niesamowicie oddać sposób myślenia dzieci i to, jakie mogą one podjąć decyzje, będąc same, bez dorosłych, na bezludnej wyspie. Z początku dla wszystkich jest to dobra zabawa, ponieważ w końcu nikt im nie mówi, co mają robić. Z czasem niektóre z nich próbują jakoś zapanować nad resztą, lecz to tylko daremny wysiłek. Nie potrafią upilnować ogniska sygnałowego, czy skupić się ba czymś dłużej niż kilka dni. Dzieci nie przejmują się niczym, nawet spaleniem kawałka lasu i dziwnym zniknięciem jednego chłopca po tym wydarzeniu. Jest to pierwsze ważne wydarzenie w dramacie, jaki rozegra się pod koniec tej historii. Są też zafascynowane śmiercią i krwią, co dobitnie możemy zobaczyć, kiedy udaje im się w końcu upolować i zabić świnię. Bardzo łatwo też idą za kimś, kto im zagwarantuje lepsze jedzenie i ciekawsze doświadczenia, w tym brak uciążliwych obowiązków, co ostatecznie prowadzi do konfliktu i zatracenia człowieczeństwa.

Niemniej jednak w pewnym momencie można dość łatwo przewidzieć zakończenie książki, co też nie jest specjalnie trudne. Pewnym minusem jest też kreacja bohaterów, których jest aż kilkunastu i których poznajemy w zasadzie jedynie przez ich czyny na wyspie. Natomiast o tym, co robili przed katastrofą bardzo mało. Niemniej jednak nie da się ukryć, że opisywane wydarzenia i stopniowa zmiana zachowania w dzieciach robi wrażenie, niezależnie od tych drobnych wad.

Władca much to historia losów kilkunastu chłopców, którzy w wyniku katastrofy samolotu znaleźli się na bezludnej wyspie, bez żadnych dorosłych. Niezwykle wnikliwe i trafne przedstawienie zachowania dzieci w tej sytuacji. Polecam!

🏝️ "Szli obok siebie - dwa niezależne kontynenty doświadczeń i uczuć - niezdolni się porozumieć" 🏝️

🏝️ "Jeżeli twarze robią się inne zależnie od tego, czy są oświetlone z dołu czy z góry - to czym jest twarz? Czym jest cokolwiek?" 🏝️

🏝️ "Roger pochylił się, wybrał jeden kamień, zamierzył się i rzucił w Henry'ego - rzucił specjalnie tak, żeby nie trafić. Kamień, ów symbol niedorzecznej epoki, śmignął o kilka kroków w prawo od Henry'ego i plusnął w wodę. Roger zebrał garść kamyków i zaczął nimi rzucać. Wokół Henry'ego była jednak przestrzeń o średnicy może sześciu jardów, w którą Roger nie śmiał trafić. Oto niewidzialne, jednakże silne tabu dawnego życia. Bawiące się dziecko było nietykalne - strzegli go rodzice, szkoła, policja i prawo. Ruch ręki Rogera warunkowała cywilizacja, która nie wiedziała o nim nic i leżała w gruzach" 🏝️

"Władca much" to ostatnia dla mnie pozycja w suspensowym bingo i okazała się chyba najtrudniejsza do przebrnięcia. W pełni rozumiem jej niesamowitą rolę w historii literatury, uważam, że to klasyk, który zasługuje na swoje miejsce na listach lektur, ale... to jedna z tych opowieści, które ciekawiej się komuś opowiada, niż o nich czyta.

Ciężko mi stwierdzić, co sprawiło mi najwięcej problemów w odbiorze. Być może ta historia już się dla mnie przedawniła? Ładunek symboliczny jest bardzo ciężki i przez to czasami aż zbyt przytłaczający. Motyw odizolowania od cywilizacji i upadku człowieczeństwa obecnie tak się upowszechnił, że łatwo znaleźć tytuły, które jednocześnie dostarczają też lepszej rozrywki.

