Witrażysta

„Najwięcej światła wpada przez rysy.”

„Artysta najpierw rozbija siebie, potem szkło.”

„Samotność ma smak pyłu i zapach rozgrzanego metalu.”

„Światło nie pyta, kogo dotknie – po prostu odsłania prawdę.”

„Witraż żyje dopiero wtedy, gdy ktoś pozwoli mu świecić.”

„Kolor to emocja zamknięta w szkle.”

Witrażysta” to powieść, która od pierwszych stron otula czytelnika atmosferą światła przefiltrowanego przez kolorowe szkło – nieoczywistą, nastrojową, momentami melancholijną. To historia o sztuce, obsesji i cienkiej granicy między tworzeniem a niszczeniem, między światłem a mrokiem, który czai się tuż pod powierzchnią piękna.

Sprawa zaginięcia młodej kobiety nie ma w sobie nic tajemniczego i trudnego, a przynajmniej tak sądzą przełożeni Aspirant Olgi Wierzbickiej wysyłając ją na miejsce zdarzenia.

Zdziwienie dziewczyny wywołuje jednak obecność komisarza Adama Reznera , który na swojej robocie zjadł zęby.

Wraz z biegiem czasu i rozwojem wydarzeń okazuje się ,że Witrażysta jak nazywany jest głównym czarny charakter jest seryjnym mordercą , a kawałki luster w ciałach jego ofiar tworzą swoistą ekspozycję.

Czy służbom uda się rozwikłać zagadkę i zatrzymać działania przestępcy?

Pomysł na fabułę tej powieści autor miał niezwykle oryginalny , dokładając do tego równie intrygującą i nie zawsze łatwą relację między Adamem i Olgą oraz oczywiście unikatowy styl pana Ludwika otrzymałam książkę, która mimo , że czytałam ją kilka dni z uwagi na objętość bardzo mnie wciągnęła.

To kryminał, który nie opiera się wyłącznie na brutalności zbrodni, ale przede wszystkim na psychologii. Autor pozwala nam zajrzeć w umysł sprawcy – nie po to, by go usprawiedliwić, lecz by pokazać mechanizmy, które prowadzą do zła. Motyw witrażu nabiera tu zupełnie nowego, mrocznego znaczenia – ofiary stają się elementami chorej wizji „dzieła”, a światło, które zwykle symbolizuje nadzieję, zaczyna odsłaniać to, co najciemniejsze.

Relacja Olgi i Adama dodaje historii głębi. Zderzenie doświadczenia z młodością, chłodnej kalkulacji z emocjonalnością sprawia, że śledztwo ma nie tylko wymiar zawodowy, ale i osobisty. Między nimi iskrzy – nie tylko konfliktem charakterów, ale też napięciem, które subtelnie towarzyszy kolejnym rozdziałom.

„Witrażysta” to książka duszna, momentami niepokojąca, ale niezwykle sugestywna. Autor bawi się symboliką, światłem i cieniem – zarówno dosłownie, jak i metaforycznie. Każda scena zdaje się być kolejnym fragmentem układanki, która dopiero na końcu tworzy pełny, wstrząsający obraz.

To historia o tym, że najwięcej światła rzeczywiście wpada przez rysy – ale czasem to światło odsłania coś, czego wolelibyśmy nie widzieć.

"Witrażysta" Ludwika Lunara to książka, której przeczytanie trochę mi zajęło. Z tym, że jak zaczęłam ją czytać to mocno mnie wciągnęła... z czasem jednak fascynacja powoli zanikała, aż do momentu gdy po prostu ją odłożyłam i ze dwa tygodnie do niej nie wracałam...bo po prostu mnie do niej nie ciągło. Dzisiaj postanowiłam jednak poznać zakończenie tej historii, pomimo wewnętrznych "mieszanych uczuć", bo jestem takim typem człowieka, który woli skończyć jedną książkę, przed rozpoczęciem kolejnej. I choć liczyłam na to, że "Witrażysta" wyrwie mnie na końcu z butów, tak trochę się przeliczyłam. Tylko chwila! To nie tak, że jestem jakoś bardzo rozczarowana, tylko przy takiej ilości książek, dokumentów i reportaży, które oglądam, taki rodzaj zakończenia, stworzony przez autora, ukazał mi się w głowie gdzieś w połowie książki...i może przez to, zaskoczenia żadnego u mnie nie było..