Podsumowując, warto dowiedzieć się, o co w niej chodziło, żeby zrozumieć jak powieść wpłynęła na literaturę, ale czy do niej jeszcze kiedykolwiek wrócę? Wątpię.

PS: drugi cytat mnie zachwycił, akurat to zapamiętam na długo!

Kilka lat temu, oglądałem film pt. 'Władca much', który wywarł na mnie wielkie wrażenie, zwłaszcza, że temat jest niezwykle ciekawy, myślę, że nikt wcześniej w ten sposób nie podchodził do zagadnienia przemocy, później zaś w moim odczuciu jedynie 'Dzieci kukurydzy' poruszały podobne kwestie, choć ja bym dostrzegła również pewną analogię do 'Folwarku Zwierzęcego'. Chciałam przekonać się, czy książka 'Władca much' jest równie dobra jak film, okazało się, że nawet lepsza niż film, jest tutaj bowiem więcej opisów, dostrzegam pełniejszy obraz omawianych wydarzeń, szerszą perspektywę, polecam.

Długo zbierałam się do przeczytania tej książki, w końcu się na nią skusiłam, chociaż wydaje mi się, że książka nadaje się przede wszystkim dla uczniów szkół po gimnazjalnych. Prosta fabuła książki sprawia, że czyta się ją dosyć szybko.W obecnych czasach tematy poruszane w książce nie koniecznie zachęcają do jej przeczytania, chociaż temat jest nadal bardzo ważny. Książka ukazuje bowiem powstanie władzy absolutnej, zachowania grup i poszczególnych jednostek w trudnych warunkach. Książka na pewno pouczająca.

Mam mieszane uczucia co do tej książki, z jednej strony bardzo ciekawe tematy są w niej poruszane. Zwłaszcza w obecnych czasach, kiedy zachowania ludzi są niekiedy dziwne, niespodziewane i często niebezpieczne. W lekturze opisane są działania i zachowania różnych grup w odniesieniu do wielu trudnych i niecodziennych sytuacji. To, jak radzą sobie poszczególne z nich daje a przynajmniej powinno dawać czytelnikowi wiele powodów do przemyśleń. Z drugiej strony, czytało mi się ją opornie. Jednak polecam, bo temat ważny.

Z wielkim zainteresowaniem sięgnąłem po 'Władcę Much' Williama Goldinga, która to książka została mi polecona przez jednego z wykładowców na uczelni jako alegoria obrazu powstawania władzy absolutnej oraz o kruchości demokracji. Nakierowana w jaki sposób odczytywać pewne treści, np. pajdokrację przeczytałem i powiem szczerze, że dawno już żadna pozycja nie odegrała takiej roli w budowie mojego spojrzenia na otaczającą rzeczywistość. Muszę powiedzieć, że książka trudna, mocna, potrafi wywrzeć wrażenie, jednak myślę, że w dzisiejszej Europie, gdzie podkopywane są często wartości demokratyczne, każdy powinien przeczytać ze zrozumieniem działo Williama Goldinga.

Na książkę pisarza Williama Goldinga trafiłam, kiedy poszukiwałam dzieł klasycznych. Powieść została nagrodzona prestiżową nagrodą i już się nie dziwię dlaczego. Jest to piękna powieść o tym, jak ludzie się zmieniają, a sam autor musi być człowiekiem niezwykle empatycznym, skoro udało mu się napisać takie dzieło. Polecam każdemu, kto poszukuje czegoś niebanalnego. Sama o książce "Władca much" na pewno przez długi czas nie będę w stanie zapomnieć. Na pewno kiedyś do niej jeszcze raz wrócę i to z chęcią.

"Władca much" to książka, która ma tytuł niezdradzający nic, a nic. Sam pisarz jednak został za swoją powieść nagrodzony, a to sprawiło, że zechciałem przeczytać książkę. Powieść jest brutalna, nie ma w niej złudzeń, czy też nadziei. Pisarz skupił się na tej stronie człowieka, którą na co dzień już rzadko widać w cywilizowanych społeczeństwach. Osobiście myślę, że warto przeczytać książkę i zmierzyć się z wizją świata, która przeraziłaby każdego. William Golding prowadzi do tego świetną narrację.

Z dala od cywilizacji - upadek człowieczeństwa

"Władca much" to swoisty klasyk literatury, powieść, która na stałe weszła do kanonu najważniejszych dzieł XX wieku. Dlatego bardzo chciałam ją przeczytać. Warto bowiem znać klasyki.

Powieść ta opowiada o grupie chłopców, którzy w wyniku katastrofy lotniczej lądują na bezludnej wyspie, gdzie zdani sami na siebie będą musieli przetrwać.

Początkowo chłopcy cieszą się niczym nieskrępowaną wolnością, życiem na rajskiej wyspie, kąpielami w błękitnej, czystej wodzie, żywnością, która rośnie dookoła, nie odczuwają braku cywilizacji. Znajdują muszlę, która staje się swoistym znakiem rozpoznawczym przywódcy, a także zebrań podczas których omawiane są bieżące sprawy i problemy. Wodzem rozbitków zostaje Ralph, który może liczyć na wsparcie chłopca o przezwisku Prosiaczek, a także Jacka i Simona. Zdaje się, że wszystko idzie ku dobremu, zostają rozdzielone zadania, przydzielone role, niektórzy mają za zadanie budować schronienia, inni polować na dzikie świnie, by dostarczyć grupie mięso, inni pilnować by ogień na szczycie nie zgasł, by dym był widoczny na morzu, by pomoc mogła nadejść. Niestety wszystko z czasem zaczyna się psuć. Starania Ralpha i Prosiaczka by ogień ślący sygnały dymne był dla wszystkich priorytetem idą na marne. Grupa ulega rozłamowi, a to co rozpoczęło się jako fantastyczna przygoda na pięknej wyspie, kończy się jako przerażający koszmar.

"Władca much" to doprawdy przerażająca powieść o nas, o ludziach. Ukazuje jak mało potrzeba by utracić ludzkie odruchy i stać się żądnymi krwi i przemocy dzikusami. Najbardziej przeraża fakt, że bohaterami tej powieści są przecież dzieci. Małe, niewinne, czyste, dobre dzieci. Dzieci, które rzucone na bezludną wyspę, z dala od cywilizacji, próbują stworzyć coś na kształt społeczeństwa, ale wymyka im się to spod kontroli i ostatecznie prowadzi do katastrofy. Do głosu dochodzą pierwotne lęki, strachy, głód, tęsknota za domem, strach przed brakiem ratunku, ale najgorsze chyba co, to walka o władzę, walka o pożywienie, które doprowadzają chłopców do obłędu, utraty rozsądku, człowieczeństwa, które przekształcają ich w bezlitosnych barbarzyńców, nie znających litości.

William Golding odziera w tej powieści z szat niewinności dzieci, rozsypuje w drobny mak, niczym biało-różową konchę, mit o dobrej naturze człowieka. Pokazuje, że z dala od cywilizacji następuje upadek człowieczeństwa. Warto jednak zadać sobie pytanie czy przebłyski barbarzyństwa nie są widoczne na co dzień, wśród ludzi nawet w cywilizowanym świecie. Nie trzeba daleko szukać, wojny, prześladowania, morderstwa; zdaje się, że zło i okrucieństwo są wpisane w naturę człowieka.

A czy dzieci naprawdę są tak niewinne z natury? Nie zgodzę się z tym stwierdzeniem, ile jest przypadków, że jeden uczeń jest prześladowany przez inne osoby z klasy, jak nie przez całą klasę, z powodu wyglądu, statusu materialnego czy wiary. Właśnie, dzieci też kryją w sobie drugą twarz, niezbyt przyjemną. We "Władcy much" widać to także na samym początku, po traktowaniu przez grupę Prosiaczka.