Ludwik Lunar stworzył historię, która ma sporo plusów, ale i też ma kilka minusów - bynajmniej w moim odczuciu. Mamy tu świetny pomysł na historię - Witrażysta, czyli tytułowy zły charakter, porywa kobiety i okalecza je w naprawdę "fascynujący" i artystyczny sposób - myślę sobie - Wow! Tego jeszcze nie było, może być naprawdę intrygująco. Śledczy znajdują ciało i rozpoczyna się śledztwo, które jak się z czasem dowiadujemy trwa już jakiś czas, jednakże wszystko jest poufne i ukrywane przed światem i mediami. Mamy postać Reznera, komisarza, który w głównej mierze prowadzi dochodzenie, mając oczywiście ludzi, którzy z nim pracują, jednakże ja odczuwałam jakby on rzeczywiście sam się tym wszystkim zajmował i najwięcej "myślał". Z początku przypominał mi Huntera w książkach Cartera, ale szybko porzuciłam te myśli, bo Hunterowi nie dorównuje nikt w kryminałach, które do tej pory czytałam i chyba to się nigdy nie zmieni :P Autor wprowadza postać Olgi Wierzbickiej, pani aspirant, która również okazuje się niezwykle mądra i dobra w tym co robi, co z czasem niestety nie wszystkim się podoba... Samo śledztwo zostało poprowadzone przez autora dość ciekawie i szczegółowo... i jak dla mnie zdecydowanie za długo, zważywszy na to, że czekałam na kolejne zwłoki, których się do końca książki nie doczekałam. Czyli został rzucony smaczek w postaci jednego "arcydzieła Witrażysty i na tym się skończyło - to mnie w głównej mierze zasmuciło i tego mi tu zabrakło - więcej działań mordercy, w końcu seryjny to powinien poszaleć z ilością swoich ofiar. W pewnym momencie samo śledztwo zaczęło wychodzić mi już bokiem, fakt były co trochę nowe ślady, dedukcje, przesłuchania, nowi podejrzani - dla mnie stawało się to coraz to bardziej męczące. Pomimo to, autor postarał się, żeby to śledztwo było poprowadzone tak jak powinno, tutaj nie mam zarzutów, bo widać, że autor postarał się o każdy szczegół i detal i cały czas utrzymywał stały poziom mroku i tajemnicy. Dla mnie - bez kolejnych zwłok...było za długo...Z czasem nawet opisy pokoju, czy otoczenia zaczynały mnie irytować, bo chciałam w końcu przebrnąć do najciekawszego - czyli do zakończenia, które miałam nadzieje, spowoduje, że będę zachwycona. Niestety tak się nie stało. W połowie książki przez myśl mi przeszło, że może autor w ten sposób zakończy swoją historię, chcąc zaskoczyć czytelnika. I zapewne wiele osób będzie zaskoczonych, nie mówię, że nie. Ja nie byłam, bo do jasnej anieli - mnie to przyszło już wcześniej na myśl. Może nie dokładnie słowo w słowo, ale podejrzewałam kto będzie stal za tymi wszystkimi morderstwami. Sposób przedstawienia końcówki, też jakoś do końca mi nie podszedł, za szybki, za mało wyjaśniający i taki bez większego polotu. W porównaniu do 450 stron samego śledztwa... był zdecydowanie mało rozwinięty i po prostu mało przekonujący jak dla mnie...

"Witrażysta" jest książką, która ma swój klimat i jest on utrzymany praktycznie przez całe 491 stron! Pomysł na mordercę - genialny, śledztwo poprowadzone świetnie, aczkolwiek o 100 stron za długie, zakończenie mogłoby być bardziej rozbudowane i zaskakujące. Kryminał, który miał potencjał na niezwykle genialną historię. Jest dobry, wciągający, ale tylko tyle. Bez wow, zapamiętam tylko postać mordercy, reszta zapewne szybko wyblaknie.

Nie podobała mi się ta książka. Bardzo długo ją męczyłam, do tego czcionka jest mała, a stron spokojnie mogłoby być dwa razy mniej.

Jestem po lekturze już jakiś czas, a prócz zakończenia, które miało szokować (średnio wyszło jak dla mnie), nie pamiętam za dużo. I to wyraża więcej niż tysiąc słów.

Bohaterowie mnie irytowali do tego stopnia, że co jakiś czas odkładałam tę książkę. Żeby było mało, dochodzili nowi bohaterowie, nowi detektywi, nowe nazwiska- wszystko się mieszało, oni też za dużo nie wnosili prócz sympatii lub antypatii do jednego z bohaterów, więc nie wiem po co odrywać czytelnika od fabuły i zaangażowania w śledztwo i schwytania potwora, tyko po to aby sobie dodać kilka postaci, które dla mnie nic nie wniosły.

Zapowiadała się bardzo fajnie, dwójka zawziętych detektywów, brutalne morderstw@ na młodych kobietach, modusi operandi tak straszne… A tu klapa. Ta książka miała bardzo duży potencjał, który nie został wykorzystany.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

We Wrocławiu znika trzydziestokilkuletnia Nina Ogińska. Aspirantka Olga Wierzbicka ma zająć się tą sprawą. W domu ofiary pojawia się komisarz Adam Rezner. Od początku wiadomo, że nie będzie to prosta sprawa. Zaginięcie kobiety łączy się ze sprawą seryjnego mordercy, który z ciał tworzy makabryczne obrazy. Jego znakiem jest oryginalny wzorzec działania i ujawniania ofiar. Nagie i naszpikowane odłamkami luster ciała pozostawia w punktach widokowych. Nina nie pasuje do profilu ofiar, ale jej poszukiwania ujawniają wiele śladów łączących się z Witrażystą.