"Władca much" to smutna i pełna okrucieństwa książka. I choć opisy natury potrafią nie raz i nie dwa znużyć, to myślę, że warto ją przeczytać. W końcu "Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono". Powieść ta skłania do przemyśleń i zastanowienia się nad samym sobą i nad całym rodzajem ludzkim. Na uwagę na pewno zasługuje piękne wydanie "Władcy much". Okładka zawiera w sobie obraz, w który jeśli się dokładnie wpatrzymy, prezentuje nam elementy fabuły powieści. Dodatkowo twarda oprawa sprawi, że książka ładnie będzie się prezentowała w biblioteczce. Polecam, warto zapoznać się z tym klasykiem !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Zysk i S-ka.

Podczas drugiej wojny światowej, jeden z brytyjskich samolotów rozbija się na bezludnej wyspie. Jedynymi ocalałymi z katastrofy są młodzi chłopcy, którzy to podejmują próbę przetrwania bez dorosłych. Z początku wszystko idzie zgodnie z planem, jednak z czasem rodzą się pewne spory dotyczące władzy.

*

Było to moje pierwsze spotkanie z tą książką, ale jakże owocne. Nie spodziewałam się, że ten tytuł tak mi przypadnie do gustu. A jednak! Krótko mówiąc, "Władca much" swoją treścią mnie przeraził i zszokował. To jak szybko może nastąpić chaos, w momencie kiedy człowiek nie jest ucywilizowany i który jest rządny władzy, to coś fascynującego. I właśnie, ta książka obrazuje to w bardzo szczegółowy i dogłębny sposób. Golding, niezwykle umiejętnie daje nam wgląd w ludzką naturę i uświadamia, że nasze złe zachowania nie są winą chociażby złego wychowania rodziców, a nas samym - gdyż rodzimy się grzesznikami. Pewnie dla niektórych, będzie to kontrowersyjne, dla mnie jednak jest to ciekawe i warte zgłębienia założenie. Książka nie zawiera w sobie ciągłej wartkiej akcji, przez co momentami lekko mnie nudziła, ale dla tego samego zakończenia, warto było czasami się przemęczyć. Ostatnie kilkanaście stron, wbiło mnie w fotel, przez co myślami stale wracam do tej książki. Na język, również nie mam co narzekać, bo pomimo tego, że książka została napisana w 1954 roku, to czyta się ją bardzo płynnie i przyjemnie. A co do naszych głównych bohaterów, to są oni dobrze nakreśleni, choć niektórym z nich autor mógłby więcej poświęcić uwagi.

*

Podsumowując, mi się osobiście książka bardzo spodobała i zastanawiam się, czemu nie jest tak popularna, jak na to zasługuje.

Ja ją gorąco polecam!.

Jedna z moich ulubionych książek klasyków. Chociaż część wątków, które porusza Golding, już się zdezaktualizowało, wiele z nich jest ponadczasowych. Autor demaskuje ludzkie zachowania i pokazuje, jak dostosowują się do warunków. Czasami czuć niedosyt, jednak uważam, że to celowy zabieg. Golding pozostawia czytelników samym sobie, kiedy chcieliby więcej. Jedyny problem miałam z opisami przyrody, chociaż nie zawsze! Może po prostu nie jestem fanką takich opisów, źle mi się kojarzą ;) Polecam jednak tę książkę każdemu, ze względu na jej ponadczasowe wątki.

Są książki, które chodzą za mną od długiego czasu. Bo chociaż tytuł powieści Williama Goldinga słyszałam w swoim (i tak niezbyt długim) życiu wiele razy, nigdy nie wiedziałam, o czym ona też tak naprawdę opowiada. Kojarzyłam wyłącznie motyw - żadnych szczegółów. Przy okazji premiery zupełnie nowego wydania ,,Władcy much", postanowiłam to zmienić i zapoznać się z debiutem brytyjskiego laureata Nagrody Nobla. Nie ukrywam, że oczekiwań nie miałam praktycznie żadnych, a dokładniejszy zamysł na historię poznałam dopiero podczas zagłębiania się w nią. Jednak nie uważam, by w jakikolwiek sposób wpłynęło to na moją opinię. Co prawda byłam nieco zaskoczona, dostrzegając, że fabuła osadzona jest w takim, a nie innym miejscu, aczkolwiek okazało się to doznanie naprawdę interesujące.

Książka opowiada o grupie chłopców, która przez z powodu katastrofy lotniczej zmuszona jest do życia na tropikalnej bezludnej wyspie. Początkowe próby stworzenia sprawiedliwej i zorganizowanej społeczności kończą się niepowodzeniem, a harce oraz dziecinne zabawy okazują się być o wiele atrakcyjniejsze od prób wydostania się z pułapki. Jednak wszystko powinno potoczyć się dobrze, bo to przecież porządni chłopcy z dobrych domów, racja? Otóż nie. Zaczynają się w nich bowiem budzić wszystkie skrzętnie w nich ukryte, brutalne żądze, zmuszające ich do walki o władzę. Zapanować nad nimi starają się Ralph z Prosiaczkiem, jednak okazuje się to być o wiele trudniejsze, niż się początkowo spodziewali. Jest to bowiem historia o tym, jak wewnętrzny mrok potrafi wpłynąć nawet na najbardziej niewinną istotę. Chociaż czy dzieci aby na pewno są niewinne i czyste? W powieści Goldinga dostrzec można, że najwidoczniej nie. I właśnie dzięki temu jest to książka tak poruszająca.

W celu uwiarygodnienia historii, pojawia się wielu bohaterów, charakteryzujących się zupełnie odmiennymi cechami. Autor bardzo dobrze przedstawił umysł i zachowania dzieci, dzięki czemu całość wygląda na dość prawdopodobną. Co jednak za tym idzie - język używany w powieści nie należy do szczególnie skomplikowanych. Jest niewyszukany, prosty, momentami może wydawać się wręcz infantylny. Nie uważam tego jednak za wadę, bowiem idealnie ukazuje świat oczami młodych chłopców, dopiero poznających sekrety otaczającej ich rzeczywistości. William Golding okazje się być dobrym psychologiem, tworzącym trafną wizję społeczeństwa, składającego się wyłącznie z pragnących zabawy dzieci.

Niewątpliwym plusem tejże historii jest fakt, iż każdy z nas może odczytać ją kompletnie inaczej. Jest to bowiem pełna symboli parabola, która skrywa w sobie drugie dno i uniwersalne prawdy. Pozornie prosta książkę o grupie chłopców starających się przetrwać na bezludnej wyspie zinterpretować można na naprawdę wiele sposobów - i właśnie to okazuje się jej największą siłą. Bo kto nie lubi mieć pola do refleksji i dyskusji na temat zupełnie odmiennego odbioru? Poznawanie nowych symboli może okazać się ciekawym i rozwijającym zajęciem. Zwłaszcza, że jest to książka swoimi rozważaniami niewątpliwie trafna i wciąż aktualna. Nie bez powodu autor został nagrodzony Literacką Nagrodą Nobla.

,,Władca much" to historia, którą warto, a może nawet i trzeba poznać. Pokazuje ukrytą w ludziach brutalność i bezmyślne dążenie za błahymi potrzebami. Dzięki swojej dość prostej w odbiorze formie pozwala interpretować ją na wiele sposobów. Warto więc sprawdzić, która z nich będzie nam najbliższa. Ja polecam w ciemno. Nie zestarzała się i po latach wstrząsa równie mocno.