W książce autor przedstawia rozbudowaną zagadkę kryminalną. Pokazuje nam czym jest praca w policji i jak wpływa ona na życie policjantów. Stworzył postacie wiarygodne i zapadające w pamięć. Komisarz Adam jako śledczy jest inteligentny, spostrzegawczy, ma intuicję, ale ma problem ze współpracą. Wszystkich trzyma na dystans i ma ograniczone zaufanie do innych. Aspirant Olga jest bardzo inteligentna i ambitna. Dobrze radzi sobie z innymi ludźmi.

Jest to thriller, który od samego początku sprawia, że trudno złapać oddech. Akcja jest ciekawie prowadzona. Autor pisze w prosty i zrozumiały sposób. Stworzył świat, w którym makabryczne obrazy i psychologiczna gra z czytelnikiem dominuje nad akcją. Prowadzi narrację tak, że każda strona książki jest jak spacer po rozbitym szkle. To powieść mocna, a sceny zbrodni to brutalne opisy. Książka zmusza do zastanowienia się, gdzie są granice bezpieczeństwa. Pokazuje jak cienka jest linia między człowiekiem, a potworem. To nie jest książka dla ludzi o słabych nerwach i do czytania przed snem.

Autor nie podał czytelnikowi na tacy rozwiązania sprawy. Finał okazał się mocny i przewrotny, zupełnie nie do przewidzenia. Ani prze moment nie domyśliłam się, kto jest mordercą. Zakończenie bardzo mnie zaskoczyło. Może powodować burzę w mózgu. To historia, która wbija w fotel i nie daje o sobie zapomnieć.

Ludwik Lunar ponownie wita nas mrocznym, ciężkim, przerażającym thrillerem, w którym wszystko może się wydarzyć. To nie jest lektura dla czytelników o słabych nerwach, natomiast ci, którzy uwielbiają wyzwania, będą zachwyceni.

Jest w twórczości autora coś takiego, że trudno przejść obok jego książek obojętnie. Jako fanka gatunku zawsze pozostawiam to co aktualnie czytam i wkraczam do bezwzględnego świata, w którym króluje ludzka bezwzględność. Plastyczny styl oraz odpowiednia umiejętność manewrowania pomiędzy skrajnymi emocjami skutecznie skupiają naszą uwagę a złożone sylwetki postaci, idealne do głębszej analizy, dopełniają dzieła. Sama treść podsycana niepewnością oraz niepokojąca atmosfera prowadzą nas po nitce do kłębka, by po raz kolejny udowodnić niekłamany talent Lunara.

Olga Wierzbicka zostaje oddelegowana do odnalezienia zaginionej kobiety. Nie spodziewa się, że niebawem jej droga przetnie się z komisarzem Adamem Reznerem, który będzie miał własne powody, by zaangażować się w śledztwo. Razem odkryją przerażające informacje na temat nieuchwytnego mordercy i zaczną ścigać się z czasem, gdy ciała kobiet pełne odłamków szkła zaczną być odnajdywane w okolicy.

To książka jedyna w swoim rodzaju, podejmująca zaskakujące kwestie. Autor balansując na granicy zdecydował się pójść o krok dalej i chociaż wkradła się tutaj swoista poetyckość za sprawą poczynań obsesyjnego mordercy, to fale brutalności niosły ze sobą silne doświadczenia. Próbując rozkładać na czynniki pierwsze wszystkie postacie sama dałam się wciągnąć w grę, która wydawała się rządzić własnymi warunkami. Mnogość wątków w połączeniu z różnymi gatunkami zaowocowała imponującą głębią, gdy kryminał wciskał mnie w fotel, thriller działał na przestrzeni psychologicznej a poboczne wątki pięknie podkreślały współczesne problemy, ludzką bezwzględność i nazbyt szybko wydawane oceny, bez analizy faktów, bez zajrzenia w głąb siebie. Fabuła oddaje znaczenie zła obracanego pod wieloma kontami, tworząc hipnotyzującą całość.

"Witrażysta" budzi wiele intensywnych emocji. Mimo akcji rozłożonej na pięćset stron, trudno jest rozstać się z książką choćby na moment. Bardzo gęsta, bardzo klimatyczna, niezwykle uzależniająca praktycznie od pierwszej strony. Znam wszystkie książki Ludwika Lunara, każda z nich zasługuje na słowa pochwały, ale wydaje mi się, że w swoim najnowszym dziele sam podbił poprzeczkę jeszcze wyżej. To książka dla tych, którzy nie boją się ryzyka, którzy czytają pomiędzy wierszami i na pewno nie mają słabych nerwów.